ดวงใจบอดี้การ์ด #MarkBam [END] - แจ้งแทร็คกิ้ง/เปิดขายรอบสต๊อค

ตอนที่ 8 : กระสุนนัดสุดท้าย 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,482
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 277 ครั้ง
    16 ต.ค. 61

Chapter 7

กระสุนนัดสุดท้าย



 

เมื่อเรื่องร้ายผ่านไป เรื่องดีๆ ก็ผ่านเข้ามา...ดั่งคำกล่าวที่ว่า ฟ้าหลังฝน ย่อมงดงามเสมอ


*ตึง ตึง ตึง*


“คุณหนูอย่าวิ่งลงบันไดครับ” พ่อบ้านหนุ่มเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงตระหนก


วันนี้ยังคงเป็นอีกวันที่คุณหนูตระกูลอิมวิ่งตึงตังลงมาจากชั้นสอง


“ฟอดดด อรุณสวัสดิ์ครับพี่บี” แบมแบมโน้มตัวหอมแก้มพี่ชาย เช่นเดียวกับที่เคยทำทุกวัน


“ทำจินยองปวดหัวแต่เช้าอีกแล้ว” แจบอมเอ่ยดุอย่างไม่จริงจังนัก


“แหะๆ ขอโทษครับ” แบมแบมหัวเราะแห้ง ส่งสายตาขอโทษพ่อบ้านหนุ่ม ซึ่งเจ้าตัวก็ไม่ได้นึกโทษโกรธเคืองอะไรทั้งนั้น เพียงแค่ตกใจว่าคุณหนูจะได้รับอันตรายจึงได้เอ่ยเตือนเสียมากกว่า


“พี่มาร์คล่ะครับ”


“มาร์ค?”


“คุณบอดี้การ์ดน้องแบมไง”


“มาร์คัสน่ะหรือ...” อิม แจบอมถามอย่างแปลกใจ


“ครับ” หัวกลมผงกขึ้นลง ตอบรับคำถามพี่ชาย แต่กลับเป็นจินยอง ที่ตอบแทนเจ้านายตน


“มาร์คัสออกไปเตรียมรถครับคุณหนู มีอะไรหรือเปล่า”


“พี่มาร์คจะไปส่งน้องแบมที่โรงเรียนหรือ”


“ใช่ครับ”


“แล้วพี่มินโฮ...”


“มินโฮต้องไปฮ่องกงกับพี่อาทิตย์นี้ ระหว่างที่พี่ไม่อยู่พี่จะให้มาร์คัสดูแลน้อง”


“ไปฮ่องกงอีกแล้ว” แบมแบมหน้างอ อาทิตย์นี้เขาได้ยินพี่บีพูดถึงฮ่องกงบ่อยจนเขาอยากจะไปฮ่องกงให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยว่ามีอะไร ทำไมพี่ชายเขาต้องเดินทางบ่อยขนาดนั้น


“พี่ไปไม่นาน...”


“...”


“หรือน้องอยากไปฮ่องกงกับพี่ด้วย เดี๋ยวพี่ให้จินยองลาโรงเรียนให้”


!?”


“ทำไมต้องตกใจขนาดนั้น” แจบอมเอ่ยติดตลก เมื่อน้องชายคนเล็กเบิกตาโต


“เปล่าครับ...เอ่อ...คือ...น้องแบมไม่ไปดีกว่า...น้องแบมกลัวยองแจเหงา” พอเอาเข้าจริงๆ คุณหนูตัวน้อยก็ไม่ยอมไปฮ่องกงอย่างที่ใจคิด จินยองหัวเราะในลำคอ บอกแล้วคุณหนูน่ะ โกหกอะไรไม่เก่งเลย


“พี่บีไปวันไหน”


“สุดสัปดาห์นี้ครับ”


“เลื่อนหรือครับคุณแจบอม” จินยองเอ่ยถามอย่างแปลกใจเพราะจำได้ว่าแพลนเจ้านายไม่ใช่วันศุกร์ แต่เป็นวันจันทร์ต่างหาก


“อืม...” แจบอมตอบรับในลำคอไม่ได้พูดอะไร บางทีการที่เขาอยู่เกาหลีอาจจะมีเรื่องสนุกมากกว่าที่เขาไปฮ่องกงเสียอีก


#บอดี้การ์ดมบ


เป็นไปตามที่ประมุขตระกูลอิมคาดเดา สายข่าวกรองของตระกูลเขาไม่เคยทำงานผิดพลาดแม้สักครั้ง


“จะไม่เตือนมาร์คัสหน่อยหรือครับคุณแจบอม” น้ำเสียงกังวลของพ่อบ้านหนุ่มถามขึ้นเมื่อคุณหนูออกจากคฤหาสน์ไปโรงเรียนได้พักใหญ่


ห้องทำงานในคฤหาสน์ตระกูลอิม เป็นอีกตัวเลือกหนึ่งของแจบอมในวันนี้ เขาเลี่ยงไม่เข้าบริษัทฯ และผิดนัดที่ฮ่องกง เพียงเพราะเรื่องบางอย่างที่เขาได้รับรู้มา


มือหนาขยับวนแก้วไวน์ ก่อนยกขึ้นจิบ ริมฝีบางกระตุกยิ้มร้ายเสียจนจินยองขนลุก ไม่บ่อยนักที่คุณแจบอมจะยิ้มแบบนี้ ยกเว้นช่วงวาระสุดท้ายของศัตรู


“ไม่ล่ะ” แจบอมตอบกลับเสียงเรียบ ดวงตาคมกริบหลับตาดื่มด่ำกับรสชาติไวน์ชั้นดี


“เดี๋ยวคุณหนูก็เสียใจหรอกครับ” จินยองเตือน


“แต่ก็ไม่ได้เกลียดฉันจริงไหม” อิม แจบอมบอกพร้อมหัวเราะในลำคอ


.

“ไม่นะ! ถ้าเขาตายน้องแบมจะเกลียดพี่บี!!


“เกลียด ฮึก น้องแบม จะเกลียดพี่บี จะไม่ให้อภัยพี่บีเลย!! ฮือออ”


.

เพราะคำพูดวันนั้นในโรงฝึกยังตราตรึงในใจของเขาไม่จางหาย บางทีการยืมมือคนอื่นฆ่ามาร์คัส อาจทำให้น้องชายเปลี่ยนใจไปเกลียดคนอื่นแทนที่จะเป็นตัวเขาเองก็เป็นได้


มาร์คัสไม่ใช่คนของเขา แน่นอนถ้าไม่ใช่เพราะคำพูดของน้องชายอันเป็นที่รักของเขา วันนั้นเขาไม่มีวันปล่อยมันไว้แน่!


บอกแล้วไง อิม แจบอมไม่ใช่คนดี


#บอดี้การ์ดมบ


กลางคืนที่แสนเงียบสงบของคฤหาสน์ตระกูลอิม ปรากฏร่างชายหนุ่มตัวเล็ก ผิวขาวจัดในชุดนอนลายทางสีฟ้าสลับขาว แบมแบมนั่งทำการบ้านอยู่ในห้องของเจ้าตัว ม่านสีขาวพลิ้วไหวตามแรงลม ห่างไปไม่ถึง 20 เมตร บุรุษที่ได้ชื่อว่ามัจจุราชยืนนิ่งพิงกำแพงดูคนตัวเล็กอยู่


เพราะถูกบังคับจากคุณหนูว่าต้องอยู่ล้างแผลด้วยกันก่อน มาร์คัสถึงได้ต้องมายืนเฝ้าคุณหนูทำการบ้านที่ห้องแบบนี้


“พี่มาร์ค” เสียงเล็กงุ้งงิ้งเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ


“...”


“พรุ่งนี้ไปรับเจ้าเชลโล่วด้วยกันนะครับ” คุณหนูตระกูลอิมเอ่ยชวนร่างสูง เพื่อไปรับแมวตัวโปรด เพราะเรื่องคราวที่แล้ว เจ้าแมวอ้วนฉุของเขาถึงได้โดนพี่จินยองส่งไปโรงเรียนน้องแมวเป็นการลงโทษมา 2 วันแล้ว คิดถึงชะมัดเลย งือออ


มาร์คัสไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ คุณหนูตัวเล็กเลยหันกลับไปสนใจการบ้านของตัวเองต่อ


ดวงตาคมกริบมองคุณหนูตัวเล็กที่ใจจดใจจ่อกับวิชาภาษาอังกฤษ มือบางกดแอพลิเคชั่นดิกชันนารีในสมาร์ทโฟนเครื่องหรูเพื่อแปลคำศัพท์ ก่อนจะขมวดคิ้วมุ่น เหมือนว่าคุณหนูอิมจะไม่ได้คำแปลในสิ่งที่ตัวเองต้องการเสียแล้ว


Cool ตรงนี้ ไม่ได้แปลว่า เย็น แต่แปลว่า เจ๋ง” มาร์คัสใช้เวลาเข้าถึงตัวคุณหนูในเสี้ยวนาที น้ำเสียงเรียบนิ่งบอกกับคุณหนูอยู่เบื้องหลัง


เพราะต้องแฝงตัวเพื่อจัดการศัตรูบ่อยๆ ไม่แปลกที่เขาจะพูดได้หลายภาษา นักฆ่าที่ถูกฝึกมาเป็นอย่างดีพูดได้มากกว่า 4 ภาษากันทุกคน


แบมแบมสะดุ้ง ก่อนจะคลี่ยิ้มหวาน เมื่อเห็นว่าใครที่มายืนสอนการบ้านตน


“อ๋า...จริงด้วย น้องแบมก็ว่ามันแปลกๆ พี่ชายคนนั้นแต่งตัวดูเย็น พี่ชายคนนั้นแต่งตัวดูเจ๋ง โห...อย่างนี้นี่เอง” แบมแบมพูดพึมพำกับตัวเอง


“ขอบคุณนะครับพี่มาร์ค” ร่างเล็กตอบกลับพร้อมกับมอบรอยยิ้มหวานๆ ให้มัจจุราชหนุ่มอีกหนึ่งที


ดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้าตั้งใจของอีกฝ่ายอย่างตั้งใจ มือหนาล้วงกระเป๋ากางเกง ลูบมีดสั้นในมือไปมา


*ฟึ่บ* เสียงคนกระโดดจากกำแพงลงยังสนามหญ้าในอาณาเขตตระกูลอิม เรียกรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมจากมาร์คัสได้เป็นอย่างดี


คืนนี้คงได้เล่นสนุก...


*ฟืดดด*


“พี่มาร์คหนาวหรือครับ” แบมแบมถามมัจจุราชหนุ่ม เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มเดินไปปิดประตูระเบียงและลงม่านหนา


“เปล่า” มาร์คัสตอบกลับเพียงสั้นๆ คุณหนูตัวเล็กขมวดคิ้วไม่เข้าใจ แต่ก็เลือกที่จะไม่เซ้าซี้ถามอะไรต่อ


“เหลืออีกเยอะหรือเปล่า”


“อีกข้อเดียวครับ”


“อืม” มาร์คัสตอบรับในลำคอ เดินไปเปิดแอร์ให้กับอีกคน อุณภูมิเย็นสบายแผ่กระจายไปทั่วห้อง แบมแบมหาวหวอดๆ ก่อนจะเก็บสมุดและดินสอลงกระเป๋า ร่างเล็กดูตารางเรียนลายการ์ตูนที่ติดไว้บนโต๊ะก่อนจะหยิบสมุดวิชาคณิตศาสตร์ลงกระเป๋าไปอีกเล่ม


มาร์คัสรอคุณหนูเก็บกระเป๋าอย่างใจเย็น เขายังมีเวลาสนุกทั้งคืน


“พี่มาร์คมาซี่ น้องแบมจะทำแผลให้” แบมแบมพูดพร้อมกับหยิบกล่องปฐมพยาบาลมาจากในลิ้นชัก ร่างเล็กลุกขึ้นไปนั่งจุ้มปุ๊กอยู่บนเตียง ตบที่นอนแปะๆ รอคอยจะล้างแผลให้อีกคนอย่างมุ่งมั่น


“ไม่จำเป็น” มาร์คัสบอกปัด คุณหนูตัวเล็กยู่หน้า ยังไม่ทันที่บอดี้การ์ดหนุ่มจะได้บอกเหตุผลดีๆ เสียงปืนก่อนดังขึ้นเสียก่อน


*ปัง ปัง ปัง*


เสียงปืนสามนัดติดกันของคฤหาสน์ตระกูลอิม หมายถึง การมีบุคคลภายนอกบุกรุกเข้ามา


“เกิดอะไรขึ้น!”แบมแบมถามมาร์คัสอย่างตระหนก


มัจจุราชหนุ่มแค่นยิ้ม ใส่กระสุนปืนยังปืนสำรองอีกสองกระบอกที่เหน็บไว้ตรงข้อเท้า ไม่รวมมีดสั้นอีก 2 เล่ม และปืนพกคู่ใจอีกหนึ่งกระบอก คงไม่ต้องบอกว่ามาร์คัส เตรียมตัวไว้ดีแค่ไหน


สายข่าววงการมืดแพร่เร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง ถ้าตระกูลอิมรู้ ก็คงไม่เกินความสามารถที่เขาจะรู้...


“อยู่นิ่งๆ” มาร์คัสบอกกับคนตัวเล็กที่นั่งบนเตียง แบมแบมมองอีกฝ่ายตาแป๋ว จะบอกว่าชินก็คงใช่ แต่ก็ยังอดกลัวไม่ได้อยู่ดี


*ปัง ปัง ปัง* เสียงปืนดังสนั่นคฤหาสน์ตระกูลอิมไปทั่วสารทิศ คุณหนูตัวเล็กของบ้านยกมือขึ้นปิดหูทั้งสองข้าง เพราะไม่อยากได้ยินเสียงน่ากลัวอะไรทั้งนั้น


*ปึ่ก* เสียงของแข็งกระทบกับประตูระเบียง เรียกความสนใจจากมัจจุราชหนุ่ม


*แกร็ก แกร็ก* พร้อมๆกับเสียงสะเดาะกุญแจภายนอก


มันจะเอาทุกทางเลยใช่ไหมวะ!’ ชายหนุ่มสบถในใจอย่างนึกรำคาญ ดวงตาคมมองประตูนิรภัยที่กำลังถูกคนภายนอกสะเดาะกุญแจกับประตูระเบียงกันกระสุนที่ถูกของแข็งทุบจากภายนอก


ดวงตาคมกริบมองสองฝั่งสลับไปมาอย่างประเมินสถานการณ์ ก่อนขายาวจะก้าวไปยังประตูนิรภัย มือแกร่งล้วงมีดสั้นออกมาถือ


“หลับตา” มัจจุราชหนุ่มสั่งเจ้าของห้อง


“...” แบมแบมมองอีกฝ่ายตาแป๋วอย่างไม่เข้าใจ


“หลับตา!” มาร์คัสสั่งเสียงดัง คุณหนูตัวเล็กหลับตาปี๋


*แกร็ก*


อะ...” ยังไม่ทันที่ฝ่ายบุกรุกจะได้พูดอะไรหรือทำร้ายคนตัวเล็กในห้อง มาร์คัสก็จับมีดสั้นตัดหลอดลมของอีกฝ่ายเสียจนเลือดกระฉูด ร่างผู้บุกรุกเบิกตาค้าง ค่อยๆทรุดล้มนอน ไม่ทันแม้แต่จะบอกลาอะไรก็สิ้นใจแทบเท้ามัจจุราชหนุ่มในเวลาไม่กี่นาที


ดวงตาคมกริบกวาดมองสถานการณ์ข้างนอกชั่วครู่ ก่อนจะเดินมายังคุณหนูของบ้าน แบมแบมขดตัวคุดคู้สะอึกสะอื้นอยู่ในผ้าห่มผืนหนา


“ลุกขึ้น” มาร์คัสออกคำสั่ง การจะอยู่กับที่ในห้องตอนนี้คงไม่ใช่ทางเลือกที่ดีนัก


“เพล้ง!” เสียงกระจกกันกระสุนตรงระเบียงแตกกระจาย มาร์คัสดึงผ้าห่มผืนหนาป้องอีกฝ่ายไม่ให้โดนเศษกระจก ก่อนที่อีกมือจะหยิบปืนพกยิงผู้บุกรุกทันที


“ปัง!


“ตามมา!” มาร์คัสดึงแขนเล็กอีกฝ่าย กระชากเข้ามาชิดตัว ก่อนจะพาเดินออกห้อง


แบมแบมถึงกับตัวสั่นข้างหน้าห้องกับข้างในห้องช่างต่างกันราวฟ้ากับเหว กลิ่นดินปืนและกลิ่นคาวเลือดอบอวลไปทั่วคฤหาสน์หลังใหญ่ กระสุนปืนลอยว่อนแทบจะไม่รู้ทิศทาง ทุกเอเคอร์ในตัวบ้านเต็มไปด้วยผู้คน ไม่ว่าจะทางฝ่ายของเขาหรือศัตรู หรือแม้กระทั่งศพ!


แบมแบมแทบจะล้มลงวินาทีนั้น ถ้าไม่ได้มาร์คัสโอบเอวประคองไว้ คนตัวเล็กต้องก้าวข้ามศพ ศพแล้ว ศพเล่า ที่นอนตายเกลื่อน เพื่อลงบันไดมายังชั้นล่าง


“น้องแบม!” ทันทีที่ถึงชั้นล่าง อิม แจบอมที่โผล่มาจากในตัวบ้านรีบวิ่งเข้าชาร์ตน้องทันที


แบมแบมถูกประกบด้วยมาร์คัส ในขณะที่อิม แจบอมถูกประกบด้วยจินยองและมิโน


“พี่บี ฮือออ พี่บี”


ส่งน้องแบมมา ส่วนนายไปโรงรถ ที่นั่นมีรถของพวกฉันรออยู่ เอามันมารับฉันกับน้องแบมที่นี่ เจบีเอ่ยสั่งอย่างรวดเร็ว ในขณะที่พ่อบ้านคนสนิทอย่างจินยองและมิโนคอยเป็นกำบังยิงสกัดให้


“ปัง ปัง ปัง”


“ไม่นะ พี่มาร์ค ไม่เอา ไปด้วยกันสิ” แบมแบมส่ายหน้ารัว เอ่ยรั้งบอดี้การ์ดส่วนตัว


“อย่าให้ฉันกับน้องแบมต้องรอนาน” อิม แจบอมเอ่ยสั่งอย่างเย็นชา มัจจุราชหนุ่มมองคุณหนูตัวเล็กนิ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างไม่เต็มใจนัก แต่พอมองหน้าคุณหนูตัวเล็กแล้ว ทางที่ดีเขาควรพาแบมแบมออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุดเท่านั้น


ลับหลังมาร์คัสไม่กี่นาทีอิม แจบอมถึงกับกระตุกยิ้ม


“พาน้องแบมไปห้องใต้ดิน” อิม แจบอมเอ่ยสั่ง ตอนนี้ในคฤหาสน์แทบไม่มีศัตรูเหลือรอด เพราะอีกฝั่งแบ่งกำลังคนออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งอยู่โรงรถเพราะพวกมันมั่นใจแน่ว่าเขาจะต้องมาเอารถพาน้องชายหนี อีกส่วนเลือกที่จะมากำจัดเขา แน่นอนว่าพวกปลาซิวปลาสร้อยที่พวกมันส่งมานี้ไม่ระคายมือเขาสักนิดที่เห็นจะมีฝีมือหน่อยมันคงเอาไว้รอกำจัดเขาที่โรงรถ หึ!


“ครับคุณแจบอม”


“พี่บี...ไม่เอา น้องแบมไม่ไปนะ พี่มาร์ค...” แบมแบมส่ายหัวรัว เขาจะรอพี่มาร์คอยู่ข้างบนนี่


“ลงไป” อิม แจบอมเอ่ยสั่งเสียงเข้มเมื่อถึงประตูลับ รูปภาพประมุขตระกูลอิมสูงใหญ่ โชว์ตระหง่านกลางบันไดห้องโถง ใครจะรู้ว่าภายหลังภาพเป็นประตูลงสู่ชั้นใต้ดินเพื่อใช้หลบหนี ใช่! ใครจะรู้ ถ้าไม่ใช่คนใน ยิ่งคนนอกอย่างไอ้มาร์คัสมันก็ยิ่งไม่มีวันรู้ หึ!


มือหนาใส่รหัสประตูลับผลักมันออก พร้อมๆกับดุนหลังน้องชายเข้าไปในนั้น ก่อนจะพยักหน้าฝากฝังให้กับพ่อบ้านคนสนิท


ทันทีที่ประตูปิดสนิท แบมแบมก็ถูกคว้าแขนให้เดินไปตามทางด้วยฝีมือพ่อบ้านหนุ่ม


“ตามมาครับคุณหนู” แบมแบมดึงตัวไว้ ส่ายหน้ารัว


“ไม่เอา พี่มาร์คล่ะ”


“ผมจะพาคุณหนูไปเจอมาร์คัส สุดทางนี้มาร์คัสจะนำรถมารับ”


“ไม่จริง พี่บีบอกให้มารับหน้าคฤหาสน์” แบมแบมยังคงมีท่าทีปฏิเสธ


“จริงครับ ได้โปรดเชื่อผมสักครั้ง...คุณหนู” จินยองเอ่ยอย่างอ่อนใจ ใช่ว่าเขาจะอยากโกหกคุณหนูน้อย แต่คำสั่งประมุขใหญ่ถือเป็นประกาศิตที่ลูกน้องทุกคนต้องปฏิบัติตามรวมถึงเขาด้วย


“ตามมาครับคุณหนู” แบมแบมเริ่มสาวเท้าเดินไปตามทางคดเคี้ยว อุโมงค์ใต้ดินไม่ได้น่าพิศวาสมากนัก อุโมงค์ใต้ดินความยาวเกือบ 1 กิโลเมตรถูกขุดอย่างลวกๆ เพื่อเชื่อมต่อออกไปยังถนนใหญ่ มีเพื่อไว้ใช้ในกรณีฉุกเฉินเช่นนี้


*แฮ่ก แฮ่ก* แบมแบมเริ่มหอบหายใจหนักเมื่อเดินมาได้กว่า 5 นาที


“อดทนอีกนิดนะครับคุณหนู” จินยองเอ่ยปลอบ ดวงหน้าหวานเริ่มมีเหงื่อซึมตามไรผม นอกจากอุโมงค์นี้จะยาวมากแล้ว ออกซิเจนยังมีจำกัด ไม่แปลกที่ร่างกายคุณหนูจะทนไม่ไหว


ใช้เวลากว่า 20 นาที กว่าเขาและคุณหนูตัวเล็กจะถึงประตูทางออก จินยองใส่รหัสเปิดฝาเหล็กที่ปิดไว้ เขาเลื่อนมันออกก่อนจะเบี่ยงตัวให้คุณหนูตัวเล็กที่หอบหายใจแฮ่กขึ้นมาเหนืออุโมงค์ก่อนตน


“แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก” ดวงหน้าหวานแดงซ่าน ในขณะที่ตากลมโตคลอน้ำตารื้น เพราะต้องฝืนเดินทางไกล แถมยังแทบไม่มีอากาศหายใจ ร่างเล็กเกือบจะวูบอยู่หลายครั้ง ถ้าไม่ใช่จินยองที่คอยพูดประคองสติเขาไว้ คงเดินมาไม่ถึงทางออก


พ่อบ้านหนุ่มลูบหลังคนตัวเล็กไปมา รอให้แบมแบมได้สูดอากาศบริสุทธิ์เข้าเต็มปอด แบมแบมกวาดตามองทั่วบริเวณ ป่าหญ้ารกชัฏที่ปกปิดประตูลับไว้ ไม่แปลกใจเลยที่จะไม่มีใครรู้


“คุณหนูรอสักครู่นะครับ เดี๋ยวคนของเราจะเอารถมารับ” จินยองบอกคุณหนูเมื่อเขาพาคนตัวเล็กแหวกต้นหญ้าสูงใหญ่เพื่อออกมายืนยังถนนใหญ่ได้สำเร็จ


 “พี่มาร์คหรือครับ” แบมแบมถามตาแป๋ว หลังจากหายใจได้เป็นปกติ


“...” พ่อบ้านหนุ่มเลี่ยงที่จะไม่ตอบ แน่นอนว่าคนที่มารับเป็นลูกน้องเขาไม่ใช่มาร์คัส


*บรืน...*


เสียงรถที่วิ่งมายังจุดหมายที่เขาและอิม แจบอมนัดไว้ จุดยิ้มพ่อบ้านหนุ่มขึ้นมาทันที


*เอี้ยด*


พรึ่บ!


“พามันไปหานาย!


#บอดี้การ์ดมบ


อีกด้านหนึ่งของคฤหาสน์ มาร์คัสเริ่มออกวิ่งไปยังโรงรถเพื่อหารถที่ใช้พาคุณหนูหลบหนีอย่างที่อิม แจบอมว่า ขายาวก้าวมายังโรงรถที่มีรถยี่ห้อดังจอดเรียงรายกว่า 10 คัน แต่คิ้วเรียวกับขมวดมุ่นเมื่อพบความผิดปกติ


โรงรถเงียบจนเกินไป...


ในเมื่ออิม แจบอมบอกว่ามีลูกน้องเตรียมรถไว้แล้ว มันไม่ควรเงียบแบบนี้! สัญชาตญาณบอกให้เขาถอยเท้าหนี


*แปะ แปะ แปะ*


มาร์คัสชะงักเท้าเมื่อเสียงปรบมือดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ โรงรถไม่ได้เปิดไฟ จึงต้องอาศัยแสงสว่างจากภายนอก เงาดำตะคุ่มในมุมมืดยืนพิงกำแพงปรบมือให้กับเขา ดวงตาวาววับราวกับสัตว์ร้ายของมันทำให้มาร์คัสแทบหยุดหายใจ


มาร์คัสเตรียมหันหลังกลับ แต่ก็ต้องชะงัก เมื่อปืนกว่า 10 กระบอกเล็งมายังเขาแค่คนเดียว


“ไม่คิดว่านายจะ โง่รนหาที่ตายขนาดนี้นะมาร์คัส” เงาดำตะคุ่มเริ่มเผยตัวตนออกมา เสี้ยวหน้าที่โดนแสงสว่างยิ่งทำให้มาร์คัสรังเกียจจนแทบไม่อยากมอง เป็นเวลาเกือบ 1 เดือนแล้วที่เขาไม่ได้เจอหน้ามัน


มัน...ที่ปลุกปั้นให้เขาเป็นเครื่องจักรสังหารแบบนี้


“...”


“รู้สึกว่าฉันจะไม่เคยสอนให้นายโง่เลยนะ ฮึฮึ” น้ำเสียงน่ารังเกียจยังคงพูดต่อไป ยิ่งมันเปิดเผยใบหน้าสู่แสงสว่างมากเท่าไหร่ มาร์คัสก็ยิ่งรังเกียจจนแทบอยากจะขย้อนสิ่งที่มีอยู่ในร่างกายให้ออกมา


“...”


“จะไม่พูดอะไรหน่อยหรือไง หืม? หรือนายไม่คิดถึงเจ้านายเก่าเลยสักนิด” ริมฝีปากอิ่มหนาแสยะยิ้มให้กับมาร์คัส


“ไม่เห็นมีอะไรต้องคิดถึง” มาร์คัสตอบกลับเสียงเรียบ เขาเดินหน้ามาแล้วมันไม่มีวันถอยหลังไปลงขุมนรกนั่นอีกเป็นอันขาด


“อ๋อ...ที่ไม่คิดถึงฉันเพราะมัวแต่คิดถึงไอ้คุณหนูหน้าโง่คนนี้อยู่หรือเปล่า...”


“พามันเข้ามา!


มาร์คัสแทบหยุดหายใจเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายพาใครเข้ามา มือบางถูกมัดไว้ด้วยผ้าผืนหนา ในขณะที่ดวงตากลมโตถูกผูกด้วยผ้าสีหม่น


แบมแบม!


“ใคร? ที่ไหน?” ปากอิ่มขยับถามทั้งที่สั่นกลัว


“คุณหนู...” น้ำเสียงอ่อนแรง เรียกสายตามาร์คัสให้มองไปในความมืด พ่อบ้านหนุ่มที่สภาพสะบักสะบอมไม่สู้ดีนัก บ่งบอกว่าอีกฝ่ายคงสู้จนสุดใจขาดดิ้น แต่คงได้เพียงเท่านี้ จินยองถูกอีกฝ่ายจับตัวให้คุกเข่านั่งลงอยู่ทางด้านซ้ายในมุมมืด


“พี่จินยองหรือ พี่จินยองช่วยน้องแบมด้วย” เพราะมองไม่เห็น แบมแบมเลยไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน และมีใครอยู่บ้าง แบมแบมจึงเอ่ยร้องขอความช่วยเหลือตามเสียงเรียกของพ่อบ้านหนุ่มเท่านั้น


“คุณหนู...มาร์คัส ได้โปรดช่วยคุณหนูด้วย” พ่อบ้านเอ่ยขอร้องด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง


“มาร์คัส...พี่มาร์ค...พี่มาร์คหรือครับ”


“ฮ่าๆ มาร์คอย่างนั้นหรือ มีชื่อใหม่ให้ด้วยว่ะ” มาเฟียฝั่งตะวันตกพูดกลั้วหัวเราะ มือข้างซ้ายของมันโอบรอบลำคอคุณหนูตระกูลอิม ในขณะที่อีกมือถือปืนสีดำมะเมื่อมแกว่งไปมา


ใบหน้าที่เขาแสนเกลียดชังโน้มเข้าใกล้คุณหนู ก่อนที่มันจะแลบลิ้นเรียวยาวเลียใบหูเล็ก


*แผล่บ!*


มันแหงนหน้าเย้ยหยันมาร์คัส ดวงตาราวกับชนะคนทั้งโลก เมื่อเห็นแววตาวูบไหวเพียงเสี้ยวนาทีของมัจจุราชหนุ่ม


“หึหึ” เสียงหัวเราะน่ารังเกียจดังกังวาน


“ไอ้ชาติชั่ว อึ่ก” ปาร์ค จินยองตะโกนด่าลั่นแม้จะโดนลูกน้องมันยกเท้าถีบเข้ากลางลำตัวจนสำลักเลือดและหายใจรวยริน แต่ดวงตาคมก็จ้องมองศัตรูอย่างไม่เกรงกลัว


แบมแบมตัวสั่นสะท้าน ผืนผ้าสีเก่ามอซอที่ผูกตาไว้เปียกชื้นจากคราบน้ำตาของคนตัวเล็ก


“ไม่นะ! เกิดอะไรขึ้น พี่จินยอง! ฮึก ฮืออ” เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นกรีดหัวใจมาร์คัสเสียวินาทีนั้น มาเฟียฝั่งตะวันตกแสยะยิ้มเมื่อเห็นท่าทางแปลกใหม่ของลูกน้องเก่า มัจจุราชอย่างมาร์คัสไม่เคยแสดงอาการให้ใครอ่านออกได้มาก่อน


“หึหึ ชักจะสนุกขึ้นมาแล้วสิ นายว่าระหว่างนายกับคุณหนูหน้าโง่นี่ ใครควรจะตายก่อนกันดี” มือข้างขวาของมันยกกระบอกปืนสีดำมะเมื่อมชิดขมับบาง ในขณะที่มันยังคงนึกสนุกแลบลิ้นเลียใบหน้านวลเสียจนมาร์คัสอยากระเบิดสมองของมันให้กระจุย


แบมแบมตัวสั่นด้วยความขยะแขยง ใบหน้านวลเบี่ยงหลบ ก่อนจะพบกับเสียงหัวเราะในลำคอของอีกฝ่าย เพราะมองไม่เห็นแบมแบมก็ยิ่งหวาดกลัวมากขึ้น


“พี่มาร์ค ฮึก ฮืออ” แบมแบมร้องหาที่พึ่ง มัจจุราชหนุ่มยังคงสีหน้าเรียบนิ่งไว้ได้เป็นอย่างดี หากแต่ดวงตาคมกลับฉายแววกังวลอย่างปิดไม่มิด


“3” ริมฝีหนาของมันบิดยิ้มเสียจนน่าเกลียด มันเริ่มต้นนับถอยหลังข่มขู่มัจจุราชหนุ่มอย่างย่ามใจ


“2”


“ปัง! เสียงปืนที่หยุดทุกลมหายใจ ก่อนจะตามมาด้วยกลุ่มคนขนาดใหญ่กรูกันเข้ามาในโรงรถ


“ปัง ปัง ปัง”


“ผลั้วะ”


“เพล้ง”


เสียงปืนและเสียงต่อสู้ ดังไปทั่วทุกบริเวณในโรงรถ มาร์คัสกวาดสายตามองหาคุณหนูตระกูลอิม ก่อนจะพบว่าคุณหนูถูกศัตรูลากถอยหลังเข้าไปในความมืดอย่างทุลักทุเล


กองเลือดขนาดใหญ่บ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าอีกฝ่ายคงบาดเจ็บ อิม แจบอมคงจงใจเล็งที่ขาของอีกฝ่ายเพื่อไม่ให้หลบหนี


“เวรเอ้ย! แม่งผิดแผนชิบหาย ไปช่วยน้องแบมที! ทางนี้ฉันจัดการเอง” แจบอมโยนปืนอีกกระบอกให้อีกฝ่ายอย่างหัวเสีย


“อย่าให้มันมีชีวิตรอดออกไปแม้แต่คนเดียว!!” ประมุขตระกูลอิมออกคำสั่งเสียงเหี้ยม ใครจะไปคิดว่ามันจะดักปล้นรถลูกน้องเขา และไปจับตัวน้องชายเขามาแบบนี้


ฝั่งมาเฟียตะวันตกเมื่อคิดว่าจวนตัว ลูกน้องหลายสิบคนที่ยกโขยงมาก็ตายหมด ลำแขนแกร่งจึงยึดร่างคุณหนูตัวเล็กไว้เป็นตัวประกันที่จะใช้หลบหนี


“อย่าเข้ามา!! ไม่งั้นเด็กนี่สมองกระจุยแน่!!” มาเฟียหนุ่มเอ่ยข่มขู่ภายในความมืด มันลากคุณหนูตระกูลอิมเข้ามาจนลึกถึงในสุดของโรงรถ ดวงตาวาววับราวกับสัตว์ร้ายล่อกแล่กไปมาเพื่อหาทางหนีทีไล่ แต่กลับพบว่า...ไม่มี! ทุกที่หลังจากนี้คือทางตัน


“มาร์คัส มาร์คัส นี่ฉันไง นายอย่าลืมสิ ฉัน...ผู้มีพระคุณของนายไง คนที่เก็บนายมาจากสลัม คนที่ปลุกปั้นนายให้มีทุกวันนี้” น้ำเสียงน่ารังเกียจละล่ำละลักพูดหาทางรอดให้ตัวเองฝ่าความมืด ในขณะที่มาร์คัสเริ่มย่างสามขุมเข้าใกล้มันมากยิ่งขึ้น


    “ยะ..อย่าเข้ามา!..กูบอกว่าอย่าเข้ามาไง!!”มันตะโกนดังลั่น สติแตกตอนที่มาร์คัสยกกระบอกปืนขึ้นตั้งลำแล้วเล็งมาที่มัน ชั่วขณะหนึ่งหลังจากถูกลากเข้ามาด้านใน การเสียดสีทำให้ผืนผ้าสีมอซอที่ปิดดวงตากลมโตนั้นหลุดร่วงลงมา


เปลือกตาสีมุกกระพริบถี่ๆเพื่อปรับแสง ก่อนจะเบิกตากว้าง เมื่อเห็นว่ามาร์คัสตั้งลำกล้องปืนแล้วเล็งไปที่ใคร

 

“ถ้ามึงเข้ามาอีกแค่ก้าวเดียว กูยิงมันแน่!!”กระบอกปืนขนาดกลางกดกระแทกเข้ากับขมับบาง จนแบมแบมหลุดร้องออกมาด้วยความเจ็บ


“อ๊ะ!” ดวงตาสีดำสนิทของมัจจุราชหนุ่มวาววับด้วยความโกรธจัด


“มึงจะเนรคุณกูหรือมาร์คัส!! วันนั้นที่สลัมถ้าไม่ใช่เพราะกูไปเอามึงมา มึงไม่ต้องตายอย่างหมาอยู่ที่นั่นหรือ!!”ร่างหนาเบื้องหลังแบมแบมยังคงก่นด่าและขอร้องไปในที


มาร์คัสขึ้นนกปืนสีดำมะเมื่อม ดวงตาคมกริบวูบไหวด้วยความเจ็บปวด เขารังเกียจ ยิ่งได้ยินเขายิ่งรังเกียจ มัน...ที่เป็นคนพาเขาตกนรกทั้งเป็น มาร์คัสโกรธจนมือสั่นพร้อมจะลั่นไกใส่อีกฝ่ายได้ทุกเมื่อ...


เพราะมาร์คัสจิตใจไม่นิ่งพอ เลยมองไม่ออกว่าฝ่ายศัตรูนั้นแทบจะยืนไม่ไหวเสียแล้ว ไม่ว่าจะเป็นลำขาแกร่งที่สั่นเทิ้มที่ถูกอิม แจบอมยิง กับมือสั่นๆ และดวงตาลอยๆ ของมัน เพราะเสียเลือดมาก ดูก็รู้ว่ามันแทบจะไม่มีแรงลั่นไกปืนด้วยซ้ำ


“อย่าเข้ามา! ถ้ามึงยิงกู กูจะยิงมัน!” มันเอ่ยข่มขู่ศัตรู


แบมแบมส่ายหน้าช้าๆ ดวงตากลมโตเอ่อล้นด้วยหยาดน้ำใสช้อนตาอ้อนวอนเพื่อหยุดมัจจุราชหนุ่มไม่ให้ฆ่าคนไปมากกว่านี้ เขายอมตายเพื่อที่พี่มาร์คจะได้ไม่มีบาดแผลในใจเพิ่มขึ้น


“ฮึก” แบมแบมกัดปากกลั้นสะอื้น ไม่มีวัน เขาไม่มีวันเสียใจถ้าเขาต้องตายวันนี้ แต่เขาจะเสียใจอย่างถึงที่สุดหากพี่มาร์คต้องได้รับบาดแผลทางจิตใจมากขึ้น


“อย่าร้องไห้...” มาร์คัสบอกอีกฝ่ายเสียงเรียบ


อย่าร้องไห้ให้กับเขาไปมากกว่านี้เลย...คุณหนู


คนอย่างฉัน...มัจจุราชอย่างฉันไม่มีค่าพอให้นายเสียน้ำตาแม้สักนิด...และหากว่าเขาต้องเจ็บปวดมากกว่านี้ แต่ถ้ามันปกป้องรอยยิ้มของคุณไว้ได้...


*กริ้ก* เสียงขึ้นนกดังขึ้นชิดใบหูเล็ก หยาดน้ำอุ่นใสไหลรินกระทบแก้มนวล แบมแบมหลับตาลงแนบสนิทเพื่อยอมรับความตาย...


แม้แต่วาระสุดท้ายของคุณหนูตระกูลอิม ร่างเล็กก็ยังอุทิศไว้เพื่อมาร์คัส ต้วน


“พร้อมจะลาโลกหรือยะ...”


 

*ปัง!*


ไม่ต้องรอให้มันพูดจนจบประโยค กระสุดนัดสุดท้ายก็วิ่งออกจากรังเพลิงเสียแล้ว หยาดเลือดสีแดงเข้มสาดกระเซ็นไปทั่วบริเวณ กลิ่นคาวน่าสะอิดสะเอียดคละคลุ้งไปทั่ว ร่างนั้นเบิกตาค้าง มีร่องรอยการถูกยิงตรงกลางหน้าผากทะลุไปจนถึงกะโหลกด้านหลัง ลำแขนหนาของมันยังค้างเติ่งอยู่ที่คนตัวเล็ก ไม่รอช้ามาร์คัสกระชากร่างบางที่สั่นเทิ้มเข้าสู่อ้อมกอด มือหนาปาดคราบเลือดที่น่าสะอิดสะเอียดออกจากใบหน้านวล กดจูบบริเวณขมับหนักๆ เพื่อปลอบประโลม


“พี่มาร์ค ฮือออ พี่มาร์ค ฮึก ฮือออ” แบมแบมร้องไห้โฮกอดร่างหนาแน่นอย่างคนขวัญเสีย มาร์คัสทิ้งกระบอกปืนลงกับพื้นก่อนจะยกมือขึ้นโอบกอดคุณหนูเข้าไว้ในอ้อมแขน 


มือเปื้อนเลือดทั้งสองข้างโอบกอดคุณหนูไว้แนบแน่น ดวงตาคมกริบเหลือบมองมือที่พึ่งจะลั่นกระสุนนัดสุดท้ายออกไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน ก่อนจะกลับมามองเสี้ยวหน้านวลที่ซบลงกับไหล่เขา ราวกับเขาเป็นที่พึ่งสุดท้ายสำหรับพึ่งพิง


มาร์คัสตัดสินได้ในทันทีในวินาทีนั้น...


ตอนนี้เขาเป็นอิสระแล้ว อิสระจากขุมนรกขุมนั้น


และเขาได้เลือกเส้นทางเดินต่อจากนี้แล้วว่า


ต่อแต่นี้ไปมือเปื้อนเลือดคู่นี้จะไม่จับปืนเพื่อปลิดชีพศัตรูอีกแล้ว แต่จะจับปืนไว้เพื่อปกป้อง...


...ปกป้องคนสำคัญ

 

ปกป้องคุณหนูแบมแบมเท่านั้น!!

 

 


 

แถมพก!


3 วันผ่านไป...


Place : โรงพยาบาลตระกูลอิม

Time : 1.30 AM


“ผิดแผนไปหมดเลยนะครับคุณแจบอม คิกคิก” ปาร์ค จินยองในชุดคนไข้ ที่หลังมือถูกเจาะน้ำเกลือห้อยสายระโยงระยาง หัวเราะคิกคักใส่เจ้านายคนสนิท


“ตลกนักหรือไงจินยอง” อิม แจบอมถามอีกฝ่ายอย่างหัวเสีย


“ตลกครับ ไม่คิดว่าคุณแจบอมกับคุณมาร์คัสจะมาเยี่ยมผมด้วยกันแบบนี้นี่ ฮ่าๆ” ปาร์ค จินยองยิ้มกว้าง ก็เห็นวางแผนส่งมาร์คัสให้ศัตรูกำจัดตั้งนาน ใครจะไปคิดว่าจู่ๆ ดันผิดแผนกลายเป็นมาร่วมมือกันแบบนี้


“ก็ไม่ได้อยากญาติดีกับมันสักเท่าไหร่...” อิม แจบอมบอกเสียงเรียบปรายตามองมาร์คัสชั่ววินาที


“แต่ก็ไม่อยากให้คุณหนูเสียใจใช่ไหมล่ะครับ” จินยองพูดขึ้นอย่างรู้ทัน


“...” ประมุขตระกูลอิมเลี่ยงไม่ตอบแต่เลือกที่หันหน้าไปมองทางอื่นแทน


“หึ!” มาร์คัสแค่นยิ้ม


“ถ้าน้องแบมเป็นอะไรแม้แต่ปลายก้อย ฉันไม่เอานายไว้แน่” อิม แจบอมชี้หน้าคาดโทษอีกฝ่าย


“ไม่มีวันนั้นแน่” มาร์คัสยกยิ้มมุมปาก ตราบใดที่เขาเป็นบอดี้การ์ดของคุณหนู เขาไม่มีวันให้ใครมาทำร้ายคุณหนูแน่นอน





To be continued...



 

Writer's Talk


               ยาวมากกก 15 หน้า word แน่ะ และก็แต่งยากมากด้วย 555  ทีแรกตั้งใจจะแบ่งเป็น 2 พาร์ท เพราะยาวจนเกินไป แต่ก็ไม่อยากขัดอารมณ์อยากให้มันดู Flow ดูอ่านลื่น ก็เลยได้อ่านตอนนี้กันแบบยาวๆ แบบนี้แล 555


               ตอนนี้จบพาร์ทอดีตอย่างเป็นทางการแล้วนะคะ 555 จิบอกว่าบทนำจนถึงตอนนี้เป็นพาร์ทอดีตที่บอกเล่าเรื่องราวว่าคุณมาร์คัสมาเป็นบอดี้การ์ดน้องแบมได้ยังไง แถมน้องแบมยังเด็กมากๆ พึ่งมอปลายเอง สำหรับพาร์ทอดีต ไรท์กลัวคุณมาร์คัส จะโดนข้อหาพรากผู้เยาว์ โฮะๆ หลังจากนี้จะเป็นพาร์ทปัจจุบัน ที่จะจัดเต็มยิ่งกว่าพาร์ทอดีต รับประกันความมันส์และความสนุกแน่นอน โปรดติดตามตอนต่อไป ^w^


รัก

Sweetie Pie**






               


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 277 ครั้ง

1,531 ความคิดเห็น

  1. #1488 KattyGD (@KattyGD) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2561 / 15:52
    คิคิคิ
    #1488
    0
  2. #1462 dejawooo (@dejawooo) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 03:17
    ไม่จับปืนเพื่อฆ่า แต่เพื่อปกป้อง โอ้โห พระเอกสุด หล่อมากค่ะ ฮือ ดีใจที่ช่วยกันปลดแอกจากศัตรูได้ มาร์คก็หลุดพ้น แถมยังได้อยู่กับน้องแบม แม้จะขัดใจพี่บีก็ตาม555555
    #1462
    0
  3. #1433 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 กันยายน 2561 / 15:50

    ขอบคุณที่ปกป้องน้องขนาดนี้นะพี่มาร์ค

    #1433
    0
  4. #1422 R_Jummar (@0810640880) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 10:39
    พี่บีหวงน้องแบม แต่สุดท้ายก็ได้พี่มาร์คเป็นบอดี้การ์ดน้องจ้า
    #1422
    0
  5. #1396 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 18:47
    เกือบจะเกลียดพี่บีแล้ววววววว
    #1396
    0
  6. #1371 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กันยายน 2561 / 21:25
    น้องงงงงงงง
    #1371
    0
  7. #1334 VivoV5 (@VivoV5) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 19:49
    เกือบไปแล้วมั้ยล่ะพี่บี
    #1334
    0
  8. #1312 @fujinoii (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 10:33

    พี่บีนี่นิสัยไม่ดี ดีนะที่จบลงด้วยการที่น้องแบมไม่เป็นอะไร ไม่อย่างนั้นคงเสียใจไปตลอดชีวิตแน่ แต่ขอบอกพี่มาร์คอย่างเท่ห์

    #1312
    0
  9. #1293 Facebook12345 (@Facebook12345) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 22:10

    เจบีใจร้าย

    #1293
    0
  10. #1274 MarkP_endear. (@MPTuan93) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 00:06
    เจบีร้ายกาจพอกัน -,.-
    #1274
    0
  11. #1237 PaulaPum (@yukiko12) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2561 / 11:56
    โกรธแจบอมอยู่ดี
    #1237
    0
  12. #1197 mew_wwp (@mew_wwp) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 22:44
    รักฟิคเรื่องนี้
    #1197
    0
  13. #1174 PNPMT (@PNPMT) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:44
    เป็นเรื่องที่ดีค่ะ
    #1174
    0
  14. #1162 yadara (@yadara) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 13:50
    โอ๊ยยยสนุกมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ตอนบู๊นี่อ่านไปใจเต้นไปเห็นภาพเลยค่ะสนุกกกก
    #1162
    0
  15. #1099 kemmygalaxy (@kkkgalaxy) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2560 / 18:10
    แหมมม พิแจบอมคนชิค ผิดแผนเลย 5555555555
    #1099
    0
  16. #1030 สีสวย (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 22:43
    อะไรคือการเอาชีวิตแบมแบมมาเสี่ยงอ่ะแจบอม รักน้องแน่หรอ -"-
    #1030
    0
  17. #890 markbam9397love (@markbam9397love) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 13:20
    ชอบมากเรยยยยยย อร๊ายยยยยย. / เดี๋ยวๆ นี่กรุเป็นเอามากแล้วเนี่ย!
    #890
    0
  18. #822 annjae (@annjae) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 22:56
    หล่อมากคะมาร์คัส ฮิ้วววง ~~
    #822
    0
  19. #558 Mee_chutikarn (@Mee_chutikarn) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 15:27
    แง้งพี่มาร์คเราใจสั่นมาก
    #558
    0
  20. #509 St.tripleJ (@pimploy651) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2560 / 16:47
    พี่มาร์คเท่มาก ><
    #509
    0
  21. #478 MLH12 (@chalitta12) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 23:40
    ขอบคุณค่ะไรต์ ดีใจมาก อ่านยาวสุดๆๆ
    #478
    0
  22. #448 markbammuay (@markbammuay) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 19:41
    ก็ตกใจแบบเห้ยแบมเด็กมาก 5555
    #448
    0
  23. #273 nun__nutty (@nun000nutty) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 07:38
    อ๊ากกกกกก อยากอ่านต่อมากๆๆๆๆๆๆ สนุกอ่ะเรื่องนี้ โคตรลุ้น โคตรตื่นเต้น
    #273
    0
  24. #257 Artitaya Tangmo (@tangmo-mb9397) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 00:08
    ขออย่าม่าเลย เเบบมีมือที่3มาเกี่ยวข้องไรงี้
    #257
    0
  25. #242 mai_maylody (@pannidana) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 12:20
    ชอบบบ สนุกมาร์คค้ะ ขำแจบอม วางแผนมาศะดิบดี 5555 พี่มาร์คของน้องแบมมม
    #242
    0