(END) Red fox น้องจะตอบแทนพี่เอง (Yaoi)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 255,354 Views

  • 6,043 Comments

  • 12,288 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    782

    Overall
    255,354

ตอนที่ 3 : บทที่2 : เลี้ยงน้องไหม น้องไม่ดื้อ (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24139
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2307 ครั้ง
    2 ก.ค. 61









02

                แอ๊!!

                เสียงหวีดร้องของเจ้าจิ้งจอกดังขึ้นตั้งแต่ช่วงเช้าตรู่ หลังชริณหลอกล่อมันด้วยอาหารเม็ดให้เดินเข้ามาในห้องน้ำและจัดการขังเตรียมอาบน้ำให้มัน เจ้าจิ้งจอกทำท่าจะง้างปากหันมากัดเขาอยูหลายหน แต่ก็ชะงักแล้วก็หันกลับไป ร้องโหยหวนเท่านั้น

                “แค่อาบน้ำเอง ตัวแกเหม็นนะ ไม่รู้เหรอ” ว่าจบเขาก็เทแชมพูสระขนสุนัขลงกลางหลังมันแล้วจัดการเกาขนทุกซอกทุกมุม หวังจะให้กลิ่นสาปของมันหายไป

                กลิ่นของจิ้งจอกมันเป็นเรื่องปกติ เพราะมันอยู่ในป่า แต่บางครั้งเขาก็เห็นมันคุ้ยถังขยะ นาน ๆ ทีกว่าจะได้อาบน้ำก็คงเป็นตอนหน้าฝน เขาไม่ได้อยากจะเข้าไปยุ่งชีวิตของมันเท่าไร แต่ถ้ามันยังตามติดเขาแจและอยากเล่นกับเขามันก็ต้องอาบน้ำ จะได้น่าคบหาหน่อย

                แอ๊!

                “อีกแป๊บเดียว ยังถูไม่ทั่วเลยเนี่ย ฉันอุตส่าห์สละเวลาพักผ่อนให้แกเลยนะ!” เขาว่าเมื่อมันส่งเสียงประท้วงอีกครั้ง ก่อนที่ชรินจะตีเข้าที่บั้นท้ายของมันด้วยมันเขี้ยว หลังมันชอบส่งเสียงร้องโวยวายนัก

                ในที่สุดการอาบน้ำซึ่งน่าจะเป็นฝันร้ายของเจ้าจิ้งจอกก็สิ้นสุดลงสักที แม้มันจะตัวนิดเดียว แต่การอาบน้ำครั้งนี้ ทำเอาเขาปาดเหงื่อนับไม่ถ้วน เพราะมันทั้งดิ้น ทั้งโวยวายไม่ยอมให้น้ำโดนตัวท่าเดียว

                เจ้าจิ้งจอกน้อยตัวสั่นเทาเล็กน้อยเพราะความหนาว เขาเช็ดตัวและอุ้มมันไปยืนบนเคาน์เตอร์ครัวดี ๆ เพื่อที่จะเป่าขนมันให้แห้ง พอการอาบน้ำผ่านไป มันก็กลับมาจ้องเขาตาแป๋วเหมือนเดิม

                “.....”

                “อยู่นิ่ง ๆ นะ เหนื่อยแล้วเนี่ย” เขาเหลือบมองมันครู่หนึ่ง กลัวเจ้าจิ้งจอกจะตกใจเสียงไดร์เป่าผมแล้ววิ่งกระเจิง แต่โชคดีที่มันไม่ทำแบบที่เขาคิด มันยอมนั่งนิ่ง ๆ ปล่อยให้เขาเป่าขนมันแต่โดยดี มันหลับตาพริ้มอย่างสบายอารมณ์ ดูแล้วก็น่าขัน ชริณก็เพิ่งสังเกตว่าจิ้งจอกมีขนตายาวขนาดนี้

                “ไงล่ะ สบายตัวเลยล่ะสิ” เขาถามมันทั้งรอยยิ้ม ซึ่งมันทำตาหยี ยิงฟันเหมือนจิ้งจอกกำลังยิ้มส่งกลับมา

                ความหงุดหงิดที่มีต่อเจ้าจิ้งจอกน้อยมันลดน้อยลง เมื่อมันทำตัวน่ารัก มันคงรู้ว่าเขาชอบที่มันทำตัวแบบนี้ คราวนี้ดูเชื่องยิ่งกว่าแมว ไม่เข้ามางับแข้งพันขาไปมาเหมือนอย่างเคย ไม่น่าเชื่อว่าชีวิตในวันหยุดหนึ่งวัน เขาสามารถใช้ชีวิตร่วมกับเจ้าจิ้งจอกน้อยโดยที่ไม่ต้องรู้สึกหงุดหงิดใจ

 

                คืนนี้เป็นอีกคืนที่น้องได้รับสิทธิพิเศษในการนอนบ้านของชาริน ซัง พอตะวันตกดินเทวดาของน้องไม่ได้ไล่อย่างที่กลัว นั่นทำให้มีความสุขยิ่งกว่าสิ่งใด ความรู้สึกเหมือนกำลังได้รับความรักมันดีเช่นนี้นี่เอง สี่เท้าเดินย่ำไปมาหน้าห้องนอนของชาริน ซัง ก่อนจะนั่งรออย่างเรียบร้อย รอให้แสงไฟในห้องของชาริน ซังดับลง

                ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรที่จิตใจของเจ้าจิ้งจอกน้อยจดใจรอแค่ไฟในห้องนอนของชาริน ซังดับ ในตอนแรกไม่กล้าทำภารกิจลับกับชาริน ซัง แต่พอได้มีโอกาสครั้งหนึ่ง ครั้งสองก็แล้ว ครั้งสามจึงตามมาอย่างหย่ามใจ ทว่าหนนี้น้องไม่ได้คิดจะทำให้ชาริน ซังเจ็บตัว ก็แค่อยากอยู่ใกล้ ๆ ก็เท่านั้น

                รอเกือบเที่ยงคืนไฟในห้องของชาริน ซังถึงดับลง เมื่อถึงเวลานั้นดวงตาของเจ้าจิ้งจอกน้อยก็ถึงกับพราวประกาย หลังเฝ้าคอยเวลานี้หลายชั่วโมง เสียงเปิดประตูดังขึ้นในเวลาต่อมา เมื่อจิ้งจอกน้อยกลายร่างเป็นมนุษย์อีกคราและกำลังสวมบทเป็นโจรย่องเงียบเข้าห้องชาริน ซัง

                แค่เห็นชาริน ซังนอนหลับอยู่บนเตียง น้องก็ใจเต้นแรง รีบเร่งฝีเท้าเดินเข้าไปหาทันที ผ้าห่มผืนหนาถูกเปิดออกอย่างช้า ๆ ร่างเล็กค่อย ๆ แทรกตัวเข้าไปใต้ผ้าห่ม ในช่องว่างที่ยังเหลืออยู่เพียงน้อยนิด พยายามเบียดชิดหาความอบอุ่นจากชาริน ซังด้วยอาการหัวใจพองโต

                วันนี้เป็นอีกวันที่น้องรู้สึกมีความสุขมาก ๆ หัวใจมันพองโต อิ่มเอิบจนอธิบายไม่ถูก จากที่รักชาริน ซังอยู่แล้ว เพราะอีกฝ่ายใจดี คอยช่วยเหลืออยู่ตลอดเวลา ตอนนี้ยิ่งรักมากขึ้นไปอีก อยากอยู่ใกล้ชิด

                หงิง~

            เสียงครางหงิง ๆ ประหนึ่งลูกสุนัขดังขึ้น เมื่อน้องได้สวมกอดชาริน ซังอยากที่ใจปรารถนา ใบหน้าเล็กฝังลงกับแผ่นอกอุ่น สูดดมกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของอีกฝ่ายอย่างเต็มรัก มือเรียวตวัดรอบเอวหนาไว้ ก่อนจะเหลือบเห็นอะไรบางอย่างกลางหว่างขาของอีกฝ่าย ที่คุ้นเคยกันดี แล้วเผลอเอื้อมไปแตะตามสัญชาตญาณ

                “อุ้ย...ลืมตัว” น้องว่าพร้อมกับชักมือกลับ โอบเอวหนาไว้เช่นเดิม

                รักชาริน ซังที่สุด....

                “น้องขอนอนด้วยนะ”เพราะแค่กอดมันยังไม่พอใจ จึงขอเอายื่นแก้มไปแตะจมูกให้ชาริน ซังหอม วันนี้น้องตัวหอมแล้ว ชาริน ซังอาบน้ำให้แล้ว จึงกอดน้องได้ เดี๋ยวพาใกล้รุ่งสางน้องจะออกจากห้องนี้ไปเอง








                ก่อนที่ชารินซังจะตื่น น้องก็ไหวตัวทัน ออกมาจากห้องนอนก่อน จิ้งจอกน้อยในร่างมนุษย์ค่อย ๆ กลายร่างกลับคืนเป็นดังเดิม นั่งตาแป๋วรอชาริน ซังอยู่หน้าห้องอย่างเรียบร้อย

                ชริณที่เพิ่งออกจากห้องนอนมาถึงกับชะงักไป เมื่อเห็นเจ้าจิ้งจอกน้อยนั่งตาแป๋วรอเขาอยู่หน้าห้อง เขาลืมเสียสนิทว่าเมื่อคืนใจดี ยอมให้มันค้างอยู่ในบ้านอีกคืน ดวงตากลมโตของมันแพรวพราว พวงหางโบกสะบัดไปมาราวกับว่าดีอกดีใจที่เห็นเขาออกมาจากห้องนอนแล้ว

                “ไง” เขาทักทายมันเพียงสั้น ๆ ก่อนจะเดินเลี่ยงไปทางครัว เสียบปลั๊กกาน้ำร้อนลงมือทำอาหารเช้าในช่วงวันหยุด เพราะอยู่ตัวคนเดียว พอวันหยุดไม่ได้ไปทำงาน ทุกอย่างก็จะเงียบสงบหน่อย ตอนที่ย้ายมาอยู่นี่ใหม่ ๆ ชริณก็เหงาอยู่ไม่น้อย แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นความชินชาแล้ว

                เขาทำการทอดไข่ดาว ไส้กรอกและปิ้งขนมปัง เพื่อทานคู่กับกาแฟ แต่ยังไม่ลืมทอดเผื่อเจ้าจิ้งจอกน้อยที่ย้ายก้นตาม นั่งตาแป๋วรอเขาอยู่ในครัวอีกด้วย ระหว่างที่รอให้น้ำเดือด ชริณก็หันมาเล่นกับเจ้าจิ้งจอกแก้เซ็งก่อน

                “ยื่นหัวมา” เขาออกคำสั่ง ตั้งใจจะลองพิสูจน์กลิ่นดู ว่ากลิ่นแชมพูที่เขาละเลงลงบนตัวมันเมื่อวานยังอยู่ดีไหมหรือมันเล่นซนจนกลิ่นหอม ๆ หายไปแล้ว

                เจ้าจิ้งจอกน้อยเอียงหัวมองเขาอย่างงุนงง เหมือนจะยังไม่เข้าใจในคำสั่ง จนต้องเป็นเขาเองที่เดินเข้าไปหามันแล้วดม ๆ ตรงหัว

                “โอเค กลิ่นหอมยังอยู่” ชริณพูดงึมงำกับตัวแอง ก่อนจะเดินกลับไปทำกาแฟร้อนของตัวเองต่อ ทิ้งให้เจ้าจิ้งจอกมองตามแผ่นหลัง

                “จะให้พูดตามตรงนะ ฉันเองก็ไม่อยากให้นายกินไส้กรอกนี่หรอก เพราะมันไม่ดีต่อสุขภาพ”

                “.....”

                “แต่เพราะนายกำลังจ้องฉันตาแป๋ว หนำซ้ำน้ำลายยังไหลเป็นยางยืดแล้วด้วย ฉันยอมให้กินก็ได้” ดูเหมือนเจ้าจิ้งจอกจะไม่ได้ฟังเสียงของชริณด้วยซ้ำ ดวงตากลมโตตามประสาสัตว์ป่ากำลังให้ความสนใจอาหารลูกเดียว มันจ้องจานไส้กรอกไก่ที่กำลังมีควันลอยฟุ้ง กลิ่นหอมชวนหิวอยู่มือเขา ทำเอาชริณถึงกับกลั้วหัวเราะ

                “อยากกินล่ะสิ” เขาว่าอย่างลีลา รู้ทั้งรู้ว่ามันอยากกินของในมือเขาแค่ไหน แต่ก็ยังลีลาไม่ยอมให้กินง่าย ๆ ทิ้งให้มันนั่งมองน้ำลายยืดทั้งอย่างนั้น

                “....”

                “ให้กินดีไหม”

                แอ๊!

                มันส่งเสียงร้องประท้วง ย่ำเท้าไปมาบนพรมเช็ดเท้าผืนหนา ทำท่าจะกระโดดใส่ชริณ แต่ก็ดูเหมือนจะไม่กล้า จึงได้แต่ส่งสายตาเร่งเร้าให้เขาเลิกลีลาแล้วยกไส้กรอกชิ้นที่เหลือให้มันเสียที

                “ก็ได้ ๆ” สุดท้ายชริณก็ใจอ่อน ยอมยกไส้กรอกที่ว่าที่เป็นของมันตั้งแต่แรกให้ เขาหั่นไส้กรอกเป็นชิ้น ๆ แล้วโยนใส่ถ้วยข้าวที่ยกให้มันตั้งแต่เมื่อวาน

                “ทำไมตัวผอมจังวะ” เขาพูดพึมพำกับตัวเอง เมื่อสังเกตเห็นกระดูกขาหลังของมัน มันดูชัดเจนเกินไป เขาเพิ่งได้สังเกตดี ๆ ว่าตัวของมันซูบผอมเกินกว่าที่จิ้งจอกป่าควรจะเป็น

                “อย่ามาเนียน” ชริณว่า หลังเห็นเจ้าจิ้งจอกกินไส้กรอกเสร็จแล้ว ค่อย ๆ เดินมาใกล้ ๆ แล้วล้มตัวนอนเอาคางพาดหลังเท้าเขาเอาไว้ ทำตัวเหมือนเป็นหมาบ้านไม่มีผิดเพี้ยน ทว่ามันกลับทำเป็นไม่ได้ยิน เจ้าจิ้งจอกหลับตาพริ้มเตรียมจะงีบหลับอย่างสบายอารมณ์

                “ไม่ได้จะเลี้ยงนะ” เขาพูดต่อ กลัวว่าเจ้าจิ้งจอกตัวแสบจะคิดว่าเขาเป็นเจ้าของของมัน อนาคตต่อไปเป็นยังไง เขาไม่รู้ แต่ตอนนี้ชริณยังไม่คิดจะเลี้ยงเจ้าจิ้งจอก มันเป็นสัตว์ป่า สิ่งที่มีให้ก็แค่ความเอ็นดูปะปนกับความสงสารเท่านั้น

                ชริณปล่อยให้มันอยู่ในบ้านถึงตอนเที่ยงเพราะเห็นว่ามันกำลังหลับอยู่ หลังกินอาหารและดูข่าวเช้าเสร็จ เขาเองก็เข้าห้องนอนไปงีบตามประสาคนว่างงาน รู้สึกตัวอีกทีออกมาตอนช่วงบ่าย เจ้าจิ้งจอกก็ไม่อยู่ในบ้านแล้ว

                ฝั่งเจ้าจิ้งจอกน้อยหลังออกจากบ้านชาริน ซังได้ก็วิ่งเข้าไปในป่าลึกตามสัญชาตญาณนักล่าที่ถูกปลุก เมื่อเห็นสิ่งมีชีวิตที่เป็นอาหารอันโอชะของมันที่ไม่ได้มีให้กินบ่อยนัก กระโดดไหว ๆ ไปได้ไม่ไกลจากบ้านชาริน ซังเท่าไรนัก มันคือกระต่ายป่า

                ดวงตากลมโตที่มักใช้อ้อนมนุษย์อย่างชาริน ซังมองหลังเจ้ากระต่ายน้อยปานเหยี่ยว มันอาศัยความตัวเล็ก ปราดเปรียวตามที่ธรรมชาติให้มา วิ่งลัดเลาะในเขตป่าอย่างชำนาญ แข่งกับกระต่ายที่พยายามกระโดดหนีเพื่อเอาชีวิตรอด

                ผลสุดท้ายชัยชนะก็เป็นของจิ้งจอก...

            ปากแหลมที่ชุ่มไปด้วยเลือดกระต่าย ใครมาเห็นก็ต้องน่าผวา แม้มันจะเป็นธรรมชาติของสัตว์ก็ตาม ทำให้เจ้าจิ้งจอกน้อยเลือกที่จะเข้าไปในป่าลึกอีกนิด เพื่อดื่มน้ำที่ธารน้ำแล้วล้างปากก่อนที่เสนอหน้าไปหาชารินอีกครั้ง








                

                ถึงไม่ได้อยากจะเลี้ยงจิ้งจอกเจ้าปัญหา แต่ชริณก็ยังไม่วายแอบเปิดอ่านข้อมูลเกี่ยวกับเจ้าจิ้งจอกแดงตัวนี้อยู่ดี เขาใช้เวลาช่วงวันหยุดของตัวเองอ่านเรื่องราวเกี่ยวกับมันบนโลกอินเทอร์เน็ต ไม่ว่าจะเป็นตำนานความเชื่อ ปีศาจจิ้งจอก(ซึ่งเขามองว่ามันไร้สาระ) ที่อยู่อาศัย พฤติกรรมหรืออาหารการกิน

                เนื่องด้วยมันทำตัวน่ารัก ไม่กระโดดงับขาเหมือนอย่างเคย ทำให้ชริณเริ่มเอ็นดูมันมากขึ้นเรื่อย ๆ อย่างไม่รู้ตัว จนเผลอคิดว่าถ้ามันมาอยู่ใกล้ ๆ ก็คงไม่เป็นไร เพราะไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้กับเขา

                เจ้าจิ้งจอกไม่ได้เข้ามายุ่มย่ามกับเขาตลอดทั้งบ่าย เรียกได้ว่ามันหายไปเลยซึ่งน่าจะไปเที่ยวเล่น เข้าป่าตามประสาสัตว์ หลังจากอ่านข้อมูลเกี่ยวกับสุนัขจิ้งจอกจนเบื่อแล้ว เขาก็ฟังเพลง เล่นเกมตามประสาคนว่างงานและไม่คิดจะไปสังสรรค์ที่ไหน


                ก๊อก! ก๊อก!


                เสียงเคาะประตูหน้าบ้านทำให้ชริณต้องรีบถอดหูฟังออก เขาเดินไปส่องตาแมวด้วยความสงสัยว่าใครมาหาถึงที่นี่ แต่ทว่ากลับไม่พบคนที่ยืนอยู่หน้าประตูอย่างที่ควรจะเป็น

                “ใครเล่นตลกวะเนี่ย” ชริณพูดกับตัวเองเบา ๆ อาการกลัวผีที่มีมาตั้งแต่อยู่เมืองไทยเริ่มกำเริบอีกครั้ง เพราะตอนนี้เป็นเวลาพลบค่ำแล้ว

                “สงสัยหูแผ่วไป...มั้ง” เขาพึมพำปลอบใจตัวเอง แต่พอหันหลังให้ประตูได้ไม่ทันไร เสียงเคาะประตูบ้านก็ดังขึ้นอีกแล้ว คราวนี้ทำเอาชริณถึงกับขนลุกชันทั่วร่าง ยิ่งตอนนี้อยู่บ้านคนเดียว ยิ่งทำให้เขากลัวมากขึ้นไปอีก

                บางทีอาจจะเป็นเจ้าจิ้งจอกก็ได้ มองผ่านตาแมวเลยไม่เห็น เพราะมันตัวเตี้ยเกินไป.... ชริณปลอบใจตัวเอง ก่อนจะตัดสินใจรวบรวมความกล้าและเดินไปเปิดประตูอย่างไม่ลังเล

                “เซอร์พร๊ายยยยยยยย”

            “.....”

                “มึงจะทำหน้างงทำไม ลืมวันเกิดตัวเองแล้วเหรอ วันนี้วันเกิดมึงนะเว้ย”

                “.....”

                “ชริณ! มึงจะอึ้งอีกนานไหม กู ซากุระกับอายูหนาวจนจะแข็งตายแล้วเนี่ย”

                “เออ ๆ เข้ามา ๆ” เมื่อตั้งสติได้ชริณก็รีบเบี่ยงตัวให้เหล่าเพื่อนเข้ามาในบ้านตัวเอง เขาลืมเสียสนิทว่าวันนี้เป็นวันเกิดของเขา ถ้าเพื่อนไม่มาเซอร์ไพรส์ถึงที่บ้าน ก็คงไม่รู้ตัวและวันนี้ก็คงเป็นแค่วันธรรมดา ๆ วันหนึ่ง

                พวกเพื่อนที่ทำงานไม่ได้มาบ้านเขาตัวเปล่า แต่ได้เตรียมพวกของสดตั้งใจจะมาทำอาหารกินที่นี่ด้วย แผนการนี้คงเป็นของไอ้เมฆแน่ เพราะมันเป็นคนเดียวที่คลุกคลีกับเขามากที่สุด อายูและซากุระคงไม่ใช่ตัวต้นคิดแน่ เผลอ ๆ มันเป็นชวนซากุระมาด้วยซ้ำ เพราะรายนั้นคงไม่ออกตัวว่าอยากมา

                “ลืมวันเกิดตัวเองจริงเหรอวะ” ไอ้เมฆถามเขา

                “ก็คงงั้น”

                “เฮ้อ จริง ๆ เลยนะมึงเนี่ย”

                “บ้านชริณดูน่าอยู่ดีนะคะ รู้สึกอบอุ่นดี”

                “แล้วอยากมาอยู่กับมันไหมครับ”

                “ไอ้เมฆ!” ชริณหันไปถลึงตาใส่เพื่อนสนิท ข้อหาเล่นอะไรไม่เข้าเรื่อง รู้ทั้งรู้ว่าซากุระมีแฟนอยู่แล้วก็ยังพยายามยัดเยียดอยู่ได้ รอให้ซากุระเลิกกับแฟนแล้วค่อยชงไม่ได้หรือไง ฝั่งตัวเพื่อนตัวดีก็หัวเราะคิกคักอย่างชอบใจ ไม่ได้ดูรู้สึกรู้สาอะไรในสิ่งที่ทำ

                เราทำปิ้งย่างเนื้อกันอย่างง่าย ๆ กินกัน มีเบียร์ มีเสียงกีตาร์โดยชริณเป็นผู้บรรเลงเป็นฉากประกอบ เป็นงานวันเกิดของชริณที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นและความกันเอง ถึงเมฆจะพยายามชงเขาให้ซากุระบ่อย ๆ จนเขาเริ่มไม่ขำ แต่ก็ขอบคุณมันที่อุตส่าห์นึกถึงกัน

                “สุขสันต์วันเกิดนะชริณ ขอให้มีความสุขมาก ๆนะคะ” อายูเพื่อนของซากุระว่าพร้อมกับยื่นกล่องของขวัญขนาดกลางให้กับเขา

                “ขอบคุณมากครับ เกรงใจจัง”

                “ไม่เห็นต้องเกรงใจเลย นี่ฉันกับซากุระจังอุตส่าห์ไปเลือกของขวัญให้เลยนะ หวังว่าชริณ ซังคงจะชอบ” อายูว่า นั่นทำให้ชริณเลื่อนสายตาไปมองซากุระอัตโนมัติ ประจวบเหมาะกับที่อีกฝ่ายกำลังมองเขาอยู่พอดี ทำให้เรารีบผละสายตาออกจากกันราวกับกระแสไฟฟ้าช็อต

                “ช—ชริณซัง ลองเปิดดูเลยก็ได้นะ” ซากุระว่า

                ฝั่งชริณเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาก็ไม่รอช้า แกะของขวัญที่อายูและซากุระร่วมกันซื้อให้เขาโดยทันที ท่ามกลางท่าทางลุ้น ๆ ของเหล่าเพื่อนร่วมงานว่าเขาจะชอบมันไหม

                กลีบปากอิ่มถึงกับคลี่ยิ้มออกมาของขวัญวันเกิดปรากฏขึ้นแก่สายตา มันคือกับดักฝันสีละมุน ดูเหมาะกับบ้านของชริณเป็นอย่างมาก

                “น่ารักดี ขอบคุณครับ” ชริณกล่าวขอบคุณเพื่อนร่วมงาน

                “ชริณชอบใช่ไหม” ซากุระถาม

                “ชอบครับ” หมายถึงชอบซากุระ

                “โล่งอกไปที นึกว่าชริณ ซังจะไม่ชอบซะแล้ว เพราะมัน....ไม่ค่อยเหมาะกับผู้ชายเท่าไร” ซากุระว่าด้วยน้ำเสียงหวั่น ๆ แต่วินาทีตอนเลือกของขวัญ เธอเองก็ไม่รู้จะซื้ออะไรให้ชริณ ซังเหมือนกัน

                “ไม่เหมาะอะไรกันครับ อันนี้ผมยังไม่มีไว้ติดบ้านเลย ช่วงนี้ฝันไม่ค่อยดีด้วย ได้มาก็อุ่นใจแล้วเพื่อนยังให้เป็นของขวัญอีก จะไม่ชอบได้ไงครับ” ชริณพูดประโยคยาวเหยียดพร้อมกับส่งยิ้มให้ซากุระด้วย ไม่ว่าอีกฝ่ายจะมอบอะไรให้กับเขา (ยกเว้นแฟนของเธอ) เขาก็ชอบทั้งนั้น

                “เลิก ๆ ให้ความสนใจกับดักฝันได้แล้ว มาให้ความสนใจกับของขวัญจากกูดีกว่า” ชริณเห็นแล้วอาชีพหนึ่งที่เหมาะกับเมฆมากที่สุด นอกจากการเป็นพนักงานออฟฟิศก็คือนักทำลาย เพราะมันทำลายบรรยากาศระหว่างเขาและซากุระพังอย่างย่อยยับ

                ไอ้เมฆ มึงงงง!

            ดูเหมือนเมฆเองก็ยังไม่รู้ว่าตัวเองจะถูกเจ้าของวันเกิดกินหัวอยู่รอมร่อ เพื่อนตัวดีของชริณรีบเอากล่องของขวัญยัดใส่วงแขนเจ้าของวันเกิดพร้อมกับคะยั้นคะยอให้รีบแกะกล่องของขวัญจากเพื่อนรักเสียที

                “กูไม่อยากรู้เลยว่ะ”

                “ไม่ได้นะมึง เปิดเลยกูคิดของขวัญมึงเกือบค่อนวันเลยนะ เปิด ๆ”

                “เออ ๆ” สุดท้ายชริณก็ทนแรงรบเร้าไม่ไหว ยอมแกะกล่องของขวัญจากเมฆตามที่คนให้ต้องการ

                ใจหนึ่งก็อยากรู้ว่าเพื่อนจะให้อะไร แต่อีกใจหนึ่งก็กลัวว่ามันจะเล่นพิเรนทร์ต่อหน้าสาว ๆ เห็นเพียงแค่ครู่เดียวเขาก็รีบปิดกล่องในทันที ว่าแล้วเชียวถ้าคนอย่างเมฆให้ของดี ๆ ก็คงไม่ใช่มัน ฝั่งเมฆเองก็ถึงกับระเบิดหัวเราะออกมา ให้กับท่าทางตลก ๆ ของชริณ

                “ไอ้เมฆ!

                “เป็นไงชอบไหม? กูเห็นว่ามึงอยู่คนเดียวนี่หว่า เผื่อเหงา ๆ จะได้เอาออกมาใช้”

                “มึงไม่ต้องเลย” ชริณว่าพลางขบกรามแน่น ดีที่เขาไหวตัวทัน ไม่งั้นคงได้ขายขี้หน้าสาว ๆ แน่

                “มันคืออะไรเหรอ” อายูถามด้วยความใคร่รู้ เห็นท่าทีตลก ๆ ของเมฆและอาการหน้าแดงของชริณ ยิ่งกระตุ้นให้เธออยากรู้ว่ามีอะไรอยู่ข้างใน

                “ม—ไม่มีหรอก” ชริณเป็นคนตอบ

                “มันเป็นของสำหรับผู้ชายโสดจ้ะ” เมฆพูดบ้าง

                “ไอ้เวร พอเลย!” เจ้าของวันเกิดหันไปตวาดลั่นใส่เพื่อนสนิท ต่อหน้าอายูจนพอทน แต่จะมาแกล้งเขาต่อหน้าซากุระไม่ได้!

                “ฮ่า ๆ ก็ได้ เอาเป็นว่าอายูอย่ารู้เลย ปล่อยให้เป็นความลับของผู้ชายสองคนก็พอ” เมื่อเมฆเห็นว่ามีคววามเสี่ยงที่ชริณจะโกรธอย่างจริงจัง เขาจึงยอมถอยทัพ

                “เผลอแป๊บเดียวจะสามทุ่มแล้ว พวกเราแยกย้ายกันกับบ้านกันเถอะ เดี๋ยวอากาศจะหนาวกว่านี้” ซากุระว่าเมื่อเห็นว่าข้างนอก หิมะเริ่มโปรยปรายอีกครั้ง

                ฝั่งเจ้าจิ้งจอกแดงที่ไปเที่ยวเล่น นอนพุงกางอยู่ใต้ต้นไม้ หลังกินกระต่ายเสร็จก็วิ่งรีบกลับมาอยู่บริเวณใกล้ ๆ บ้านของชาริน ซัง เมื่อดวงอาทิตย์ตกดิน ดวงตากลมโตแอบมองผ่านหน้าต่างบ้านจากด้านนอกก็พบว่าวันนี้ชาริน ซังไม่ได้อยู่เพียงลำพัง แต่มีแขกด้วย

                เจ้าจิ้งจอกมองพฤติกรรมของชาริน ซังกับคนที่อยู่ในบ้านอีกสามคนสลับไปมา ก่อนจะหยุดสายตาที่ผู้หญิงที่นั่งข้างชาริน ซังอย่างเคลือบแคลงใจ สายตาของเธอที่มองชาริน ซังไม่เหมือนกับคนทั่ว ๆ ไป เจ้าจิ้งจอกน้อยรับรู้ได้ถึงพลังงานแปลก ๆ ของผู้หญิงคนนี้ที่มีต่อตัวชาริน

                ความรู้สึกไม่ชอบขี้หน้า.... เกิดขึ้นในทันทีเมื่อชาริน ซังส่งยิ้มอย่างอ่อนโยนให้ผู้หญิงคนนั้น เจ้าจิ้งจอกน้อยมองภาพนั้นด้วยความอิจฉา รอยยิ้มของชาริน ซังต้องเป็นของน้องคนเดียวเท่านั้น!

 



                “งั้นกลับก่อนนะคะ”

                “ครับ ขอบคุณมากที่อุตส่าห์มาฉลองวันเกิดด้วย” ชริณผู้เป็นเจ้าบ้านเอ่ยร่ำลาซากุระและอายูพอเป็นพิธี เขาเห็นเจ้าจิ้งจอกที่หายหัวไปตั้งแต่ช่วงบ่าย ไปกำลังซุ่มมองเขา อายูและซากุระอยู่ข้างบ้านด้วย แต่สายตาของมันกลับจับจ้องแค่ซากุระและดูเหมือนจะไม่ค่อยเป็นมิตรเสียเลย

                “โอ้ย! กรี๊ดดด!

                ไวเท่าความคิด! เจ้าจิ้งจอกที่ซุ่มมองซากุระอยู่ก่อนแล้ว กระโดดตะครุบกระเป๋าถือของเธออย่างรวดเร็วและคาดเดาไม่ได้ เหมือนที่เคยกระโดดใส่ขาเขา มันใช้คมเขี้ยวอันแหลมคมของมัน กัดกระเป๋าถือของซากุระไว้แน่นแล้ วสะบัดหัวไปมา เหมือนพยายามดึงกระเป๋าถือของเธอให้ได้ จนสายกระเป๋าขาดวิ่น

                “หยุด!” ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก เมื่อตั้งสติได้ ชริณก็ไม่รอช้า เขารีบวิ่งเข้าไปช่วยซากุระทันที พร้อมกับตบเข้าที่หัวเจ้าจิ้งจอกด้วยแรงที่มาพอ จะสามารถทำให้มันปล่อยยอมกระเป๋าได้

                “ไปเลย! ไปเลยจะไปไหนก็ไป!” เขาตวาดลั่นด้วยความโมโห นึกไม่ถึงว่ามันจะกล้าทำร้ายคน ทั้ง ๆ ที่ไม่ใช่พฤติกรรมปกติของเจ้าจิ้งจอก หากมันไม่รู้จักที่จะปรับตัว เรียนรู้ที่จะอยู่กับมนุษย์ เขาก็คงเลี้ยงมันไว้ไม่ได้....

                “ไป!” ชริณตวาดลั่นซ้ำสอง หลงเข้าใจผิดว่าพฤติกรรมของมันจะดีขึ้นแล้วเชียว เจ้าจิ้งจอกน้อยได้แต่ช้อนตามองชริณอย่างตัดพ้อ ก่อนจะหันหลังวิ่งหนีหายเข้าไปในป่าลึก







                หิว....

                ความรู้สึกนี้ชัดเจนที่สุด หลังเจ้าจิ้งจอกตัดสินใจวิ่งโดยไม่แม้แต่จะหันมองหลัง กลับเข้ามาในป่าลึก บ้านที่เคยเป็นของตัวเอง หลังจากวิ่งเข้ามาได้ระยะหนึ่ง มันก็ตัดสินใจนอนพักเอาแรงที่ใต้ต้นไม้ เพราะความน้อยใจที่มีต่อชาริน ซัง ทำให้เจ้าจิ้งจอกน้อยวิ่งได้เร็วเกินกว่าขีดกำจัดของตัวเอง

                เสียงครางหงิง ๆ ของเจ้าจิ้งจอกดังขึ้นในยามวิกาลหลังน้ำค้างจากใบไม้ตกกระทบกับพวงหางของมัน โดยปกติจิ้งจอกที่อาศัยอยู่ในป่าจะมีโพรงดินที่ใช้หลับนอน ป้องกันภัย...แต่จิ้งจอกแดงตัวนี้กลับไม่มี เพราะอาศัยอยู่แถวเขตมนุษย์ จึงไม่จำเป็น

                มันนอนขดตัวเป็นก้อนกลม หลับตาพริ้มอย่างสบายอารมณ์ โชคดีที่พื้นฐานของจิ้งจอกชอบอากาศหนาว หิมะที่ตกโปรยปรายลงมาตลอดทั้งคืน ไหนจะน้ำค้างเย็นบนยอดไม้อีก จึงไม่เป็นอุปสรรค

                แสงอาทิตย์แห่งเช้าวันใหม่ได้กลับมาเยือนอีกครั้ง พร้อมเสียงท้องร้องที่ดังเป็นนาฬิกาปลุก ทำให้เจ้าจิ้งจอกถึงกับยอมแพ้และลุกขึ้นมา

                ดวงตากลมโตกวาดมองไปรอบบริเวณที่ตนเองยืนอยู่ มันว่างเปล่าไปหมด มีแต่ต้นไม้ ไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิตที่ควรจะเป็นมื้อเช้าของมัน เจ้าจิ้งจอกน้อยได้แต่รำพึงรำพันในใจ หากรู้ว่าชาริน ซังจะไล่ออกมา คงจะเก็บซากกระต่ายเมื่อวานไว้กินวันนี้

                ปกติหวังพึ่งแต่ชาริน ซัง อย่างเดียว พอเขาไล่ไม่ให้อยู่แม้แต่ใกล้ ๆ บ้านเหมือนอย่างเคย เจ้าจิ้งจอกน้อยจึงตกอยู่ในที่นั่งลำบาก ต้องฝึกการเอาตัวรอดในป่าอีกครั้ง เหมือนเริ่มต้นใหม่ตั้งแต่แรกเกิด ต่างจากครั้งก่อนคือครั้งนี้ไม่มีครอบครัวคอยช่วยเหลือแล้ว และยิ่งไปกว่านั้นเจ้าจิ้งจอกคุ้นชินกับการที่มนุษย์ให้อาหารไปแล้ว

                การกระทำเมื่อคืน...นับว่าเป็นเรื่องที่เหนือความคาดหมาย โดยที่แม้แต่ตัวของมันเอง ก็ยังไม่เชื่อว่าจะกล้าทำร้ายมนุษย์ ทั้ง ๆ ที่พื้นฐานเป็นสัตว์กลัวมนุษย์ ทุกอย่างเป็นไปตามสัญชาตญาณ ยิ่งชาริน ซังทำดีกับผู้หญิงคนนั้นมากเท่าไร เจ้าจิ้งจอกน้อยก็ยิ่งไม่พอใจผู้หญิงคนนั้นมากขึ้นเท่านั้น จนในที่สุดก็เกิดหลุมดำขนาดใหญ่ขึ้นในใจของจิ้งจอกแดงตัวเล็ก

                ปกติมักจะกระโดดใส่ชาริน ซัง เพราะอยากจะเล่นด้วย อยากคลอเคลีย อยากอ้อน แต่เมื่อคืน...มันไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร หลุมดำขนาดใหญ่สั่งการให้มันกระโดดใส่ผู้หญิงคนนั้น ไม่ได้ต้องการจะเล่นตัวด้วย แต่ต้องการทำร้าย ทำให้บาดเจ็บเพื่อรู้ว่าอย่ามายุ่งกับชาริน ซัง

                ดวงตากลมโตแบบตามฉบับของจิ้งจอกฉายแววความเศร้าออกมาอย่างเห็นได้ชัด เมื่อมองหาอาหารทางสายตาไม่เจอ เจ้าจิ้งจอกน้อย ตัวกระจ้อยร่อยยิ่งกว่าใครก็เริ่มเดินออกสำรวจไปทั่วด้วยเท้าสี่ขาของมันเอง


                ขอกินอะไรก็ได้ ลดความหิวลงสักนิดก็ยังดี...


                สุดท้ายเจ้าจิ้งจอกน้อยก็ตัดสินใจเดินเลียบ ๆ เคียง ๆ เดินไปแถวลำธาร ที่ ๆ มันใช้ล้างคราบเลือดกระต่ายและดื่มน้ำดับกระหายเมื่อวาน มันกวาดตามองไปรอบบริเวณ มันต้องมีสัตว์น้อยใหญ่มาดื่มน้ำจากที่ตรงนี้แน่ ๆ ฉะนั้นมันก็จะนั่งรอเลยแล้วกัน ยังไงก็ต้องมี!

                ยิ่งรอเวลานานมากเท่าไร เจ้าจิ้งจอกน้อยก็ยิ่งหิวมากขึ้นเท่านั้น ถ้าตอนนี้อยู่ในบ้านชาริน ซังมันก็คงนอนหลับ พุงกางเพราะชาริน หาอาหารให้กินแล้ว แต่ก็ได้แค่คิด เพราะอีกฝ่ายไล่มันออกมาแล้ว เท่านั้นไม่พอยิ่งทำร้ายร่างกายมัน เพื่อชดใช้กับการที่มันงับกระเป๋าผู้หญิงคนนั้นอีกด้วย

                ครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งไหน ๆ เขาคงไม่ใจดีกับเจ้าจิ้งจอกตัวนี้อีกแล้ว...

            อุตส่าห์มีความหวัง แอบนั่งรอให้สัตว์ตัวไหนก็ได้มาดื่มน้ำลำธาร แต่ก็ไร้วี่แวว จนความหวังที่มีอยู่น้อยนิด ริบหรี่ลงไป ตอนนี้สิ่งเดียวที่เจ้าจิ้งจอกน้อยต้องการ ไม่ใช่ชาริน ซัง แต่เป็นอาหารต่างหาก

                 แต่สุดท้ายมันก็ตัดสินใจเตรียมถอยทัพอย่างสิ้นหวัง ทว่าจังหวะที่กำลังจะก้าวเดิน ใบหูของมันกลับตั้งขึ้นอัตโนมัติเมื่อรับรู้ได้ถึงเสียงเคลื่อนไหวของสิ่งมีชีวิต ที่กำลังเดินตรงมาทางนี้! มันกลืนน้ำลายรออย่างใจจ่อจอ เจ้าจิ้งจอกน้อยรีบแอบอยู่หลังพุ่มไม้ รอดูว่าสิ่งมีชีวิตนั้นคืออะไร


                ถ้าเป็นกระต่ายป่าของโปรดปราน นี่หวานหมู!


            มันเฝ้ารอสิ่งมีชีวิตนั้นเดินตรงมาทางนี้อย่างใจจดจ่อ แอบมองผ่านพุ่มไม้ด้วยหัวใจระทึก นึกขอบคุณฟ้าดินที่ให้มันรอดตายไปหนึ่งวัน ฟังจากเสียงเท้า เจ้าจิ้งจอกน้อยก็เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าจะจัดการกับว่าที่อาหารได้ไหม เพราะน่าจะมีขนาดตัวใหญ่กว่ามันและสิ่งที่มันกลิ่นได้ส่วนใหญ่ก็มีแต่สัตว์ตัวเล็ก ๆ


                แออออออออออ๊!


                มันเผลอส่งเสียงร้องด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าฟ้าดินจะส่งอาหารชิ้นโตขนาดนี้มาให้ ดีไม่ดี มันเนี่ยแหละที่อาจเป็นว่าที่อาหารตรงหน้ากินเสียเอง หมาป่าขนาดตัวมหึมา เป็นสัตว์ชนิดเดียวที่มันหวาดกลัวมาโดยตลอดกำลังจ้องมองมันอยู่ เราต่างรู้ตัวว่าไม่ถูกกันและจะเป็นจิ้งจอกทุกทีที่พ่ายแพ้


                 ในตอนแรกเจ้าหมาป่าจะมาดื่มน้ำที่ลำธารเหมือนเช่นสัตว์ เจ้าหมาป่ายังไม่เห็นจิ้งจอก แต่พอเจ้าจิ้งจอกน้อยส่งเสียงร้องมันก็หันขวับมองตามต้นเสียงและเราทั้งสองตัวก็สบตากัน

                ต่อให้ไม่ต้องแยกเขี้ยวใส่กันก็รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้ เมื่อตั้งสติได้เจ้าจิ้งจอกน้อยก็ไม่รอช้า รีบออกแรงวิ่งหนีเอาตัวรอดในทันที โดยที่มีหมาป่าวิ่งตามมันมาติด ๆ จิ้งจอกแดงวิ่งหนีสุดชีวิต แต่ด้วยขนาดตัวและอาการอ่อนเพลีย ทำให้มันวิ่งได้ช้ากว่าที่ควร

                แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังไม่ย่อท้อ มันวิ่งเร็วโดยไม่หันมองหลังด้วยซ้ำ จนในที่สุดตัวของมันก็ค่อย ๆ สูงขึ้นอย่างช้า ๆ ทุกอย่างหยุดนิ่งไปพร้อม ๆ กับหัวใจของจิ้งจอก เมื่อมันถูกหมาป่าตัวจับตัวไว้ทันและคาบเข้าที่หลังคอลอยขึ้นกลางอาการ

                หงิง ๆ หงิง ๆ เสียงร้องหงิง ๆ ดังขึ้นเป็นระยะ ๆ ด้วยความหวาดกลัว เริ่มทำใจรับโชคชะตาตัวเองแล้วว่าจะต้องตายด้วยคมเขี้ยวของหมาป่าที่มันหลีกหนีมาตลอดชีวิตอย่างแน่แท้ ต้องยอมรับในโชคชะตาว่ามันทำภารกิจไม่สำเร็จและเผ่าพันธุ์ของมันก็จะสิ้นจากโลกนี้ไป

                ไม่รู้ว่าเจ้าหมาป่าพามันไปที่ไหน แต่รู้ตัวอีกทีเจ้าจิ้งจอกน้อยก็ถูกปล่อยลงกับโขดหินแล้ว มันครางฮือในลำคอด้วยความเจ็บ แต่ก็พยายามกัดฟันแน่นลุกขึ้น วิ่งเข้าไปอ้อน เอาหัวถูไถขาหน้าของหมาป่าอย่างกลัวตาย หวังจะให้เจ้าหมาป่ายักษ์เห็นใจ เพราะวิธีนี้ใช้ได้ผลกับชาริน ซัง

                ทว่าเจ้าหมาป่ายักษ์กลับจ้องจิ้งจอกน้อยด้วยสายตาอันน่ากลัวและคาดเดาไม่ถูก แต่มันยังไม่ลดละความพยายาม เอาหัวถูไถขาหน้าเพื่ออ้อนขอชีวิต ทว่าเจ้าหมาป่ากลับใช้ขาหน้าเขี่ย ๆ ตัวจิ้งจอกแดงให้ออกไปไกล ๆ อย่างนึกรำคาญ แสดงออกอย่างเห็นได้ชัดว่าไม่ได้อยากเป็นมิตรด้วย

                มันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่แสดงถึงความหวาดกลัวของจิ้งจอกตัวจ้อย ยิ่งข่มขวัญจิ้งจอกแดงจนมันเผลอคางหงิง ๆ ออกมาอีกรอบ เพียงแค่หมาป่าอ้าปากกว้าง โชว์คมเขี้ยวอันแหลมคมที่สามารถฉีกเนื้อจิ้งจอกแดงได้เป็นชิ้น ๆ เจ้าจิ้งจอกเล็กก็ถึงกับถอยกรูดไปชิดกับโขดหินในทันที

                หมาป่าตัวใหญ่สาวเท้าเข้ามาใกล้อย่างช้า ๆ จิ้งจอกแดงถึงกับหลับตาปี๋ หยุดหายใจ เตรียมรับชะตากรรมของตัวเอง ทว่าสัมผัสที่บางเบา ทำให้มันรู้ตัวว่ากำลังถูกหมาป่าหอมแก้ม!








_________

สกรีมแท็ก #น้องจะตอบแทนพี่เอง

น้องงงงงงงงงงงงงง มีพระเอกคนเดียวจะสนุกอะไรล่ะ ฮิ

ใกล้จะกลายร่างแล้ว อย่าลืมสกรีมแท็กหรือคอมเมนต์นะคะ จะได้รู้ว่ามีคนรอเราอยู่ แล้วจะได้รีบเขียน แห้งเหี่ยวมากก



เราคุยกับพี่แล้วนะคะ สรุปได้ว่าลงในเด็กดีคือลงไม่เต็มบทเด้อ (หมายถึงตัดฉากคัทออก) จะลงบทเต็มบทคือ เว็บ Thaiboyslove ค่ะ ชื่อเรื่องเดียวกันเลย

เอาลิ้งลงไม่ได้นะคะ จะโดนแบน

ถ้าหาไม่เจอ เรียนเชิญทวิตเตอร์เลยจ้ะ จะแปะให้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.307K ครั้ง

346 ความคิดเห็น

  1. #6005 Jinjoo.K (@yeye_mylove2) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 23:25
    หนูลู๊กกกกกกกกกก มีหมาป่ามาแต๊ะอั๋งลูกช้านนนนนน
    แต่ตอนนี้จะว่าชรินใจร้ายก็พูดได้ไม่เต็มปาก น้องทำตัวไม่น่ารักเลยลูก
    #6005
    0
  2. #6002 kalolyn_ (@kmnoey) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 19:38
    โอ้ยยยยยย เขินนนนน แอบจุ๊บแก้มน้องงง พี่หมาป่านี่น้า จริงๆเลย~
    #6002
    0
  3. #5979 greentealatte ♡ (@qltz) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 16:25
    โอยยย น้องเสน่แรงงงง55555
    #5979
    0
  4. #5973 RainyPula (@RainyPula) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 21:16
    เอ๋....โดนหมาป่าหอมแก้ม ชะอุ่ย อิอิ
    #5973
    0
  5. #5964 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 02:10
    หืมมมมม
    #5964
    0
  6. #5940 Kspcy612 (@pcyd2) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 00:07
    น้องงงงงงงง พี่หมาป่าแงงงงง
    #5940
    0
  7. #5928 agasep2 (@Agasep) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 11:48
    กรี๊ดดก น่ารักกก
    #5928
    0
  8. #5923 Kanwarakim (@Kanwarakim) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 23:31
    งื้ออออออ พี่หมาป่าาาาา
    #5923
    0
  9. #5912 ROS195 (@actMB) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 01:06
    ว้ายยยยย ทีมพี่หมาป่าค่าาาา
    #5912
    0
  10. #5892 Patcharin0423 (@Patcharin0423) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 16:42
    งอนชารินซังแล้วว ให้น้องคู่กับพี่หมาป่าเลยค่าาา
    #5892
    0
  11. #5571 cheerchanbaek (@cheerchanbaek) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 23:51
    แอร๊ยยยยยยย มีพี่หมาป่าาามาด้วยอีกคนหรือนี่ กรี๊ดดดดดด เท่มากเลยค่ะพี่ น้องเชียร์พี่หมาป่าแล้ววววว ชริณใจร้ายยยย ไล่น้องงงงงงงง ฮื่ออออ
    #5571
    0
  12. #5560 ゼリー (@aroonratdevil) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 กันยายน 2561 / 12:23
    พี่หมาป่าคะ555555555555 น้องโดนหมาป่าหอมแก้ม งึ้ยยยยย ทำไมเขิน
    #5560
    0
  13. #5556 CornettoX (@litter_lba17) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 กันยายน 2561 / 11:31
    ว้ายยยย น้องก็จับคู่กับพี่หมาป่าเลยดีไหม55555
    #5556
    0
  14. #5544 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2561 / 13:03
    โว้ววว คุณหมาป่าสุดแซ่บบบบ
    #5544
    0
  15. #5496 punngirigiri (@punngirigiri) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 13:53
    กรี๊ดดดด ใช่ค่ะ มีพระเอกคนเดียว เกด๋วจะไม่แซ่บ แต่ชารินตบหัวจิ้งจอกน้อยอ่ะ แงงงว เจ็บมั้ยลูกกกกก
    #5496
    0
  16. #5411 MManatsawan (@MManatsawan) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 21:20
    หอมแก้ม 55555
    #5411
    0
  17. #5389 plspeachh (@ppppjih) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 19:03
    กรี๊ดดดดด พี่หมาป่า
    #5389
    0
  18. #5200 กระรอกoneday (@stepme) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 22:44
    กรี๊ดดดด พี่หมาป่าาาาาา
    หอมแก้มน้องง
    #5200
    0
  19. #5091 ningthanaporn (@ningthanaporn) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 10:17
    อะไร พี่หมาป่าทำอะไร
    #5091
    0
  20. #5085 parkxbyun (@oohsenoey) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 09:25
    น้องงงง555555
    #5085
    0
  21. #5082 somruethai1307 (@somruethai1307) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 01:25
    ผู้บ่าวหมาป่าหอมแก้ม โอยน้ารัก
    #5082
    0
  22. #5066 Mizza (@wawy111) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 07:22
    ฮะ เกิดอะไรขึ้นน
    #5066
    0
  23. #4851 PSTO (@PSTO) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 09:31
    หอมแก้ม!!! โถ่วเจ้าหมาป่าหลงเสน่ห์น้องจิ้งจอกเชียร์พี่หมาป่าได้มั้ยคะชอบบ5555555
    #4851
    0
  24. #4843 xxxlilly (@xxxlilly) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 04:34
    ยัยน้องงง ขนาดหมาป่ายังมาหอมแก้ม จะเสน่ห์แรงไปแล้ววว
    #4843
    0
  25. #4744 CcMΣW (@cute33cass) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 07:56
    เฮ้ยย หอมแก้ม!!! ยัยน้องเสน่ห์แรงจริง
    #4744
    0