(END) Red fox น้องจะตอบแทนพี่เอง (Yaoi)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 255,525 Views

  • 6,044 Comments

  • 12,297 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    953

    Overall
    255,525

ตอนที่ 18 : บทที่17 : บทส่งท้าย (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 21339
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1780 ครั้ง
    16 ส.ค. 61









17


                ต่อไปก็คือคุณแม่ของชริณที่จะต้องเคลียร์กันอีกรอบ....


                 จริง ๆ ตอนแรกชริณตั้งใจว่าจะให้ปล่อยผ่านไปเลย เพราะไม่ว่าแก็งเจ้าก้อนขนจะเป็นลูกเลี้ยงหรือลูกจริง ก็เหมือนแม่จะโอเคทั้งนั้น แต่พอเขาได้คิด ๆ ดูใหม่อีกครั้ง ยังไงเสีย...ต่อให้ท่านจะรับได้ในเรื่องราวที่เขาโกหกขึ้นมา มันก็ยังไม่ถูกอยู่ดี ชริณไม่อยากให้แม่มาเสียใจ อยู่กับคำโกหกของเขาแล้วมารู้ความจริงในภายหลัง


                หากถึงเวลานั้นท่านคงไม่ยอมเข้าใจอะไรง่าย ๆ เหมือนในตอนนี้แน่....


            หลังจากที่ชริณพูดคุยกับพ่อ ได้เคลียร์เรื่องราวทั้งหมดและขอโทษในสิ่งที่เคยโกหกไว้เสร็จ ก็เป็นเวลาเดียวกันที่ทางแม่และว่าที่ลูกสะใภ้ทำอาหารเสร็จพอดี


                เจ้าจิ้งจอกน้อยโอ้อวดใหญ่ว่าทำอะไรเป็นแล้วบ้าง คุณแม่เขาสอนเจ้าตัวแสบทำอาหารไทย ไม่ว่าจะเป็นต้มยำกุ้งหรือผัดกะเพราอาหารคู่คนไทย


                หลังจากเข้าครัวเตรียมอาหารเสร็จ เจ้าจิ้งจอกก็ออกมาข้างนอกเพื่อเตรียมโต๊ะสำหรับมื้อเย็น ชริณจึงอาศัยจังหวะนั้น เข้าพูดคุยกับแม่ที่กำลังล้างอุปกรณ์อาหารอยู่ในครัว


                “แม่ค้าบบบบ” เขาเรียกเสียงยาว พออยู่กับแม่แค่สองคนก็กลายเป็นเด็กชายชริณในทันที ทุกครั้งที่ได้กอดได้อ้อนแม่ เขาก็รู้สึกว่าตัวเองกำลังกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง


                “ว่าไงเจ้าลูกชาย อ้อนแม่จะเอาอะไรหืม?” แม่ถามชริณอย่างอารมณ์ดี


                “เปล่าสักหน่อย แม่ก็พูดไป....ผมโตทำงานหาเงินเองได้แล้วนะครับ” ว่าจบก็หอมแก้มแม่ดังฟอดใหญ่ นาน ๆ ทีถึงจะได้กลับไทย คราวนี้พ่อแม่ลงทุนมาหาถึงที่นี่ เขาเลยตักตวงความสุขหน่อย


                “ก็เวลาเราชอบเอาใจแม่แบบนี้ มักจะมีเรื่องปวดหัวตามมาทุกทีนี่นา” แม่พูดพลางส่งเสียงหัวเราะออกมา เมื่อเห็นลูกชายคนเดียวทำหน้างอเหมือนเด็ก ๆ


                “คราวนี้เปล่าครับ แต่ผมมีเลยจะสารภาพนิดหน่อย” ชริณว่าเสียงอ่อน กระชับโอบกอดแม่พลางโยกตัวไปมา


                “นั่นไง แม่เดาผิดเสียที่ไหนกัน”


                “แต่คราวนี้แม่ไม่มีปวดหัวแน่นอนครับ” ชริณการันตี


                “ไหน งั้นลองพูดให้แม่ฟังซิ”


                “แต่แม่ต้องสัญญาก่อนว่าจะไม่โกรธผม.....” ก่อนจะได้บอกความจริง ชริณก็ขอต่อรองเสียก่อน เพราะเผื่อเกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดขึ้น


                “เอ๊ะ....มันเรื่องอะไรชริณ ไหนบอกว่าแม่จะไม่ปวดหัวไง”


                “ก็ไม่ปวดหัวหรอกครับ แต่แม่ต้องทำความเข้าใจนิดนึง”


                “งั้นก็เล่ามาเลย” คราวนี้แม่พลิกตัวหันมาสบตาลูกชายตัวดีอย่างจริงจัง เพราะไม่รู้ว่าลูกจะมาไม้ไหนกันแน่ ถึงได้มีเรื่องมาสารภาพเป็นเรื่องเป็นราวขนาดนี้


                “เรื่องแฟนผมกับลูกติด มัน....”


                “เป็นเรื่องโกหก แม่เข้าใจถูกไหม?


            “....!!” ไม่ทันที่จะได้สรรหาคำดี ๆ มาอธิบายให้แม่เข้าใจ เขาก็แค่เกริ่นนำแม่ของชริณฮุบหมัดกลับเข้าอย่างจัง ชายหนุ่มได้มองผู้เป็นแม่อย่างอึ้ง ๆ ในขณะเดียวกันแม่เองก็กอดอกมอง ไม่ได้ท่าทีตกใจอะไรด้วย นอกจากส่ายหน้าไปมาเหมือนสุดจะระอาเท่านั้น


                “แม่...แม่รู้ได้ไง” นานนับนาที กว่าชริณจะรวบรวมสติได้แล้วถามผู้เป็นแม่กลับ


                “แม่เป็นแม่นะชริณ จะมีใครรู้จักเราดีกว่าแม่ล่ะ”


                “.....”


                “ดูด้วยว่าเด็ก ๆ ทั้งสี่หน้าคล้ายกับตัวเองอย่างกับแกะ ไหนจะแฟนลูกที่ตอบไม่ได้เรื่องคนรักเก่าอีก ลูกรู้ไหมว่าลูกทิ้งหลักฐานไว้เยอะมากเลย” แม่ว่าด้วยประโยคยาวเยียด ขณะที่ชริณก็ยังคงมึนงงอยู่ ดูเหมือนพ่อแม่จะรู้ทันเขาหมดเลย พ่อก็รู้ แม่ก็รู้ เหลือแค่รอให้เขาสารภาพความจริงก็เท่านั้น


                นี่มันอะไรกันเนี่ย....


            “แล้วแม่สื่อสารกับแฟนผมได้ยังไง”


                “ท่าทางไง แฟนเราก็ฉลาดเอาเรื่องนะ แค่แม่ลองเย็บ ๆ ถาม ใช้ท่าทางช่วยนิด ๆ หน่อย ๆ เขาก็รู้แล้วว่าแม่ต้องการจะถามอะไร” ภาษาเป็นเรื่องสำคัญก็จริง แต่มันสำคัญน้อยกว่าการอยากสนทนา แม้จะพูดคุยต่างภาษา แต่ถ้าหากอยากคุยกันจริง ๆ ภาษาก็ไม่ใช่อุปสรรคอะไร ใช้ท่าทางเอาก็ยังได้


                “แต่แม่อยากรู้ว่าทำไมเราถึงสามารถทำให้เขาท้องได้” ถึงจะเริ่มเข้าใจแล้วว่าเด็กทั้งสี่คือลูกที่แท้จริงของชริณ แต่ก็ไม่ว่าสงสัยต่ออยู่ดี ในเมื่อทั้งคู่เป็นผู้ชาย


                “น้องมีสองเพศในร่างหนึ่งครับ....เขาไม่เหมือนกับเรา” ชริณเล่าต่ออย่างไม่ปิดบัง เขาเลือกที่จะเล่าในส่วนที่สามารถเล่าได้


                “รวมถึงเด็ก ๆ ด้วย เขาไม่เหมือนเรา”


                “จริง ๆ แม่ก็ว่าเขาแปลก ๆ อยู่นะ ถึงจะมนุษย์ แต่แม่ก็ว่าเขาดูแปลกต่างจากคนอื่น.....” แม่ของชริณพูดพลางเว้นวรรคไปครู่หนึ่ง ตอนที่พบกันครั้งแรกก็รู้สึกแล้วว่าแฟนของลูกชายแปลก ๆ พยายามสังเกตหา ตามร่างกาย แต่ก็ไม่พบอะไรงอกออกมา


                “เขา....เป็นผีเหรอลูก” แม่ว่า คิดเป็นตุเป็นตะ หากไม่ใช่คนก็คงเป็นผี...


                “ไม่ใช่ครับ เขาไม่ใช่ผี” ชริณรีบปฏิเสธทันที กลัวแม่จะเข้าใจเจ้าจิ้งจอกน้อยและแก็งก้อนขนผิดไปมากกว่านี้ “เขาไม่ใช่ผีครับแม่ เรื่องนี้ผมยืนยันได้”


                “งั้นเหรอ...ถ้าเขาไม่ใช่ผีและก็ไม่ใช่มนุษย์ แม่เข้าใจถูกไหม?” แม่ของชริณถามต่อ เก็บอาการตื่นเต้นไว้แทบไม่อยู่ ใช้ชีวิตอยู่บนโลกนี้มานาน เพิ่งจะได้พบเรื่องราวพิศวงก็คราวนี้ ทั้ง ๆ ที่พยายามจะเข้าใจลูกสุดกำลังแท้ ๆ แต่ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายอยู่ดี


                “จะว่าอย่างนั้นก็ได้ครับ”


                “ชริณ....” คนเป็นแม่ถึงกับอุทานออกมา มองหน้าลูกชายคนเดียวของตัวเองอย่างอธิบายไม่ถูก


                “เขาจะทำร้ายตัวลูกไหม” แม่ชริณว่าด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง


                “น้องไม่ใช่ปิศาจที่จะทำร้ายใคร คุณแม่วางใจได้เลยครับ”


                “......”


                “แล้วก็ช่วยรักน้องด้วยนะครับ ผมขอจริง ๆ อีกอย่างผมก็สร้างครอบครัวกับน้องไปแล้ว ลูก ๆ ของผมก็คือหลานของคุณแม่ ถึงมันจะดูแปลกประหลาด ไม่น่าเชื่อ แต่ก็ช่วยพยายามเชื่อและมอบความรักให้ครอบครัวตัวน้อย ๆ ของผมด้วยนะครับ” ชริณว่า


                “ผมขอโทษที่โกหกแม่ไปหนแรก แต่ตอนนี้ผมบอกว่าจริงแล้ว น้องไม่ใช่ผี ไม่ใช่คน ไม่ใช่ปิศาจร้าย น้องท้องได้ผมบอกแม่ได้เพียงเท่านี้จริง ๆ มันอาจจะเป็นเรื่องยากที่จะเชื่อ แต่ผมขอโทษและช่วยพยายามเข้าใจเรื่องนี้ด้วยนะครับ”


                “เฮ้อ....แล้วบอกพ่อหรือยัง” หลังจากทำใจอยู่นาน คนเป็นแม่ก็เอ่ยถามลูกชายต่อ มันเป็นเรื่องยากจริง ๆ และเรื่องนี้จะตัดสินใจเองไม่ได้ด้วย


                “เรียบร้อยแล้วครับ”


                “แล้วพ่อว่าไงบ้าง” คนเป็นแม่ถามต่อ


                “ไม่ได้ว่าอะไรครับ พ่อไม่ได้คัดค้านและพ่อพยายามเข้าใจกับเรื่องนี้ราวอยู่ครับ”


                “เฮ้อ...งั้นแม่จะว่าอะไรได้เล่า พ่อเขาว่าไงแม่ก็คงต้องว่าตามนั้น”


                ฝั่งจิ้งจอกเองหลังจากจัดเตรียมโต๊ะเสร็จ ก็ตั้งใจจะมายกอาหารในครัวต่อ แต่ทุกอย่างก็ต้องหยุดก่อน เจ้าจิ้งจอกน้อยต้องแอบมองแม่ลูกพูดคุยอยู่หลังประตูแทน ดวงตากลมโตแสดงท่าทีหวั่นใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด จิตใจเริ่มร้อนรน เมื่อคิดว่าชริณและคุณย่าของเด็ก ๆ กำลังพูดคุยเรื่องที่น้องเพิ่งสารภาพผิดไปแน่


                ทำไงดีชาริน ซังจะโกรธน้องไหม....


            เพียงแค่คิดว่าชาริน ซังสามีสุดที่รักจะโกรธเรื่องที่น้องตัดสินใจบอกความจริงกับคุณย่า จิตใจของเจ้าจิ้งจอกน้อยก็เริ่มพะว้าพะวงเต้นเร่า ๆ ในทันที ใบหูที่รับเสียงได้มากกว่ามนุษย์พยายามเอียงฟังอย่างสุดฤทธิ์ว่าสองแม่ลูกกำลังพูดอะไรอยู่ แต่ได้ยินไปก็เท่านั้น เพราะน้องฟังภาษาไทยไม่ออกอยู่ดี


                อยากรู้ใจจะขาดแล้ว...


            “เจ้าจิ้งจอกมาทำอะไรตรงนี้”


                “โอ๊ะ! น้องไม่ได้ตั้งใจจะเล่านะ” หลังเห็นสามีเดินออกมาจากครัว เจ้าจิ้งจอกน้อยก็รีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธชาริน ซังยกใหญ่ เพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายเข้าใจผิด ๆ ว่าน้องเสนอหน้าไปบอกความจริงเอง


                เรื่องราวมันอยู่ว่าคุณย่าของเด็ก ๆ เหมือนจะถามน้องเรื่องในอดีต เหตุไฉนความรักถึงล่มจนได้ลูกสี่มา น้องเข้าใจว่าคุณย่าถามเช่นนั้น ตอนนั้นน้องคิดความหลังของตัวเองไม่ออก สิ่งที่คิด ๆ ได้คือ อาหาร ป่า คุณหมาป่าและก็คุณสามี ประกอบกับไม่กล้าที่จะพูดปดอีกต่อไป


                หลังคุณย่าของเด็ก ๆ เห็นน้องอ้ำอึ้งอยู่นานสองนาน ไม่ยอมเล่าให้ฟังเสียที ท่านจึงมองน้องด้วยสายตานิ่ง ๆ ดูดุคล้ายจะให้สารภาพคายความจริงออกมา นั่นทำให้น้องไม่มีทางเลือก ต้องทำท่าประกอบโดยการชี้นิ้วไปหาชาริน ซังที่กำลังพูดคุยกับคุณปู่อยู่ริมระเบียง ก่อนจะชี้กลับมาที่ท้องของตัวเองแล้วทำท่าท้องป่อง เพียงเท่านั้นคุณย่าของเด็ก ๆ ก็รับรู้ได้แล้วว่าความจริงเป็นอย่างไร


                “ชาริน ซังโกรธน้องไหม” เจ้าจิ้งจอกว่าด้วยน้ำเสียงหวาดหวั่นจวนจะร้องไห้อยู่รอมร่อ เพราะกลัวชาริน ซังจะโกรธเอาจริง ๆ


                “โกรธทำไมเล่า เราทำดีที่สุดแล้ว ไปกินข้าวกัน”  ชริณตอบด้วยน้ำเสียงที่ไม่ได้ทุกร้อนอะไร


                หลังจากที่สารภาพบาปให้พ่อแม่ได้ฟัง ชริณก็รู้สึกเบาใจลงอย่างเห็นได้ชัด พอได้พูดความจริงออกไป เขาก็รู้สึกโล่งมาก ไม่เหมือนตอนที่โกหก ตอนนั้นความรู้สึกผิดประเดประดังเข้ามาจนเขาไม่สามารถยิ้มได้ด้วยซ้ำ


                “เราทำสำเร็จแล้วนะเจ้าจิ้งจอก เราจะได้เป็นครอบครัวที่สมบูรณ์ มีพ่อแม่ ลูก มีคุณปู่ มีคุณย่าแล้ว” ชริณว่าพลางฉีกยิ้มให้เจ้าจิ้งจอก รู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก แค่ได้คิดว่าทั้งหมดจะได้อยู่ด้วยกันเป็นครอบครัวใหญ่ เขาก็มองเห็นถึงความสุขไม่ใกล้ไม่ไกลจากนี้แล้ว


                แต่เห็นอยู่ภารกิจเดียว...


                “เรามาทำให้คุณปู่คุณย่าเอ็นดูลูก ๆ ของเรามาก ๆ กันเถอะ”








                “ฮะ ๆ คุงงงงย่า”


                “ตะวันอย่าซนสิลูก” คุณแม่ลูกสี่รีบเอ่ยปรามลูกชายคนที่สามทันควัน พ่อแม่ป้ายแดงที่มีลูกอยู่ในช่วงวัยกำลังซนถึงกับกุมขมับเป็นว่าเล่น ปกติลูกไม่เคยซนถึงขนาดนี้ แต่วันนี้กลับควบคุมไม่ได้ด้วยซ้ำ ไม่รู้ว่าเพราะกำลังเห่อคุณปู่ คุณย่าหรือยังไง ถึงได้แก่นเซี้ยวพยายามปีนออกจากเก้าอี้นั่นสำหรับเด็ก คลานมาหมายจะเกาะแขนคุณปู่ คุณย่าที่กำลังทานข้าวอยู่


                “คุงงงงปู่ อุ้ม ๆ” เพิ่งจัดการตะวันไป สายรุ้งลูกสาวคนโตก็รับช่วงต่อทันที ทำเอาพ่อแม่ลูกสี่แทบหัวหมุน ไม่รู้จะจัดการลูกคนไหนก่อนดี ปกติลูกติดแต่พ่อแม่ ชริณกลับจากที่ทำงานแต่ละที ได้เป็นพ่อเนื้อหอม ลูก ๆ พยายามเล่นด้วยตลอด เพราะเขาหายหน้าไปทั้งวัน


                แต่ในเวลานี้ดูเหมือนจะไม่ใช่เวลาของเขาอีกแล้ว เพราะลูก ๆ ทั้งสี่คนกำลังติดคุณปู่คุณย่าต่างหาก ไม่ต้องบอกให้ลูกอ้อนเพื่อเอาใจใคร ลูกก็ทำหน้าที่เองอยู่แล้ว ตามติดคุณปู่คุณย่าทันทีเมื่อเห็นว่าท่านใจดี แม้ทั้งฝั่งจะเพิ่งเจอกันไม่นานก็ตาม


                 ฝั่งพ่อแม่ของชริณก็ถึงกับหัวเราะด้วยความชอบใจ ยังไม่ทันกินข้าวเสร็จดี เจ้าตัวป่วนทั้งหลาย ทั้งหลานชาย หลานสาวก็ต่างเรียกกันระนาวเสียแล้ว เสียงเด็กเรียกหาเคล้ากับเสียงพ่อแม่ปรามดังขึ้นระนาว ฟังดูแล้วรู้สึกอบอุ่นไปอีกแบบ


                “มา ๆ มาให้ปู่อุ้มเร็ว”


                “แต่พ่อยังกินข้าวไม่อิ่มเลยนะครับ” ชริณว่า ดูเหมือนการทานข้าวจะเป็นเรื่องรองไปแล้ว เพราะหลานสาวที่เรียกหาให้อุ้มด้วยท่าทางสุดน่าชังสำคัญกว่า


                “ไม่เป็นไรหรอก พ่อใกล้อิ่มแล้วล่ะ” คุณพ่อของชริณว่าพลางอุ้มหนูสายรุ้งขึ้นมาแนบอกไว้ หนูน้อยเองก็เหมือนจะชอบใจที่คุณปู่เลือกเธอมากกว่าอาหาร ถึงได้ส่งตาแป๋วที่เหมือนจะได้แม่มา คล้ายจะอ้อนก่อนจะเอามือเล็ก ๆ ก็โอบคอคุณปู่ไว้อย่างหลวม ๆ พลางเอาแก้มยุ้ยเกยไหล่ไว้


                “ฮะฮ่า ๆ ลูกขี้อ้อนดีนะ” คุณปู่ของเด็ก ๆ ว่าด้วยความชอบใจ


                “กอดกัง ๆ”


                “ดูซี เจ้าตัวเล็กอ้อนพ่อใหญ่เลย” พ่อชริณว่าพลางชี้หลักฐานให้ลูกชายและลูกสะใภ้ดูว่าเจ้าตัวเล็ก ๆ ทายาทของทั้งคู่กำลังอ้อนคุณปู่คุณย่าหนักแค่ไหน


                ฝั่งชริณเองก็ใจชื้นขึ้นเมื่อเห็นภาพคุณปู่คุณย่ากำลังหยอกล้อกับหลาน ๆ อย่างมีความสุข เขารู้สึกดีที่ได้เห็นพ่อแม่ฉีกยิ้มกว้าง มีความสุขกับหลาน ๆ ของตัวเอง


                มันมีเท่านี้จริง ๆ ที่เป็นความสุขของเขา ชริณไม่ได้ต้องการเงินทองมากมายจนใช้ทั้งชาติก็ไม่หมด เขาไม่ได้ต้องการความสุขสบาย มีคนมาคอยปรนนิบัติรับใช้ เขาก็แค่ต้องการให้คนรอบข้างมีความสุขไปด้วยกันเท่านั้นเอง....เท่านั้นจริง ๆ ที่เขาต้องการ


                “น้องคิดว่าเราน่าจะทำภารกิจสำเร็จแล้วล่ะ” ภาพเจ้าตัวแสบทั้งสี่กำลังเล่นกับคุณปู่คุณย่า อยู่ในสายตาของเราทั้งหมด มันรู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก มันเป็นความอบอุ่นที่มีความสุข ชริณรู้สึกอย่างนั้น


                ชริณหลุบตามองมือภรรยาที่กำลังกุมมือเขาไว้ ทำให้อดคิดไปไม่ได้ว่าเรื่องของเราก็เดินทางมาไกลเหมือนกัน จากจุดที่มองเจ้าจิ้งจอกน้อยเป็นตัวประหลาด นับวันคอยว่าเมื่อไรภารกิจจะเสร็จสิ้นเสียที พอถึงวันจริงเขาทำสำเร็จกลับเป็นฝากเอ่ยรั้งอีกฝ่ายเองว่าขอให้อยู่ต่อ


                จากที่เคยมองเป็นตัวประหลาด ไม่มีวันจะเข้ากันได้ เมื่อเวลาผ่านไปเขากลับได้ตัวประหลาดที่เคยปรามาสไว้มาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเสียอย่างนั้น....


            “ครอบครัวของเราสมบูรณ์แบบแล้วนะ ไม่ต้องกลัวอะไรอีกแล้ว” เขาพูดกับเจ้าจิ้งจอก หมดแล้วสิ่งที่เคยกลัว เคยกังวลมาโดยตลอด เราข้ามผ่านมันไปด้วยกันแล้ว ไม่มีสิ่งใดที่ต้องกังวลอีกต่อไป

               


                ในที่สุดวันหยุดยาวของพ่อแม่ก็สิ้นสุดลง พอถึงวันที่พ่อแม่ต้องกลับไปใช้ชีวิตที่เมืองไทย ชริณก็รู้สึกใจหายนิด ๆ เพราะอยากให้พวกท่านอยู่ต่อ แต่นั่นก็เป็นแค่ความคิดเท่านั้น เพราะพวกท่านยังต้องมีอาชีพและภาระที่ต้องรับผิดชอบต่ออยู่


                “หลังจากพ่อแม่เกษียณ ผมอยากให้พ่อแม่ย้ายมาใช้ชีวิตอยู่ที่นี่นะครับ” ชริณว่า ในเมื่อเด็ก ๆ เจ้าจิ้งจอกย้ายไปใช้ชีวิตที่เมืองไทยไม่ได้ เขาก็อยากย้ายพ่อแม่มาใช้ชีวิตที่นี่เอง


                “อย่าเลยลูก ยุ่งยากเสียเปล่า ๆ ให้บินมาหาเป็นครั้งเป็นคราวน่ะพอได้ แต่จะให้มาใช้ชีวิตอยู่ที่นี่เลย คงเป็นไปไม่ได้หรอก” แม่ว่า


                “.....”


                “พ่อกับแม่ไปก่อนสนามบินก่อนนะ เดี๋ยวตกเครื่อง ไปก่อนนะลูก” ขากลับพ่อแม่ไม่ได้ให้ชริณไปส่งที่สนามบินเหมือนอย่างเคย ทั้ง ๆ ที่เขาบอกแล้วแท้ ๆ ว่าสามารถไปส่งพวกท่านได้ แต่พ่อแม่กลับอยากไปเองมากกว่า ชริณจึงต้องว่าตามนั้น


                พ่อแม่ลูกร่ำลากันพอเป็นพิธี เจ้าจิ้งจอกน้อยก็ได้แต่ยืนมองอยู่ข้างหลัง ปล่อยให้ชาริน ซังและคุณปู่คุณย่าของเด็ก ๆ ร่ำลากันอย่างเต็มที่ ส่วนเด็ก ๆ เองในเวลานี้ยังไม่ตื่น ซึ่งนั่นก็เป็นเรื่องดีแล้ว เพราะหากบรรดาแก็งก้อนขนรู้ว่าคุณปู่คุณย่าต้องกลับไทยในวันนี้ คงมีหวังร้องไห้กันจ้าละหวั่นแน่


                แม่ของชาริน ซังผละออกมาก่อนจะเดินมาหาลูกสะใภ้ ในขณะเดียวกันพ่อและชาริน ซังก็พูดคุยกันอีกนิดหน่อย เจ้าจิ้งจอกมองคุณย่าของลูก ๆ ด้วยความแปลกใจ นึกสงสัยว่าคุณย่ามีอะไรอยากจะพูดกับน้องงั้นเหรอ


                “นดไยฟก##%$%^#” เจ้าจิ้งจอกน้อยถึงกับเอียงคอมองคุณแม่ของชาริน ซัง หลังอีกฝ่ายพ่นภาษาไทยที่น้องฟังไม่ออก มีแต่พูดได้ออกมา


                 ตอนแรกหลังจากฟังน้ำเสียงเสียง น้องก็คิดว่าท่านกำลังบ่นอะไรบางอย่าง แต่เหมือนน้องจะคิดผิดไป เพราะหลังที่ท่านพูดจบ ท่านก็ส่งยิ้มให้กับน้อง พร้อมลูบหัวน้องด้วยความเอ็นดูเหมือนที่ชาริน ซังชอบทำกับน้องบ่อย ๆ


                แม้จะเป็นสัมผัสที่บางเบาแต่เจ้าจิ้งจอกน้อยก็รู้สึกอบอุ่นอย่างอธิบายไม่ถูก แม้เราจะอยู่ร่วมชายคาบ้านหลังเดียวกันไม่ถึงสัปดาห์ แต่น้องก็รับรู้ได้เลยว่าพ่อแม่ของชาริน ซังก็เอ็นดูน้องไม่ต่างจากสามีของน้อง ในที่สุดรถแท็กซี่ที่เตรียมไปส่งที่สนามบินก็มาจอดรับหน้าบ้าน น้องจึงเดินไปส่งพร้อมกับชาริน ซัง


                เรามองรถแท็กซี่ผ่านไปอย่างนึกใจหาย ดวงตากลมโตมองตามรถจนสุดสายตา ตอนนี้เรากลับมาใช้ชีวิตแบบเดิมแล้วคือมีแค่เราและแก็งเจ้าก้อนขนตัวป่วน


                “เข้าบ้านกันเถอะ” ชริณว่าเพียงสั้น ๆ ก่อนจะเดินนำภรรยาเข้าบ้าน แต่ถูกมือเล็กรั้งไว้ก่อน


                “ชาริน ซังน้องมีเรื่องสงสัย”


                “อะไรล่ะ?


                “เมื่อกี้ชาริน ซังได้ยินที่คุณย่าของลูกเราพูดกับน้องไหม น้องอยากรู้ว่าเขาพูดอะไร” ปกติเจ้าจิ้งจอกน้อยมักจะปล่อยเลยตามเลย ไม่เคยสงสัยอะไรกับสิ่งที่คุณย่าพูด แต่ครั้งนี้น้องกลับอยากรู้ความหมายที่แท้จริง อยากจะรู้ว่าคุณย่าพูดอะไรกับน้องกันแน่


                “ก็ได้ยินอยู่” ชริณว่า ตอนที่คุณแม่ผละจากเขาไปคุยกับเจ้าจิ้งจอก เขาเองก็เอียงหูฟังอยู่เหมือนกัน


                “คุณย่าของเด็ก ๆ พูดว่าอะไรเหรอ”


                “ดูแลกันดี ๆ นะลูก ฝากลูกชายแม่ด้วย” ชริณพูดตามที่คุณแม่เขาพูดอย่างไม่ปิดบัง


                 เอาจริง ๆ เขาเองก็แอบเขินนิดหน่อยที่ต้องพูดอะไรแบบนี้ออกมา แต่ถ้าหากเจ้าจิ้งจอกน้อยอยากจะรู้ก็ไม่ได้เป็นปัญหาอะไร ฝั่งเจ้าจิ้งจอกน้อยก็เผยรอยยิ้มเมื่อได้ยินเช่นนั้น รู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก หากน้องย้อนเวลากลับไปได้ น้องก็อยากบอกคุณแม่ของชริณเหมือนกันว่าน้องจะดูแลชาริน ซังให้ดีที่สุด คุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วงเลย ชาริน ซังอยู่กับน้องจะปลอดภัยแน่นอน


                “เราทำภารกิจทุกอย่างสำเร็จแล้วนะเจ้าจิ้งจอก” ชริณว่า พ่อแม่เข้าใจ ทุกคนรับรู้ เขามีความสุขที่สุดแล้ว “เราจะได้อยู่กันแบบครอบครัวแบบนี้....”


                “.....”


                “ตลอดไปแล้วนะ”


            “อื้อ! น้องรักชาริน ซัง น้องรักครอบครัวของเราที่สุด” เจ้าจิ้งจอกน้อยพยักหน้ารับอย่างกระตือรือร้น น้องสัญญาว่าจะดูแลครอบครัวของเราให้ดีที่สุด เพราะกว่าเราจะสร้างมันมาด้วยกัน ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยแม้แต่นิด ปวดหัว เสียความรู้สึก มีอุปสรรคมาขวางกั้นมาก็ตั้งเยอะ กว่าจะได้มีวันนี้มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยแม้แต่นิด


                “ฉันก็รักนายเหมือนกัน เจ้าจิ้งจอกตัวแสบ” ชริณกล่าวออกมาจากหัวใจ “ขอบคุณสัญชาตญาณของนาย ที่ทำให้เราได้เจอกัน”





____________________

สกรีมแท็ก #น้องจะตอบแทนพี่เอง

ในที่สุดก็จบแล้ววว ใจหายมากกๆ แต่เรายังต้องเขียนบทพิเศษในเล่มต่อ อีก 2 บทอิอิ 

ขอบคุณทุกคนที่ให้โอกาสเรา ขอบคุณที่คอยสนับสนุนกัน ขอบคุณที่กล้าเสี่ยงอยากสายแฟนตาซีของเรา เนื้อเรื่องจะไม่จบ 

หากขาดคนอ่าน ขอบคุณจากใจ พบกันในเรื่องของคุณหมาป่า จะมีน้องมาแจมๆนิดหน่อย ตอนเป็นแม่บ้านเต็มตัว คิๆ



เปิดบทความคุณหมาป่าแล้วนะคะ

คลิก







แฮชแท็ก #คุณหมาป่าของผม ใครว่าง ๆ อยากอ่านแล้ว อยากกดดันนักเขียนหรือเดาพล็อตนิยาย ใครจะเป็นนายเอกบลาๆ เข้าไปเล่นแท็ก ลงอิมเมจคุณหมาป่าหล่อๆ ในดวงใจไว้ได้เลยนะคะ จะตามไปรีทวิต ขอบคุณทุกคนที่ตามอ่านมากๆนะคะ รักมากค่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.78K ครั้ง

195 ความคิดเห็น

  1. #6041 myecrmisTen (@SirithanapornS) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 22:47
    จบแล้ววว เราเอ็นดูยัยน้องกับแก๊งก้อนขนมากเลย น่ารักกันมากๆ ขอให้น้องกับชริณรักกันแบบนี้ตลอดไปเลย ขอบคุณนะคะคุณไรท์ เป็นกำลังใจให้สำหรับเรื่องต่อไปนะคะ
    #6041
    0
  2. #6032 Sea121 (@Sea121) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 08:22
    โอ๊ยยยยยย เรื่องนี้คือดีงามมกกกกก
    #6032
    0
  3. #6021 Jinjoo.K (@yeye_mylove2) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 03:19
    ใจหาย จบแล้วอ่ะ น่ารักมากๆๆๆ
    #6021
    0
  4. #6000 Hare-Akira (@hare21mrk) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 มกราคม 2562 / 23:10
    สนุกมากกกกกกกกกก
    ยัยน้องน่ารักกกก เอ็นดูน้องงงงง
    ชารินซังอบอุ่นสุดดดดดด
    ขอบคุณสำหรับนิยายสนุกๆ นะคะ มันดีมากๆๆๆๆ เลย
    #6000
    0
  5. #5994 greentealatte ♡ (@qltz) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 20:12
    ยัยน้องงงงงง
    #5994
    0
  6. #5939 agasep2 (@Agasep) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 15:13
    แงงงงง น่ารักมากๆๆๅ หลงรักทุกตัวละครในเรื่องนี้ไปแล้ววว
    #5939
    0
  7. #5917 SUTH17 (@SUTH17) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 15:36

    สนุกมากค่ะ น้องน่ารัก ชริญก็ใจดีมากกก
    #5917
    0
  8. #5916 ๋่๋Jaw (@VaisareeLaisi) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 12:41
    สนุกมากๆๆๆๆๆๆน้องน่ารักมากเจ้าก้อนทั้งหลายก็ด้วย ฮือ น่ารักหมดเลย ตอนจบแล้วพี่เมฆแกรู้ยังคะ ว่าเพื่อนมีลูกแล้ว ไม่ใช่คนเดียวด้วยแต่มีถึงสี่คน55555
    #5916
    0
  9. #5908 zerkep1 (@zerkep1) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 09:21
    ฮือ​ ครอบครัวน่ารักมากกกกก​ ไม่รู้จะพิมพ์อะไรนอกจากน่ารักมากกกกกกกกก​ แง​
    #5908
    0
  10. #5889 aim42404 (@aim42404) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 14:33
    น้อนนนนนนน่ารักอ่าาา
    #5889
    0
  11. #5883 0881519979 (@0881519979) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 20:59

    บอกเลยว่าเสียน้ำตา อินมาก มันละมุนอ่ะแกนรรร
    #5883
    0
  12. #5856 realc__poo (@realc__poo) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 13:35
    น่ารักที่สุดเลยยยยย
    #5856
    0
  13. #5587 oohyanisa (@oohyanisa) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 กันยายน 2561 / 22:15
    อยากให้มีตอนพิเศษที่ครอบครัวก้อนขนพากันไปเดินป่า ><
    #5587
    0
  14. #5586 inunu (@inunu) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 กันยายน 2561 / 02:45
    น่ารักกกกก อ่านด้วยความอบอุ่นหัวใจ ขอบคุณสำหรับนิยายสนุกๆ ค่ะ
    #5586
    0
  15. วันที่ 14 กันยายน 2561 / 16:32
    เจ้าก้อนน่ารัก
    #5570
    0
  16. #5566 Mintty_Luhan (@Mintty_Luhan) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 17:25
    น้องกับแก้วขนน่ารักที่สู้ดดดด
    #5566
    0
  17. #5542 Bluennn. (@chanoon) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 19:50
    ขอบคุณมากนะคะ น่ารักมากๆ อบอุ่นหัวใจอิชั้นจริงๆค่ะ แต่งฟิคดีๆแบบนี้ต่อไปนะคะ
    #5542
    0
  18. #5541 nuang1 (@lookchup_najaa) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 19:27
    เรื่องสนุก ชอบมากค่ะ
    แต่มีแอบติดใจเรื่องน้องกับแก๊งก้อนขนที่ไม่มีบัตรประชาชน แค่คิดว่าถ้าหากชริณตายแล้วจะอยู่กันยังไง ลำบากมากไหม อะไรแบบนี้น่ะค่ะ
    #5541
    0
  19. #5520 bemysunshine (@DBK1802) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2561 / 18:12
    น้องโตขึ้นกว่าแต่ก่อนเยอะเลย แล้วก็ทำภารกิจสำเร็จ มีลูกมีสามีที่น่ารัก เป็นครอบครัวที่อบอุ่นมาก ขอบคุณมากนะคะ เราประทับใจและชอบมากค่า ฟิคแฟนซีแบบนี้ยกให้พี่พาที่หนึ่งเลย สนุกมาก ขอบคุณค่ะ
    #5520
    0
  20. #5517 ออเฟียส (@ofious) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 20:27

    น่ารักกกกก ก หลายล้านตัว อยากให้ชริณตั้งชื่อให้น้อง 55 อ่านมาจนจบน้องยังไม่มีชื่อ

    ขอบคุณสำหรับนิยายอบอุ่นหัวใจค่ะ

    #5517
    0
  21. #5511 กระรอกoneday (@stepme) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 08:50
    ดีใจที่ตอนจบแฮปปี้ แต่ก็เสียใจที่เรื่องนี้จบ

    อบอุ่นมากจริงๆ รักน้อง น้องน่ารัก รักชาริน ซัง และเจ้าแก๊งก้อนขน

    ขอบคุณไรท์นะคะที่แต่งนิยายดีแบบนร้ให้เราได้อ่าน
    #5511
    0
  22. #5510 mmamaexx (@metalx) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 22:12
    หืออออไม่อยากให้จบเลยน้องน่ารักมากกกกกก มันอบอุ่นในหัวใจจ
    #5510
    0
  23. #5509 polarany (@polarany) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 21:46
    ใจนึงก็ดีใจที่จบอีกใจก็เสียใจ5555 ขอบคุณที่ทำเรื่องรางดีๆออกมาให้อ่านนะคะ
    #5509
    0
  24. #5507 ammykjd (@ammykjd) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 20:59

    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #5507
    0
  25. #5504 beerbabyhippo (@beerbabyhippo) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 18:43
    จบแล้ว ใจหายเหมือนกันนะเนี่ย ขอบใจมากนะคะสำหรับเรื่องราวสนุกๆแบบนี้
    #5504
    1