ดวงใจบอดี้การ์ด #MarkBam [END] - แจ้งแทร็คกิ้ง/เปิดขายรอบสต๊อค

ตอนที่ 15 : บางสิ่งที่เปลี่ยนไป 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,235
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 198 ครั้ง
    24 ต.ค. 61

Chapter 13

บางสิ่งที่เปลี่ยนไป

 

“คุณหนูไม่ค่อยร่าเริงเลยนะครับช่วงนี้” มาร์คัสเอ่ยทักคุณหนูตัวเล็กทันทีที่เห็นร่างบางในชุดนักศึกษาเดินลงมาจากชั้นบน


“ไม่มีอะไรหรอกครับ” แบมแบมยิ้มเซียวให้บอดี้การ์ดคนสนิทเพื่อไม่ให้ร่างสูงเป็นห่วงมากนัก ทั้งๆที่ดวงตากลมโตไม่ได้ดูสดใสเหมือนเคย มาร์คัสขมวดคิ้วแน่นกับคำโกหกของคุณหนูตัวน้อย มีคนเคยบอกบ้างหรือเปล่าว่าคุณหนูโกหกอะไรไม่เก่งเลย มันแสดงออกทางสีหน้า แววตา และท่าทางทั้งหมด


เขาสังเกตเห็นตั้งแต่วันที่กลับจากฮ่องกง ร่างเล็กก็กลายเป็นคนเงียบขรึมมากขึ้น ดวงตากลมโตบวมเป่งในตอนเช้าขณะที่อยู่ฮ่องกงวันสุดท้ายยิ่งทำให้มาร์คัสประหลาดใจ เขาไม่รู้ว่าอิม แจบอมพูดอะไรกับคุณหนูของเขาหลังงานเลี้ยงในคืนนั้น หากแต่วันถัดมาที่ต้องเดินทางกลับเกาหลี ประมุขตระกูลอิมก็ไม่ได้เดินทางกลับมาด้วย ทำเพียงฝากฝังพ่อบ้านหนุ่มมาบอกเขาให้เขาพาร่างเล็กกลับบ้านให้ปลอดภัยเพียงเท่านั้น ก่อนที่พ่อบ้านหนุ่มจะหายไปกับประมุขตระกูลอิมอีกคน               


    “ดูไม่ใช่คุณหนูเลย” มาร์คัสยังคงไม่ละความพยายามน้อยครั้งที่เขาจะให้ความสนใจกับใครสักคน ถ้าคนตรงหน้าไม่ใช่แบมแบมคงไม่ได้รับประโยคที่เจือไปด้วยน้ำเสียงแสนห่วงใยนั้นอย่างแน่นอน


    “น้องแบมจะสายแล้ว ส่งน้องแบมเข้ามอด้วยครับ” แบมแบมว่าก่อนจะเดินนำชายหนุ่มไปยังรถคันหรูที่จอดเทียบบันไดหินอ่อนตรงหน้าบ้าน โดยไม่แตะข้าวเช้าที่แม่บ้านตั้งโต๊ะไว้ให้แม้แต่คำเดียว


มาร์คัสเก็บกลืนความสงสัยไว้ในใจ หากคุณหนูไม่อยากเล่า เขาก็จะไม่เซ้าซี้ หรือก้าวก่ายความเป็นส่วนตัวของคุณหนู มาร์คัสในตอนนี้...เขารู้ดีว่าต้องวางตัวเองอยู่ในสถานะไหน และไม่ลืมจะย้ำเตือนตัวเองอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันว่าในขณะนี้คุณหนูมีเจ้าของแล้ว...


#บอดี้การ์ดมบ


“ขอบคุณที่มาส่งครับ” แบมแบมบอกกับบอดี้การ์ดหนุ่มเช่นทุกวันที่ร่างสูงขับรถมาส่ง มือเล็กเอื้อมไปเปิดประตูแต่ก็ต้องชะงักเมื่อโดนมือหนากอบกุม


“เดี๋ยวครับ...”


“...” แบมแบมเม้มปากแน่นหันกลับมามองร่างสูงด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยคำถาม


“เลิกเรียนแล้ว อย่าลืมโทรบอกผมนะครับ” มาร์คัสกำชับ แบมแบมพยักหน้ารับอีกฝ่าย ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถไป รถคันหรูเคลื่อนตัวออกจากหน้าตึกเรียน ดวงตาคมกริบเหลือบมองกระจกหลัง วันนี้คุณหนูไม่ได้ยืนโบกมือลาเขาเหมือนทุกวัน


“หวัดดียองแจ” ร่างเล็กทักเพื่อนที่นั่งเล่นสมาร์ทโฟนอยู่ที่โต๊ะไม่ตัวยาวใต้คณะ


“หวัดดีแบม เป็นยังไงบ้าง” ยองแจเก็บสมาร์ทโฟนยี่ห้อดังใส่กระเป๋าก่อนจะหันไปสนใจเพื่อนสนิทแทน


“ก็...ดีมั้ง...” แบมแบมตอบอย่างไม่ใส่ใจ เขาวาดเท้าเข้านั่งตรงข้ามเพื่อนสนิท วางกระเป๋าลงกับโต๊ะและแนบหน้าทับกระเป๋า เปลือกตาสีมุกปิดสนิททับดวงตากลมโตอย่างอ่อนล้า


“โกหก!” ยองแจว่าเพื่อนเข้าให้ เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย ทำไมเขาจะไม่รู้


“ยองแจ...” แบมแบมโอดครวญใส่เพื่อนสนิท บางทีก็เกลียดตัวเองเหมือนกันที่โกหกอะไรไม่เก่งเลย


“เล่ามาให้หมด แกหมั้นแล้วเหรอ สำนักข่าวฮ่องกงเล่นข่าวแกกับคู่หมั้นกันให้ว่อน นี่ช่องข่าวเช้าที่เกาหลีเมื่อเช้ายังเล่นข่าวแกกับ...กับใครนะ อะไรแจ็คๆ นี่แหละ”


“หวัง แจ็คสัน”


“เออ นั่นแหละ เล่ามาเลย”


“ไม่เล่าได้ไหม...”


“โดดเรียนไปบ้านฉันกัน วันนี้เก็บงานกลุ่มเฉยๆ อาจารย์ก็ไม่ได้เข้าสอน เดี๋ยวไลน์ให้พวกนั้นส่งงานมาในกลุ่มเอาก็ได้ ไป! ลุกขึ้น!” ยองแจจัดแจงให้เสร็จสรรพ คว้าแขนเพื่อนสนิทให้ลุกขึ้นยืน ไม่ลืมที่จะควักสมาร์ทโฟนเครื่องหรูต่อสายตรงถึงคนงานที่บ้านให้มารับที่หน้าตึกทันที


ยองแจถึงกับถอนหายใจกับสภาพไร้วิญญาณของเพื่อนสนิท สภาพแบบนี้บอกได้เลยว่าเพื่อนสนิทของเขาอาการสาหัสสากรรจ์อยู่พอควร เพราะเขาจำได้ดีว่าเขาเคยเห็นสภาพนี้ครั้งล่าสุดก็เมื่อ 3 ปีก่อนที่มีคนตายในบ้านของมัน...


#บอดี้การ์ดมบ


Place: คฤหาสน์ตระกูลชเว


“แล้วแกก็ตกลงหมั้นทั้งๆ ที่ไม่เต็มใจ!!” แบมแบมพยักหน้าขึ้นลงอย่างจนใจ เมื่อเพื่อนสนิทตะโกนลั่นห้อง


แบมแบมไม่ได้มีความลับกับเพื่อนสนิทอย่างยองแจ เขาคบกับอีกฝ่ายมานานจนรู้ว่าร่างเล็กมีนิสัยใจคออย่างไร ยองแจไม่ใช่คนปากโป้ง ถึงจะขี้โวยวายและแก่นเซี้ยวไปบ้าง แต่ก็ไม่ใช่คนที่จะเอาเรื่องของเขาไปป่าวประกาศให้ใครต่อใครได้รู้


“โอ๊ยยย ตายๆ ก็นึกว่ามีแต่ในหนัง ในละคร” ยองแจกรอกตามองบนไปทั่ว ใครก็ได้พาเขาออกไปจากโลกนี้ที แบมแบมพึ่งจะอายุเท่าไหร่กันเชียว ทำไมถึงต้องมารับภาระที่แสนยิ่งใหญ่ขนาดนี้ นึกแล้วก็อดขนลุกไม่ได้ โชคดีแค่ไหน ที่ชเว ยองแจไม่ได้เกิดมาเป็นน้องชายมาเฟีย แต่ไอ้เพื่อนสนิทเขานี่สิ...ยองแจถอนหายใจอย่างอดสงสารเพื่อนไม่ได้


“เฮ้อออ เอาเถอะ เดี๋ยวมันก็ผ่านไป ทนๆ หมั้นไปก่อนแล้วกัน คุณแจบอมรักแกจะตาย ไม่ปล่อยให้แกเฉาแบบนี้นานหรอก แล้วดูจากรูปการณ์ที่พี่ชายแกไม่ยอมกลับเกาหลีมากับแกแบบนี้ด้วย ก็คงหนีหายไปจัดการอะไรบางอย่างแน่ๆ” แบมแบมพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วยกับความเห็นของเพื่อนสนิท


“ช่วงนี้ก็อย่าให้คุณแจบอมห่วงมากเลย จะบอกยังไงดีล่ะ ก็เห็นด้วยนะที่คุณแจ็คสันอะไรนั่นจะดูแลแกในช่วงที่คุณแจบอมไม่อยู่ แต่ว่า...”


“แต่ว่าอะไร”


“เอาจริงๆ นะ พูดก็พูดเถอะ ทำไมคุณแจ็คสันอะไรนั่นถึงพาตัวเองมาพัวพันกับเรื่องอันตรายแบบนี้นะ คนที่มีอำนาจบาตรใหญ่อย่างนั้นไม่จำเป็นต้องมาปกป้องแกก็ได้ แต่ทำไมถึงยอมช่วยคุณแจบอม ทำไมถึงยื่นข้อเสนอมาหมั้นกับแก หรือว่า...หรือว่าเขาจะรักแก!!


“พูดบ้าๆ น่า!


“เอ้า! ก็จริงนี่ เรื่องนี้เขาไม่ได้มีส่วนได้ส่วนเสียสักนิด ไม่สิมีแต่ส่วนเสีย เสียมากกว่า ทำไมเขาต้องเสียเวลาเอาตัวเองมาพัวพันกับตระกูลแกเล่า อยู่เฉยๆ ก็ได้ ปล่อยให้ทั้งสองฝั่งห้ำหั่นกันไปสิ”


“ก็พี่บีไปขอร้องเขา...” แบมแบมแย้ง เมื่อคิดถึงช่วงหนึ่งที่พี่ชายเขาขยันบินไปฮ่องกงบ่อยๆ


“ขอร้องก็ขอร้องสิ ถ้าเขาไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องแบบนี้ซะอย่าง ถูกไหมล่ะ เขาจะพาตัวเองมายุ่งยากด้วยแบบนี้ทำไม ถ้าไม่ใช่เพราะรักแกน่ะ”


“รักเหรอ?” แบมแบมขมวดคิ้วมุ่น


“แต่เราไม่ได้รักพี่แจ็คสันแบบนั้นซะหน่อย” เขาบอกเพื่อนสนิทอย่างจนใจ นานมาแล้วเขาก็ไม่เคยรู้สึกอะไรกับพี่แจ็คสันเป็นอย่างอื่นนอกจากพี่ชายอีกคนเพียงเท่านั้น


#บอดี้การ์ดมบ


    ยองแจปล่อยร่างเล็กออกจากห้องนอนของเขาในเย็นวันนั้น


    “ระบายออกมาหมดแล้ว ก็กลับไปเป็นแบมแบมคนเดิมเสียที แกเฉาแบบนี้ฉันไม่ชินตาเลย”


“อื้ม...จะพยายาม พรุ่งนี้จะกลับมาเป็นแบมแบมที่สดใสเหมือนเดิม” แบมแบมว่าพลางฝืนยิ้มให้เพื่อนสนิทสบายใจ จริงๆ แล้วเขาก็สบายใจขึ้นนิดนึงแล้ว หลังจากระบายเรื่องที่เขาเก็บงำไว้ในใจให้เพื่อนสนิทได้ฟังบ้าง


    “แล้วนี่จะไปฮ่องกงอีกเมื่อไหร่” ยองแจถามเมื่อทั้งคู่เดินลงบันไดตีคู่กันมา ร่างเล็กโทรหาบอดี้การ์ดคนสนิทให้มารับที่บ้านเขาแล้วไม่นานก็คงมาถึง เขาเลยเดินลงมาส่งเพื่อนข้างล่างเสียเลย


“สอบไฟนอลเสร็จแล้วก็คงบินเลย”


“อืม...”


“มีอะไรก็โทรมานะ แชทมาก็ได้”


“ขอบคุณนะยองแจ”


“ไม่เป็นไร...ก็เพื่อนกันนี่นา...” ยองแจว่ายิ้มๆ


“รักแกนะ” แบมแบมบอกกับอีกฝ่าย ก่อนจะสวมกอดเพื่อนสนิท เขาแนบหน้าลงกับไหล่ลาดของเพื่อนอย่างขอกำลังใจ


“รักแกเหมือนกัน” ยองแจตอบกลับ พลางลูบหลังบางขึ้นลงอย่างปลอบใจ


“คุณหนูครับ” ทั้งคู่ผละออกเมื่อได้ยินเสียงเรียกที่คุ้นเคย มาร์คัสโค้งให้คุณหนูยองแจเพียงเล็กน้อย คุณหนูชเวก็เช่นกัน


“ไปนะ พรุ่งนี้เจอกัน” แบมแบมว่าพลางเดินไปขึ้นรถที่บอดี้การ์ดหนุ่มเปิดประตูรอ


“อืม” ยองแจโบกมือหยอยๆ บ๊ายบายเพื่อนตามรถสีดำสนิทของตระกูลอิมไล่หลัง ก่อนจะถอนหายใจหนักๆ นึกไปแล้วก็อดสงสารเพื่อนไม่ได้


#บอดี้การ์ดมบ


เทศกาลสอบไฟนอลของเด็กมหาลัยแวะเวียนมาอย่างรวดเร็ว ไม่ทันไรคนตัวเล็กก็จะจบชั้นปี 1 เสียแล้ว แบมแบมโบกมือลาเพื่อนๆ ร่วมคณะที่เดินออกจากห้องสอบมาพร้อมกัน ก่อนจะยกยิ้มให้กับมาร์คัสบอดี้การ์ดคนสนิทที่มาจอดรถรอรับเขาถึงหน้าตึกเรียนท่ามกลางเสียงแซวของเพื่อนๆ ที่ไม่ได้รู้สถานะที่แท้จริงของชายหนุ่มเลยสักนิด


“คุณหนูต้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้านและไปสนามบินนะครับ” มาร์คัสแจ้งกำหนดการให้คุณหนูทราบ


“ไปสนามบินเลยก็ได้ครับ น้องแบมเปลี่ยนที่นู่นดีกว่าจะได้ไม่เสียเวลา”


“ครับ” มาร์คัสรับคำก่อนที่รถคันหรูจะเคลื่อนตัวออกไป ตั้งแต่กลับจากฮ่องกงเขากับคุณหนูก็พูดกันน้อยลงมาก หลายอาทิตย์มาแล้วที่ร่างเล็กยังไม่ร่าเริงเต็มที่เหมือนเคย คนตัวเล็กเหมือนมีอะไรให้คิดอยู่ตลอดเวลา


*RRR*เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของบอดี้การ์ดหนุ่มและคุณหนูตัวเล็ก


“ครับพี่แจ็คสัน” มาร์คัสถึงกับลมหายใจสะดุดเมื่อรู้ว่าปลายสายของร่างบางเป็นใคร


“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวน้องแบมไปหาที่ตระกูลหวังก็ได้ พี่มาร์คก็มาด้วยไม่ต้องห่วงหรอกครับ”


“อ่า...อย่างนั้นหรือครับ ได้ครับ...รบกวนด้วยนะครับ” แบมแบมตอบกลับอีกฝ่ายเหมือนหุ่นยนต์ที่ถูกเซตโปรแกรม ได้ครับ แล้วแต่ครับ รบกวนด้วยนะครับ แบมแบมตอบแบบนี้เสมอ...


 “ฟู่ววว” แบมแบมเป่าลมหายใจหนักๆ ออกมาทางปาก ดวงตาคมกริบหันมองคุณหนูตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆอย่างเป็นห่วง อยากจะกอดปลอบ อยากจะไถ่ถามว่าอีกคนเป็นอะไร ใครกันที่มาพรากรอยยิ้มของคนตัวเล็กไป แต่ก็ทำไม่ได้...


“ถึงสนามบินแล้วปลุกน้องแบมด้วยนะครับ” แบมแบมบอกมาร์คัสก่อนจะปิดเปลือกตาลง เป็นการตัดบทสนทนาและปล่อยความเงียบเข้าปกคลุมรถคันหรูได้เป็นอย่างดี


“ครับ...”


#บอดี้การ์ดมบ


Place: ท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกง


ทันทีที่เครื่องบินลำใหญ่ของสายการบินฮ่องกงแอร์ไลน์ปล่อยล้อแตะถึงพื้นแผ่นดินฮ่องกง หวัง แจ็คสันพร้อมหน่วยอารักขากว่า 10 นายก็ตรงดิ่งออกจากห้องรับรองแขก VIP ของสายการบินทันที


แบมแบมใช้เวลารอไม่นานหลังจากเครื่องแลนดิ้งลงมาจากนกเหล็กลำใหญ่พร้อมบอดี้การ์ดคนสนิทก่อนคนอื่นด้วยอำนาจของตระกูลหวัง แบมแบมไม่ได้ชอบใจนักกับการใช้อำนาจบาตรใหญ่แบบนี้ของมาเฟียหนุ่มแต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป


หวัง แจ็คสันมารอรับร่างเล็กถึงสนามบินเพื่อพาว่าที่คู่หมั้นไปทานข้าวยังภัตตาคารอาหารจีนสุดหรูของเกาะฮ่องกง ห้องอาหารส่วนตัวชั้นบนสุดติดกระจกใส มองเห็นวิวกลางคืนทั่วทั้งเกาะ ดูก็รู้ว่าอีกฝ่ายใส่ใจกับคู่หมั้นมากเพียงใด เพราะถ้าหรูขนาดนี้ถ้าไม่ถูกจองไว้ก็คงจะไม่ได้นั่ง


“น้องชอบหรือเปล่า” แจ็คสันถามเมื่ออีกฝ่ายเริ่มทานไปได้ไม่กี่คำ แบมแบมชะงักเล็กน้อย ก่อนจะตอบอีกฝ่ายออกไป


 “ชอบครับ”  เขากล้ำกลืนกินข้าวเข้าไปอีกสองสามคำ ลิ้นเล็กๆของเขาแทบจะไม่รู้รสชาติเสียด้วยซ้ำ ในเมื่อเขาไม่ได้รู้สึกอยากทานอะไรแม้แต่น้อย


“อยากทานอะไรเป็นพิเศษไหม”


“ไม่ดีกว่าครับ” ร่างเล็กตอบ ดวงตากลมหวานกวาดมองหาร่างบอดี้การ์ดคนสนิท เมื่อเห็นอีกฝ่ายยืนอยู่ไม่ไกล เขาก็เบาใจลงอีกหน่อย


กว่าอาทิตย์แล้วที่เขาปั้นปึงไม่ยอมคุยกับร่างสูงด้วย แบมแบมไม่ได้ไม่อยากคุยกับพี่มาร์ค แต่เขายังคงสับสนและรู้สึกผิดกับร่างสูงอยู่กลายๆ อย่างที่บอกพี่มาร์คยังไม่รู้ว่าตัวเองถูกหมายหัว...โดยต้นเหตุนั้นมาจากเขา และเขาก็รู้สึกละอายใจเกินกว่าจะเข้าหาร่างสูงอีกครั้งเหมือนแต่ก่อน


“ของหวานล่ะ”


“ไม่ครับ ขอบคุณครับ” แบมแบมตอบกลับ ยกผ้าผืนบางขึ้นเช็ดมุมปากเพียงเล็กน้อยเป็นเชิงบอกว่าอิ่มแล้ว ในขณะที่แจ็คสันขมวดคิ้วมุ่นกับคำพูดที่เหมือนหุ่นยนต์ที่ถูกติดตั้งโปรแกรมเอาไว้ของอีกฝ่าย เขาเบือนหน้าหนีถอนหายใจอย่างระบายอารมณ์เพื่อไม่ให้หงุดหงิดเสียจนเกินไป


หวัง แจ็คสันอารมณ์ร้อน เขารู้ตัวเองดี และเขาก็ไม่อยากจะปล่อยให้อารมณ์ของเขาทำร้ายความรู้สึกของร่างบางแม้สักนิด


ขบวนอารักขาเคลื่อนตัวออกจากภัตตาคารหรูหลังจากเจ้านายและว่าที่คู่หมั้นรับประทานอาหารเสร็จแล้ว อากาศกลางคืนเย็นสบาย มาเฟียหนุ่มจึงเลือกที่จะพาร่างเล็กเดินไปยังรถลีมูซีนของตระกูลหวังที่จอดอยู่ไม่ไกลมากกว่าเลือกให้คนของเขาขับรถมาจอดเทียบยังบันไดของภัตตาคารอาหารจีน


“ขอบคุณครับ” ร่างเล็กเอ่ยขอบคุณว่าที่คู่หมั้นเมื่ออีกฝ่ายถอดเสื้อสูทมาคลุมร่างของเขาไว้ หวัง แจ็คสันคงกลัวว่าที่คู่หมั้นจะหนาว และแบมแบมเลือกที่จะรับความหวังดีนั้นไว้ ท่ามกลางสายตาเจ็บปวดของบอดี้การ์ดหนุ่มที่เดินตามอยู่ด้านหลัง


*สวบ สวบ* เสียงพุ่มไม้สั่นไหวในเงามืดเรียกความสนใจของคนที่ประสาทสัมผัสไวอย่างมาร์คัสและนายน้อยจากฝั่งฮ่องกงได้เป็นอย่างดี


ความผิดปกติเริ่มย่ำกลายเข้ามาใกล้ ก่อนที่แสงสีแดงจะวิ่งผ่านหน้าผากคนตัวเล็ก พร้อมๆ กับวัตถุสีดำที่ถูกโยนเข้ามาบริเวณลานจอดรถของภัตตาคารอาหารจีน มาร์คัสใจสั่นระรัว ดวงตาคมเบิกกว้างในขณะที่ขายาวรีบวิ่งเข้าประชิดตัวคุณหนู...แต่ก็คงช้ากว่าอีกคน ในเมื่อหวัง แจ็คสันอยู่ใกล้กว่า...


“หมอบลง!” แจ็คสันตะโกนลั่นพร้อมกดหัวคนตัวเล็กให้ลดต่ำลง กายหนาสลับตัวมาบดบังร่างเล็กไว้ในอ้อมแขน กดหัวกลมไว้ชิดอกแกร่ง


“ตูม!!” เสียงระเบิดดังอยู่ไม่ไกล ในขณะที่เศษหญ้าและเศษดินทรายลอยกระจัดกระจายออกเป็นวงกว้าง แบมแบมตัวสั่นสะท้านเป็นลูกนก หยาดน้ำตาสีใสร่วงเผลาะด้วยความกลัวอย่างควบคุมไม่ได้


ใช้เวลานานกว่านาทีกว่าเหตุการณ์จะสงบลง พร้อมเสียงหวีดร้องและเสียงวิ่งชุลมุนออกมาจากภายในภัตตาคารหรู


หวัง แจ็คสันลุกขึ้นยืน มือหนาส่งสัญญาณบอกลูกน้องให้ทำหน้าที่ตรวจตรา ในขณะที่มืออีกข้างก็โอบประคองคนที่เหมือนจะไร้สติให้ลุกขึ้นยืน เขากอดคนตัวเล็กไว้เสียจนจมอก เมื่ออีกฝ่ายดูเปราะบางจนแทบจะแตกสลาย


แบมแบมปล่อยโฮอย่างสิ้นอายสะอึกสะอื้นไม่หยุด ความรู้สึกของเขาตีรวนไปหมด ไม่ใช่แค่ความกลัวจับใจ แต่รวมถึงเรื่องหนักหนาที่เขาแบกรับไว้ในใจมากว่าหลายอาทิตย์อีกด้วย


“ฮึก ฮืออออ” ร่างเล็กร้องไห้เสียงดังเป็นเด็กๆ แขนเล็กเกาะเกี่ยวไหล่หนาของคนตรงหน้าที่เปรียบเสมือนพี่ชายอีกคนในความรู้สึกของเจ้าตัวแน่นราวกับต้องการหาที่พึ่งพิง


มาร์คัสมองภาพตรงหน้าด้วยสีหน้าที่ยากจะคาดเดา ภาพคุณหนูตระกูลอิมกอดมาเฟียใหญ่เสียแน่นและร้องไห้โฮสะท้อนอยู่ในแก้วตาสีดำสนิท ใบหน้าคมคร้ามเบือนหน้าหนี มัจจุราชหนุ่มกลืนก้อนสะอื้นขมๆ ที่ไหลมาจุกตรงช่วงคอให้จางหายอย่างกล้ำกลืน ที่ตรงนั้น...ไม่มีวันเป็นของเขาอีกแล้ว


แม้เขาอยากกอดปลอบยามที่คุณหนูร้องให้ อยากเป็นที่พึ่งพิงในยามที่คุณหนูหวาดกลัว แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขาในวันนี้ คงเป็นคำตอบให้เขาได้เป็นอย่างดีว่าตอนนี้...ที่ตรงนั้นไม่ใช่ของเขาอีกแล้ว...

 



To be continued...




Writer's Talk

มาเร็วกว่ากำหนด 1 วันเพราะต้องการกำลังใจ ^^

1 คอมเม้นท์ = 1 ร้อยล้านกำลังใจ

คิดถึงทุกคนจังค่ะ TwT

รัก

Sweetie Pie**

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 198 ครั้ง

1,533 ความคิดเห็น

  1. #1533 XCII (@XCII) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 22:54
    มาร์ค.... พูดไม่ออกอ่ะ เจ็บจนจุกเหมือนกัน ㅠㅠ
    #1533
    0
  2. #1511 missnight__ (@missnight17) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 มกราคม 2562 / 03:34
    สงสารมาร์ค สงสารคุณหนู
    #1511
    0
  3. #1495 KattyGD (@KattyGD) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 17:53
    ฮืออออออ
    #1495
    0
  4. #1479 คำผัน (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 09:19

    สงสารมาร์คกับแบม

    #1479
    0
  5. #1439 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 07:56
    ขอน้องแบมคนเดิมกลับมาได้ไหม
    #1439
    0
  6. #1402 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 19:58
    มันต้องมีทางแก้ไขแน่ๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #1402
    0
  7. #1377 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 08:50
    พี่มาร์คค
    #1377
    0
  8. #1340 VivoV5 (@VivoV5) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 20:49
    ทำไมเจ็บปวดได้ขนาดนี้นะ
    #1340
    0
  9. #1320 @fujinoii (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 01:02

    ทั้งพี่มาร์คทั้งน้องแบมน่าสงสารทั้งคู่ อยากจะช่วยแต่ไม่รู้จะทำยังไง แค่นี้เราก็หน่วงจนน้ำตาจะตกในตายอยู่แล้ว

    #1320
    0
  10. #1281 MarkP_endear. (@MPTuan93) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 13:26
    มันก็จะหน่วงหน่อยๆ ฮือออ
    #1281
    0
  11. #1255 n_npsk (@n_npsk) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 กันยายน 2561 / 13:04
    โถ่พ่อคุณ :( ตัดพ้อซะ
    #1255
    0
  12. #1233 MT.93 (@pajanladaa93) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2561 / 03:16
    สงสารพี่มาร์คคคคคค
    #1233
    0
  13. #1108 markt_9397 (@mmnmkk) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 11:44
    พี่มาร์คสู้ๆ
    #1108
    0
  14. #746 kikakae (@ohkankik) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 20:39
    มาร์คจะเพิ่งหมดหวังง
    #746
    0
  15. #692 Honeykizza (@honeykizza) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 16:36
    แงง สู้เค้านะพี่ม้าค
    #692
    0
  16. #618 ayumikimlee (@ayumikimlee) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 13:09
    ฮือหน่วงมาก
    #618
    0
  17. #599 KimYooMin (@jarja_love) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2560 / 20:02
    จะร้องไห้ ฮือออ สงสารพี่มาร์ค รักที่ไม่คู่ควร แงงงง
    #599
    0
  18. #562 multuan98a (@multuan98a) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 18:27
    โถ้วววววมาม๊ะมาคัสมาให้รีดกอด5555
    #562
    0
  19. #560 Vagabond Picha (@vagabondnue) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 19:18
    แงงงงงง
    #560
    0
  20. #549 akw0922 (@akw0922) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 23:50
    หือออไม่อยากเศร้าแล้วทำไงดีไรท์สู้ๆนะรอๆ
    #549
    0
  21. #546 Sunoii Diiz (@sunoii) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 19:12
    ฮือออออ พี่มาร์ค
    #546
    0
  22. #545 0849251211 (@0849251211) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 04:37
    สงสารมาร์คจัง
    #545
    0
  23. #544 TUA_IQ (@TUA_IQ) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 01:37
    งื้อ~~~~~งื้อ~~~มาร์คคค
    #544
    0
  24. #543 Bameverthing (@-Bameverthing-) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 22:40
    พิมาร์คฮืออ
    #543
    0
  25. วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 22:33
    สงสาร อึดอัดใจแทน
    #542
    0