PLAYLIST #KookV #BTS

  • 100% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 10,635 Views

  • 461 Comments

  • 1,271 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    43

    Overall
    10,635

ตอนที่ 2 : TRACK01

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1991
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    10 ส.ค. 59
















          

 

ตอนที่คิมแทฮยองอายุ 6 ปี จอนจองกุกอายุ 4 ปี

 

ขณะที่พี่ชายของเขา คิมยุนกิ อายุ 8 ปี และพ่อของเขา คิมซอกจิน อายุ 31 ปี ในวัยที่อาชีพการงานที่แดกูกำลังก้าวหน้า ตอนนั้นเขาในวัย 6 ปีรู้เพียงว่าพ่อถูกดึงตัวมาทำงานที่โซล และแทฮยองจะได้อยู่อพาร์ตเม้นต์ใหม่ เครื่องใช้ใหม่ ทั้งรถของเล่นชิ้นใหม่ การย้ายบ้านจึงเป็นเรื่องสนุก

 

ตอนนั้นแทฮยองไม่แคลงใจนัก เพราะดูสิ? ขนาดสนามเด็กเล่นแถวบ้านยังใหม่ เครื่องเล่นสีสันสดใสวาววับพอๆ กับประกายในตาของเขาตอนขึ้นคร่อมม้าโยกเหล็กสีเหลืองมัสตาร์ด สัปดาห์แรกในเมืองใหม่ถูกเติมเต็มจนล้นปรี่ไปด้วยความตื่นเต้น

 

เขาเพียงเหลือบมองเท่านั้น ตอนที่พบจอนจองกุกเป็นครั้งแรกในสนามเด็กเล่น

 

มันเป็นบ่ายธรรมดาบ่ายหนึ่งในฤดูร้อนที่แดดจ้าเป็นประกายและลมเย็นพัดผ่านเงาแปะก๊วย จองกุกปรากฏตัวอย่างอึมครึมเข้ากับชุดไปรเวทโทนดำ-บีนนี่สีแดงที่สวมใส่ ผิวขาวจัดของเขาบ่มแดดจนซับสีเลือด

 

กว่าจะรู้ว่าแก้มแดงๆ นั่นเกิดจากการร้องไห้ก็ตอนที่แทฮยองได้ยินเสียงสะอึกสะอื้นมาจากในบ้านของเล่นโน่น

 

แทฮยองชอบพาวเวอร์เรนเจอร์ และฮีโร่สอนให้มีความเมตตา แม้เด็กหกขวบอย่างเขาจะไม่รู้ว่ามันหน้าตาเป็นแบบไหน แต่เขารู้ว่าควรโผล่หน้าไปไถ่ถาม

 

และสาบานเหอะ ถ้าย้อนเวลาได้เขาจะตีเจ้าแทฮยองหกขวบนั่นให้ก้นลาย

 

“เป็นอะไรเหรอ?” คำถามไร้ซึ่งคำตอบ แต่เขาไม่ละความพยายาม “นี่ นี่? เจ็บเหรอ? ไม่สบายเหรอ? ใครแกล้งเหรอ?”

 

จองกุกยิ่งร้องให้หนักขึ้นในทุกคำถาม และนั่นยิ่งทวีความเสียขวัญ ราวกับเป็นผู้ร้ายรังแกเด็กทั้งที่เขาอุทิศชีวิตให้การเป็นฮีโร่ ยอมไม่ได้หรอกนะ! แบบนี้มันถึงเวลาแล้วคนเก่งอย่างเขาต้อง!

 

 

อย่าร้องไห้ดิ แงงงงงง!

 

 

ร้องไห้ซะเลย!

 ก็กลัวนี่นา ฮือออออ

 

เสียงร้องโยเยของเขายิ่งยุให้เด็กน้อยตรงหน้าร้องไห้หนักกว่าเดิม แทฮยองร้องไห้จนสำลักน้ำตา จองกุกก็ร้องไห้จนสำลักน้ำตา พวกเขาร้องไห้จนสะอึก สะอึกจนหมดแรงร้องไห้ในที่สุด ดังนั้น ถือว่าภารกิจสำเร็จล่ะมั้ง?

 

กระทั่งเหลือเพียงเสียงสูดน้ำมูกฮึดฮัด แทฮยองจึงถามขึ้นอีกครั้ง และได้รับคำตอบเป็นมือเล็กๆ ของจองกุกเคาะที่บนเข่า หนังตรงนั้นลอกขยุกขยุยจนเขาต้องเบ้หน้า “ถลอก”

 

“ทำไมถลอกล่ะ?”

 

“เราวิ่งหกล้ม”

 

“หนีสัตว์ประหลาด!” ดังนั้นถึงต้องพึ่งพาวเวอร์เรนเจอร์ไงล่ะ! แทฮยองไม่ทันแปลงร่างเสร็จก็ต้องรีบนั่งลงโอ๋เอ๋เพราะจองกุกส่ายหน้า น้ำรื้นจากตาที่บวมฉึ่งเหมือนกบ

 

“หนีแม่”

 

แม่ไม่รักเราแล้ว เด็กชายตัดพ้อแบบนั้น

 

แม่ของจองกุกต้องเดินทางไกล เขาบอกว่าแม่พาเขาไปด้วยไม่ได้ และจากนี้ไปเขาต้องอยู่กับคนอื่น เพื่อการนั้นจองกุกต้องจากปูซานบ้านเกิดมายังที่แห่งนี้ มาอยู่กับพ่อใหม่ที่ไม่รู้จัก เขาเหนื่อย กังวล กลัว และทั้งหมดนั่นผลักดันให้วิ่งหนีมา วิ่งจนพลาดหกล้มได้แผล

 

ย้ายบ้าน!” ตอนนั้นคิมแทฮยองที่ตื่นเต้นแต่กับเรื่องบ้านใหม่ก็สนใจอยู่แค่นี้ “หวัดดี เราชื่อคิมแทฮยอง อยู่ห้อง 24/7 อพาร์ตเมนท์โน้น” ว่าพลางชี้นิ้วไปที่อาคารสิบห้าชั้นไม่ไกลกันนัก

 

แต่จองกุกกลับเบะปากใส่เขาตั้งแต่คำแรก “ไม่ย้าย จะกลับปูซาน”

 

“อ้า เราก็อยากกลับแดกู” แทฮยองขมวดคิ้ว ก่อนเปลี่ยนมายิ้มเผล่ทันทีที่คิดถึงกลิ่นเฟอร์นิเจอร์ใหม่ยังไม่แกะพลาสติก “แต่ชอบบ้านใหม่มากกว่า มีของเล่นกองเท่านี่” เขากางสุดวงแขน ดีใจที่เห็นตาฉ่ำน้ำของจองกุกส่องประกายตื่นเต้น “ครัวก็ใหญ่ พ่อทำของอร่อยเยอะแยะเลย มีสนามบาสข้างล่างด้วย พี่ยุนกิมาเล่นทุกวัน”

 

“ดีจัง...”

 

“มาเที่ยวบ้านเราสิ” พาวเวอร์เรนเจอร์บอกว่าคนดีต้องรู้จักแบ่งปัน

 

“ไม่ได้ เราต้องกลับปูซาน”

 

“ไม่ต้องกลับหรอก อยู่นี่แหละ”

 

“ไม่อยู่ เราเกลียดพ่อใหม่ใจร้าย”

 

“ไม่เห็นเป็นไร เราจะใจดีกับนายเอง!

 

“ไม่เอา แม่ไม่รักเรา แม่ทิ้งเรา”

 

“ไม่เห็นเป็นไร เราจะรักนายเอง!

 

เขาไม่ใส่ใจนักว่าจองกุกจะชะงักไปกับคำพูดที่จำมาจากซีรีส์ที่ดูเมื่อคืน มันเป็นหน้าที่ของพาวเวอร์เรนเจอร์ที่ต้องทำดีกับทุกคนนี่นา? แทฮยองชี้ไปยังแผลตรงเข่า เมื่อจองกุกตระหนักถึงความแสบจากเลือดที่เริ่มซึมก็สูดปากหน้าเหยเก และนั่นจึงถึงบทพลเมืองดีอย่างเขาอีกครั้ง แทฮยองทำสิ่งที่พ่อชอบทำตอนเขาเจ็บในทันที

 


 นั่นคือการโน้มตัวลงกดจูบหนักๆ ดังจุ๊บที่ข้างแผลบนหัวเข่า

 เสียงลมพัดดังกว่าเสียงลมหายใจอยู่หลายวินาที ตอนนั้นเขาไม่รู้

 


และเพราะจองกุกอ้าปากพะงาบเหมือนปลาขาดน้ำ ชวนให้คิดว่ายังไม่หายดี เขาจึงเป่าแผลซ้ำ จูบทับอีกที ก่อนร่ายคาถา

 

“ไม่ร้องนะ ความเจ็บจงหายไป ชิ่วชิ่ว”

 

ท-ทำอะไรน่ะ!?” หัวเข่าถูกร่นหนีก่อนทันเสร็จพิธี แทฮยองเงยหน้าขึ้นเห็นจองกุกมองเลิ่กลั่ก แก้มซับสีเลือดจนแดงจัดตอนที่ร้องขัด

 

“คาถาไล่ความเจ็บปวดไง ไม่รู้จักเหรอ?” จองกุกส่ายหน้ารัวทำให้เขากระหยิ่มยิ้ม ยินดีอวดภูมิ “เวลาเราเจ็บพ่อจะจุ๊บแผลแล้วก็เป่าฟู่แบบนี้แหละ หายเจ็บมั้ยล่ะ?” จองกุกส่ายหน้าอีกครั้ง และนั่นเรียกรอยยิ้มจากเขาอีกเช่นกัน แทฮยองมีแผนสองสุดเจ๋งที่อีกฝ่ายคาดไม่ถึงแน่นอน

 


เพราะตอนที่เขาโถมตัวเข้ากอด จองกุกแสดงออกว่าประหลาดใจสุดขีด

 


แต่ครู่เดียวเท่านั้นที่ถูกผลักไส เมื่อในที่สุดจองกุกก็หยุดต่อต้าน จากความไม่แน่ใจก็กลายเป็นถดตัวเข้าหาเหมือนลูกสัตว์ตัวน้อย เรียกร้องให้เขาลูบหลังปลอบ โยกตัวไปมา

 

“ถ้ายังไม่หายเจ็บ พ่อเราจะโอ๋เอ๋”

 

จำได้ว่าหลังจากเล่าเรื่องนี้ให้พี่ยุนกิฟังในหลายเดือนให้หลัง อีกฝ่ายส่ายหัวอย่างละเหี่ยใจ หัดทำคะแนนแต่เด็กเลยน้องกู และเขาตอนหกขวบรู้แค่พี่คงชมว่าชู้ตบาสเก่ง

 

ถ้าเขารู้คงไม่มัวกอดปลอบเจ้าเด็กสี่ขวบนั่นหรอก แต่เขาทำไปแล้ว และจองกุกที่หยุดร้องไห้ไปนานแล้วงึมงำขึ้นมาหลังอมยิ้มกับไหล่ของเขาอยู่พักใหญ่ “แตยองอยากให้เราอยู่นี่หรอ?”

 

“ช่าย” แทฮยองละออกมาฉีกยิ้มสดใสให้ แน่นอน เขาอยากพาขึ้นบ้านไปอวดฟิกเกอร์ไอรอนแมนจะตาย และนั่นทำให้จองกุกหลบตาเลิ่กลั่ก “ระ... รักเราจริงนะ?”

 

“อือ จริงสิ แล้วก็รักพี่ยุนกิด้วย พ่อด้วย อีฮโยริกับคิมแตฮีก็รัก...” เขาร่ายรายชื่อยาวเหยียดแต่จองกุกไม่สนใจฟังต่อสักเท่าไหร่ มัวแต่บิดอยู่นั่น สงสัยจะปวดฉี่

 

“ห้ามทิ้งเรานะ รักเยอะๆ เลยนะ”

 

และเพราะเขาย้อนเวลาไม่ได้ ทุกวันนี้คิมแทฮยองยังคงนึกเสียใจที่วันนั้นเลือดฮีโร่มันแรงเสียจนเสนอนิ้วไปเกี่ยวก้อยกับเด็กที่เจอกันไม่กี่ชั่วโมงแค่เพราะอีกฝ่ายมองอย่างคาดหวัง ทั้งยังเก่งกล้าไปยืนยันว่า “อือ สัญญาเลย

 

เพราะไม่กี่วันก่อนที่ภาพของเด็กชายชื่อจองกุกจะเลือนไปจากความทรงจำ ประตูอพาร์ตเม้นต์จะถูกเปิดกว้างต้อนรับสมาชิกใหม่ของครอบครัว

 

และอีก 15 ปีหลังจากนั้น ชีวิตเขาต้องโดนบ่วงที่เรียกว่า น้องชายผูกคอแน่น

 

ถ้าเพียงแต่รู้ล่วงหน้าว่าสัญญานั้นจะสร้างปัญหาใหญ่ให้หัวใจของเขา แทฮยองวัยหกขวบคนนั้นต้องโดนตีก้นลาย

 



 

 

 

 

 


 

TRACK01

 







 

                 ตอนที่คิมแทฮยองอายุ 7 ปี เขาไม่อยากเป็นฮีโร่

 

            “แปร๋น แปร๋น คุณช้าง~

           

            และไม่อยากเป็นช้างด้วย เลิกดึงหูได้แล้ว!

                       

            เปิดเทอมฤดูใบไม้ผลิอันสดใส คิมแทฮยองในวัยประถมหนึ่งคาดหวังชีวิตการเรียนสุดสนุกสนาน ชุดยูนิฟอร์มของเขาใหม่เอี่ยมหอมน้ำยาปรับผ้านุ่มกลิ่นลาเวนเดอร์ กลีบซากุระโรยเต็มท้องถนนราวกับเปเปอร์ชู้ตต้อนรับชีวิตใหม่ในรั้วโรงเรียน

 

            แต่มันกลับเป็นอีกวันที่คิมแทฮยองต้องติดหนึบกับน้องชายคนเล็ก

 

            “ปล่อยนะ เจ็บ” เขาโอดครวญ แต่ยิ่งทำหน้าเหยเกน้องยิ่งหัวเราะเอิ๊กอ๊าก ปีนขึ้นมากระชากหูจนจะหลุด จองกุกชี้ไปที่พี่ยุนกิตรงเบาะหน้า พร้อมรบ

 

“คุณช้างสู้เร็ว คุณเสือจะกัดแล้ว”

 

“ไม่ใช่ช้างซะหน่อย”

 

แฮ่” พี่ยุนกิหันมากางกรงเล็บ ทำเอาจองกุกร้องลั่นรถพลางบิดหูเขาเป็นเกลียว ฮึ่ย เฮียจะเล่นกับมันทำไหกดหดกาวสก พี่เสือแยกเป็นสามร่างในสายตาทันทีเมื่อเจ้าตัวเล็กเอื้อมมือมาเขย่าคอ จะฆ่ากันเรอะ!

 

“คุณช้างเร็ว! ขวิดขวิด”

 

“แค่กๆ บอกว่าไม่ใช่ช้าง ไม่! ใช่! ช้าง!” เขาตะคอกลั่นรถเมื่อแกะมือได้ในที่สุด โมโหแล้วนะ! ผลคือจองกุกชะงักอย่างหวาดหวั่น ขยับปากทวนด้วยแววตาสั่นไหว

 

“ไม่ใช่ช้าง”

 

“อือ ไม่ใช่!

 

“อื้อ”  จองกุกพยักหน้าอย่างเข้าใจ และ งั้นขวิดเลยคุณช้าง

 

“...” ห้าขวบ ท่องไว้ อย่าฟาดเด็กห้าขวบ

 

คิมแทฮยองอยากจะร้องไห้ เวลากว่าหนึ่งปีช่วยสร้างความเคยชิน แต่ใครจะชอบปวดหัวเรื้อรังเมื่อครอบครัวมีเจ้าตัวเล็กเพิ่มเข้ามาอีกหนึ่ง คิมจองกุกวัย 5 ปีนั่งอยู่บนตักของเขา หลังจากดีดหูเขาจนสาแก่ใจก็กอดแน่นเป็นลูกโคอาลา หน้าตาน่าเอ็นดูกับตาโตๆ นั่นพาลให้นึกถึงคิตตี้ที่กำลังชูนิ้วกลาง ทั้งน่ารักและน่าโมโห

 

            “แตยองไปโรงเรียนกับเรานะ” ดูซะ เรียกพี่สักคำก็ไม่มี

 

            “แต่พี่แทฮยองต้องไปโรงเรียนประถมนะครับ วันนี้กุกกี้ต้องไปโรงเรียนอนุบาลคนเดียวนะ” ปาป๊าซ็อกจินในชุดพนักงานออฟฟิศเอี้ยวตัวจากฝั่งคนขับบนรถมากล่อม พ่อเป็นผู้ชายนุ่มนิ่มที่ดูใจดีไปหมดทั้งหน้าตา น้ำเสียง หรือบรรยากาศ แม้แต่ตอนนี้คำพูดก็ฟังดูอ่อนโยนมากกว่าเด็ดขาด ขณะที่พี่คนโตนั่งโยกหัวแบบประหยัดพลังงานตามจังหวะเพลงในวิทยุ รายนี้ก็ขี้เกียจโหดใส่น้องเกินไปจนไม่ช่วยอะไรเลย

 

            “ไม่ให้ไป แตยองไปกับเรานะ” จองกุกจ้องตาแป๋ว เหมือนเขาจะตอบตกลงงั้นล่ะ ยูนิฟอร์มจีบเรียบกริบแถมจัดกระเป๋าทั้งคืนแบบนี้

 

            “แตยอง แตยอง” นั่นแน่ะ พอทำเหมือนอีกฝ่ายเป็นอากาศก็เอาแก้มยุ้ยๆ มาเกยแขนไปอีก “แตยองงงง” จองกุกอ้อนงิ้งๆ คิดว่าน่ารักแล้วจะทำอะไรก็ได้เรอะ ฝันไปเหอะ

 

            “พี่แทฮยองต้องไปเรียนนะครับ ไม่งั้นเดี๋ยวซ้ำชั้นนะ” พ่อหว่านล้อม

 

            “เรารับผิดชอบเอง”

 

            “กุกกี้จะรับผิดชอบได้ยังไงล่ะครับ?”

 

            จองกุกยิ้มหน้าซื่อ “ให้แตยองเรียนใหม่พร้อมเรา”

 

เฮ้ย ไม่ใช่ละ... พ่อหัวเราะเอ็นดูน้องเล็กผิดกับเขาที่หันไปแยกเขี้ยวใส่

 

“ถ้าพี่แทฮยองซ้ำชั้นเดี๋ยวจะเรียนจบช้านะครับ พอจบช้าก็จะทำงานช้า พอทำงานช้าก็จะหาเงินได้ช้านะ อยากเห็นพี่แทฮยองจนเหรอครับ?”

 

จองกุกส่ายหน้า “เดี๋ยวเราหาเงินให้”

 

“แต่พอกุกกี้โตก็ต้องเอาเงินไปเลี้ยงลูกเลี้ยงแฟนก่อนนะครับ ไม่เหลือมาถึงพี่เค้าหรอก”

 

“งั้นเราก็จะมีลูกกับแตยอง”

 

พรู่ดดดดด คราวนี้เขาเปลี่ยนไปแยกเขี้ยวใส่พี่ยุนกิกับพ่อที่พ่นหัวเราะใส่กันลูกใหญ่ กระทั่งแขนของเขาถูกคว้าให้หันกลับมามองแววตาจริงจังของคิมคนเล็กตอนพูดว่า “ไม่ต้องห่วงนะ แตยองแค่คลอดลูกพอ เดี๋ยวเราเลี้ยงแตยองเอง”

 

...ไม่เคยอยากจิ้มลูกตาใครเท่านี้เลย

 

            “กุกกี้! ถ้าหนูเอาแต่ใจแบบนี้” ในที่สุดคุณพ่อคนเก่งก็พักเสียงหัวเราะมาขึ้นเสียง! ขึงขัง!งั้นวันแรกแทฮยองยังไม่ต้องไปโรงเรียนดีไหมลูก” ดีคับดีกับผีสิ! แทฮยองน้ำตาจะไหลเมื่อปาป๊าหักพวงมาลัยลงข้างทาง ไม่เอานะ จะไปโรงเรียน! เขารีบแกะเจ้าตัวเล็กทิ้งเป็นพัลวัลจนพลาดฟาดข้อนิ้วเข้าจังๆ กลางหน้าผากเล็ก

 

 

เพี้ยะ

สิ้นเสียงนั้น เขาพลันได้กลิ่นนรก

 

 

ทั้งรถตกอยู่ในความเงียบทันที คิมจองกุกชะงักค้าง มองเขาหน้าเหวอ ก่อนตากับจมูกจะค่อยๆ แดงเทียบเคียงรอยที่หน้าผาก ได้ยินเสียงพี่ยุนกิสบถว่า “ฉิบหาย” และก่อนที่พ่อจะทันได้หันไปเตือนเรื่องการใช้ภาษา

 

 

 

            “แงงงงงงงงงงง!!!

 

 

           

            ก็ไม่ทันซะแล้ว

 

พี่ยุนกิกลอกตาหน้าเมื่อย พ่อทำหน้าเหมือนโลกถล่ม แต่สายตาสองคู่ต่างเพ่งมายังเขา ขยับปากเป็นคำเดียวกันว่า

 

            ปลอบ-เดี๋ยว-นี้

 

            คิมแทฮยองถอนหายใจ อะไรก็โผ้มมมม

           

            “จองกุก มานี่มา” เขาตบที่ตักตัวเอง กดเสียงให้อ่อนโยนที่สุด และนั่นทำให้เด็กน้อยที่ร้องไห้จนน้ำมูกน้ำตาเปรอะหน้ารีบถดตัวเข้าหา ถูไปมาจนเปรอะยูนิฟอร์ม... เยี่ยม เสื้อใหม่ของข้า... “เจ็บเหรอ?” น้องคนเล็กพยักหน้า “เจ็บตรงไหน?” อีกฝ่ายชี้ที่หน้าผาก ใบหน้าเหยเกยื่นเข้าหาอย่างคาดหวัง

 

แทฮยองประทับจุมพิตแรงๆ ดังจุ๊บบนหน้าผาก “ความเจ็บจงหายไปนะ ชิ่วชิ่ว” เขาเป่าสลับกับจูบซ้ำอยู่อย่างนั้น และไม่นานน้องเล็กก็หยุดสะอื้นเหมือนสั่งได้

 

พ่อมองมาเหมือนเห็นสิ่งที่น่ารักที่สุดในโลก ส่วนพี่ยุนกิถอนหายใจปลงตก และแทฮยองไม่เห็นด้วยทั้งสองอย่าง

 

            “แตยองอ่า ไปเรียนด้วยกัน ไปกัน” จองกุกกำชายเสื้อของเขาแน่น

 

            “แต่

 

            “ฮึก

 

“เดี๋ยวๆๆ หยุด หยุดร้อง” ไม่ให้โอกาสเถียง เจ้าตัวเล็กก็จ้องหน้าตาแดงแจ๋เตรียมระเบิดลงอีกรอบ เล่นเอาเขาต้องรีบโบกมือยั้งพัลวัน โธ่เว้ย เกินไปแล้วนะ แบบนี้มันต้อง

 

 

ไปโรงเรียนด้วยกันเถอะ!

ต้องตามใจอีกแล้วน่ะสิ! ฮืออออ

 

 

เขาแช่งให้พี่ยุนกิสะดุดก้อนหิน หลังจากพ่อหย่อนพี่ชายลงหน้าประตูโรงเรียนอย่างสุขี ขณะที่เขาในชุดยูนิฟอร์มเดียวกันกลับต้องนั่งจับมือคิมคนเล็กไปจนถึงโรงเรียนอนุบาล

 

“อ้าว? แทฮยองจบอนุบาลแล้วไม่ใช่เหรอคะลูก?” คุณครูเดินมารับด้วยสีหน้าประหลาดใจ แต่เมื่อเหลือบมองมือของเจ้าตัวเล็กที่เกาะนิ้วเขาไว้แน่น คำตอบก็สว่างปิ๊งบนใบหน้าท่านทันที

 

พ่อกับอาจารย์แยกไปปรึกษากัน กำชับให้เขานั่งรอกับน้อง อาจารย์ต่างแวะมาทักทายด้วยความเอ็นดู ดูซิ มาเรียนเป็นเพื่อนน้องอีกแล้ว’ ‘ขาดกันไม่ได้เลยน้า ยิ่งโดนชมเขายิ่งเบะปาก อยากร้องไห้นัก ไม่เห็นรึไงว่าจำใจอ่ะ จำใจ!

 

หนึ่งปีนานพอให้บ้านคิมรู้วิธีปราบเด็กร้องไห้ แต่ไม่รู้จะเรียกว่าเวทย์มนต์หรือเวรกรรม เพราะจองกุกร้องไห้เก่งมาก

 

            ตอนนั้นเขายังไม่รู้จักคำว่า เรียกร้องความสนใจ แต่ก็พอรู้ว่าตัวเอง อิจฉา

 

แม้จะชอบอยู่เงียบๆ เล่นคนเดียว ดูขี้อาย แต่จองกุกน่ะเด็กดื้อตัวดี องค์ลงขึ้นมาทีพี่เลี้ยงหรือครูก็เอาไม่อยู่ ไม่ได้ดั่งใจก็ร้องไห้ พ่อก็โอ๋แต่น้อง ถึงอย่างนั้นจองกุกกลับติดเขาแจ สงบง่ายตลอดถ้ามีเขาอยู่ข้างๆ... เป็นน้องเล็กที่น่าอิจฉาจนน่ารำคาญ เขารู้แค่นั้น

 

            ในเย็นวันเดียวกันที่พ่อขอให้เลิกตามใจน้อง เขาจึงไม่ลังเลจะเชื่อฟัง

 

มันเป็นเย็นวันที่จองกุกร้องไห้ตอนไม่ได้ดั่งใจเหมือนเคย แต่คราวนี้แทฮยองถูกกำชับให้อยู่เฉยๆ มองพ่อเรียกน้องมากอดปลอบ กระทั่งทุกอย่างสงบลงและจองกุกหมดแรงอาละวาด พ่อจึงปล่อยให้เขาเข้าห้องนอน นั่งลงข้างน้องคนเล็กที่ขดตัวเป็นก้อนเดียวกับผ้าห่มบนเตียง

 

คิมคนเล็กโผล่หน้าออกจากผ้านวม ตากลมแดงแจ๋เหมือนกระต่ายที่ใช้มองมาเต็มไปด้วยความน้อยใจ เสียใจ และคาดโทษ ก่อนจะเบือนหน้าหนีมือที่เขายื่นไปลูบผม

 

แทฮยองว่าตามคำขอของพ่อ “จองกุก ทุกคนรักจองกุกนะ พี่ก็รักจองกุกที่สุด”

 

            “...”

 

            “ทีหลังอยากได้อะไรก็คุยกันดีๆ ไม่ต้องร้องไห้หรอก”

 

            “...ใจร้าย”

 

            นั่นไง ผิดอีก

 

            ที่จริงพ่อแค่ขอให้เขาบอกรักจองกุกบ่อยกว่านี้ ซึ่งมันก็ยุ่งยากน่ารำคาญอยู่หรอก แต่ถึงอย่างนั้นนอกจากพาวเวอร์เรนเจอร์(ที่เขาใกล้จะเลิกศรัทธาในไม่ช้า)แล้วเขาก็ชอบสัตว์เล็กๆ น่ารัก แน่นอนว่าเขาย่อมชอบให้เจ้าคนเล็กร่าเริงมากกว่าหน้ายุ่งเป็นตูดแบบนี้

 

            ดังนั้น แทฮยองในวัย 7 ขวบจึงคิดมาตรการพิเศษสำหรับเด็กขี้แงขึ้นมาเอง

 

            แก้มย้วยๆ ของจองกุกถูกนิ้วจิ้มจนบุ๋ม คิมคนเล็กงึมงำให้หยุด แต่เขายังคงจิ้มต่อไป จนอีกฝ่ายทนไม่ไหวหันมาทำหน้าหงุดหงิดใส่ก็ไม่กลัว เพราะ

 

 

            ฟอด

            พนันเลย น้องหงุดหงิดต่อไม่ได้หรอกหลังจากโดนหอมแก้ม

 

           

            แม้จะผิดคาดนิดหน่อยที่จองกุกชะงักตาเหลือก เหมือนจะไม่ยอมหายใจด้วยก็เถอะ แต่ถือว่าได้ผล

 

“นี่รางวัล ให้คิมจองกุกที่หยุดร้องไห้เองได้” แทฮยองขำหน้าตาตลกๆ ของน้องชาย กดจมูกลงบนก้อนนุ่มนิ่ม สูดกลิ่นนมผสมลูกกวาดซ้ำอีกรอบ ฟอด คราวนี้จองกุกหายใจแล้ว แต่แก้มแดงจัดพอกับตาบวมช้ำที่ใช้จ้องเขาเหมือนเห็นไอรอนแมน “พอใจยัง?”

 

จองกุกพยักหน้ารัวรัว

 

“ต่อไปนี้ถ้าเป็นคนเก่ง ทำตัวดีไม่งอแง พี่จะให้รางวัลนะ เข้าใจ?”

 

ตอนนั้นแทฮยองนึกภาพจองกุกที่ไม่งอแงไม่ออก จึงไม่แปลกใจเท่าไหร่ที่แม้เจ้าตัวจะพยักหน้ารับคำ แต่พอมีเรื่องให้โยเย หลายคราวก็ฮึบไม่ไหววันยันค่ำ

 

ถึงอย่างนั้น เหมือนที่เขาต้องเลื่อนชั้นจากอนุบาลมาเรียนประถมหนึ่ง จองกุกก็ต้องโตขึ้นเช่นกัน

 

เขาจึงไม่แปลกใจเมื่อวันหนึ่งตระหนักขึ้นมาว่าบ้านไร้เสียงร้องไห้ของจองกุกมานานแค่ไหน และจองกุกไม่จำเป็นต้องมีเขาคอยเฝ้าทุกฝีก้าวตั้งแต่เมื่อไร

 

ทุกคนต่างต้องเติบโต

ทั้งร่างกาย ความคิด และหัวใจ

  

 

 

 

 




 

TRACK01

  







 

ตอนที่คิมแทฮยองอายุ 11 ปี คิมจองกุกต่อยตีเป็นครั้งแรก

 

รางวัลแห่งความกล้าหาญคือเบ้าตาบวมช้ำ เขารู้รายละเอียดเท่าพ่อที่มารอรับหน้าห้องด้วยสีหน้าเครียดขึง และมั่นใจว่าพ่อต้องเชื่อเช่นกัน เรื่องที่จองกุกเป็นเด็กดื้อที่ไม่เคยทำร้ายใครก่อน

 

ตอนนี้ ที่โซฟาห้องนั่งเล่น เขาจึงนั่งดูดนมสตรอว์เบอร์รี่อย่างเงียบเชียบ ฟังเสียงพ่นลมหายใจหนักๆ ของพ่อ คลอเสียงพี่ยุนกิเคี้ยวหมากฝรั่ง

 

“คุณครูโทรมาบอกว่ากุกกี้ต่อยเพื่อน ทำไมทำแบบนั้นล่ะครับ?” เสียงของพ่ออ่อนโยน แต่กดดันในที

 

จองกุกที่นั่งเงียบชักสีหน้าไม่พอใจมาตลอดทาง ตอนนี้ไม่เกี่ยงจะเล่าว่าคู่กรณีของเขาคือเพื่อนร่วมห้องที่สนิทที่สุด วันนี้เพื่อนของเขาอวดว่าชนะการแข่งขันวาดภาพ และจองกุกยินดีจากใจ ในฐานะเพื่อนรัก เขาอยากมอบรางวัลพิเศษที่เขาชอบที่สุด

 

 

เขาจึงหอมแก้มเพื่อน ฟอดใหญ่ๆ เลย

เลยได้ของตอบแทนเป็นหมัดหนักๆ เข้าเบ้าตายเลย

 

 

ผมเลยต่อยกลับ แค่นั้นเอง


เรื่องจบลงด้วยเสียงตบหน้าผากตัวเองของผู้ฟังทั้งสาม โธ่ งามไส้

 

“ไม่ควรใช้กำลังเลยนะ” พี่ยุนกิบ่นอย่างผิดหวัง ใช่ “เอาเงินฟาดหัวดีกว่า”ใช่เรอะ?

 

“ไม่เบาน้าลูกพ่อ....” พ่อหัวเราะปลงตก “กุกกี้ หนูเจตนาดี พ่อภูมิใจในตัวหนูนะครับ แต่ต่อไปนี้ต้องจำไว้ว่าไม่ควรหอมคนอื่นไปทั่วนะ”

 

“แต่พวกเรายังหอมกันได้เลย”

 

“จองกุกชอบหอมคนเดียวเหอะ เราเลิกแล้วเนอะพี่ยุนกิ” แทฮยองหันไปพะยัดพะเยิดกับพี่คนโต เขาเลิกให้พ่อจุ๊บไล่ความเจ็บไปนานแล้ว และไม่ชอบเวลาโดนผู้ใหญ่หอมแก้มด้วยเพราะมันไม่สแว็ก (พี่ยุนกิว่างั้น เพื่อนคนอื่นก็ว่างั้น ไปๆ มาๆ เขาเลยว่างั้นไปด้วย)

 

จองกุกทำหน้าเหมือนโดนทรยศ “แต่แทฮยองยังจุ๊บผมอยู่”

 

“ก็เล่นเซ้าซี้ไม่เลิกอ่ะ”

 

“แต่จุ๊บแล้วจะหายเจ็บ!”

 

“นั่นมันเรื่องหลอกเด็ก!”

 

จองกุกชักหน้าโดนทรยศเบอร์แรงกว่าเดิม หันไปบ่นกับพ่อว่าใจร้าย เออ คาดโทษกันให้พอใจเลย เขาชินจนขี้เกียจหงุดหงิดแล้ว

 

“คนในครอบครัวจุ๊บกันเป็นเรื่องดีครับ  กับกุกกี้ยิ่งต้องรีบตุนไว้ เดี๋ยวโตกว่านี้ก็ไม่ยอมให้หอมแล้ว” พ่อบอกอย่างอารมณ์ดี แทฮยองไพล่นึกถึงหน้าพี่คนโตตอนพ่อขอหอมแก้ม ทำเหมือนจะตายซะให้ได้ ถ้าจองกุกเปลี่ยนไปเป็นแบบนั้นคงพิลึก “แต่จุ๊บคนอื่นไปทั่วไม่ได้นะครับ ถ้าอยากหล่อเหมือนพ่อก็ต้องเก็บไว้ทำกับคนที่ชอบเท่านั้น”

 

“งั้นผมจะเก็บจุ๊บไว้ให้โทนี่ สตาร์ค”

 

พอตบหน้าผากป้าบรอบที่สอง “หมายถึงชอบแบบแฟนต่างหากครับ หนูอยากได้คุณไอรอนแมนเป็นแฟนเหรอ?”

 

“อยากได้แทฮยอง”

 

“อยาก ได้ แทฮยองนี่เอง” ถ้าไม่กลัวโดนฆ่าเขาคงปากล่องนมอัดหน้าพี่ยุนกิ จะล้อกันด้วยหน้าเหยาหมิงแบบนั้นทำไมนักหนา!

 

“น้องยังเด็กน่า น่ารักดีออก” เขาถูกพ่อขัดอย่างขำขันก่อนทันได้ปากล่องนมอัดหน้าน้องเล็กแทน “ชอบแบบแฟนกับชอบแบบพี่น้องไม่เหมือนกันนะครับ พี่น้องกันเป็นแฟนกันไม่ได้นะ” พ่อยิ้มเอ็นดูเมื่อจองกุกทำหน้าไม่เข้าใจ “มีคนอื่นที่ชอบอีกไหม?”

 

“เป็ปเปอร์

 

“งั้นไว้กุกกี้เจอคนที่ชอบมากกว่าคุณเป็ปเปอร์แล้วค่อยจุ๊บเขานะครับ แต่จนกว่าจะถึงตอนนั้น” พ่อเบะปากได้สุดจะน่าสงสารเมื่ออ้าแขนรอ “อย่าเพิ่งเลิกยอมให้พ่อฟัดนะ! พ่อไม่เหลือใครแล้วเนี่ย”

 

“แต่พ่อโกรธผม...”

 

“ถ้าให้กอดนะ หายโกรธเลย!

 

เฮ้อ พี่คนโตกับคนกลางส่ายหน้าระอาให้คุณพ่อที่หอมแก้มลูกชายคนเล็กฟอดใหญ่ หลังจากอีกฝ่ายพุ่งเข้าใส่อ้อมกอดเป็นลูกกระต่ายร่าเริง ไม่เท่ห์เอาซะเลย

 

แต่พวกเขาต่างรู้ ภาพนั้นจะเรียกรอยยิ้มให้บ้านคิมไปหลายชั่วโมง

 

คืนนั้นจองกุกกระโดดขึ้นเตียงของเขาอย่างไร้ความเกรงใจเหมือนเคย และต่อให้บ่นจนขี้เกียจบ่น แต่ถ้าไม่รีบสนใจ แทฮยองต้องโดนกลิ้งทับจนแบนเป็นแป้งโดใต้ไม้นวด

 

“แทฮยองอ่า วันนี้ผมโดนต่อย” เขาปัดนิ้วที่แหย่รูหูทิ้ง หันไปเห็นตาแป๋วๆ ของจองกุกตอนฟ้องเสียงอ่อน “เจ็บมากเลย”

 

ลมหายใจรดเรี่ยแก้มเมื่อจองกุกยื่นหน้าเข้าใกล้ แทฮยองเห็นประกายความคาดหวังระเบิดในตาคู่นั้นชัดเจน “เจ็บอ่ะ เจ็บจัง นะ... นะ?” เขาเบื่อตัวเองที่ใจอ่อนกับอะไรน่ารักๆ เพราะมันเป็นอีกครั้งที่ต้องยอมแพ้ แตะจูบลงบนเปลือกตาบวมช้ำ คลอเคลียอยู่อย่างนั้นเมื่อจองกุกฮึมฮัมขัดใจไม่ยอมให้ละริมฝีปาก

 

“แต่ผมไม่ร้องไห้เลยนะ ตอนครูดุก็ไม่เถียง” อวดความอดทนเสร็จก็เอียงแก้มใส่ แทฮยองรู้ว่าก้อนนุ่มนิ่มนั้นยกรอยยิ้มเมื่อเขาฟัดเข้าฟอดใหญ่ น้องเล็กที่เคยขี้แย ตอนนี้กลับไม่ชอบการเสียน้ำตาต่อหน้าใคร เขาไม่ต้องเหนื่อยกับจองกุกอีกต่อไปเมื่อเจ้าตัวโตขึ้นเป็นเด็กเข้มแข็งดูแลตัวเองได้ แต่แม้จะเก่งแค่ไหน เมื่อได้แผลทีไรก็กัดฟันมาให้เขาจุ๊บปลอบอยู่เรื่อย ทั้งยังชอบให้ชื่นชมเป็นคนเก่งและตบรางวัลงามๆ ที่ข้างแก้ม

 

กว่าจะได้ทิ้งศีรษะลงหมอนก็ตอนอีกฝ่ายกลิ้งตัวลงนอนข้างกันอย่างพึงใจ กิจวัตรประจำวันอันไม่เท่ห์ควรจบลงด้วยฝันดีเหมือนทุกครั้ง ผิดแต่วันนี้ แค่หลับตาไม่กี่วินาทีก็ถูกปลุกด้วยเสียงจุ๊บ


แก้มอุ่นตามอุณหภูมิริมฝีปาก... เขาโดนเจ้าตัวเล็กหอมเข้าจนได้


“เป็นอะไร?” แทฮยองพลิกตัวมาหาน้องชาย ฝืนเปิดเปลือกตาหนักอึ้งขึ้นมองใบหน้ายุ่งๆ

 

“ถึงแทฮยองจะไม่ชอบ แต่โดนผมหอมแล้วไม่เห็นต่อยเลย ทำไมซูอุงต้องต่อยด้วย?”

 

“เพราะนายไม่ใช่น้องชายซูอุงไงล่ะ สมน้ำหน้า”


จองกุกตอบโต้ด้วยการฟัดแก้มซ้ำอีกครั้ง จั๊กจี้จนเขาหลุดหัวเราะ “ถ้าโดนคนอื่นหอม แทฮยองจะต่อยเหมือนที่ซูอุงทำใช่ไหม?”

 

“อือ แล้วก็จะตีให้ร้องไห้เลย” คำขู่ฟังดูง่วงเมื่อเปลือกตาประท้วงว่าอยากพักผ่อน เขาเห็นเลือนลางว่าจองกุกยังมัวแต่ครุ่นคิดไม่ยอมนอน แต่นานพอให้ใกล้หลับเข้าจริงๆ รอยยิ้มก็ถูกจุดขึ้นบนใบหน้าของอีกฝ่าย

 

 

ดีจังที่ได้เป็นลูกพ่อซอกจิน

และนั่นทำให้แทฮยองตาสว่าง

 

 

เขาลืมตา พินิจรอยยิ้มสดใสที่ห่างแค่คืบ ฉุกคิดว่านั่นสิ? ตั้งแต่เมื่อไรที่ลืมไปแล้วว่าจองกุกกับเขาไม่ใช่พี่น้องแท้ๆ?

 

เขายื่นมือออกมายีกลุ่มผมนุ่มของน้องชาย มันให้สัมผัสคุ้นมือ และเมื่ออีกฝ่ายมุดเข้าสวมกอดแบ่งปันอุณหภูมิผิวกาย แทฮยองไม่รู้สึกว่านั่นคือสิ่งแปลกปลอม จองกุกมีกลิ่นเดียวกับปลอกหมอนซักใหม่หรือเสื้อผ้าที่ตากไว้กลางแดด มันคือกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มที่พวกเขาช่วยกันเลือก กลิ่นเหมือนพ่อ เหมือนพี่ยุนกิ... กลิ่นของบ้าน

 

ถึงจะน่ารำคาญ แต่เขาก็ขอบคุณทุกอย่างที่ส่งจองกุกมาให้รำคาญ

 

“เพราะเป็นลูกพ่อซอกจินเลยได้เป็นน้องพี่ยุนกิกับแทฮยอง” แทฮยองหลับตา จมลงในไออุ่นจากลมหายใจที่รดคอ มีจองกุกนอนข้างๆ ทีไรเขาหลับง่ายทุกทีเพราะฮีทเตอร์มนุษย์นั้นทั้งนุ่มนิ่มและอุ่นสบาย “ผมเลยได้ทานอาหารอร่อยๆ มีคนสอนเล่นบาส แล้วก็ได้หอมแทฮยองโดยที่ไม่โดนต่อยแบบซูอุง” แทฮยองหัวเราะให้ความเซ็งท้ายประโยค กระชับอ้อมกอดแทนการบอกว่าถึงเวลานอน

 

นั่นเป็นคืนที่เขาอมยิ้มจนหลับไปเพราะคำที่น้องชายพึมพำ เป็นครอบครัวเดียวกันตลอดไปเลยนะ’ และต้องตื่นมาอมยิ้มต่ออีกหลายวัน เมื่อตั้งแต่นั้น อีกฝ่ายเริ่มเรียกเขาว่า พี่แทฮยอง

 

 

            ตอนนั้น แทฮยองรู้เพียงจองกุกรักการเป็นครอบครัวคิม

            สิ่งที่เขาไม่รู้คือ คำว่า พี่จะกลายเป็นการ์ดป้องกันที่ขี้โกงที่สุด

 

 

 

 

 

 

 



TRACK01

 








 

เอาล่ะ เรามาท่องบทเรียนวันนี้กันเถอะ

 

พูดพร้อมกันนะ

พี่น้องจูบกันเป็นธรรมดา พี่น้องจูบกันเป็นธรรมดา พี่น้องจูบกันเป็นธรร

 

 

ว่าไงนะ?

 

 

ไอติมอร่อยดีเนอะ!

 

มือชุ่มคราบไอศกรีมสีขาวเมื่อเขายื่นโคนให้คนถาม คิมแทฮยองเหลือบมองซอฟท์ครีมโคนที่ละลายเลอะเทอะสลับกับหน้าของเขาด้วยตาโตๆ ที่ทำให้ปาร์คจีมินอยากด่าตัวเองว่าไอ้เซ่อ เพราะตั้งแต่ซื้อมายังไม่ได้ชิมสักคำ

 

“อร่อยจนต้องเอาหัวโขกเสาเลยเหรอ? จองกุก! ไปซื้อไอติมกัน”

 

...แต่มีคนเซ่อกว่า

 

เสียงจากตู้เกมในเกมเซนเตอร์แข่งกันเรียกร้องความสนใจ และคิมแทฮยองก็ดูอยากสนใจทุกอย่าง เขามองแฟนตัวเองกระโดดเกาะหลังน้องชาย แม้อีกฝ่ายจะพยายามสลัดทิ้งเพราะยุ่งอยู่กับตู้เกม แต่สุดท้ายก็โดนลากคอไปยังร้านซอฟท์จนได้

 

“เดี๋ยวรออยู่นี่แหละ” จีมินบอกอีกฝ่ายแบบนั้น และกระทั่งตอนนี้ก็ไม่อาจละสายตาจากมือของคิมแทฮยองที่สอดประสานกับน้องชายบนเคาท์เตอร์ตอนชี้ชวนกันเลือกไอศกรีม หัวใจถูกรบกวนอย่างไม่สมเหตุสมผล เมื่อมันควรเป็นภาพชินตาที่เห็นอยู่ทุกวัน... อ้า บ้าเอ๊ย คิดแล้วอยากเอาหัวโขกเสาอีกรอบ

 

เพราะเรื่องเมื่อวานแท้ๆ!

 

 

นายควรรีบชิน... ไม่สิ ต้องชิน

 


ยกความดีความชอบให้รังสีอำมหิตของคิมยุนกิด้วย!

 

เขาไพล่นึกถึงคิมคนพี่ที่มองเหมือนอยากจับถ่วงน้ำทางสายตา ตอนที่อาสาเดินมาส่งที่ป้ายรถประจำทางเมื่อเขาขอตัวกลับด้วยข้ออ้างว่ามีธุระ ปาร์คจีมินไม่รู้ตัวว่ากำลังทำหน้าตื่น กระทั่งเห็นเงาสะท้อนในกระจกรถบัส แต่ขอทีเถอะ เขาเป็นลูกคนเดียวที่คิดมาตลอดว่า ต่อให้สนิทแค่ไหนก็ไม่น่ามีพี่น้องที่จูบปากรักษารักษาความเจ็บ ขอโอกาสตกใจหน่อยเถอะ!

 

แต่เขาพยายามกลับเป็นคนเดิมในวันนี้ เพราะสองพี่น้องที่ดูปกติดีทำให้รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นมนุษย์ยุคหินเก่า- ได้! นี่ปี 2015 แล้ว พี่น้องจูบกันควรเป็นเรื่องเล็ก (เหรอวะ?) ยิ่งกับคิมคนกลางและคนเล็กที่สนิทกันขนาดนี้

 

เขามองคิมจองกุกที่ก้มลงเลียไอศกรีมโคนในมือของคิมแทฮยอง วันนี้เด็กหนุ่มใส่เสื้อโอเวอร์ไซส์ตัวที่คุ้นว่าแทฮยองใส่มาเรียนเมื่อหลายวันก่อน และก่อนหน้านั้นยังเถียงกันเรื่องที่พี่ชายขโมยปากกาไอรอนแมนกับหูฟังมาใช้ แทฮยองก็เคยฟ้องว่ามินยุกิขโมยกางเกงชั้นในของน้องชายคนเล็กประจำ... สนิทจนแชร์ข้าวของกันแบบนี้ จะจูบกันก็ไม่เห็นเป็นเรื่องใหญ่ ใช่ไหมล่ะ?

 

“จองกุก ไม่อายเหรอที่ออกจากบ้านพร้อมมัน?” ขณะที่น้องชายช่างแต่งตัวได้ดูดี วันนี้เขาต้องเอามือก่ายหน้าผากเมื่อคิมแทฮยองสวมผ้าพันคอผืนโต... ในฤดูร้อน เขาไม่เคยเข้าถึงแฟชั่นของหมอนี่สักที

 

“ก็พยายามเดินห่างๆ อยู่ครับ”

 

“งั้นจะไปไหนก็ไปเลย เกะกะคนกำลังเดท” คิมแทฮยองไล่อย่างโหดร้ายด้วยการเกาะไหล่น้องชายแน่น คือไล่?

 

“ไปแน่ถ้าพี่ซึงยอนโทรมา” จองกุกกลอกตา พยายามแกะมือปลาหมึกขณะกลับไปสนใจตู้คีบตุ๊กตาต่อ “อย่าวุ่นวายดิ” และแทฮยองก็สนองด้วยการแกล้งเขย่าไหล่น้องจนโดนฟาด

 

ใช่ เดทอยู่... เขากับแทฮยองมาดูหนังหลังเลิกคลาส ฆ่าเวลาที่เกมเซนเตอร์รอรอบฉาย และเป็นอีกครั้งที่คิมแทฮยองรับโทรศัพท์ของคิมจองกุก สารภาพพิกัดให้น้องชายแวะมาทักทายด้วยรอยยิ้มที่เห็นแล้วประหม่าอย่างบอกไม่ถูกเหมือนเคย และจนตอนนี้ เจ้าน้องชายก็ยังไม่ไปสักที ด้วยเหตุผลว่านัดแฟนไว้ที่เดียวกัน

 

ตู้คีบตุ๊กตาคือที่ปักหลักเมื่อคิมจองกุกอยากได้ตุ๊กตากระต่าย พี่ซึงยอนชอบ เด็กหนุ่มว่าแบบนั้น ก่อนควักแบงค์หมื่นวอนมาเติมการ์ดแล้วหมกมุ่นอยู่กับการคุมคอนโซล ทำเหมือนพี่ชายที่วอแวไม่หยุดเป็นอากาศ จนอีกฝ่ายเบะปากใส่ เขาเผลอดีใจว่าคงได้เดทกันสองต่อสองสักที “แทฮยอง ไปเล่นกีต้าร์กัน--” ว่าพลางจูงมืออีกฝ่ายเดินไปตู้อื่น

 

 

คุมฝั่งขวาให้หน่อย

 

 

ได้สามก้าว

คิมจองกุกรวบเอวพี่ชายทันทีทั้งที่ตายังจ้องตุ๊กตา

 

และนั่นทำให้แทฮยองแยกเขี้ยวใส่ เมื่อกี้ยังว่าเขาวุ่นวายอยู่เลย เอาแต่ใจแบบนี้คิดเหรอ!

 

เขยิบหน่อย จับไม่ถนัด!

 

--ว่าจะไม่เล่น! จีมินยืนมองคิมแทฮยองตั้งหน้าตั้งตาคว้าคอนโซลโดยไม่สนใจมือที่ย้ายจากเอวมาคล้องไหล่ ปล่อยให้เขายืนเหวอเป็นภาพโดนซูมออก

 

ไอ้ เด็ก นี่

 

จริงๆ นะ... เขาเคยคิดว่า ถ้าคิมจองกุกไม่ใช่น้องชายและไม่ได้รักกันดีกับแฟนสาวรุ่นพี่ เด็กนี่ต้องเกลียดเขาแน่ๆ แต่ตอนนี้เขาชินแล้วและเรียกมันว่าอาการหวงพี่ชาย ส่วนแทฮยองน่ะอะไรๆ ก็จองกุก... พี่น้องที่สนิทกันแบบนี้ จูบกันเป็นธรรมดาอยู่แล้ว ใช่ไหม?

 

สุดท้าย เขาจึงได้แค่ยืนมุงสองพี่น้องช่วยกันคีบตุ๊กตา กระทั่งลิงหน้าตาติงต๊องถูกตัวคีบปล่อยลงช่องรับตุ๊กตานั่นล่ะ แทฮยองถึงกระโดดดีใจเป็นเด็ก

 

“ผมจะเอากระต่ายไหมล่ะ” จองกุกทำหน้าเซ็งใส่พี่ชายที่ยีผมจนเสียทรง ก่อนยกโทรศัพท์ขึ้นมากด “ไปล่ะ พี่ซึงยอนมาแล้ว... ดูหนังเสร็จแล้วโทรหาด้วย”

 

เขาช่วยแทฮยองพยักหน้าจนหัวแทบหลุด ไปสักทีเหอะ

 

ตุ๊กตาหมูที่หงายท้องอยู่ในตู้คือเหยื่อรายต่อไป เขารั้งแขนแทฮยอง ตั้งใจให้อีกฝ่ายช่วยเล่น แต่จองกุกก็ขโมยความสนใจครั้งสุดท้ายด้วยการคว้าชายเสื้อพี่ชายไว้เสียก่อน สีหน้าไม่ยี่หระนั่นดูกวนโมโหเหมือนเคยตอนพูด “ปากกาน่ะให้ยืมก็ได้ แต่ขอหูฟังคืนด้วย”

 

“ยังไม่จบอีก” แทฮยองโอดครวญ “ยืมอีกวันเดียวเอง อยากให้พี่เบื่อตายตอนเรียนเมคอัพคลาสรึไง?”

 

“ก็ตั้งใจเรียนสิ จะฟังเพลงทำไม? ขอคืนด้วย”

 

“อย่าขี้หวงน่า”

 

พี่แทฮยอง... พี่จะคืนผมดีๆจองกุกยิ้ม หรือต้องให้ยึดผ้าพันคอ?

 

และจีมินไม่เข้าใจว่าทำไมแทฮยองต้องกลืนน้ำลายเอื้อก

 

ไม่เข้าใจด้วยว่าทำไมต้องหูแดงขึ้นมาแบบนั้นตอนรีบรัดผ้าพันคอแน่น แต่ดูเหมือนจองกุกจะเข้าใจดี เพราะเด็กหนุ่มหัวเราะในลำคอเหมือนมีเรื่องน่าสนุกตอนสะกิดติ่งหูของคนพี่ พี่จีมิน... ขอโทษนะครับที่วันนี้ทำให้ต้องเดินคู่คนแต่งตัวหลงฤดู ผมผิดเอง

 

นายให้แทฮยองแต่งตัวแบบนี้เหรอ?” เขาหัวเราะ และนั่นทำให้จองกุกยกยิ้มแบบที่จีมินคิดเสมอว่า อีกฝ่ายช่างมีพรสวรรค์ในการทำให้หงุดหงิดอย่างไร้สาเหตุ

 

เมื่อคืนเล่นเกมด้วยกันทั้งคืนน่ะครับ” น้ำเสียงสบายๆ ยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดชอบกล “แล้วมีเกมลงโทษนิดหน่อย

 

พอ! เอาไปเลยๆๆ พอใจรึยัง?และก่อนจะคันมือคันเท้าไปกว่านี้ คิมแทฮยองก็ลนลานคุ้ยกระเป๋า ส่งหูฟังคืนน้องชายทันที เขาโบกมือลาคิมจองกุกที่หันมายกยิ้มน่าหงุดหงิดให้เป็นครั้งสุดท้ายก่อนหายไปในทะเลตู้เกม เกือบลืมว่าวันนี้ดูไม่เป็นตัวเอง ถ้าไม่หันไปพบคิมแทฮยองที่มองอยู่ด้วยสายตาอ่านไม่ออก

 

“จีมินนี่ วันนี้เหม่อบ่อยจังนะ”

 

เพราะเรื่องเมื่อวานนั่นล่ะ

 

“เพราะเรื่องเมื่อวานใช่ไหม?”

 

“...เปล่าน่า อย่าคิดมาก”

 

แต่เขาไม่กล้าพูดออกไป

 

ถึงอย่างนั้น คิมแทฮยองก็ไม่ได้เซ่อไปเสียทุกเรื่อง อีกฝ่ายถอนหายใจราวเห็นเขาเป็นเด็กขี้โกหก “...ขอโทษนะถ้าทำให้ตกใจ กูพามึงมาที่บ้านแค่เพราะอยากรู้จักกันมากขึ้น ไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนั้น สำหรับมึงมันอาจค่อนข้าง... แปลก”

 

และแทฮยองไม่ชอบโดนกล่าวหาว่าแปลก เขาจำได้... ใครบ้างจะไม่อยากถูกยอมรับ? และตอนนี้แทฮยองอาจกำลังคิดว่า เขาตัดสินเรื่องที่ควรเป็นของคนในครอบครัวว่าประหลาด

 

เขาจึงยกยิ้ม สื่อให้อีกฝ่ายรู้ว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่ “กูแค่ไม่ชินเฉยๆ อย่าคิดมากสิ” เขาบอก “ถ้าชินเมื่อไหร่จะบังคับให้จูบโชว์ทุกวันเลย ระวังไว้เหอะ”

 

และนั่นทำให้แทฮยองทำหน้ายี้ ก่อนหลุดหัวเราะออกมาจนได้

 

“เอ้างี้! เดี๋ยวกูคีบหมูให้ อยากได้ใช่ไหม?” เขาถูกการ์ดแตะที่จมูก คิมแทฮยองกระหยิ่มยิ้มขณะถลกแขนเสื้อ ชี้ไปที่ตู้คีบตุ๊กตา

 

“เดี๋ยวก็ได้ตัวอื่นอีกแหง”

 

“เมื่อกี้เพราะเล่นกับจองกุกหรอกนะ!” เขาไม่ทันบอก เจ้าตัวก็แตะการ์ดแล้วกุมคอนโซลจริงจังยิ่งกว่าทำข้อสอบ และเมื่อสัญญาณเริ่มเกมดังขึ้น คิมแทฮยองก็หลุดไปอีกมิติทันที เฮ้อ เขามีแฟนเป็นเด็กประถมรึไง?

 

แต่นั่นล่ะแทฮยองที่เขาชอบ

 

นั่นจึงเป็นอีกครั้งที่ปาร์คจีมินเพียงหัวเราะให้ความสดใสของอีกฝ่าย วาดแขนโอบบ่าและเกยคางบนไหล่

 

“ถึงมึงจะแปลก แต่กูก็ชอบนะ”

 

ถ้านั่นหมายถึงการทำให้อีกฝ่ายยิ้มแบบนี้ได้ เขาจะรีบชินแล้วกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 ถ้าผ้าพันคอไม่ร่นลงเสียก่อนน่ะนะ

 ลำคอของคิมแทฮยองที่อยู่ในระดับสายตากำลังทำเขาตาเหลือก

 

ไม่ใช่เพราะผิวนวลเนียน หรือเพราะกลิ่นโลชั่นหอมหวาน อีกฝ่ายจริงจังกับเกมจนลืมสนใจ ปล่อยให้ผ้าพันคอร่นลงเผยผิวที่ลำคอระหงเพียงหมิ่นเหม่ แต่มากพอให้เห็นอะไรที่ควรเห็น พอดีระดับสายตาราวอยากเย้ยว่า อย่าชะล่าใจ 

 

 

เขาจึงเห็นเต็มตาว่าลำคอนั้นถูกพรมอย่างสวยงามด้วยรอยจูบ

 

และแม้กะพริบตาอีกครั้ง เขาก็เห็นว่าลำคอนั้นถูกพรมด้วยรอยจูบ

 

และเมื่อกะพริบตาอีกครั้ง สิ่งที่เขาเห็นเต็มสองตาที่แทบถลนออกมาก็คือรอยจูบ

 

 

 

จู

!!!

 

 

 

 พลาดอีกแล้ว!

 

จำได้ เมื่อวานเขาผงะหงายหลังแบบนี้เลย

 

และเมื่อวานก็รู้สึกผิดที่ผิดทางแบบนี้ เพียงแต่ครั้งนี้สาหัสกว่าจนอยากแหกปากแข่งกับเสียงเพลงเมทัลจากตู้กีต้าร์ฮีโร่ เมื่อระลึกได้ว่าไม่เคยทำรอยจูบบนตัวของอีกฝ่าย ไม่เคยลึกซึ้งถึงไหนจนทิ้งรอยเป็นลายแทงแบบนั้น! เมื่อคืนวานเขาเพิ่งเล่นผมที่ท้ายทอยพลางเอ่ยชมผิวเนียนไร้ริ้วรอยนั่นด้วยซ้ำไป

 

แล้วมันฝีมือใคร?

 

และเพราะแทฮยองมัวแต่คีบตุ๊กตารอบใหม่ จึงเป็นอีกครั้งที่เขาถูกปล่อยให้ช็อคจนสติรวน เมื่อนาทีที่คำถามมากมายเกี่ยวกับรอยจูบเกิดขึ้น คำพูดและการกระทำที่ควรธรรมดาของคิมคนเล็กกลับเป็นสิ่งแรกที่ลัดคิวขึ้นเล่นซ้ำ

 

 

 

คนที่เล่นเกมด้วยกันทั้งคืน

บทลงโทษที่ทำให้ต้องใส่ผ้าพันคอ

ผมผิดเอง’ ของจองกุก

 

 

  

ในตอนที่นึกถึงรอยยิ้มของน้องชาย ปาร์คจีมินปาดเหงื่อ

ไม่อยากคิดเลยให้ตาย... แต่ถ้าใช่ ท่าทางจะมีเรื่องใหม่ให้รีบชิน

 


เอ้า ท่องพร้อมกันนะ

พี่น้องทำรอยจูบเป็นธรรมดา พี่น้องทำรอยจูบเป็นธรรมดา พี่น้องทำรอยจูบเป็นธรรมดา

 



--

 




 50%

 ขอบคุณอย่างรุนแรงสำหรับ 17 คอมเม้นต์จาก 16 ท่านที่มาเจิมฟิคเมาๆ นี้นะคะ ใจชื้นเลย 

 สปอยอีก - จีมินนี่ได้กับพี่ยุนกิแน่นอนค่ะ อิ_อิ





100%

ขอบคุณนะคะ พี่น้องที่แวะมาอ่าน และทุกคอมเม้นต์ซึ่งอ่านแล้วมีแรงปั่น ♡ /ยิงหัวใจ











(c)              Chess theme

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

84 ความคิดเห็น

  1. #458 nimmymomo (@nimmo321) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 22:31
    แง คือชอบมาก น่าจะเจอฟิคเรื่องนี้เร็วกว่านี้ TvT
    #458
    0
  2. #453 kuniize (@kuniize) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 18:41
    น่ารัก น่ารัก น่ารัก น่ารัก
    #453
    0
  3. #437 chalillxx_ (@chalillxx_) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 22:25
    ความสัมพันธ์คลุมเครือมากอะ มันจะมีปัญหาตอนขอยัยอ้วนคบนะ
    #437
    0
  4. #432 cookiessreading (@faiithikamporn) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 02:31
    ทำไมเพิ่งเจอเรื่องนี๊ๆๆๆ เป็นฟิคที่น่ารักและตลกมาก ชอบที่เล่าตั้งแต่ยังเด็กมาจนโต ดีเทลของครอบครัวคิมนี่น่ารักมาก จองกุกตอนเด็กน่ารักมากถึงตอนโตจะกวนบาทาไปหน่อย(ไม่หน่อยละ)55555 ตลกจีมินด้วยคือยังไม่ทันได้ชินกับเรื่องแรกยังต้องมาชินกับเรื่องสองอีก พี่น้องคู่นี้นี่มันยังไงงงง
    #432
    0
  5. #428 Suchaa_12247 (@MingKwanKung) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 01:01
    กรี๊ซซวซซ
    #428
    0
  6. #424 Sushidays (@Sushidays) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 18:16
    คือครอบครัวน่ารักมากเลยอ่ะ ชอบความแสว๊กของพี่ยุนกิอ่ะฮือออ จองกุกก้อร้ายแต่เด็กเลยนะ555555 โดยรวมแร้วสงสารจีมินสุด555555
    #424
    0
  7. #422 Noeyoey (@Noeyoey) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:53
    แอบขำความจีมิน ฮื่อออออ หนูวรชินจริงๆใช่มั้ยคะ โอ้ยยยยยย
    #422
    0
  8. #419 Finger. (@bua123456789) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 16:03
    จองกุกร้ายยยยยยยยยย แต่ชอบ555555555
    #419
    1
  9. #413 gammoopea (@gammoopea) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 11:14
    ฮือออ สงสารคุณพัค ทำใจดีๆไว้นะคะ เป็นธรรมดาของพี่น้องๆๆๆๆ ท่องไว้ค่ะคุณพัค >< //เด็กกระต่ายร้ายกาจ อาการนี้ชอบพี่เขามาตั้งแต่เด็กแต่ๆเด็กแสบบบ แล้วที่ชแบทำร้ายร่างกายพี่เพราะอยากปลอบให้หายเจ็บรึป่าวน้าาาา ฮื่อออ อยากฟังเรื่องราวฝั่งเด็กกระต่ายบ้างง ><
    #413
    0
  10. #408 blueber_g (@blueber_g) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 มกราคม 2561 / 09:05
    ชอบมากๆ น่ารักมากๆเลยค่ะ สู้ๆนะคะ
    #408
    0
  11. #400 vvmk912 (@mtaetaestan) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 23:51
    โอ้ยย น่ารักมากเลยยยย ง่ออ
    #400
    0
  12. #394 PaiiKanj (@PaiiKanj) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2560 / 08:27
    วงวารคุณปาร์คเค้านะคะ...555
    #394
    0
  13. #390 fayfai2302 (@fayfai2302) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 00:28
    โอ๊ยยย สนุกมากเลยค่ะ ไรต์แต่งดีมาก ภาษาอ่านง่าย ฮาๆน่ารักๆ กวนๆ ชอบมากๆ อ่านทุกตัวอย่างช้าๆ เพราะมีตอนน้อย แง้ กลัวอ่านจบ
    #390
    0
  14. #389 fayfai2302 (@fayfai2302) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 22:51
    อบอุ่น กะ..เกินไป จริงด้วยย 5555 เราเป็นจีมินก็แอบช๊อค
    #389
    0
  15. #371 golffiegg (@golffiegg) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 21:39
    โอ้ยๆๆๆนี่เขาเลี้ยงกันมาต้งแต่ยังร้องไห้ขี้มูกโป่งขอบคุณไรท์มากกกก โดยเฉพาะยุนมินก็มา
    #371
    0
  16. #347 jijee09 (@jijee09) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2560 / 10:15
    ภาษาธรรมชาติมากๆ ไม่น่าเบื่อเลย อ่านไปยิ้มไป สงสารจีมินที่ไม่ชินสักที// แหะๆ เป็นเราก็ไม่ชินนะ แต่อบอุ่นมากๆ อินฉาเลยทีเดียว
    #347
    0
  17. #305 caria_ (@caria_) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 22:25
    มันเป็นเรื่องธรรมด๊าาาาาาาาาาาา
    #305
    0
  18. #293 baileybest (@jikpokdok) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 18:23
    โอมายกอช เมื่อวานจูบแต่วันนี้รอยจูบเลยอะ ขอรวบรวมสติแป๊บนึง ยังไงจีมินก็คงจะเข้าใจยากอยู่ดี 55555555555
    #293
    0
  19. #290 60332 (@60332) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 15:50
    2พยางค์เลยครับ"กูงง"
    #290
    0
  20. #263 _kamhomakl.ap_ (@ApachaneeNokwon) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 09:31
    เดี๋ยวๆ คือไรอ่ะ คือแทกับจีมเป็นแฟนกัน เเต่จีมเป็นแฟนพี่ยุนกิ อะไรวะกุเนี่ย!! 555
    #263
    0
  21. #261 mcidus (@pornpas23) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 08:19
    เอ็นดูตาหนูจองกุกตอนเด็กมาก ให้ตายเหอะ ไม่ใช่ความผิดใครเล้ยยย เจ้าแทฮยอง55555555 นี่สงสารใครดีอ้ะ แฟนๆของทั้งคู่ดีมั้ย เด็กพวกเน้!
    #261
    0
  22. #255 ่๋J'mini (@FahNCKZ) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 23:16
    สงสารจีมินเค้านะคะเอาใครมาเป็นแฟนไม่เอาดันมาเอาคนที่มีแฟนแล้วยังดีนะเนี่ยได้คู่กับยุนกิ55555 ไม่งั้นคงนก
    #255
    0
  23. #243 mymine0701 (@mymine0701) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 11:26
    ตลกจีมิน มาท่องพร้อมกันค่ะๆ5555555555
    #243
    0
  24. #241 Finger. (@bua123456789) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 09:54
    สนุกมากเลยยย ฮืออออออ ตลกจีมินอ่ะ ดูอึ้งหมดทุกอย่างที่ตระกูลคิมทำ
    #241
    0
  25. #224 NANAYEERP (@NANAYEERP) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 09:32
    สงสารจีมิน แบบข็อคแทน ต้องสตรองแค่หน้ายยยยย 55555 ดุกวีน่ารัก น่ารักมากๆ เลยฮือ ไม่ไหวล้าววว
    #224
    0