หลังสงครามโลกครั้งแรก 20 ปี ..กันยายน ค.ศ. 1939 ...สงครามโลกครั้งที่สองได้ก่อตัวขึ้นขยายอาณาเขตออกไปทั่วโลก โลกแบ่งออกเป็นสองฝ่าย...ทำการประหัตประหารกัน...
อิตาลี...มุสโซลินี นาซีเยอรมนี...อดอล์ฟ ฮิตเลอร์ และญี่ปุ่น...สมเด็จพระจักรพรรดิฮิโระฮิโตะ เป็นฝ่ายอักษะ
ฝ่ายสัมพันธมิตรได้แก่ สหราชอาณาจักรอังกฤษ โดยวินสตัน เชอร์ชิลล์ สหภาพโซเวียต ฝรั่งเศส สหรัฐอเมริกา สาธารณรัฐประชาชนจีน ออสเตรเลีย เนธอร์แลนด์ แคนาดา สเปน โปรตุเกส ฟิลิปปินส์
...รัชกาลที่ 8 เสด็จประทับอยู่ที่ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ...เมืองไทยมีจอมพล ป. พิบูลสงครามเป็นนายกรัฐมนตรี และประเทศไทยต้องอยู่ในภาวะ " สงบปากสงบคำ"
ค.ศ. 1942 เดือนกันยายน...หลังสงครามโลกครั้งที่สองเริ่่มรุนแรงขึ้น 3 ปี ...ญี่ปุ่นได้เกณฑ์เชลยศึก รวมทั้งกรรมกรแรงงานจากอินโดนีเซีย สิงคโปร์ และมลายู เข้ามาในประเทศไทย เพื่อสร้างทางรถไฟไทยพม่าเพื่อการณ์ใหญ่...ยึดอินเดีย...โดยแออัดยัดเยียดกันมาเหมือนปลากระป๋อง และต้องผลัดกันนอน จนมาถึงสถานีรถไฟหนองปลาดุก...
และ ณ ที่แห่งนี้มีทหารเชลยระดับหัวกระทิมากมายรวมอยู่ด้วย... พวกเขามุ่งสู่ผ่านผืนป่าอันน่าสะพรีงกลัวของกาญจนบุรี บนเส้นทางที่พม่าเคยกรีพาทัพเข้ามาตีเมืองสยามในสมัยอยุทธยา...เพื่อสร้างทางรถไฟ โดยไม่คาดคิดว่าต่อมาจะกลายเป็น..."เส้นทางรถไฟสายมรณะ"
เชลยศึกเหล่านั้นมีทั้งพม่า ชวา มลายู อังกฤษ ออสเตรเลีย และฮอลแลนด์ เจ็บปวดล้มตายและทรมานด้วยไข้ป่ามาลาเรีย ขาดทั้งอาหารและยา..
ณ ปากแพรก ธุรกิจแรกที่พี่บุญผ่องทำกับญี่ปุ่นคือค้าไม้หมอนทางรถไฟ ...กระทั่งได้พบกับเชลยมากมายและต่อพบกับมิสเตอร์จอนด์สันเชลยชาวอังกฤษ ที่เคยพบกันก่อนสงคราม มาเป็นเชลย...นี่คือจุดเริ่มต้นแห่งการเสี่ยงภัย...เพียงเพื่อมนุษยธรรม...
ความคิดเห็น