ดวงใจบอดี้การ์ด #MarkBam [END] - แจ้งแทร็คกิ้ง/เปิดขายรอบสต๊อค

ตอนที่ 28 : กลับ 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,007
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 209 ครั้ง
    24 ต.ค. 61


Chapter 23

กลับ


Place : โรงพยาบาลในเครือตระกูลอิม


ไปจัดการเรื่องมาร์คัสเถอะจินยอง เดี๋ยวน้องแบมฉันจะดูแลเองแจบอมบอกพ่อบ้านคนสนิทด้วยเสียงสั่นเครือ ดวงตาคมกริบทอดมองน้องน้อยที่นอนสงบนิ่งอยู่บนเตียงในชุดคนไข้ บอกไม่ถูกว่าเขาดีใจมากแค่ไหน ความสุขใจมันอาบล้นไปทั่วร่างกายและหัวใจของเขาจนอุ่นวาบ


แล้วคุณแจบอม…”


ไม่เป็นไร ฉันไม่เป็นไร ฉันก็แค่...ดีใจมากไปหน่อย


ดีใจจริงๆ ฮึก ดีใจจริงๆที่น้องแบมยังมีชีวิตอยู่เขาว่าเสียงเพ้อ ปลดปล่อยความรู้สึกลึกล้ำภายในจิตใจออกมาผ่านน้ำตาลูกผู้ชายที่ไหลอาบแก้ม


ไม่บ่อยนักที่เขาจะร้องไห้ ครั้งล่าสุดที่เขาร้องไห้ก็เพราะเสียใจที่น้องตัวเองตาย แต่ครั้งนี้กลับกันเขาร้องไห้เพราะเขาดีใจที่น้องตัวเองยังมีชีวิตอยู่ มันเหมือนกับจู่ๆเขาก็หลุดออกมาจากฝันร้ายที่หลอกหลอนเขาอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันเพื่อพบกับแสงสว่างในชีวิตเพียงหนึ่งเดียวของเขา


จินยองคลี่ยิ้มอย่างนึกดีใจไปกับอีกคน เรื่องร้ายๆ คงจะผ่านพ้นไปแล้วจริงๆ เขามองเจ้านายทั้งคู่ก่อนจะส่งยิ้มให้กับภาพที่พี่ชายที่แสนดีอย่างอิม แจบอมกำลังลูบกลุ่มผมนุ่มของน้องชายและจับมือเล็กไว้แนบอก


แจบอมนั่งจดจ้องน้องชายเพียงคนเดียวอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ราวกับว่ากลัวคนตัวเล็กๆคนนี้จะหายไปจากสายตาอีก


เฮือก!! พี่มาร์ค!!”


แบมแบม...แบม...น้องแบม ได้ยินพี่ไหมแจบอมเรียกน้องชายอย่างตกใจ เมื่อจู่ๆ อีกฝ่ายก็เด้งตัวลุกขึ้นมาโดยไม่มีสัญญาณเตือนใดๆทั้งนั้น


พะ...พี่บี นะ น้องแบมเป็นอะไรราวกับคนพึ่งได้สติ แบมแบมกระพริบตาถี่ก่อนจะจ้องมองอีกฝ่ายน้ำตาคลอ เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายทั่วใบหน้าเล็ก ราวกับตัวเองพึ่งหลุดออกจากฝันร้าย


น้องตกใจจนสลบไปน่ะเขาว่าพลางลูบหัวน้องชายแผ่วเบา แบมแบมนิ่งไปสักพักพยายามเรียกสติตัวเองกลับมา จริงสิ เขา...


พี่มาร์ค! พี่มาร์คล่ะครับพี่บี!” เขาถามอีกฝ่ายอย่างร้อนรน


ชู่ววว ใจเย็นๆ ก่อนครับ มาร์คัสปลอดภัยแล้ว นอนอยู่ห้องข้างๆครับ…”


น้องแบมจะไปหาพี่มาร์ค!”


ไม่นะ! เอ่อ...อย่าพึ่งไปเลยนะครับ คุณหมอเขางดเยี่ยมน่ะ


จริงหรือครับ


อืม...ไหนดูซิ น้องชายของพี่เป็นอย่างไร เจ็บตรงไหนหรือเปล่าแจบอมแสร้งเปลี่ยนเรื่อง เขาจะบอกน้องได้อย่างไรว่ามาร์คัสยังคงผ่าตัดอยู่ จะเป็นจะตายยังไม่อาจรู้


น้องแบมไม่ได้เป็นอะไร...” แบมแบมตอบอย่างเหม่อลอย แม้จะไม่ค่อยมีสตินัก เพราะห่วงบอดี้การ์ดหนุ่มจับใจ แต่เขาก็ไม่อาจทำให้พี่ชายรู้สึกเป็นห่วงไปมากกว่านี้ได้ พี่บีผอมลงเยอะมากๆเลย


อืม เดี๋ยวให้คุณหมอตรวจดูหน่อยนะครับแบมแบมปล่อยให้หมอตรวจร่างกายอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่อีกฝ่ายจะเดินไปหาพี่บีและพูดคุยบางอย่างอยู่ไม่ไกล แต่แบมแบมไม่สามารถจับใจความได้เลยสักนิด


อีกสักนาทียาก็ออกฤทธิ์แล้วครับคุณแจบอม


อืมเขาทอดมองน้องชายที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงอย่างนึกเป็นห่วง


เขามองคุณหมอและพี่แจบอมอยู่ชั่วครู่ก่อนจะรู้สึกพร่าเลือนและ...หลับไปในที่สุด


ประมุขตระกูลอิมกดจูบลงบนหน้าผากมนอย่างรักใคร่ ก่อนมือหนาจะห่มผ้าให้กับน้องชายที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงเขาขอให้คุณหมอให้ยานอนหลับน้องเพราะนึกเป็นห่วง เขาไม่อยากให้น้องต้องเจ็บปวดไปมากกว่านี้แล้วจริงๆ


คุณแจบอมครับ


ไปกันเถอะจินยอง คงจะต่อเวลาได้สัก 6 ชั่วโมงเขาบอกเสียงเบา


#บอดี้การ์ดมบ


แจบอมและจินยองเดินมาสมทบกับแจ็คสันและยองแจที่นั่งรออยู่แล้วหน้าห้องผ่าตัด


ไปพักผ่อนก่อนเถอะยองแจเขาเอ่ยบอกเพื่อนสนิทรุ่นน้องที่นั่งตาปรือจะหลับแหล่ไม่หลับแหล่ซบไหล่ของแจ็คสันอยู่


ไม่เป็นไรครับ หาววว


หึ! กลับไปเถอะ แจ็คสันพายองแจไปพักผ่อนก่อนก็ได้แจบอมช่วยพูดอีกแรง


ไม่เอาครับ ผมอยากอยู่ยองแจบอกหน้ายู่ ทุกคนอยู่เขาก็อยากอยู่ และเขาก็อยากนั่งเป็นเพื่อนคุณแจ็คสันด้วย


แจบอมส่ายหัวเล็กน้อยเมื่อเพื่อนสนิทน้องชายก็นิสัยดื้อรั้นไม่ต่างจากน้องชายเลยสักนิด


เป็นยังไงบ้างล่ะเขาหันไปถามแจ็คสันที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว พวกเขามาถึงโรงพยาบาลไล่เลี่ยกัน ทั้งแจ็คสัน ยูคยอม ยองแจ จินยองและก็เขา มาร์คัสถูกแยกตัวไปห้องฉุกเฉินทันที ก่อนที่แพทย์จะลงมติกันว่าต้องผ่าตัดเอากระสุนออก ส่วนแบมแบมที่สลบไปถูกแยกไปพักยังห้องพักผู้ป่วยตามคำสั่งของเขา


ลิซ่าพึ่งมาเมื่อกี้แจ็คสันเอ่ยถึงคุณหมอสาวที่ถูกเรียกตัวมาเป็นกรณีพิเศษ เพราะตระกูลอิมไม่ไว้ใจหมอคนอื่น ถึงจะเป็นคุณหมอเถื่อนแต่ลิซ่าก็เป็นคุณหมอที่ฝีมือร้ายกาจไม่ธรรมดาเลยทีเดียว


นายล่ะยูคยอมเป็นยังไงบ้างแจบอมหันไปเอ่ยถามเผื่อแผ่ไปถึงมาเฟียหน้าใหม่ในวงการอีกคน


ไม่ได้เป็นอะไรเด็กหนุ่มร่างสูงตอบกลับมา เขาไม่ได้บาดเจ็บอะไรเพราะได้รับความช่วยเหลือจากพ่อบ้านคนสนิทของมาเฟียหนุ่มได้ทันเวลาพอดี


อืม…” พวกเขาละความสนใจเพียงเท่านั้น เมื่อประตูห้องผ่าตัดถูกเปิดออก พยาบาลกลุ่มหนึ่งวิ่งออกไปทางด้านซ้ายตามคำสั่งของคุณหมอ ด้านหลังเป็นคนที่คุ้นหน้าคุ้นตากันดี


ลิซ่า


ไฮ!” หญิงสาวทักทายเสียงใส ริมฝีปากอิ่มสวยแย้มยิ้มให้รุ่นพี่รุ่นน้องทุกคนที่คุ้นหน้าคุ้นตากันดี ยกเว้นก็แต่พ่อหนุ่มร่างสูงนั่น


ใครน่ะ


เป็นยังไงบ้างล่ะแจบอมปรายตามองเด็กหนุ่มตามคุณหมอสาวเล็กน้อย ก่อนจะถามสิ่งที่ตนอยากรู้ออกไป โดยไม่สนใจความอยากรู้ของคุณหมอสาวเลยสักนิด


เปื่อยเป็นผัก เสียเลือดมาก กระสุนเกือบตัดขั้วหัวใจ เฉียดไปนิดเดียว ต้องผ่าตัดออก แต่ว่า...เพราะมันใกล้จุดสำคัญมาก ชั้นจึงไม่อาจรับปากว่ามาร์คัสจะรอดหรือเปล่านะ


“!?”


จะบอกน้องแบมไหมคราวนี้สีหน้าของทุกคนมีแต่ความลำบากใจ แม้ว่าจะไม่ชอบขี้หน้ามาร์คัสนัก แต่มาร์คัสก็ถือว่าเป็นคนที่แบมแบมรักและผูกพันธ์ แน่นอนว่าพวกเขาทุกคนล้วนไม่อยากให้น้องน้อยอย่างแบมแบมเสียใจเป็นแน่


เอาล่ะ! จะทำให้เต็มที่แล้วกันนะเธอบอกพลางขยับถุงมือยางให้เข้าที่ก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องผ่าตัด


เวลาผ่านไปแล้วกว่า 2 ชั่วโมงยังไม่มีวี่แววว่าคุณหมอสาวจะออกมา ทุกคนได้แต่นั่งรออย่างใจจดใจจ่อได้แต่หวังว่าครั้งนี้พวกเขาคงไม่ต้องพบเจอกับคำว่า สูญเสียอีก


แต่ใครจะรู้ว่าภายในห้องผ่าตัดตอนนี้นั้น ตึงเครียดขนาดไหน


คุณหมอคะ! ชีพจร 130 ความดันเลือด 60/40 และกำลังลดลงเรื่อยๆน้ำเสียงร้อนรนของพยาบาลสาวดังขึ้นอยู่ไม่ไกล คุณหมอเถื่อนถึงกับเหงื่อผุดพรายทั่วขมับบาง แม้ว่าภายในห้องผ่าตัดจะเปิดแอร์เย็นเฉียบก็ตาม


มาร์คัสอาการแย่ตั้งแต่ถูกนำส่งโรงพยาบาลแถมยังเสียเลือดมากเสียจนน่ากลัว


เลือดออกมากเกินไป เราจะห้ามเลือดก่อน คีมหนีบ...” เธอหันไปขอเครื่องมืออย่างเร่งรีบ ทั้งๆ ที่ในใจกรีดร้องให้คนไข้ของเธอรอดพ้นจากเงื้อมมือมัจจุราชตัวจริงสักที


อย่ายอมแพ้นะมาร์คัส!


คุณหมอคะ ความดันเลือดลดลงอีกแล้วค่ะ เราจะยื้อต่อไปไม่ไหวแล้ว!”


ไม่นะมาร์คัส ไม่อยากเจอน้องแบมแล้วหรือไง!” คุณหมอสาวว่าตะโกนลั่น ราวกับว่ามันเป็นประกาศิตที่อีกฝ่ายจะต้องทำตามยังไงยังงั้น


ในขณะที่มือบางยังคงห้ามเลือดไม่หยุด เกิดความโกลาหลขึ้นทันทีในห้องผ่าตัดเมื่อจู่คนไข้ก็อาการทรุดลงเรื่อยๆ


ติ้ด…. เสียงสัญญาณชีพดังขึ้นเป็นแนวยาว ทำเอาทุกคนถึงกับหยุดชะงัก


ไม่นะ! ห้ามตายนะมาร์คัส!” เธอพูดทั้งๆ ที่ไร้ซึ่งการตอบสนองและสัญญาณชีพใดๆ


.


ในความฝันเขามองไม่เห็นอะไรเลย รอบตัวเขามีแต่ความมืดมิดและความเงียบทุกอย่างมันเงียบเชียบไปหมด เงียบเสียจนเขาได้ยินเสียงฝีเท้าตัวเอง


ที่นี่ที่ไหนกันเขาเดินตามทางไปเรื่อยๆ มันช่างมืดมิดและหนาวเหน็บ จนมองไม่เห็นอะไรเลย...


กล้ามองกูด้วยสายตาแบบนั้นหรือมาร์คัส


เสียงใครกัน…’เขาถามตัวเองอยู่ในใจ ขายาวก้าวไปใกล้เสียงนั้นขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งเจอกับภาพบางอย่าง


ห๊ะ! ไอ้เด็กเหลือขอ พ่อแม่ไม่สั่งสอน ไม่สิ! ไอ้เด็กไม่มีพ่อแม่


*เพี๊ยะ* คำก่นด่าของคนผู้นั้นมาพร้อมกับฝ่ามือหนักๆ ที่กระทบใบหน้าของเด็กน้อยอย่างแรงจนเขาล้มลง


มาร์คัสหรี่ตามองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าจนกระทั่งมันชัดเจนมากขึ้น เมื่อเด็กน้อยใบหน้าเปื้อนรอยนิ้วมือแดงเถือกเงยหน้าขึ้นมา


นั่นเขานี่...เขาในวัย 10 ขวบมาร์คัสเบิกตากว้างมองตัวเองในวัยเด็กอย่างตกใจ นานแค่ไหนกันที่เขาไม่คิดถึงความเจ็บปวดเหล่านั้น ความเจ็บปวดที่มันหล่อหลอมเขาให้กลายเป็นคนที่ใครๆ ก็เรียกว่ามัจจุราชแบบนี้


ตอนเด็กๆ เขาเติบโตมาในบ้านเด็กกำพร้า ตั้งแต่จำความได้ ชีวิตประจำวันเขาก็พบเจอแต่ความรุนแรงเสมอมา


ที่บ้านเด็กกำพร้าจะมีคุณครูคนหนึ่งที่มักจะใช้ให้เขาไปซื้อของแทนเป็นประจำ เพราะเป็นคนไม่พูดคุณครูจึงมักจะเลือกเขา มันใช้เขาราวกับเป็นทาสคนหนึ่ง ไม่ใช่เด็กคนหนึ่ง บางวันผมต้องเดินไปไกลๆ หลายกิโลเพื่อออกไปซื้อของทุกอย่างที่มันต้องการมาให้


ของใช้ในบ้านเด็กกำพร้าที่มีอยู่หลายชีวิต แน่นอนว่ามันต้องเยอะและหนักมาก ข้าวของที่หนักแสนหนักกับเด็กอายุไม่กี่ขวบ เขาต้องแบกมันกลับมาถึง 4-5 ครั้ง เพียงเพราะคุณครูคนนั้นขี้เกียจออกไปซื้อเอง เขาทำอย่างนั้นเป็นประจำจนกระทั่งเขาเริ่มโตมากพอที่จะต่อต้าน...


เมื่อมีครั้งแรกมันก็มักจะมีครั้งที่สองตามมาอยู่เสมอ ทุกครั้งที่มาร์คัสคิดต่อต้านเขามักจะจบลงด้วยความรุนแรงอยู่เสมอ ทั้งทุบ ทั้งเฆี่ยน ทั้งตี หนักมากหน่อยก็ใช้บุหรี่ที่จุดไฟแล้ว จี้ไปตามเนื้อตัวของเขาจนเป็นรอยแผลเป็นอยู่หลายแห่ง เขายังคงจำแววตาที่เต็มไปด้วยความสะใจของมันได้เป็นอย่างดี นั่นเป็นครั้งแรกที่เขาถูกโลกใบนี้สอนให้รู้จักคำว่า ความรุนแรง


เขาอดทนอยู่ในสภาวะอย่างนั้นอีกสองปีก่อนจะหนีออกมาใช้ชีวิตในสลัม


ฉากในความฝันของเขาเปลี่ยนไป...


มาร์คัสในวัย 12 ปี...


เฮ้ย! ไอ้เด็กเหลือขอไปนอนที่อื่นเสียงไล่ของแก้งค์วัยรุ่นกลุ่มหนึ่งดังขึ้น มาร์คัสค่อยๆ พยุงตัวเองให้ลุกขึ้นยืน แต่เขาเหนื่อย เขาหิวจนเกินกว่าจะพาตัวเองออกมาจากตรงนั้นได้


เฮ้ย! ลุกขึ้นสิวะ! เกะกะเสียงก่นด่า ดังมาพร้อมกับเท้าหนักๆ ที่เตะเข้าตรงหน้าท้องเขาอย่างจัง


อึกมาร์คัสตัวงอด้วยความจุก


มึงลุกสิวะ อยากโดนอีกหรือไง!” เด็กน้อยส่ายหน้าปฏิเสธด้วยความกลัว ร่างเล็กกัดฟันลุกขึ้นยืน


หนี...เขาต้องหนีไปให้ไกลจากตรงนี้...


มาร์คัสพยายามพาร่างกายอ่อนแรงของเขาออกจากตรงนั้นด้วยแววตาแสนมุ่งมั่น แต่ใครจะคิดว่าแววตาแสนมุ่งมั่นนั้นจะไปสะดุดตาของใครอีกคนเข้า


ลูกพี่ผมว่าไอ้เด็กนี่หน่วยก้านดีนะครับ เอามันมาเลี้ยงสักหน่อย ให้มันส่งยาให้เรา น่าจะดีเสียงพูดคุยไล่หลังของแก้งค์วัยรุ่นดังขึ้นหลังจากนั้น ก่อนที่เขาจะได้รับข้าวมื้อแรกหลังจากหนีออกจากบ้านเด็กกำพร้าได้ 2 วัน


เฮ้ย! มึงน่ะ มาเป็นลูกน้องกู แล้วกูจะให้มึงกินข้าวเด็กน้อยหยุดเดินในทันทีและหันหลังกลับอย่างไม่ลังเล


นั่นเป็นจุดเริ่มต้นของการเป็นเด็กส่งยาในสลัมของเขา หลังจากนั้นชีวิตที่แสนมีค่าของเขาก็เริ่มไร้ค่าเข้าไปในทุกที...


หนึ่งพัน...สองพัน...สามพัน


“...”


มึงแอบเอาเงินกูไปใช่ไหม! กูบอกแล้วว่ามันต้องได้ห้าพัน!”


“...”


มึงเอาเงินกูไปไว้ไหน!” มือหนาเริ่มค้นตัวเด็กหนุ่มอย่างรุนแรง เมื่อไม่มีเงินซ่อนอยู่ในตัวของมาร์คัสมันก็ผลักอีกฝ่ายจนล้ม ก่อนจะสั่งให้ลูกน้องมันมาซ้อมเขา เพราะเขาส่งเงินไม่ครบ


“...”


ซ้อมมัน!” มาร์คัสโดนซ้อมเกือบทุกวันหลังจากที่เขาเริ่มส่งยาเป็น อย่างที่พวกมันกล่าวหาน่ะถูกต้องแล้ว เขาแอบขโมยเงินของพวกมันไป เขาหวังเพียงว่าวันหนึ่งเขาจะมีเงินมากพอที่จะหนีไปจากที่นี่ได้นั่นเป็นเพียงความคิดเด็กๆ ของเขา


แต่พอถูกรุมซ้อมเข้าทุกวัน เงินหายเข้าทุกวัน หัวหน้าแก้งค์มันก็เริ่มระแคะระคาย และมันก็ไม่โง่พอที่จะเก็บเขาไว้อีกแล้วเพราะวันนี้มันไม่ใช่คำสั่งเดิม


เก็บมัน!” เด็กน้อยตาลีตาเหลือกทันทีที่เห็นปืนในมือของอีกฝ่าย


ลาก่อนเด็กน้อยมันกล่าวอำลาเขาเป็นครั้งสุดท้าย


ปัง!”


เสียงปืนดังขึ้นกลางซอยในคืนนั้น ในสลัมแบบนี้ได้ยินเสียงปืนบ่อยกว่าเสียงรถตำรวจเสียอีก คงไม่แปลกที่จะไม่มีใครสนใจออกมาดูดำดูดีเด็กน้อยเลยสักคน


มาร์คัสหลับตาแน่น เลือดสีแดงสาดเข้าเต็มใบหน้าของเขา ร่างสูงใหญ่ของคนที่ถือปืนเล็งมาทางเขาล้มลง มันชักดิ้นชักงออยู่พักใหญ่ ก่อนจะตาเหลือกและสิ้นลมหายใจไป


นั่นเป็นครั้งแรกที่มาร์คได้รู้จักกับคำว่า ความตาย


คุณ...คุณเป็นใครเด็กน้อยถามใครอีกคนที่เดินมาทางเขากลุ่มใหญ่ หนึ่งในนั้นเป็นคนลั่นไกปืนเพื่อช่วยเขา


ฉันเป็นลูกน้องคนสนิทของมาเฟียฝั่งตะวันตก มาอยู่ด้วยกันสิ แล้วนายจะไม่มีวันโดนรังแก


เด็กน้อยมองกลุ่มคนกลุ่มนั้นสลับกับมองสลัมที่ตนอาศัยอยู่มากว่าสองปี...


ครับ


มาสิ


เดี๋ยว! ผมขอเอาเงินผมก่อน


ไม่ต้องหรอก เพราะที่นี่นายจะได้ทุกสิ่งทุกอย่างที่นายอยากได้ และจะได้มากกว่าเงินที่นายมีอยู่ตอนนี้เสียอีก...ตามมาสิ


เด็กน้อยลังเลใจเพียงชั่วครู่ก่อนสองขาจะค่อยๆ เริ่มเดินตามกลุ่มคนพวกนั้นไป นั่นเป็นก้าวแรกที่เขาก้าวเข้าสู่ขุมนรกอย่างแท้จริง...


มาร์คัสในวัย 15 ปี


ลากตัวมันเข้ามาเสียงตีเหล็กและเสียงอึกทึกครึกโครมดังขึ้นในกลางดึกคืนหนึ่ง มาร์คัสที่ถูกเลี้ยงดูด้วยเจ้าพ่อมาเฟียฝั่งตะวันตก เริ่มเติบโตเป็นหนุ่มมากขึ้น เวลากว่า 3 ปีที่เขาถูกฝึกฝน ไม่ว่าจะเรื่องยิงปืน เรื่องการต่อสู้ หรือแม้แต่ระบบการศึกษา เขาถูกสอนให้พูดภาษาได้มากกว่า 4 ภาษาด้วยตัวเจ้าของภาษาเอง แน่นอนว่าหากพูดไม่ได้ตามที่พวกมันหวังไว้ ผลลัพธ์คงจะเหมือนเพื่อนคนอื่นของเขาในโรงนอน...“ความตายนั่นทำให้ทุกคนที่อยู่ในที่นี้ต้องดิ้นรนหนีจากมัน มาร์คัสขยัน มีฝีมือ และโดดเด่นกว่าคนอื่น เขาเป็นคนแรกที่ถูกชักชวนให้เข้าแก้งค์


พร้อมจะเป็นคนของฉันหรือยัง...มาร์คัสมาร์คัสในวัย 15 ปี เริ่มแตกเนื้อหนุ่ม คืนนั้นเป็นคืนแรกที่เขาได้รับภารกิจให้ ฆ่าภรรยาของนักการเมืองคนหนึ่งที่ขัดแข้งขัดขาและผลประโยชน์ของเจ้านายเขา


แน่นอนว่าเป็นภารกิจที่ไม่ง่ายเลยสำหรับเด็กใหม่ แต่กลับไม่ใช่สำหรับมาร์คัส เพราะเขานั้นรู้จักความเจ็บปวดและความตายมาตั้งแต่วัยเด็ก ชายหนุ่มตั้งลำกล้องปืนในตึกตรงข้ามของงานวันเกิด ที่จะกลายเป็นวันตายของอีกฝ่ายในคืนนี้


พลชี้เป้าคือพี่เลี้ยงของเขาในคืนนี้ ทันทีที่อีกฝ่ายเดินมายังจุดที่ต้องการ เขาไม่ลังเลเลยสักนิดที่จะลั่นไกปืนออกไป เสียงหวีดร้องดังมาไกลๆตามลม เขาเก็บของและรีบเดินออกจากบริเวณทันที


อ้วกกก แค่กๆมาร์คัสล้มลงทันทีที่เท้าเหยียบคฤหาสน์ ท้องไส้ของเขาปั่นป่วนไปหมด ก่อนมันจะขย้อนของเสียออกมาไม่หยุด ดวงตาที่เบิกกว้างกับเลือดที่กระเซ็นออกหลังจากเขายิง ยังคงติดอยู่ในนัยน์ตาของเขาที่มองผ่านลำกล้อง


หึหึ! งานแรกก็แบบนี้แหละ เดี๋ยวก็ชินอีกฝ่ายหัวเราะในลำคอ ก่อนจะยื่นน้ำเปล่ามาให้ มาร์คัสรับน้ำมาดื่มด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง


“...”


กูชอบหน้ามึงว่ะ ขนาดมึงเป็นขนาดนี้ หน้ามึงยังไม่บอกอารมณ์อะไรเลย ฮ่าๆ


มาร์คัสถูกตีตราในคืนนั้นพร้อมๆ กับข่าวการเสียชีวิตของภรรยานักการเมืองคนหนึ่งในงานวันเกิดของตัวเอง...มาร์คัสถูกปลุกในกลางดึกคืนนั้น เขาถูกมัดมือ มัดเท้า ปิดตาและปิดปาก ลูกน้องของนายเหนือบังคับให้เขานอนลง


เขาได้แต่นอนลงตามคำสั่ง เขามองไม่เห็นแต่เขายังคงได้กลิ่น เขาได้กลิ่นเหล็กไหม้และไอความร้อนอยู่ไม่ไกลตัวเขา และไม่กี่นาทีต่อจากนั้นเขาก็ได้สัมผัสกับมัน...


ยินดีต้อนรับเข้าสู่แก้งค์...มาร์คัส ต้วน


อ้ากกกกกกกเสียงเหล็กร้อนๆ นาบลงบนผิวหนังดังซาบซ่าอยู่พักใหญ่ ควันร้อนๆ เอ่อขึ้นก่อนจะตามมาด้วยกลิ่นเหม็นไหม้ของเนื้อมนุษย์ลอยคลุ้งในทันที


มาร์คัสปวดแสบปวดร้อนเหนือหน้าอกด้านซ้ายไปทั่ว เขานอนเกลือกกลิ้งไปมากับพื้นเย็นๆ เพื่อหวังว่ามันจะคลายความแสบร้อนท่ามกลางเสียงหัวเราะของคนพวกนั้น


อ้ากกกกน้ำใสๆ ไหลออกจากดวงตาเขาเป็นครั้งแรกเพราะเขาไม่อาจอดทนต่อความเจ็บปวดขนาดนั้นได้


หลังจากที่เขาถูกปล่อยตัว คืนนั้นเขาก็ไข้ขึ้นทั้งคืน ความรู้สึกแสบร้อนยังคงไม่หายไปไหน น้ำใจที่อีกฝ่ายหยิบยื่นให้เขามีแค่ยาแก้ปวดเพียงหนึ่งเม็ดเท่านั้น


เขาใช้เวลารักษาตัวเกือบเดือนกว่าแผลนั้นจะไม่สร้างความเจ็บปวดให้กับเขาอีก


มาร์คัสในวัย 18 ปี...


ปัง!”


ทำงานดีเหมือนเคย ไปล้างเนื้อล้างตัวซะมาร์คัสในวัย 18 ปี ไม่มีความรู้สึกนึกคิด ไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี มือหนาลั่นไกปืนตามคำสั่งของเจ้านาย


เขาเก็บคนที่เจ้านายบอกให้เก็บ


เขาฆ่าคนที่เจ้านายบอกให้ฆ่า


เขาทำร้ายคนที่เจ้านายบอกให้เขาทำร้าย


และเขากลายเป็นเครื่องจักรสังหารอย่างสมบูรณ์ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา...


ร่างสูงในยืนดูเงาสะท้อนของตัวเองในห้องน้ำ มันหน้าตาเหมือนเขาอย่างไม่มีผิดเพี้ยน ร่างกายกำยำสมส่วนที่คาดผ้าขนหนูตรงเอวไว้หมิ่นเหม่ หน้าท้องแกร่งเป็นลอนสวยจากการฝึกหนัก ใบหน้าเรียบนิ่งไม่แสดงอาการใดๆ สะท้อนกลับมาหา ดวงตาคมกริบสีดำสนิทเหลือบมองรอยสักเหนืออกด้านซ้าย รอยสักรูปมังกร เขาพึ่งรู้ว่ามันเป็นรูปมังกรหลังจากที่มันหายสนิท


ช่างเป็นความสวยงามที่เขาแสนรังเกียจ...


เขาไม่เคยถูกรังแกอีกเลยอย่างที่คนพวกนั้นบอกกับเขาตอนเจอกันครั้งแรก เขามีผู้หญิง มีเงิน มีอำนาจ และมีคนที่เกรงกลัวเขา เขามีทุกอย่างแบบที่คนพวกนั้นบอกกับเขา แต่สิ่งที่เขาไม่มีเลย...คือหัวใจ


เขาไม่มีหัวใจตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา จนกระทั่ง...


มาร์คัสในวัย 21 ปี


มีสายรายงานมาว่า อิม แจบอมมีน้องชายมาร์คัส ขมวดคิ้วมุ่น เท่าที่เขารู้ตระกูลอิม มาเฟียเขตตะวันออกมีทายาทเพียงคนเดียว


หลักฐานล่ะ


ข่าวลือ...แค่ข่าวลือเท่านั้น หึ! แต่รู้อะไรไหม มาร์คัส ข่าวลือบางอย่างมันก็ต้องมีมูลมาก่อนมัจจุราชหนุ่มจ้องหน้าผู้เป็นนายนิ่ง


ถ้าเจอ จะให้ทำยังไง


“...”


ถ้าไม่ใช่เพียงแค่ข่าวลือ


เก็บ-มัน-ซะ!”มาเฟียใหญ่สั่งอย่างไร้ความปรานี มัจจุราชหนุ่มแค่นยิ้ม คำสั่งโหดเหี้ยมไร้ความปรานีไม่ได้ทำให้ชายหนุ่มสะท้านใจเพียงสักนิด มือหนาทำเพียงเก็บปืนคู่ใจใส่กระเป๋าและเดินออกจากสถานที่แห่งนั้นเพื่อไปทำตามคำสั่งเท่านั้น...


นั่นเป็นครั้งแรกที่เขาได้เจอกับใครบางคน...ใครบางคนที่มีรอยยิ้มบริสุทธิ์อย่างร้ายกาจ รอยยิ้มหวานสดใสที่เขาไม่เคยพานพบ จนสั่นคลอนความรู้สึกของเขาได้...


จะแสร้งนอนไปอีกนานเท่าไหร่กัน...คุณหนูนั่นเป็นประโยคแรกที่เราได้คุยกัน เขาคนนี้...คนที่ไปบุกห้องคุณหนูตระกูลอิมเพื่อที่จะฆ่าคุณหนูตามคำสั่งของเจ้านาย คิดเพียงว่าคนๆ ตรงหน้าก็คือเหยื่อ เหยื่อที่เหมือนคนอื่นๆที่ผ่านมา แต่ใครจะไปคิดว่าคืนนั้นคุณหนูกลับหยิบยื่นความใจดีให้กับเขา หยิบยื่นความใจดีให้กับคนที่คิดจะฆ่าตนเอง...


เอ๊ะ!” แบมแบมขมวดคิ้วมุ่น คว้ามือหนาฉับเข้ามาหาตัว มาร์คัสถึงกับตั้งตัวไม่ทัน กระบอกปืนขนาดเล็กร่วงหล่นลงบนเตียงขาว


เจ็บมากไหมครับคิ้วเล็กขมวดมุ่นยิ่งขึ้นกว่าเดิม ราวกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเป็นเรื่องใหญ่นักหนา


มาร์คัสมีแผลบนมือหนาที่เกิดจากการแฝงตัวบนต้นไม้และทำร้ายบอดี้การ์ดเมื่อกี้ สันมือบวมช้ำ และปริแตก แต่มันไม่ได้ทำให้เขารู้สึกอะไรเลยสักนิด ผิดก็แต่คุณหนูตระกูลอิม...


 “น้องแบมจะไม่หนี น้องแบมจะไม่ร้องขอชีวิต แต่ได้โปรด...ให้น้องแบมได้ทำแผล ถึงเวลานั้นพี่ชายชุดดำอยากจะฆ่าน้องแบม น้องแบมก็ยอมน้ำเสียงอ่อนหวานที่เจือความห่วงใย ดังกังวานในความรู้สึกของเขาเป็นครั้งแรก


มือเล็กเปิดลิ้นชักหัวเตียงหยิบกล่องพยาบาลมาวางบนตัก ก่อนจะดึงมือหนาเข้ามาใกล้ตัว ร่างเล็กสาละวนอ่านขวดยาทั้งหลาย จนสุดท้ายก็เปิดขวดแอลกอฮอล์ แล้วเทลงยังสำลีนุ่ม มาร์คัสถึงกับสะดุ้ง ไม่ใช่เพราะความเจ็บ แต่เพราะความอ่อนโยนของคนที่กำลังทำแผลให้ นิ้วเล็กๆ ค่อยๆ สอดใต้มือหนา และกดสำลีลงรอบๆ แผล สัมผัสแผ่วเบาราวกับกลัวเขาเจ็บยิ่งทำให้มาร์คัสสะท้านใจ


เจ็บไหมครับ


“...”


อย่าให้แผลโดนน้ำนะครับ ถ้าแผลโดนน้ำจะหายช้า...” น้ำเสียงแสนอ่อนโยนเจือด้วยความห่วงใยยังคงไถ่ถามเขาไม่หยุด ไม่เคยมีใครไถ่ถามเขาด้วยน้ำเสียงที่แสดงความห่วงใยแบบนี้มาก่อนและนั่นเป็นครั้งแรกที่โลกที่แสนบิดเบี้ยวของเขานี้ได้สอนให้เขาได้รู้จักกับคำว่า ความอ่อนโยน


แบมแบมเป็นความอ่อนโยนอ่อนนุ่มที่ค่อยๆ แทรกซึมเข้ามาในใจแข็งกระด้างของเขาทีละเล็กทีละน้อย


จากวันเป็นเดือน


จากเดือนเป็นปี


และตัวเขานั้นที่เคยคิดว่าตัวเองไม่มีหัวใจ จู่ๆ เขาก็เริ่มรู้สึกถึงสิ่งที่อยู่ภายในหน้าอกด้านซ้ายมากขึ้น มากขึ้น จนกระทั่งจนกระทั่งตอนนี้เขา


จู่ๆ ภาพในฝันเขาก็เปลี่ยนไป


ฉากตรงหน้าเป็นภาพความวุ่นวายของทีมแพทย์และพยาบาลในห้องผ่าตัดที่มีร่างใครบางคนนอนอยู่


พี่มาร์ค…” นั่นเสียงของใครกัน


มาร์ค…”


แบมแบมคุณหนูอย่างนั้นหรือ


มาร์ค...พี่มาร์ค…”


น้ำเสียงอ่อนหวานนี้อีกแล้ว ไม่ผิดแน่


พี่มาร์ค ฮึก ไม่เอา!! ไม่เอาแบบนี้!!”


คุณหนูร้องไห้อย่างนั้นหรือเขาเดินเข้าไปใกล้อีกนิด ก่อนตาคมจะเบิกกว้างขึ้นกว่าเก่า นั่นเขา! นั่นตัวเขาที่อยู่บนเตียงผ่าตัด! ทำไมเกิดอะไรขึ้น!!’


ฟื้นสิ!! ฟื้นขึ้นมาสิ ฮือออ ฟื้นขึ้นมาบอกรักน้องแบมใหม่!! ห้ามตายนะ!!”  ตายหรือ...ใครกัน...เขาอย่างนั้นหรือ


คุณหนูเขาร้องเรียกคนที่ยืนร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ข้างเตียง ขายาวสาวเท้าเข้าไปใกล้เพื่อหวังจะกอดปลอบหากแต่


*วูบ* มือเขาเป็นเหมือนกับอากาศที่ลอดผ่านตัวคุณหนูไป เขาไม่สามารถจับต้องคุณหนูได้ เขาตายแล้วอย่างนั้นหรือ...


พี่มาร์ค ฮือออ พี่มาร์คยิ่งฟังเสียงร้องไห้ของคุณหนูมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งปวดหนึบ ทำไมกัน...เกิดอะไรขึ้นกับเขา ทำไมเขาถึงแตะต้องตัวคุณหนูไม่ได้ ทำไมถึงไม่มีใครมองเห็นเขา


ตรงนี้ ผมอยู่ตรงนี้ไงคุณหนูมาร์คอยู่ตรงนี้แบมแบม


ฟื้นสิมาร์คัส! น้องแบมรอนายอยู่นะ!” เสียงคุ้นเคยของคุณหมอสาวแล่นกระทบโสตประสาทเขา เขามองลิซ่าสลับกับคุณหนูที่ยืนร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ข้างเตียง


ฟื้นเร็วเข้า!” คุณหมอสาวว่าพลางใช้อุปกรณ์การแพทย์ยื้อชีวิตเขา


*วูบ* จู่ๆ เขาก็รู้สึกวูบไหว และเจ็บร้าวไปทั้งกาย


พี่มาร์ค ฮึก กลับมากลับมาหาน้องแบมนะ...”


*วูบ*


คุณหมอคะ! สัญญาณชีพกลับมาแล้วค่ะ!”


ปาฏิหาริย์ ปาฏิหาริย์จริงๆครับคุณหมอผู้ช่วยแพทย์พึมพำอยู่ในลำคอ


ตอนนี้ความอิ่มตัวของเลือด อัตราการเต้นของหัวใจ ความดัน ทั้งหมดกลับมาเป็นปกติแล้วค่ะเสียงขานของพยาบาลในห้องผ่าตัด ทำให้ทุกคนถึงกับถอนหายใจ คุณหมอสาวยกยิ้มอย่างนึกยินดีเมื่อคนไข้ของตัวเองไม่ยอมแพ้ไปเสียก่อน...


#บอดี้การ์ดมบ


คุณแจบอมพักสักหน่อยก็ดีนะครับเขาเอ่ยเตือนเจ้านายด้วยความเป็นห่วง ตั้งแต่มาร์คัสผ่าตัดเสร็จ คุณแจบอมก็ไล่ทุกคนกลับบ้านไปพักผ่อน ทั้งๆที่ตัวเองก็ยังไม่ยอมพักผ่อนเลยแม้แต่น้อย


ไม่เป็นไร ฉันอยากดูแลน้อง


เฮือก พี่มาร์คแบมแบมผวาตื่นในตอนกลางดึก แจบอมรีบรุดเข้ามาดูน้องพร้อมกับพ่อบ้านหนุ่ม เขาลูบผม ลูบหลังน้องอย่างปลอบประโลมให้คนตัวเล็กได้ใจเย็นลง


พี่แจบอม พี่จินยอง พะ พี่มาร์คล่ะครับแบมแบมถามหาบอดี้การ์ดหนุ่มเสียงสั่น


แบมแบมผวาตื่นกลางดึกเพราะเขาฝันร้าย เขาฝันว่าเขายืนอยู่ในห้องผ่าตัด ฝันถึงเลือด ฝันถึงพี่มาร์ค และร่างไร้ลมหายใจของพี่มาร์ค...


สีหน้าไม่สู้ดีของน้องชาย ทำให้แจบอมต้องเงยหน้าถามความเห็นจากพ่อบ้านคนสนิท จินยองนิ่งไปสักพักอย่างชั่งใจอยู่เล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้าตอบอีกฝ่ายในที่สุด


มาสิ พี่จะพาไปหามาร์คัสแบมแบมค่อยๆลุกขึ้นยืน โดยมีมือหนาจากพี่ชายคอยช่วยพยุง ขาเล็กก้าวอย่างไม่มั่นคงนัก ร่างเล็กเดินไปตามทางยังห้องข้างๆ


ห้องพักผู้ป่วยที่ถอดแบบออกมาเหมือนห้องเขาไม่มีผิดเพี้ยน ผิดก็แต่ห้องนี้มีผู้ป่วยนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง ไม่ได้ออกมาเดินเพ่นพ่านตอนกลางดึกเหมือนกับเขา


แบมแบมละมือออกจากพี่ชาย ก่อนจะเดินไปใกล้เตียงผู้ป่วยมากขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งใกล้ แบมแบมก็ยิ่งรู้สึกดวงตาพร่าเลือน หายใจติดขัดมากขึ้นเรื่อยๆ


จนสุดท้ายแล้วเขาก็มองเห็นคนที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงอย่างชัดเจน


พี่มาร์ค ฮึก พี่มาร์คเขาปล่อยโฮออกมา แบมแบมร้องไห้ทั้งน้ำตา ทั้งดีใจทั้งโล่งใจที่อีกฝ่ายยังคงมีชีวิตอยู่ ไม่ได้จากเขาไปไหน


แจบอมถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อไม่มีสิ่งใดมาทำร้ายจิตใจของน้องชายเขาได้อีก


พี่มาร์ค…” แบมแบมยกมือแกร่งแนบแก้มนวล ก่อนจะส่งยิ้มให้อีกคนบางเบา


ไปกันเถอะครับคุณแจบอม ให้เวลาพวกเขาจินยองเอ่ยเตือนเจ้านาย

 

คุณแจบอมก็ควรพักผ่อนบ้างแล้วเหมือนกันแจบอมละสายตาออกมาจากน้องชายและมาร์คัส และสบเข้ากับสายตาอ่อนโยนและห่วงใยจากคนข้างๆ


อืม…” เขาตอบในลำคอ ยอมจำนนต่อความห่วงใยของพ่อบ้านคนสนิท



To be continued...

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 209 ครั้ง

1,533 ความคิดเห็น

  1. #1505 KattyGD (@KattyGD) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 23:37
    พี่มาร์คสู้มาก
    #1505
    0
  2. #1449 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 23:34

    ขอบคุณที่กลับมานะพี่มาร์ค

    #1449
    0
  3. #1415 MarkP_endear. (@MPTuan93) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 22:40
    สงสารพี่มาร์คอ้ะ..
    #1415
    0
  4. #1412 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 22:03
    น้ำตาไหลมากบอกเลย
    #1412
    0
  5. #1387 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 10:34
    หื้อออออออ
    #1387
    0
  6. #1359 @fujinoii (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 20:47

    ลุ้นจนฉี่จะเหลืองแล้วเนี่ย ดีใจที่พี่มาร์คปลอดภัยแล้ว คงไม่มีเรื่องร้ายๆเกิดขึ้นอีกแล้วนะ

    #1359
    0
  7. #1354 VivoV5 (@VivoV5) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 23:18
    มาร์คัสไม่ทิ้งน้อง
    #1354
    0
  8. #1077 zandio (@zandio) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 11:09
    บรรยายดีมากเลยค่า
    #1077
    0
  9. #1047 weathercockgirl (@weathercockgirl) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 09:51
    สงสารมาร์คมากเรย /ไรท์บรรยายได้ดีมากเห็นภาพเรย อินมากน้ำจะใหลสงสารมาร์ค
    #1047
    0
  10. #1046 เคเฮชเย็นเย็น (@loveddie) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 21:24
    มาต่อนะไรท์จ้าๆๆๆ
    #1046
    0
  11. #1045 Tuktik__ (@Tuktik__) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 20:28
    ไรท์ขาาาา
    รออยู่น้าาา
    ชอบมากๆๆๆ
    #1045
    0
  12. #1044 Mymt (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 01:30
    ลุ้นจนเกร็งเลย555ฟื้นขึ้นมาเร้วๆนะพี่มาร์ค
    #1044
    0
  13. #1043 ars.jn (@yutojump) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 22:59
    พี่มาร์คคนถึก ไม่ตายง่ายๆ
    รออ่านๆ
    #1043
    0
  14. #1042 Nok (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 20:13
    ใจหายหมดเลยนึกว่ามาร์คจะไม่รอดซะแล้ว

    #1042
    0
  15. #1041 w.miaags (@wimmmm) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 16:50
    โฮฮฮ เกือบหน่วงแล้วฮือออออ รอนะคะ แล้วเมื่อไหร่ท่านอิมกับคุณจินยองเขาจะสวีทกันนนน ._____.
    #1041
    0
  16. #1040 khunsom08 (@khunsom08) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 11:55
    กลัวมาร์คไม่ฟื้น
    #1040
    0
  17. #1039 Mmm_bbb (@Mmm_bbb) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 09:40
    คิดว่ามาร์คจะไม่รอดแล้ว
    #1039
    0
  18. #1038 19MTBB98 (@zahatyai) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 08:07
    สนุกมาก เนื้อเรื่องเข้มข้นอ่า ชอบบบบ
    #1038
    0
  19. #1037 ThiwapornAtsaen (@ThiwapornAtsaen) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 04:13
    โอ๊ยยยย ลุ้นมาก กลัวมาร์คไม่ฟื้น
    #1037
    0
  20. #1036 akw0922 (@akw0922) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 00:57
    ร้องตามน้องแบมเลยพี่มาร์คหือออลุ้นมากมาอีกนะไรท์เป็นกำลังใจให้สนุกมาก
    #1036
    0
  21. #1035 manitasaebea (@manitasaebea) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 00:14
    งื้ออออ ลุ้นใจแทบขาด555555
    #1035
    0
  22. #1034 june_kulisara247 (@june_kulisara247) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 00:05
    สงสารพี่มาร์ค จะร้อง
    #1034
    0
  23. #1032 Tooktaja (@tooktaja) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 23:39
    โอ้ยยย ลุ้นมากกก หายใจไม่ออก รีบฟื้นน่ะพี่มาร์ค
    #1032
    0
  24. #1031 annmb_ (@ann1318) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 23:16
    โอ้ยยยลุ้นจนปวดใจอดีตพี่มาร์คเจ็บปวดเกินไป
    #1031
    0
  25. #1029 ปีใหม่ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 20:03
    อ-ีเชี_ยใจหายเจ้าค้าาาาาาาา
    #1029
    0