[Fic(oneshot) Harry Potter] by ผ้าห่ม.

ตอนที่ 2 : [Fic(oneshot) Harry Potter] Lose (GWHP)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 593
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    19 ต.ค. 61



            “ ไม่!! ” เสียงร้องดังลั่นออกมาจากร่างโปร่งของคนผมดำยุ่งเหยิงที่เพิ่งจะได้ชื่อเรียกอย่าง ชายผู้พิชิตจอมมาร ตามติดชื่อที่แท้จริงของตัวเองมาเพียงไม่นานเมื่อเขาทำลายฮอร์ครักซ์ของโวลเดอมอร์ทั้งหมดและดวลคาถากับวิญญาณต้นชนะสงครามจึงจบลงด้วยความพ่ายแพ้ของฝั่งเหล่าผู้เสพความตายที่เห็นว่าจอมมารพ่ายแพ้ต่อเขาก็พากันหนีออกไปไม่เหลือแม้แต่คนเดียว

 

            แฮร์รี่ร้องออกมาอย่างเจ็บปวดพร้อมกับกอดร่างของเฟร็ดเอาไว้แนบอกเมื่อเขากับมาภายในปราสาทหลังจากจัดการคนที่คุณรู้ว่าใคร และก็ต้องเจ็บปวดราวกับมีคนเข้ามาตัดก้อนเนื้อภายในอกของเขาเมื่อเห็นว่าร่างของคนรักถูกรุมล้อมไปด้วยครอบครัววีสลีย์ แฮร์รี่ร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายพร้อมกับแทรกตัวเข้าไปหาร่างของหนึ่งในคู่แฝดที่นอนแน่นิ่งอยู่

 

            เสียงร้องปฏิเสธอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าคนรักของตัวเองได้จากไปแล้วยังคงดังออกจากปากบางโดยมีครอบครัวของเฟร็ดมองดูเหตุการณ์เหล่านั้นด้วยสายตาที่เจ็บปวดไม่แพ้กัน พวกเขารู้ว่าเฟร็ดกับแฮร์รี่คบกันและรู้ว่าทั้งสองคนรักกันเพียงใดนั่นจึงทำให้ภาพตรงหน้าดูเจ็บปวดมากยิ่งขึ้นไปอีก

 

            “ ไหนบอกว่าหลังสงครามนายจะพาฉันไปดูของเล่นใหม่ที่นายคิดขึ้นไงเฟร็ด.. ตื่นขึ้นมาแล้วพาฉันไปสิ.. เฟร็ด.. ” น้ำตาไหลอาบแก้มของแฮร์รี่ที่พูดด้วยเสียงแหบพร่ากำลังร้องเรียกชื่อของคนรักที่ไร้ซึ่งปฏิกิริยาแห่งชีวิตอย่างลมหายใจ

 

            “ โธ่ แฮร์รี่.. ” มอลลี่ยกมือป้องปากน้ำตาไหลออกมาด้วยความสงสารและเจ็บปวดจากการเสียลูกชายของตนให้กับสงครามไม่ต่างจากสมาชิกครอบครัวคนอื่นๆ ที่นั่งร้องไห้กันอย่างเงียบๆ ไม่มีใครได้พูดอะไรออกมา

 

            แต่หากจะให้บอกว่าใครนิ่งที่สุดคงจะเป็นจอร์จแฝดผู้น้องของเฟร็ดที่หยุดร้องไห้กับการสูญเสียพี่ชายฝาแฝดก่อนที่ร่างโปร่งของแฮร์รี่จะเข้ามาในวงล้อม จอร์จรักพี่ของเขามากแน่นอนเพราะความเป็นฝาแฝดนั้นทำให้พวกเขาสนิทกันมากกว่าสนิทกับสมาชิกคนอื่นๆ ในครอบครัวและด้วยความเป็นฝาแฝดก็ทำให้เขารักหรือชอบในสิ่งที่คล้ายๆ กัน

 

            พวกเขาชอบในเสียงหัวเราะของผู้คนจึงได้ออกจากฮอกวอตส์มาร่วมกันสร้างร้านเกมกลวิเศษวีสลีย์ขึ้นมาจากความช่วยเหลือในหลายๆ ด้านจากแฮร์รี่ เฟร็ดคอยตามใจจอร์จตลอดทั้งเรื่องของกิน ของเล่น หรอแม้แต่ผู้หญิงที่ถึงแม้เฟร็ดเองจะชอบหรือสนใจถ้าหากว่าแฝดน้องต้องการแฝดคนพี่ก็จะยอมให้เสมอ แต่มีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้นที่เฟร็ดไม่ยอมให้เขาคือแฮร์รี่

 

            และใช่ จอร์จเองก็ชอบแฮร์รี่เช่นกัน พวกเขาทั้งสามคนอยู่ด้วยกันตลอดหน้าร้อนในช่วงปีสี่ของแฮร์รี่ เงินที่แฮร์รี่ได้จากการชนะการประลองเวทไตรภาคีได้ถูกนำไปใช้เป็นต้นทุนกับร้านเกมกลวิเศษวีสลีย์ทั้งหมดความสัมพันธ์ของเฟร็ดและแฮร์รี่ที่ดูเหมือนเฟร็ดจะสนใจในตัวแฮร์รี่มาตั้งแต่ก่อนหน้านั้นแล้วก็ถูกพัฒนาขึ้นในช่วงนั้นและตกลงคบกันในที่สุด

 

            ภาพตรงหน้าทำให้จอร์จเจ็บปวดยิ่งขึ้นไปอีกเมื่อเห็นพี่ชายฝาแฝดนอนนิ่งเป็นร่างไร้วิญญาณโดยมีคนที่เขารักกอดแนบอกเอาไว้แน่น จอร์จทนมองต่อไปไม่ไหวเข้าไปกอดแฮร์รี่จากด้านหลังแน่นแต่ดูเหมือนแฮร์รี่จะไม่ได้สนใจเขาเลยแม้แต่น้อยนั่นยิ่งทำให้เขารู้สึกปวดใจยิ่งกว่าที่เคยเป็น

 

            “ แฮร์รี่.. หยุดร้องไห้เถอะนะ ” จอร์จเอ่ยขึ้นเสียงสั่นเครือไม่แพ้คนที่กำลังร้องไห้อยู่ตอนนี้

 

            “ แต่เฟร็ด.. เฟร็ดเขา.. ” แฮร์รี่เริ่มสะอื้นออกมาไม่ได้หันไปมองคนที่กอดตัวเองอยู่ทางด้านหลังแต่อย่างใด

 

            “ จอร์จ ลูกพาแฮร์รี่ไปพักเถอะ ” อาเธอร์ที่มองดูอย่างเงียบๆ มาโดยตลอดเอ่ยสั่งลูกชายตัวเองเรียบๆ จอร์จหันไปสบตากับผู้เป็นพ่อที่พยายามจะสื่ออะไรบางอย่างจอร์จที่เข้าใจในสิ่งที่บิดาจะสื่อพยักหน้ารับน้อยๆ และพยายามรั้งตัวแฮร์รี่ให้ลุกขึ้นยืน

 

            แฮร์รี่ไม่ได้ขัดขืนพยายามยืนขึ้นตามแรงรั้งจากแขนของตนก่อนจะยกมือทั้งสองมาปิดหน้าเอาไว้พยายามกลั้นเสียงสะอื้นของตัวเองเอาไว้ จอร์จเห็นสภาพของแฮร์รี่ในตอนนี้ก็ตัดสินใจวาดแขนช้อนตัวร่างโปร่งขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาวแนบอกตัวเองเอาไว้แน่นก่อนจะหายตัวออกไปจากบริเวณนั้น

 

            จอร์จอุ้มแฮร์รี่ให้หายตัวมาที่ห้องพักที่เขาอาศัยอยู่กับเฟร็ดในตรอกไดแอกอน พวกแฝดย้ายออกจากบ้านด้วยเหตุผลที่ว่าที่นี่ใกล้กับร้านของพวกเขามากกว่าจะสะดวกกว่าในหลายๆ เรื่องซึ่งทั้งพ่อและแม่ก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะนั่นคือสิ่งที่ลูกชายของพวกเขาตัดสินใจแล้ว

 

            ร่างสูงเปิดประตูห้องนอนของเฟร็ดออกก่อนจะเดินเข้าไปวางร่างโปร่งที่ยังคงมีเสียงสะอื้นน้อยๆ ในอ้อมแขนตัวเองลงบนเตียงอย่างเบามือก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวให้คนบนเตียง คงจะดีหากปล่อยให้แฮร์รี่ได้อยู่กับตัวเองคนเดียวเงียบๆ สักพัก

 

            “ ฉันอยู่ที่ห้องข้างๆ นี่.. ถ้ามีอะไรก็เรียกได้นะแฮร์รี่ ” จอร์จบอกด้วยความเป็นห่วง ถึงแม้แฮร์รี่จะไม่ได้ตอบรับคำพูดของเขาแต่จอร์จเองก็รู้ว่าอีกคนได้ยินคำพูดของตัวเองจึงตัดสินใจเดินออกจากห้องและไม่ลืมที่จะปิดประตูให้แฮร์รี่ที่ยังร้องไห้ได้อยู่ตามลำพัง

 

            คนมีแผลเป็นที่ใบหูข้างซ้ายเดินเข้าไปเปิดประตูห้องนอนของตัวเองที่อยู่ติดกับห้องนอนของแฝดพี่ที่ตอนนี้มีคนที่เขารักนอนอยู่ออกอย่างเงียบเชียบและก้าวเดินเข้าไปในห้องที่เขาไม่ได้กลับมาหลายเดือนแล้วพร้อมกับทิ้งตัวลงนอนบนเตียง เพราะตั้งแต่โวลเดอมอร์กลับมาเรืองอำนาจอีกครั้งก็ทำให้โลกเวทมนตร์ตกสู่ความสิ้นหวังพวกเขาจึงต้องปิดร้านเกมกลวีสลีย์ตามร้านค้าอื่นๆ ในตรอกไดแอกอนลงและกลับไปอยู่กับครอบครัวที่โพรงกระต่ายเพื่อคอยปกป้องกันและกัน

 

            เขาไม่ได้เจอแฮร์รี่ตั้งแต่วันงานแต่งงานของบิลพี่ชายคนโตของบ้านที่ถูกโจมตีโดยผู้เสพความตายในคืนเดียวกันซึ่งหลังจากคืนนั้นก็เป็นวันเกิดของแฮร์รี่ด้วยเช่นกัน ความจริงแล้วเขากับเฟร็ดแอบเตรียมเค้กวันเกิดไว้สำหรับแฮร์รี่หลังงานแต่งงานของบิลจบลงพวกเขาก็จะยกเค้กมาให้แฮร์รี่เพื่อทำให้เจ้าของวันเกิดประหลาดใจแต่ก็ต้องถูกยกเลิกไปเพราะแฮร์รี่กับเฮอร์ไมโอนีและรอนหนีออกไปจากงานแต่งเพื่อออกตามหาฮอร์ครักซ์กันต่อ

 

            พวกเขาไม่ได้เจอแฮร์รี่มาหลายเดือนแล้ว ระหว่างนั้นเฟร็ดก็ดูจะสุขภาพแย่ลงเพราะความเครียดและเป็นห่วงแฮร์รี่จอร์จเองก็ได้แต่ปลอบแฝดพี่ไปโดยที่ในใจนั้นก็เป็นห่วงร่างโปร่งไม่น้อยไปกว่าเฟร็ดเลย เมื่อได้พบกันอีกครั้งกับเป็นช่วงเวลาแห่งการทำสงครามที่แฮร์รี่ต้องเสี่ยงชีวิตเพื่อทำลายฮอร์ครักซ์ที่เหลือ

 

            และพวกเขาก็ต้องใจสลายเมื่อรู้ว่าแฮร์รี่ได้ถูกโวลเดอมอร์ฆ่า เฟร็ดและจอร์จแทบล้มทั้งยืนกับประโยคนั้นแต่ก็ต้องเปลี่ยนไปเป็นร้องเรียกคนที่คิดว่าตายไปแล้วอย่างยินดีเมื่อแฮร์รี่กระโดดออกจากอ้อมแขนของแฮกริดที่อุ้มตัวร่างโปร่งมา หลังจากนั้นภายในปราสาทก็เข้าสู่สงครามอีกครั้งโดยที่ครั้งนี้พวกเขาเป็นผู้ชนะแม้ว่าจะต้องสูญเสียไปมากก็ตาม

 

            จอร์จยกแขนขึ้นพาดทับดวงตาของตัวเองพลางนึกย้อนไปถึงเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นและยิ่งนึกสงสารร่างโปร่งที่เป็นผู้พิชิตจอมมารจับใจเมื่อสงครามครั้งนี้พรากสิ่งสำคัญของแฮร์รี่ไปมากมายเหลือเกิน แต่ถึงอย่างนั้นจอร์จเองก็ตัดสินใจได้แล้วว่าไม่ว่าแฮร์รี่จะยินดีหรือไม่เขาจะเป็นคนที่ทำให้แฮร์รี่มีความสุขให้ได้

 

            สงครามจบไปแล้ว.. เขาสามารถเริ่มต้นทุกอย่างใหม่ได้อีกครั้ง

 

            ร่างสูงรู้ว่าแม้มันจะดูเห็นแก่ตัวที่เขาอยากจะเป็นคนปลอบโยนร่างโปร่งที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคนรักของพี่ชายฝาแฝดของตัวเอง แต่ในเมื่อมีโอกาสทำไมเขาไม่คว้ามันเอาไว้กันเพราะเขาก็รักแฮร์รี่ไม่น้อยไปกว่าเฟร็ดและทุกคนเองก็คงจะรับรู้ถึงความรู้สึกของเขาที่มีต่อแฮร์รี่เช่นเดียวกัน จะมีก็แต่ตัวของแฮร์รี่เองที่ดูเหมือนจะไม่ได้รับรู้ความรู้สึกของคนรอบข้างเอาเสียเลย

 

            จอร์จคิดเรื่องต่างๆ ในหัวเงียบๆ ไปจนเขาเผลอหลับไปในที่สุดแต่ก็ต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางคืนเมื่อถูกปลุกด้วยเสียงกรีดร้องดังมาจากห้องข้างๆ ร่างสูงไม่รีรอรีบรุดเข้าไปในห้องของแฝดพี่ทันที เมื่อเข้าไปในห้องก็พบกับร่างโปร่งที่คล้ายคนฝันร้ายนอนดิ้นพล่านอยู่บนเตียงพร้อมกับเสียงร้องที่ฟังดูเจ็บปวดถูกส่งออกมาจากปากนั้นเป็นระยะ

 

            ร่างสูงรีบรุดเข้าไปนั่งที่ขอบเตียงจับมือที่กำผ้าปูที่นอนแน่นมากุมไว้เพื่อไม่ให้แฮร์รี่จิกเล็บเข้ากับมือของตัวเองแน่นจนเกิดไป จอร์จมองเหงื่อที่ไหลทั่วใบหน้าของแฮร์รี่และอาการกระสับกระส่ายนั้นด้วยความปวดใจ เขาอยากช่วยให้ร่างโปร่งหายจากฝันร้าย เขาอยากเป็นคนปลอบโยนให้ร่างโปร่งลืมเรื่องเศร้าออกไปจากใจ มือหนายกขึ้นปัดเส้นผมชื้นเหงื่อที่ปกใบหน้านั้นขึ้นช้าๆ

 

            “ ..แฮร์รี่ ที่รัก.. ได้โปรดอย่าร้องไห้อีกเลย ” จอร์จบอกคนที่ยังจมอยู่กับฝันร้ายอย่างเหม่อลอยมือที่กุมมืออีกคนไว้บีบแน่นขึ้นก่อนที่ร่างสูงจะตัดสินใจเขย่าตัวอีกคนเพื่อปลุกให้แฮร์รี่ตื่นจากฝันร้าย

 

            “ แฮร์รี่ ตื่นเถอะ ” จอร์จเรียกแฮร์รี่เสียงดังขึ้นหวังจะปลุกอีกคนแต่ดูแฮร์รี่เองก็จะไม่ตื่นขึ้นมาง่ายๆ เช่นกัน ร่างสูงเปลี่ยนจากการเขย่าตัวเป็นการตบเข้าที่แก้มของแฮร์รี่ไม่แรงมากนักเพื่อจะให้คนที่กำลังนอนดิ้นไปมาตื่นขึ้นมาเสียที

 

            “ แฮร์รี่!!! ” จอร์จตะโกนเรียกชื่อเพื่อนรุ่นน้องเสียงดังและดูเหมือนคราวนี้จะได้ผลเมื่อแฮร์รี่ลืมตาขึ้นมาทันที ร่างโปร่งหอบหายใจก่อนจะเบนสายตาไปทางต้นเสียงที่ปลุกเขาขึ้นมาจากฝันร้ายน้ำตาพลันไหลออกจากนัยน์ตาสีมรกตเมื่อเห็นใบหน้าของคนที่ปลุกตัวเองขึ้นมา

 

            “ ...เฟร็ด ” แฮร์รี่ยกมือข้างที่ว่างจากการกอบกุมขึ้นลูบใบหน้าของคนที่นั่งอยู่ที่ขอบเตียง จอร์จเอียงหน้ารับมือเล็กให้สัมผัสกับใบหน้าของเขาก่อนจะต้องชะงักไปเมื่อชื่อที่ออกมาจากปากเรียวนั้นไม่ใช่ชื่อของเขา

 

            “ ฉันไม่ใช่เฟร็ดแฮร์รี่.. ” จอร์จยกมืออีกข้างขึ้นจับมือที่กำลังแนบกับใบหน้าของเขาอยู่พร้อมกับก้มมองเข้าไปในดวงตาคู่สวยของแฮร์รี่ ใบหน้ายื่นเข้าไปใกล้ใบหน้าของคนที่เพิ่งตื่นจากฝันร้ายห่างเพียงไม่ถึงหนึ่งนิ้วจนทำให้ลมหายใจของแฮร์รี่ติดขัดขึ้นมาทันที

 

            “ จอร์จ.. ” เมื่อชื่อของตัวเองหลุดออกมาจากปากของอีกคนแฮร์รี่ก็ถูกปิดปากโดยริมฝีปากที่คล้ายกับของคนรักของตนที่จากไปแล้ว จอร์จขยับปากจูบริมฝีปากเรียวอย่างอ้อยอิ่งไม่รีบร้อนมือทั้งสองข้างของทั้งคู่ยังกุมกันเอาไว้แน่น

 

            ถึงแม้จะรู้ว่าคนข้างหน้าจะไม่ใช่คนรักของตัวเขา แต่เมื่อคนข้างหน้าคือจอร์จ เฟร็ดคงไม่ว่าเขาใช่ไหม.. พระเจ้าจะให้อภัยเขาใช่ไหม..

 

            ใบหน้าของคนทั้งคู่ขยับเข้าหากันอย่างไม่มีใครยอมใครริมฝีปากที่บดจูบกันเมื่อครู่เริ่มแลกเปลี่ยนของเหลวภายในซึ่งกันและกัน แฮร์รี่เอียงหน้าให้จอร์จสอดลิ้นเข้ามาได้อย่างถนัดถนี่ก่อนที่ร่างสูงจะปล่อยมือหนาออกจากมือของแฮร์รี่และเมื่อมือของตัวเองถูกปล่อยให้เป็นอิสระร่างโปร่งก็ยกเรียวแขนขึ้นโอบรอบคอของคนด้านบนเอาไว้อย่างหาที่พึ่งพิง

 

            ปลายลิ้นร้อนตวัดเกี่ยวหยอกล้อกันไปมาภายในโพรงปากอุ่นทำให้ของเหลวสีใสไหลเยิ้มออกมาตามเรียวปากของแฮร์รี่อย่างห้ามไม่ได้ จอร์จดูดดุนริมฝีปากเรียวของคนใต้ร่างตัวเองอย่างกระหายเมื่อเขากระหายที่จะทำแบบนี้มานานแล้ว อยากสัมผัสร่างกายนี้มานานแล้วแต่ก็ไม่สามารถทำได้เพราะอีกคนคือคนรักของพี่ชายฝาแฝด

 

            แต่ตอนนี้เขาจะไม่ทนอีกต่อไปในยามที่มีโอกาส จอร์จถอนริมฝีปากออกจากริมฝีปากเรียวที่มุมปากนั้นเยิ้มไปด้วยของเหลวจนเขาต้องยกมือขึ้นปาดเช็ดให้ร่างโปร่ง ร่างสูงไล้ริมฝีปากตัวเองคลอเคลียใบหน้าร่างโปร่งไม่ห่างก่อนที่จะไปหยุดที่ใบหูนิ่มของแฮร์รี่จูบลงไปน้อยๆ

 

            “ ฉันรักนายแฮร์รี่.. ” คำหวานถูกกระซิบที่ข้างใบหูขึ้นสีระเรื่อของแฮร์รี่เรียวแขนที่โอบรอบร่างสูงอยู่ยิ่งกระชับแน่นขึ้น จอร์จขยับใบหน้ากลับมาสบตากับคนใต้ร่างตนอีกครั้งด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมั่นคงและแนวแน่

 

            “ จอร์จ.. ” แฮร์รี่เรียกชื่อแฝดน้องด้วยเสียงสั่นเครือก่อนจะที่จะเป็นฝ่ายขยับใบหน้าตัวเองขึ้นไปประรับริมฝีปากกับอีกคนแทนที่จะพูดอะไรต่อ จูบอันแสนอ่อนโยนและวาบหวามถูกเริ่มอีกครั้งและอีกครั้งริมฝีปากทั้งสองผลัดกันรุกรับลิ้นร้อนสลับกันตวัดเกี่ยวพันไปมาโดยไม่สนใจว่าจะเปื้อนหยาดน้ำใสมากเท่าไหร่ก็ตาม

 

            พวกเขาไม่สนใจแล้วว่าต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น

 

            พวกเขาไม่สนใจแล้วว่าพระเจ้าจะอภัยพวกเขาหรือไม่

 

            ของเพียงแค่ตอนนี้พวกเขายังคงมีชีวิตต่อไปโดยไม่ต้องสูญเสียคนตรงหน้าก็พอแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 



*********************************************************************************************************

อะแฮ่ม.. และผ้าห่มก็ได้เอาวันช็อตมาลงหลังจากที่ได้สปอยไว้ในทวิตเตอร์ ความจริงไม่คิดว่าตัวเองจะเอาตอนนี้มาลงได้ในตอนนี้.. แต่ในเมื่อแต่งเสร็จแล้วผ้าก็ไม่รู้จะเก็บไว้ทำไมเลยเอามาลงซะเลย แฮ่ ~


เอามาลงให้ก่อนจะหายหัวไปทำธุระตามที่บอกไว้ฮับ ผ้าคงไม่ได้เอาโน๊ตบุ๊คไปด้วยเพราะมันหนักเหลือเกิน.. แต่ตอนที่ห้าของฟิคแฮร์เรื่องนู้นก็เริ่มแต่งไปได้นิดหน่อยแล้วฮับ สัญญาว่าถ้ากลับมาที่บ้านแล้วจะพยายามแต่งต่อให้เสร็จเร็วๆ แง่ม อย่าลืมคิดถึงผ้ากันด้วยนะฮับ เพราะผ้าคิดถึงคนอ่านมากๆ ฮี่ๆ


และตอนนี้ก็ยังไม่ได้ตรวจทั้งคำผิดและเนื้อหาว่าโดยรวมเป็นยังไงบ้างเพราะตอนนี้ผ้าใช้เวลาแค่สามชั่วโมงครึ่งในการเอาพล็อตในหัวออกมาเขียนเป็นตอนนี้ ซึ่งเวลาแค่นี้ค่อนข้างน้อยมาทีเดียวสำหรับฟิคหรือนิยายแต่ละตอนของผ้า(อย่างน้อยต้องมีหนึ่งวัน) แหะๆ ถ้าหากมีอะไรผิดพลาดบอกผ้าได้เลยนะฮับ ไว้ว่างแล้วผ้าจะมาแก้ไขให้เนอะ


เอาไว้เจอกันตอนหน้าเนอะ แล้วคอยลุ้นดูกันว่าผ้าจะได้เอาคู่ไหนมาลงเป็นคู่ต่อไป ~ หุหุ ไว้เจอกันฮับ




24/10/2017

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

15 ความคิดเห็น

  1. #10 ChIn0F0x (@ChIn0F0x) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 16:41
    ได้ความรู้สึกที่เป็นมาม่าเล็กน้อยแต่ว่าตอนท้ายนี่มัน//กดเฟบรัวๆ
    #10
    0
  2. #9 GojiTP (@golf2741) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 15:00
    โอ้ยยย น้ำตาจะไหล ฮือ
    #9
    1
  3. วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 08:10
    ทำไมมีความเศร้า ความมาม่า
    #8
    1
    • #8-1 ผ้าห่ม. (@pahhome) (จากตอนที่ 2)
      16 พฤศจิกายน 2560 / 19:37
      มาม่าเล็กๆ น้อยๆ เป็นสีสันชีวิตคู่ฮับ(?) ฮาา
      #8-1
  4. #7 burun2 (@burun) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 17:38
    เค้าพึ่งเห็นอ่า~.ชอมเจมส์งับfc QoQ
    #7
    1
    • #7-1 ผ้าห่ม. (@pahhome) (จากตอนที่ 2)
      16 พฤศจิกายน 2560 / 19:37
      หุหุ รับทราบฮับ คู่คุณพ่อนี่ผ้าก็เคยคิดไว้อยู่เหมือนกัน ฮาา
      #7-1
  5. #6 TaTar_Wannakarn (@guitar643922) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 17:29
    ฮือๆ จอร์จเธอน่าสงสาร...
    ปล.1 คำผิด น่าจะคำว่า ร่างโปร่งก็ยก 'เยว'แขนขึ้นโอบรอบคอ (ไม่แน่ใจว่าผิดรึเปล่า5555)
    #6
    2
    • #6-2 ผ้าห่ม. (@pahhome) (จากตอนที่ 2)
      24 ตุลาคม 2560 / 21:02
      อั้ยย ขอบคุณมากฮับ ตอนนี้ผ้าแก้ให้เรียบร้อยแล้วน้า ~
      #6-2