กรุ่นไอรัก

ตอนที่ 9 : ตอนที่ 8 คู่ฉัน คู่เธอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,145
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    27 เม.ย. 62


ตอนที่ 8 คู่ฉัน คู่เธอ

 
 
ไม่ได้รู้สึกชอบใจเลยสักนิดกับสิ่งที่เป็นอยู่ในตอนนี้ ช่วงกลางวันตอนไปเรียนภัทราเอาแต่พูดถึงเขา ความอึดอัดอยู่ที่เธอ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคนที่เพื่อนชอบบ่อยครั้งกว่าเดิม 

วันนี้เธอและเขาออกจากอพาร์ทเมนท์เธอพร้อมกันเพื่อไปรับคุณพ่อเขาและคุณแม่เธอ เธอทำหน้าที่แค่ไปเป็นเพื่อนเขาเพื่อรับพวกท่านที่สนามบิน แต่ไม่ได้ทำหน้าที่นำเที่ยว เนื่องจากมีคนรับอาสาแล้วคือณัฐคุณ ไม่มีสิ่งใดที่เธอจะต้องขัดใจ เพราะแค่รู้ว่าเธอมีเรียน คุณแม่เธอก็ไม่อนุญาตให้เธอขาดเรียน

หลังเรียนเสร็จเธอจึงเพียงมาร่วมทานมื้อเย็นด้วยที่ร้านอาหาร 

"แจ๊คจะมา...ถ้าไงให้ค้างกับออมนะ" ได้ยินชื่อพี่ชายคนสนิทจากคุณแม่ เธอก็อดที่จะยิ้มไม่ได้ ก่อนจะเอ่ยตอบรับด้วยความยินดี

"ได้ค่ะ" เพราะเผลอ จึงมองไปที่ณัฐคุณ ก่อนจะรีบหันมาสบตาคุณแม่เธอ

"ดีแล้ว รีบทำความรู้จักกันเอาไว้หน่อย" ม่าม๊าเธอหยุดไว้เพียงเท่านี้ รีบทำความรู้จักกันเอาไว้หรือ ทำไมต้องรีบก็เธอกับพี่แจ๊คก็สนิทสนมกันอยู่แล้วนี่นา 

"จะคบกันแม่ก็ไม่ห้ามนะ แต่ว่า...ทางที่ดีหมั้นกันไว้ก็ดี" สนิทกัน แต่ก็ไม่ใช่แฟน ไม่มีทางจะคิดแบบนั้นด้วย แล้วนี่จะให้หมั้นหรือ คราวนี้เป็นเธอที่แสดงความไม่เข้าใจผ่านสีหน้าที่เปลี่ยนไปโดยทันที และโดยไม่ได้ตั้งใจอีกแล้ว สายตาเธอก็มองไปที่ณัฐคุณ ทันเห็นรอยยิ้มของอีกฝ่าย...ยิ้มทำไม เธอกับเขา...ต่อให้จะ..อะไรก็เถอะ แต่หลังจากเขาเรียนจบแล้ว ทุกอย่างก็จะผ่านไป ไม่มีอะไรให้ต้องจดจำเสียหน่อย 

"จบไปแล้ว ณัฐสะดวกใจจะไปช่วยงานน้าไหม คงอีกหลายปีกว่าออมจะจบ ระหว่างนี้ หากณัฐช่วยได้ นับว่าเป็นการดีมากเลย" เธออดมองคุณแม่ตัวเองไม่ได้ แค่เพียงครู่เดียวก็ต้องหันมาสนใจคำตอบของเขา

"ผมอาจช่วยอะไรคุณน้าไม่ได้มากนะครับ" ตอบแบบนี้หมายถึงอะไร จะเข้าไปทำงานในบริษัทคุณแม่ของเธอหรือ

"ก็ไม่เป็นไร น้าบอกแล้วน้ายินดีสอน" คุณแม่เธอก็อีก...ง่าย ๆ ไม่ต้องคิดนานเลยหรือไง ในการที่จะขอให้ลูกเลี้ยงเข้าไปดูแลกิจการ...ที่มันจะต้องกลายเป็นของเธอ หรือว่าวางแผนสิ่งใดเอาไว้ทั้งพ่อทั้งลูก ตอนนี้ใช่เธอจะไม่รู้ว่าคุณพ่อของเขาก็เข้าไปช่วยคุณแม่เธออยู่

"ครับ ผมจะลองดู" ส่วนเขาก็ตอบรับอย่างง่ายดาย ทุกอย่างดูง่ายไปหมด แล้วแบบนี้เรียนจบไปแล้ว เธอยังต้องเจอเขาอีกหรือ 

"แล้วเรื่องลูกสาวคุณอาวิภา...แนทเป็นไงกันบ้าง" บทสนทนาถูกเปลี่ยนไป กลายเป็นคุณวิศรุตพ่อเรื่องเธอจุดประเด็นใหม่ขึ้นมา กลายเป็นเรื่องของเขา..กับผู้หญิงคนนึง 

"ก็ไม่เป็นไงนี่ครับ ทำไมอยู่ดี ๆ คุณพ่อถึงได้ถามเรื่องแนท"

"เปล่าหรอกพ่อชอบแนท เห็นสนิทสนมกันดี อีกอย่างพ่อก็คุยกับอาวิภาเคยเอาไว้บ้างแล้ว" 

เธอเพียงนั่งฟัง น่าแปลกใจนัก ไม่ว่าคุณพ่อของเขา คุณแม่ของเธอ ต่างหมายจะทำอะไร คลุมถุงชนหรืออย่างไร กลายเป็นเธอและเขาต่างจะมีคู่หมั้น แต่เธอก็เพียงนั่งฟัง ไม่ได้เอ่ยสิ่งใด ไม่ได้มองเขาอีกเลย 



...............


เขาไม่รู้หรอกว่าแม่เลี้ยงเขาคาดหวังสิ่งใด การขอให้เขาไปช่วยงานไม่ใช่แค่ครั้งเดียว แต่เขาไม่ได้คิดอะไรมาก ให้อย่างไร คนได้ประโยชน์ก็เป็นเขา คุณมุนินทร์เป็นคนเก่งที่บริหารงานได้ยอดเยี่ยม การได้ไปเรียนรู้งานด้วย ก็ไม่นับว่าเขาเสีย

"เดี๋ยวพี่ไปส่ง" หลังส่งแม่เลี้ยงและคุณพ่อเขาที่โรงแรมแล้ว เขาก็รีบบอกเธอ

"ไม่เป็นไร ฉันกลับเองได้" เธอเหมือนจะไม่สนใจว่าเขาหมายความตามนั้น ถึงได้ทำท่าจะเดินออกจากโรงแรม โดยไม่สนใจว่าเขาเอารถมา

"ออม" เรียกเพียงคำเดียว มนุวดีก็ยอมหยุด หันหลังกลับมาเดินตามเขาขึ้นรถ มันควรจะว่าง่ายแบบนี้อยู่แล้ว จะดื้อดึงขัดขืนเพื่ออะไร

"พรุ่งนี้เช้าต้องไปรับภัครกับปิยะ" น้องสาวและน้องชายเขาเอง ทั้งคู่เรียนที่อเมริกา

"ตามสบายค่ะ...เดี๋ยวตอนพี่แจ๊คมาฉันไปรับเองได้" เขาบอกแล้วว่าจะไปรับให้ รับปากต่อหน้าคุณมุนินแม่เลี้ยงแล้วในวันมะรืนที่จะไปส่งพวกท่านกลับ...ถึงแจ๊คจะเป็นว่าที่คู่หมั้น แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่ อีกอย่างลืมไปแล้วหรือไร ว่าเธอกับเขามีข้อตกลงกันอยู่

"ได้ไง ยังไงวันนั้นก็ต้องไปส่งคุณพ่อพี่กับคุณน้ามุนิทร์อยู่แล้ว รอรับด้วยก็ได้อยู่แล้ว" เขาไม่ได้ถามหรอกว่าสนิทกันมากแค่ไหนกับผู้ชายที่ชื่อแจ๊ค เพราะฟังจากบทสนทนาของเธอและคุณมุนิทร์ย่อมบ่งบอกได้ว่าอยู่ในระดับที่มากกว่าเขา อีกอย่างรายนี้บินมาเยี่ยมบ่อย

เพียงแต่ คิดจะตอบรับการหมั้นหมาย โดยไม่แย้ง โดยไม่สนเลยหรือว่า...เรื่องราวระหว่างเขาและเธอยังต้องดำเนินต่อไป

"เอาที่คุณสบายใจ" ลูกสาวแม่เลี้ยงเขาเป็นคนแบบนี้เอง ไม่แคร์สิ่งใดเลยหรือ ดี...แบบนี้ยิ่งดี 

มันมักเป็นเช่นนี้เสมอ พูดกันน้อยคำ...อยู่กันด้วยความเงียบ เขาเองใช่จะเป็นคนพูดมาก เพราะเธอไม่พูด เขาถึงได้พูดมากกว่าที่เคยอยู่กับคนอื่นด้วยซ้ำไป

"คืนนี้ พี่ค้างที่นี่" ทันทีที่ถึงอพาร์ทเมนท์เธอ เขาก็บอกเธอสั้น ๆ ก่อนที่เธอจะปลดล๊อคเข็มขัดนิรภัย เขาทันเห็นเธอชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้เอ่ยสิ่งใด นอกจากการลงจากรถตามปกติ หลังจากจอดรถเรียบร้อยแล้ว เขาก็หยิบของจากหลังรถ เดินตามหลังเธอไป โดยไม่ได้รั้งเธอเอาไว้ให้ไปพร้อมกัน

"ค้างได้ แต่อย่าทิ้งเสื้อผ้าไว้ที่นี่" เธอบอกเขาทันทีที่เห็นเขาหยิบเสื้อไปแขวน เขาไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ รู้หรอกว่าเธอกลัวการที่ผู้ชายอีกคน ว่าที่คู่หมั้นของเธอเห็น

รับได้ง่ายดายหรือไงนะ มีอะไรกับเขา แล้วคิดจะหมั้นหมายกับคนอื่น แล้วต่อไปเล่า มีอะไรกับเขา แล้วยังคิดว่าจะได้มีโอกาสทำสิ่งใด ที่เขาไม่รับรู้หรืออย่างไร

เขาขยับไปนั่งที่เตียง มองเธอที่ทำท่าจะเดินออกไปด้านนอก

"มานี่" เสียงเขาราบเรียบ ไม่ได้ดุดัน ไม่ได้บังคับ หากเธอฉลาดย่อมรู้ว่าจะต้องทำอย่างไร

"ฉันจะอาบน้ำก่อน กลิ่นอาหารมันติด" เขายิ้มนิด ๆ ที่มุมปาก ก่อนจะลุกขึ้นเดินมาหาเธอ เธอหยุดนิ่ง ไม่ได้ขยับหนีไปไหน ขณะที่เขาก้มลงกระซิบ

"ดี...พี่ก็ไม่ชอบกลิ่นอาหารติด งั้นอาบพร้อมกัน" ไม่มีการดิ้นรนขัดขืน เขาช้อนตัวเธอขึ้น อุ้มเธอเข้าไปห้องน้ำโดยไม่ได้พูดสิ่งใดอีกทั้งสองคน หลังจากนี้ให้การกระทำบอกให้เธอได้รับรู้เองว่า...เขาไม่พอใจกับการที่เธอรับปากคุณแม่เธอง่ายดายเช่นนั้น
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

547 ความคิดเห็น

  1. #14 cactus (@jupu) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2558 / 01:09
    พี่ณัฐหึง แต่หน้ายิ้มนี่แอบน่ากลัว
    #14
    0
  2. #13 cactus (@jupu) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2558 / 00:56
    ไรต์ไปนอนก้บอกด้วยละ ตาแฉะรออ่านนิยายเนี่ย ติดงอมแงม
    #13
    1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  3. #12 cactus (@jupu) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2558 / 00:33
    ชอบให้คู่นี้อยู่ด้วยกัน น่าร้ากกกกก
    #12
    0
  4. #4 prunster (@prunster) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2558 / 22:16
    ตามมาอ่านด้วยคนคร่า
    #4
    0