(END) Red fox น้องจะตอบแทนพี่เอง (Yaoi)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 255,594 Views

  • 6,049 Comments

  • 12,296 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    1,022

    Overall
    255,594

ตอนที่ 6 : บทที่ 5 : ช่วยน้องด้วย! (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23844
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2264 ครั้ง
    13 ก.ค. 61








05


                ชริณถอนหายใจอยู่หน้าประตูบ้างตัวเองได้เกือบห้านาทีแล้ว เขาคิดหนักตั้งแต่ตอนอยู่ที่บริษัท ยิ่งใกล้เวลาเลิกงานเท่าไร เขาก็ยิ่งเครียดมากขึ้นเท่านั้น ไม่ได้อยากกลับบ้านเร็ว แต่เขาเองไม่รู้จะไปไหนต่อเหมือนกัน สุดท้ายก็ต้องกลับบ้านอยู่ดี


                ชริณยืนทำใจหน้าบ้านตัวเองอยู่นาน รู้ดีว่าเข้าไปต้องเจออะไรบ้าง ดูท่าแล้วเจ้ามนุษย์จิ้งจอกคงไม่ยอมรามือจากเขาง่าย ๆ แน่ ปรึกษาใครก็ไม่ได้อีก เขาสูดลมหายใจเข้าเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะตัดสินใจผลักประตูเข้าไป เอาวะ อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด! ยิ่งเห็นว่าเจ้ามนุษย์จิ้งจอกกำลังนั่งอยู่บนโซฟา ส่งรอยยิ้มมาให้กับเขา ยิ่งทำให้ชริณหวาดระแวงมันเข้าไปใหญ่


                แบบนี้ไม่ใช่เรื่องดีแน่ ๆ ....


            “กลับมาแล้วเหรอ” เจ้ามนุษย์จิ้งจอกเอ่ยทักเขาด้วยน้ำเสียงสดใส ถ้ามันมีหูงอขึ้นบนหัว มีหางโผล่เขาคงได้เห็นมันสับส่ายไปมาอย่างดีใจแน่


                “ก็เห็นอยู่ไม่ใช่หรือไง เห็นจะมาถามอีก” เขาตอบกลับเจ้ามนุษย์จิ้งจอกด้วยน้ำเสียงห้วน ๆ พร้อมกับโยนกระเป๋าทำงานลงข้าง ๆ มัน


                เรื่องเมื่อเช้าที่มันทำไว้กับชริณ เขายังไม่ลืม ยังโกรธอยู่ด้วย! เพราะมันทำให้เขาเดือดร้อน จนต้องหาพลาสเตอร์มาปิดรอยเอาไว้ เพื่อไม่ให้ใครถามอีก แสบกว่านี้ ดื้อกว่านี้ ไม่มีใครเกินเจ้ามนุษย์จิ้งจอกแล้ว


                ฝั่งมนุษย์จิ้งจอกก็ได้แต่มองชาริน ซังด้วยสายตาตัดพ้อ แต่น้องเข้าใจดีว่าตอนนี้อีกฝ่ายยังโกรธเรื่องเมื่อเช้าอยู่ ซึ่งน้องก็ผิดเองที่ไม่รู้จักหักห้ามใจตัวเอง


                “ใจร้ายจัง... แต่ชาริน ซังนั่งลงนะ ตรงนี้ ๆ” น้องมนุษย์จิ้งจอกพูดด้วยน้ำเสียงตัดพ้อเพียงแป๊บเดียว ก่อนจะกลับมาสดใสร่าเริงเหมือนเดิม รีบลุกขึ้นดึงชริณให้มานั่งที่ของตัวเอง ก่อนจะกุลีกุจอเดินเข้าไปในครัว หยิบน้ำเปล่าเย็น ๆ ที่เตรียมไว้ให้ก่อนชาริน ซังจะเลิกงานมาเสิร์ฟ


                “เหนื่อยไหม เดี๋ยวน้องนวดให้นะ” น้องมนุษย์จิ้งจอกพูดด้วยน้ำเสียงเอาอกเอาใจ ก่อนจะเดินอ้อมไปข้างหลังโซฟาแล้วนวดบริเวณต้นคอให้ชาริน ซัง หวังจะให้อีกคนหายเหนื่อยและเลิกโกรธตนเสียที ฝั่งชริณเองก็เงียบไป ปล่อยให้เจ้ามนุษย์จิ้งจอกทำ เพราะเขาก็ไม่รู้ว่าจะมาไม้ไหนเหมือนกัน


                “หายโกรธน้องหรือยัง” เจ้ามนุษย์จิ้งจอกนวดหลังคอให้เขานานเกือบห้านาที ก่อนจะหยุดนวดแล้วกระซิบถามข้างหูเขา


                “ไม่” ชริณตอบอย่างไม่ลังเล


                “ฮือ ไม่เป็นไรน้า เดี๋ยวน้องนวดอีกก็ได้ เอาให้หายโกรธไปเลย”


                “ไม่ต้องแล้ว” ว่าจบก็จับมือเจ้ามนุษย์จิ้งจอกออกพร้อมกับลุกขึ้น เตรียมจะเข้าห้องนอนเพื่อไปอาบน้ำให้หายเหนื่อยล้าแทน ทิ้งให้เจ้ามนุษย์จิ้งจอกที่ตั้งใจอยากจะเอาอกเอาใจ ปรนนิบัติเหมือนในโทรทัศน์มองตามตาละห้อย


                ฝั่งเจ้ามนุษย์จิ้งจอก หลังชาริน ซังเดินเข้าห้องนอนไปแล้วก็ถึงกับไหล่ตก ได้แต่ตัดพ้อกับตัวเองในใจ ดูท่าชาริน ซังคงจะโกรธน้องมากแน่ ๆ ขนาดอยากเอาอกเอาใจเพื่อให้หายโกรธ อีกฝ่ายก็ยังไม่ยอม ความลับแตกได้ไม่ทันไรก็แผลงฤทธิ์ใส่ชาริน ซังเสียแล้ว สมควรหากชาริน ซังจะตั้งแง่ใส่น้อง


                แอบนึกอยากย้อนเวลากลับไป ไม่เปิดเผยร่างแท้ของตัวเอง ปล่อยให้อีกฝ่ายเข้าใจไปเองว่าทุกอย่างเป็นเพียงแค่ความฝัน สถานการณ์อาจจะดีกว่าตอนนี้ก็ได้ แต่ภารกิจน้องล่ะ? เมื่อไรจะสำเร็จและถ้าถอยตอนนี้ก็คงไม่ทันแล้ว ยกเว้นจะทำให้ชาริน ซัง ผู้เป็นความหวังเพียงหนึ่งเดียวของน้อง ยอมรับตัวเองให้ได้


                น้องได้แต่ให้กำลังใจตัวเอง ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อไปสู้หน้าชาริน ซังต่อที่ห้องนอน ต้องตื้อ ต้องอ้อนเท่านั้น ถึงชนะใจชาริน ซัง


                เสียงน้ำอุ่นจากฝักบัวทำให้ชริณได้คิดเรื่องราวอะไร ๆ หลาย ๆ อย่างรวมไปถึงเรื่องราวของเจ้ามนุษย์จิ้งจอกด้วย หลายครั้งที่เขาเกิดคำถามในใจว่าจะเอายังไงกับมันต่อดี


                 ลึก ๆ แล้วเขาเข้าไม่อยากทิ้งมันหรือย้ายบ้านเพื่อหนีปัญหาเสีย เพราะคำพูดที่เคยให้ไว้กับเจ้าจิ้งจอกตั้งแต่เขายังไม่ล่วงรู้ความลับอันพิศวงนั่น ในขณะเดียวกันเขาเองก็ไม่อยากยอมรับให้ข้อเสนอของเจ้าจิ้งจอกด้วย แต่จะหนีปัญหาก็ใช่เรื่อง


                โตแล้ว...การหนีปัญหาไม่ใช่ทางออกที่ดีนัก

     

                 ถ้าเขาทำให้เจ้ามนุษย์จิ้งจอกท้องได้ ปัญหาจะจบหรือเปล่า? แต่ที่แน่ ๆ ชริณคงไม่สามารถทำตอนที่มีตัวเองยังมีสติแน่นอน เป็นเรื่องยากเกินไป หากต้องมีความสัมพันธ์กับคนที่ไม่ใช่คน


                แล้วถ้าเกิดเขาทำให้ตัวเองเมาล่ะ? วูบหนึ่งทำให้ชริณคิดอะไรดี ๆ ออก ครั้งแรกตอนที่มีอะไรกัน ต้นเหตุเกิดขึ้นตอนที่เขาเมามายจนไม่ได้สติ แล้วถ้าเขาทำแบบนั้นอีกครั้งล่ะ?


                “เอาวะ! วิธีนี้นี่แหละ เวิร์กสุด” ชริณว่ากับตัวเอง ขณะที่พันผ้าเช็ดตัวคาดเอวพอลวก ๆ เพื่อเตรียมไปแต่งตัวข้างนอก


                “....!!” เขาชะงัก ใจร่วงไปถึงตาตุ่ม  เมื่อเห็นเจ้ามนุษย์จิ้งจอกกำลังนั่งตาแป๋วอยู่บนเตียงอย่างเรียบร้อย เจอเหตุการณ์แบบนี้เป็นหนที่สองแล้ว แต่เขาก็ยังไม่ชิน เพราะคิดว่าตัวเองอยู่เพียงลำพังอยู่เรื่อย เจ้ามนุษย์จิ้งจอกที่ยังอยู่ในชุดเดียวกับเมื่อวานเอียงคอมองเขาอย่างสงสัย


                “ไปอาบน้ำ” ชริณพูดกับเจ้ามนุษย์จิ้งจอกเพียงสั้น ๆ พอเขาได้อาบน้ำแล้ว ไหนจะคิดวิธีดี ๆ ออก ใจก็เริ่มสงบลง ก่อนจะเดินไปยังตู้เสื้อผ้า เพื่อรีบหาชุดนอนมาใส่ พออยู่ในสภาพไม่ค่อยเรียบร้อยเท่าไรนัก ยอมรับว่ากลัวเจ้าจิ้งจอกจะพุ่งเข้ามาทำไม่ดีไม่ร้ายกับตน ยิ่งตอนนี้เดาทางไม่ค่อยถูก มิหนำซ้ำยังชอบเชิญชวนเขาทำลูกอยู่ด้วย


                “อาบน้ำ?


                ฝั่งเจ้ามนุษย์จิ้งจอกทวนคำอย่างงุนงง เพราะธรรมชาติไม่เคยสอนในจิ้งจอกอาบน้ำ ก่อนที่ภาพเหตุการณ์บางอย่างจะฉายขึ้นมาในความคิดของน้อง เป็นเหตุการณ์ที่จัดว่าสุดแสนจะสยอง ใช่แน่ ๆ! ต้องเป็นเหตุการณ์ตอนชาริน ซังหลอกล่อน้องเข้าห้องน้ำแน่ ๆ


                “น้องไม่อาบ!” น้องถึงกับส่ายหน้าพรืด อยากเชื่อฟังเป็นเด็กดีของชาริน ซังเหมือนกัน แต่เป็นตายร้ายดี น้องจะไม่ยอมอาบน้ำเด็ดขาด


                “ต้องอาบ” ชริณที่กำลังจะใส่เสื้อยืด หันมาพูดกับเจ้ามนุษย์จิ้งจอกเสียงแข็ง


                “ถ้าไม่อาบก็ไปนอนข้างนอก” เขายื่นข้อเสนอ


                “ไม่!” แต่เจ้ามนุษย์จิ้งจอกเองก็ไม่ยอมเช่นเดียวกันและไม่มีท่าทีจะยอมเชื่อฟังง่าย ๆ ด้วย ทำเอาชริณถึงกับถอนหายใจ ไม่ทันไรเขาก็ต้องเจอปัญหาแล้ว ไม่ว่าจะหมาที่บ้านเมืองไทยหรือสัตว์ป่าก็ต่างไม่ชอบอาบน้ำกันทั้งนั้น เห็นทีก่อนเข้านอนชริณจะต้องพาเด็กอาบน้ำเสียก่อน ถึงจะได้หลับนอน






 

                “ปล่อยน้องงง ไม่อาบ!


                “อย่าดื้อ! เมื่อกี้จะทำอะไร! ถ้ากัด ตบนะ” ชริณว่าเสียงเข้ม เมื่อเจ้ามนุษย์จิ้งจอกที่ยังอยู่ในร่างมนุษย์ทำท่าจะงับนิ้วเขาอย่างดื้อรั้น เป็นอย่างที่คิดไว้จริง ๆ สุดท้ายเขาก็ต้องลากเจ้ามนุษย์จิ้งจอกเข้ามาอาบน้ำด้วยความทุลักทุเล


                ชริณที่อยู่ในสภาพเกงกางขาสั้นตัวเดียว ลากเจ้ามนุษย์จิ้งจอกเข้ามาในห้องน้ำด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดของตัวเอง  มันเหนื่อยกว่าการหลอกล่อเจ้าจิ้งจอกแดงเข้าห้องน้ำเยอะ เพราะตอนนั้นแค่ใช้อาหารล่อก็ได้แล้ว แต่ตอนนี้มันไม่ใช่... เมื่อเขาลากเจ้ามนุษย์จิ้งจอกเข้ามาได้สำเร็จ ชริณก็รีบปิดประตู เอาตัวบังไม่ให้เจ้ามนุษย์จิ้งจอกสุดดื้อหนี


                “น้องขอไม่อาบนะ ๆ สัญญาจะตามใจทุกอย่างเลย แต่ขอไม่อาบน้ำนะ” เมื่อไม่เห็นหนทางที่จะรอดแล้ว น้องก็รีบอ้อนชาริน ซังใหญ่ พยายามจะขยับตัวมาซุกอกชาริน ซัง หวังจะให้อีกฝ่ายใจอ่อน ไม่ต้องให้น้องอาบน้ำ เพราะน้องไม่ชอบจริง ๆ


                “ไม่!ทว่ามุกอ้อนของน้องกลับไม่ได้ผล เพราะชาริน ซังเองก็ไม่ยอมแพ้ แม้น้องจะพยายามอ้อนตาแป๋วก็ตาม


                “ถอดเสื้อผ้าออก”


                “ไม่”


                “จิ๊ ทำไมดื้ออย่างงี้ว่ะ” ชริณว่าพร้อมกับขยับเข้าใกล้เจ้ามนุษย์จิ้งจอก หมายจะถอดเสื้อผ้าให้ ซึ่งเจ้ามนุษย์จิ้งจอกก็พยายามขัดขืนสุดกำลัง จนเขาต้องจ้องตาดุถึงยอมเรียบร้อย


                “ไม่อาบไม่ได้เหรอ” เจ้ามนุษย์จิ้งจอกพูดใส่กำแพง ในที่สุดเจ้ามนุษย์จิ้งจอกก็อยู่ในสภาพเปลือยเปล่าเหมือนตอนที่มา ชริณให้เจ้ามนุษย์จิ้งจอกหันหน้าใส่กำแพง เขายอมเห็นก้นชมพูอ่อน ๆ ของมัน ดีกว่าเห็นอะไรที่เขามีเหมือนกันยังดีกว่า


                “ถ้าไม่อาบ ก็ไม่ต้องทำแล้วมั้งลูกเนี่ย” เขาว่าเตรียมจะเอื้อมมือเปิดน้ำเพื่ออาบให้มัน เพราะยิ่งอาบช้า อากาศก็ยิ่งหนาวมากขึ้นเรื่อย ๆ วันนี้เขาจะอาบน้ำให้เจ้ามนุษย์จิ้งจอกก่อน เพื่อสอนให้มันรู้จักวิธีการอาบน้ำของมนุษย์ ในวันหน้ามันจำได้รู้จักอาบเอง


                “ลูกงั้นเหรอ....ชาริน ซังยอมแล้วเหรอ” พอได้ยินคำว่าลูก เจ้ามนุษย์จิ้งจอกก็รีบหันมาถามชริณด้วยน้ำเสียงสดใส


                “ถ้าอาบน้ำ เชื่อฟัง ทำตัวเองให้หอม ๆ จะพิจารณาอีกที” เขาว่า


                “งั้นเรามาอาบน้ำกันเถอะ น้องชอบอาบน้ำ!








                “ฮึก....”


                “ขวดนี้เป็นสบู่ เวลาใช้ก็กด ๆ แบบนี้แล้วเอามาถูให้ทั่ว กินไม่ได้เข้าใจไหม”


                “ฮ—ฮึก เมื่อไรจะเสร็จอะ”


                “ยังไม่ถึงนาทีเลย...”


                “น—น้องอยากออกไปแล้ว ฮือ...” เสียงงอแงเหมือนเด็กดังขึ้นเป็นระยะ ๆ ลงชริณได้ลงมืออาบน้ำให้เจ้ามนุษย์จิ้งจอกอย่างเป็นจริงเป็นจังเสียที เขาจับมือมันลูบไล้ตามร่างกายของตัวเอง พร้อมกับสอนว่าแต่ละขวดมีหน้าที่ทำอะไรบ้างและไว้ใช้ตรงไหน เจ้ามนุษย์จิ้งจอกฟังคำสอนของเขาขณะที่น้ำตานองหน้าไปด้วย


                ร่างเล็กเอียงเอนมาซบแผ่นอกของชริณ กลายเป็นว่าตอนนี้เขาอาบน้ำหนที่สองแล้ว เมื่อเขาไม่ยอมปล่อยไปง่าย ๆ จากเอนเอียงก็เปลี่ยนเป็นหันหน้ามา กอดหมับเข้าที่เอวของเขาอย่างถือวิสาสะ มือนิ่มกอดเอวเขาไว้แน่น ยิ่งกว่าแมวกลัวน้ำ สงสัยจะไม่ชอบอาบน้ำจริง ๆ ที่บอกว่าชอบอาบน้ำ ทั้งหมดทั้งมวลก็แค่อยากเอาใจเขาเท่านั้น


                “ไหนบอกว่าชอบอาบน้ำ” ชริณถามทั้งหน้ายิ้ม ตอนนี้เจ้ามนุษย์จิ้งจอกที่แสบสันที่สุดในปฐพีได้สิ้นฤทธิ์เดชไปแล้ว หรือเพียงแค่เจ้าจิ้งจอกแดงที่กลัวการอาบน้ำมากที่สุดไว้เท่านั้น


                “ไม่ชอบแล้ว... รีบ ๆ เสร็จสักที!” เจ้ามนุษย์จิ้งจอกสั่งการ มิหนำซ้ำยังไม่ยอมถูสบู่อีก แต่เอามือมากอดเอวเขาไว้แทน มันน่านัก!               


                “อีกแป๊บหนึ่ง” ชริณว่า


                “ชาริน ซังแกล้งน้อง!


                “จะแกล้งได้ไง ก็เห็นอยู่นี่ว่ามันยังไม่เสร็จ ไม่ยอมถูร่างกายตัวเองอีก ปล่อยให้ฉันถูให้ สะอาดไหมก็ไม่รู้” เขาว่ายาวเหยียด พยายามไม่ให้ความสนใจกับการลูบไล้ร่างกายของเจ้ามนุษย์จิ้งจอกมากเกินไป อันไหนไม่ควรสัมผัสเขาก็พยายามเลี่ยง แต่ก็แอบสงสัยว่าทำไมผิวของเจ้ามนุษย์จิ้งจอกมันถึงได้นุ่มนิ่มนัก  


                แป๊ะ!


            “โอ้ย! ตีมือน้องทำไม”


                “ทำเป็นเนียน อย่าคิดว่าไม่รู้ทัน” ชริณว่าเสียงเข้ม เขาเพิ่งตีมือเจ้ามนุษย์จิ้งจอกไป หลังมันทำเนียน พยายามจะสอดมือเข้ามาในกางเกงเขา เผลอเป็นไม่ได้ ก่อนที่ชายหนุ่มจะบีบเข้าที่บั้นท้ายของเจ้ามนุษย์จิ้งจอก เพื่อเป็นการลงโทษอีกครั้ง

      

               “อย่าบีบก้นน้อง”


                “งั้นก็เก็บมือตัวเองไปเลย”


                “ฮือ...ก็ได้” สุดท้ายเจ้ามนุษย์จิ้งจอกก็ยอมทำตามอย่างไม่เต็มใจเท่าไรนัก เลิกกอดเอวชริณแล้วกอดอกตัวเองแทน


                “เจ้าจิ้งจอก”


                “จ๋า...”


                “มีชื่อไหม? ชื่อแบบชื่อเรียกน่ะ ไม่ใช่คำว่าน้อง” ชริณชวนคุย หลังเขาเริ่มสระผมให้มัน เจ้ามนุษย์จิ้งจอกนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธ


                “ไม่มีหรอก...พ่อก็เรียกน้อง แม่ก็เรียกน้อง ทุกคนเรียกน้องหมด”


                “แล้วอยากมีชื่อไหม” ชริณถามต่อ ถ้ามันไม่มีชื่อ เขาจะได้ตั้งชื่อให้ อืม...ชื่อน้องแสบสัน คงบอกอุปนิสัยของเจ้าตัวได้เป็นอย่างดี


                “ไม่อยาก...ไม่เอาหรอก น้องก็คือน้องไง”


                “น้องแสบสันเป็นไง” เขาลองเสนอชื่อ เผื่อเจ้ามนุษย์จิ้งจอกจะชอบ


                “ไม่เอา แล้ว...แล้วฮือ...เมื่อไรจะเสร็จอะ อยากออกไปจากห้องน้ำแล้ว”


                “งั้นก็หลับตา จะล้างผมให้”


                ในที่สุดการจับเจ้ามนุษย์จิ้งจอกอาบน้ำครั้งแรกก็สิ้นสุดลง ชริณรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเป็นพี่เลี้ยงเด็กยังไงยังงั้น  เขายกผ้าเช็ดตัวผืนที่ไม่เคยใช้ให้เจ้ามนุษย์จิ้งจอกหนึ่งผืน ให้มันจัดการเช็ดตัวเอาผ้าคลุมร่างเอาไว้แล้วเขาก็เดินไปหาชุดนอนอีกชุดเพื่อให้เจ้าจิ้งจอกสวมใส่ในค่ำคืนนี้ โดยที่มันยืนรออยู่ห้องน้ำ


                “ชาริน ซัง น้องหนาว...”


                “เดี๋ยวกำลังหาให้เนี่ย”


                สุดท้ายเขาก็เลือกเสื้อยืดสีขาวโง่ ๆ กับกางเกงขาสั้นให้กับมัน เจ้ามนุษย์จิ้งจอกรีบรับและใส่เสื้อผ้าที่เขาเลือกให้อย่างไม่อิดออดแม้แต่คำเดียว  พอเจ้ามนุษย์จิ้งจอกอยู่ในหมวดไม่ดื้อรั้นแบบนี้ ก็ค่อยน่าคบหาขึ้นมาหน่อย ไม่เอาแบบตอนเจอครั้งแรกแล้วนะ ชริณขยาดเหลือเกิน แบบนั้นเขาปวดหัวตาย ทำท่าจะแยกเขี้ยวใส่ตลอดเวลา มิหนำซ้ำยังใช้กำลังกันอีก


                “เสร็จแล้ว” เจ้ามนุษย์จิ้งจอกว่าพร้อมกับส่งรอยยิ้มสดใสมาให้ทางเขา นั่นทำเอาเขาถึงกับกระแฮ่มเสียง เพื่อตั้งหลัก ชริณก็เพิ่งสังเกตว่ามันมีเขี้ยวด้วย สมกับที่เป็นมนุษย์จิ้งจอกจริง ๆ


                ดวงตากลมโตดูซุกซนตลอดเวลา ไหนจะรอยยิ้มสดใสนั่นอีก คงสามารถทำให้ใคร ๆ ตกหลุมรักได้อย่างง่ายดาย หากเจ้ามนุษย์จิ้งจอกเป็นเพียงแค่มนุษย์ปกติ..


                “ก็ดีแล้ว”


                “งั้นแสดงว่าคืนนี้น้องนอนกับชริณ ซังได้ใช่ไหม” เจ้ามนุษย์จิ้งจอกเอ่ยถามอย่างลุ้น ๆ


                “เออ”


                “เย้...งั้นเรามาทำลูกกันเถอะ คืนนี้เลย” เจ้ามนุษย์จิ้งจอกกระโดดไปมาอย่างดีอกดีใจ ตั้งท่าจะมาโผกอดเขา ทำเอาชริณถึงกับยกมือห้ามแทบไม่ทัน


                “ใครบอกว่าจะทำลูก”


                “อ้าว...ก็ชาริน ซังไง จะผิดคำพูดกับน้องเหรอ”


                “ฉันไม่ได้บอกว่าจะทำลูกคืนนี้สักหน่อย บอกแค่ว่าจะพิจารณาเรื่องนี้อีกครั้ง”


                “ฮือ....แล้วทำไมคิดนานจัง” เมื่อไม่ได้เป็นอย่างที่ตัวเองหวังเอาไว้ เจ้ามนุษย์จิ้งจอกก็แสดงท่าทีผิดหวังออกมาอย่างเห็นได้ชัด เจ้ามนุษย์จิ้งจอกขยับตัวเข้ามาใกล้ชาริน ซังอย่างแนบเนียน ก่อนที่มือเล็กโอบเอวหนาอีกครั้ง เงยหน้าขึ้นจ้องชาริน ซังตาแป๋วอย่างรอคำตอบ


                “แล้วทำไมถึงอยากทำลูกจัง” ชริณถามในสิ่งที่ตัวเองสงสัย


                “ก็มันเป็นภารกิจน้อง แล้วน้องต้องทำให้สำเร็จด้วย.....ช่วยกันหน่อยนะ ๆ ถือว่าคนญี่ปุ่นด้วยกัน”


                “ใครบอกว่าฉันเป็นคนญี่ปุ่น ฉันเป็นคนไทยต่างหาก”


                “คนไทย? คืออะไร น้องไม่รู้จัก”


                “ก็อยู่แต่ในป่าจะรู้จักได้ไงเล่า!”


                “งั้น...ถึงจะเป็นคนไทยแต่ก็ช่วยน้องหน่อยนะ ๆ” เจ้ามนุษย์จิ้งจอกพยายามอ้อนอีกครั้ง คราวนี้นอกจากจะโอบกอดเอวชริณไว้แน่นแล้ว ยังพยายามดันตัวว่าที่สามีล้มใส่เตียงที่อยู่ไม่ไกลอีกด้วย แต่ชริณไหวตัวทัน ชายหนุ่มขืนตัวเองไว้ไม่ยอมง่าย ๆ


                ในที่สุดก็ได้เวลาเข้านอนเสียที หลังจากที่ชริณควรจะได้นอนตั้งนานแล้ว แต่ต้องเจียดเวลามาสอนเจ้าลูกหมาอาบน้ำก่อน แม้จะปิดไฟลงแล้ว แต่เจ้ามนุษย์จิ้งจอกหาได้สิ้นฤทธิ์ไม่ ทันทีที่ไฟในห้องดับลง เจ้ามนุษย์จิ้งจอกก็ขยับมาใกล้ชริณ จนในที่สุดมันก็ได้นอนเกยอกว่าที่สามีอย่างสมใจอยาก


                “ชาริน ซังกอดเอวน้องหน่อยสิ น้องหนาว”


                “มากไป” ชริณตอบเพียงสั้น ๆ ยอมให้นอนเกยบนอกก็แล้ว ยังจะให้เขาโอบเอวอีก ได้คืบจะเอาศอกเสียจริง


                “ตัวชาริน ซังห๊อมหอม” เสียงเจื้อยแจ้วของเจ้ามนุษย์จิ้งจอกดังขึ้นเป็นระยะ ๆ เหมือนพลังงานของมันในแต่ละวันมีมากเกินไป ในขณะที่ชริณก็ใกล้จะเข้าสู่ห้วงนิทราอยู่รอมร่อแล้ว เพราะวันนี้เขาทำงานเต็มวัน เหนื่อยใช่ย่อย ไหนเวลาว่างก็ไม่เคยได้พักอีก เพราะคิดหนักกับเรื่องของมนุษย์จิ้งจอกแทบทั้งวัน


                เขาว่าช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์คงต้องได้พาเจ้ามนุษย์จิ้งจอกไปห้างเพื่อเลือกซื้อของใช้จริง ๆ จังเสียที อย่างน้อยก็พวกเสื้อผ้า เจ้ามนุษย์จิ้งจอกตัวเล็กกว่าเขา ทำให้เสื้อผ้าบางชิ้นยามมันสวมใส่ดูหลวมโคร่งไปหมด ไหนจะของใช้บางอย่างมันก็ไม่สามารถใช้ร่วมกับเขาได้อีก


                “ชาริน ซัง...”


                “.....”


                “หลับแล้วเหรอ?


                “อือ....” ชริณได้แต่ขานรับเจ้ามนุษย์จิ้งจอกอย่างสุดแสนจะรำคาญ มันไม่เหนื่อยบ้างหรือไงถึงได้ชวนเขาคุยไม่ยอมหยุดเสียที


                “งั้นน้องขอเอาปากแตะกันได้ไหม” เมื่อเห็นว่าชาริน ซังกำลังเคลิ้มหลับและเวลานี้เหมาะสมที่สุดแล้ว เจ้ามนุษย์จิ้งจอกก็รวบรวมความกล้า พูดในสิ่งที่ตัวเองต้องการออกมา จากที่ดูโทรทัศน์ในช่วงบ่าย น้องจำได้ว่านอกจากการนวดแล้ว ยังมีการเอาปากประกบเพื่อปิดท้ายด้วย การง้อถึงจะเสร็จสมบูรณ์


                “.....”


                ฝั่งเจ้าจิ้งจอกเมื่อไม่ได้รับคำตอบจากปากชาริน ซัง น้องก็ถือว่านั่นเป็นการอนุญาตแล้ว ร่างเล็กลุกขึ้นเพื่อตั้งหลัก แล้วค่อย ๆ โน้มหน้าเข้าไปใกล้กับชาริน ซัง ก่อนที่กลีบปากเล็กประกบเบา ๆ ที่กลีบปากหนาของอีกคน หลังอยากทำมานานแล้ว และจดจำวิธีนี้มาจากโทรทัศน์ว่า หากทำแล้วจะทำให้คนที่ได้รับสัมผัสรู้สึกดี


                ....ทว่าเพียงแค่ได้สัมผัสกันอย่างบางเบา เจ้ามนุษย์จิ้งจอกก็รู้สึกใจเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง น้องไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่มันทำให้น้องรู้สึกดี ขนาดคนให้ยังรู้สึกดีขนาดนี้ ก็คงไม่แปลกหากคนรับสัมผัสจะรู้สึกดีเช่นกัน


                จังหวะที่ใกล้หมดลมหายใจแล้วน้องก็ค่อย ๆ ผละออกอย่างแสนเสียดาย ทว่าชาริน ซังกลับจับหัวน้องให้ปากของเราประกบกันอีกครั้ง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อชาริน ซังพยายามจะสอดลิ้นเข้ามาในโพลงปากน้อง ทั้ง ๆ ที่ยังหลับตาอยู่


                “อือ....” น้องได้แค่ครางงึมงำ หลังรู้สึกว่าตัวเองใกล้จะหมดลมหายใจ ยิ่งชาริน ซังเป็นฝ่ายเริ่มก่อน น้องก็ยิ่งใจเต้นแรงมากขึ้นเท่านั้น นานเกือบนาที จนน้องต้องทุบอก ชาริน ซังถึงยอมผละออก


                “พอใจยัง” ชาริน ซังลืมตาขึ้นมา มองเจ้ามนุษย์จิ้งจอกด้วยสายตาเรียบนิ่ง แต่นั่นกลับทำให้น้องหน้าร้อนผ่าว อย่างไร้สาเหตุ


                ความเงียบเข้าปกคลุมเราทั้งคู่ ต่างฝ่ายต่างไม่พูดอะไรออกมา ชาริน ซังเองก็ไม่ได้มีท่าทีรำคาญหรือโมโหที่น้องทำแบบนั้น แต่ก็มองน้องด้วยสายตาเรียบนิ่ง เดาทางไม่ออก


                ก่อนที่เสียงโทรศัพท์ของชาริน ซังจะดังขึ้นขัดจังหวะเราเสียก่อน ชาริน ซังคว้าโทรศัพท์มาดูแล้วเหลือบมองหน้าเจ้ามนุษย์จิ้งจอกครู่หนึ่ง


                “เดี๋ยวมา รออยู่นี่ไม่ต้องออกไป” ชาริน ซังว่าเช่นนั้นแล้วถือโทรศัพท์ลุกออกไปคุยข้างนอก ปล่อยให้น้องสงสัยว่าใครโทรมาในเวลานี้


                ชาริน ซังออกไปแล้ว... แต่อีกฝ่ายคุยโทรศัพท์นานเหลือเกิน ปกติน้องไม่เคยสงสัย แต่ไม่เคยมีใครโทรหาชาริน ซังในเวลานี้ ดูเหมือนจะเป็นเรื่องสำคัญมาก จนน้องอดสงสัยไม่ได้ ต้องลงจากเตียง เพื่อไปแอบฟัง แอบมองผ่านประตูห้องนอนที่ยังพอมีซี่เล็ก ๆ ให้มองลอดออกไปข้างนอกได้


                ถึงร่างกายในเป็นมนุษย์ แต่ทักษะบางอย่างของจิ้งจอกก็ยังติดตัวมาด้วย อย่างน้อยใบหูที่ประสาทสัมผัสดีกว่ามนุษย์ทั่วไป ทำให้น้องลองเอาหูแนบประตูดู เผื่อได้ยินอะไรบ้าง


                เมื่อได้รับคำตอบแล้วว่าเป็นใคร น้องก็ได้แต่มองแผ่นหลังชาริน ซังตาแป๋วผ่านซี่ประตูแคบ ๆ ...แอบมอง แอบฟังชาริน ซังคุยโทรศัพท์ผู้หญิงคนนั้น....เสียงของเธอเหมือนจะกำลังร้องไห้ ฟังไม่ได้ศัพท์เท่าไรนัก และดูเหมือนเธอจะให้ชาริน ซังปลอบตลอดทั้งคืน


                 น้องรู้ดีว่าชาริน ซังมีใจให้ผู้หญิงคนนั้น เขารักเธอ รู้สึกดีกับเธอ...  แต่...แต่น้องอยากมีแบบนั้นบ้าง....อยากให้ชาริน ซังพูดน้ำเสียงอ่อนโยนแบบนั้นกับน้องบ้าง โดยที่น้องไม่ต้องอ้อน ปฏิบัติกับน้องด้วยความเต็มใจ เหมือนเธอคนนั้น...เป็นน้องไม่ได้เหรอ







                ซากุระทะเลาะกับแฟนและเธอโทรมาปรึกษาเขา นั่นคือสิ่งที่ชริณรับรู้....


            เธอวางสายไปได้เกือบสิบนาทีแล้ว แต่ชริณยังนั่งอยู่ที่เดิม กำลังวิเคราะห์เรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ เขาไม่เข้าใจการกระทำของซากุระ เหมือนเธอจะมีใจให้ แต่ก็มาปรึกษาเรื่องแฟนกับเขา นั่นทำให้เขาสับสน เหมือนจะให้ความหวัง แต่ก็ไม่....


                เขาได้แต่ถอนหายใจออกมา ถึงปากบอกว่าจะแย่งซากุระมาจากผู้ชายคนนั้น แต่สุดท้ายก็เป็นแค่เรื่องขำขันที่เอาไว้พูดโม้กับเมฆก็เท่านั้น เขาไม่กล้าหรอก... เขาไม่กล้าแย่งคนมีเจ้าของมาจากใคร พ่อแม่ไม่เคยสอนให้ชริณทำแบบนั้นและเขาไม่แน่ใจว่าหากซากุระเล่นด้วย.. ขณะที่ตัวเธอเองมีเจ้าของอยู่แล้ว เขาจะสามารถมองเธอในแบบเดิมได้ไหม...


                “เฮ้อ...” ชริณถอนหายใจออกมาอีกระลอก พยายามเลิกสนใจเรื่องของซากุระ เธอก็แค่มองเขาเป็นแค่เพื่อนคนหนึ่ง ไม่อย่างนั้นคงไม่กล้ามาปรึกษาเรื่องความรักกับเขาหรอก


                “....”


                เขาถึงกับชะงักไป เมื่อเดินกลับมาห้องนอนก็เห็นเจ้ามนุษย์จิ้งจอกกำลังหลับโดยการนั่งกอดเข่าเอาหัวพิงผนังห้องข้างประตูเอาไว้ เป็นท่านอนที่แปลกดี แต่ก็สามารถบอกได้ว่าเจ้ามนุษย์จิ้งจอกได้ทำอะไรก่อนที่จะเผลอหลับไป คงจะแอบฟังเขาคุยโทรศัพท์น่ะสิท่า สั่งอะไรไม่เคยทำตาม สมควรแล้วที่จะชื่อน้องแสบสัน


                “นี่ก็ซนจัง” เขาบ่นเบา ๆ แต่ถึงอย่างนั้นชริณก็ไม่ได้ใจร้าย ปล่อยให้เจ้าจิ้งจอกนอนแบบนั้นทั้งคืนได้ลงคอ เขาค่อย ๆ ช้อนร่างมันขึ้น อุ้มไปวางบนเตียงให้ได้นอนดี ๆ


                “ฮือ...อย่าทิ้งน้องนะ”


                 “หืม?


                “ไม่เอา...ม—ไม่ทิ้งน้อง ฮึก” เสียงบ่นงึมงำของเจ้ามนุษย์จิ้งจอกที่ไม่ฟังไม่ค่อยได้ศัพท์นัก แต่ก็พอเดาได้ว่ามันพูดอะไร ทำเอาชริณถึงกับขมวดคิ้ว ยิ่งไปกว่านั้นเขาเพิ่งสังเกตว่าขนตาของเจ้ามนุษย์จิ้งจอกชุ่มไปด้วยน้ำตา...


                “ทิ้งอะไร ไม่ทิ้งหรอก” เขาว่าแล้วลูบหัวมันอย่างเผลอเอ็นดู


                พอสิ้นฤทธิ์แล้วค่อยดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาหน่อย จริง ๆ หากชริณไม่เห็นกับตาว่าเจ้าจิ้งจอกกลายร่างเป็นจิ้งจอกแดงได้ เขาคงเข้าใจว่ามันเป็นลูกครึ่งลิงค่างไปแล้ว เพราะไม่เคยอยู่เป็นสุขสักที แต่ดีหน่อยที่มันรู้ภาษา จึงไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้กับเขา นอกจากการชักชวนทำลูกทุกสิบนาที


                ชริณได้แต่ถอนหายใจอย่างระอา ยิ่งมองใบหน้าอ่อนเยาว์แต่นิสัยแก่แดดของเจ้าจิ้งจอก เขารู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังเลี้ยงลูกอยู่อย่างไงอย่างงั้น ก่อนจะห่มผ้าให้มัน เพราะตอนกลางคืนก็หนาวใช่ย่อย


                “ฝันดีล่ะกัน ไอ้แสบ” เขากล่าวราตรีสวัสดิ์มัน ก่อนจะหลับตาลงเก็บแรงไว้สู้กับเช้าวันใหม่






 

                “ห้ามดื้อ”


                “น้องไม่เคยดื้อ!


                “แต่ไม่เคยอยู่เฉย”


                “ก็แค่อยากช่วย!


                “นี่เถียงฉันเหรอ?


                “.....”


                เสียงโวยวายระหว่างชริณและเจ้ามนุษย์จิ้งจอกดังขึ้นตั้งแต่ช่วงเช้าของวัน หลังก่อนออกจากบ้าน เขากำชับให้เจ้ามนุษย์จิ้งจอกดูแลบ้านดี ๆ หรือดื้อห้ามซน หรือทำอะไรที่เขาไม่ได้สั่งเหมือนเช่นทุกที เพราะเจ้ามนุษย์จิ้งจอกไม่เคยอยู่เฉย ทำโน้นทำนี่ตลอด รวมถึงการใช้งานเครื่องใช้ไฟฟ้าด้วย เขาก็แค่กลัวว่าหากมันทำพลาด รู้เท่าไม่ถึงการณ์อาจทำให้บ้านหลังนี้วายวอดทั้งหลังก็เป็นได้


                “เข้าใจที่ฉันสั่งไหม”


                “เข้าใจแล้ว”


                “ก็ดี....”


                “ชาริน ซัง”


                “…?

                “วันนี้จะพาน้องออกไปข้างนอกเหรอ” เจ้าจิ้งจอกทวนถาม หลังเมื่อช่วงเช้าชริณได้บอกไว้ว่าให้เตรียมตัว เลิกงานเสร็จจะแวะพาออกไปซื้อของที่ห้างสรรพสินค้าแถวบ้าน


                “อืม ก็เตรียมตัวไว้แล้วกัน” ชริณว่า เขารอให้ถึงวันหยุดสุดสัปดาห์ไม่ได้แล้ว เพราะของบางอย่างเช่นของกิน ของใช้เริ่มหมดไปแล้ว จึงต้องเปลี่ยนแผน วันนี้เลยต้องไปซื้อของเข้าตู้เย็นและถือโอกาสไปหาซื้อเสื้อผ้าขนาดเท่าตัวเจ้าจิ้งจอกเสียเลย


                “ดีใจจัง”


                “เดี๋ยวเลิกงานแล้วฉันจะรีบกลับมา ทำตัวดี ๆ เข้าไว้ล่ะ ไปแล้ว” เขาว่าเพียงสั้น ๆ ก่อนจะคว้ากระเป๋าทำงานเตรียมเดินทางไปบริษัท

          

           ชาริน ซังออกไปทำงานแล้ว แต่น้องยังหุบยิ้มไม่ได้ รู้สึกดีใจแปลก ๆ ที่จะได้ออกไปท่องโลกกว้างกับชาริน ซัง น้องดีใจมาก จนเผลอกลับคืนเป็นร่างจิ้งจอกแดงเหมือนเดิม แม้จะแอบเจ็บปวดกับเรื่องเมื่อคืน แต่พอคิดไปว่าเมื่อคืนชาริน ซังก็ประกบปากน้องกลับเช่นกัน จึงพอทำให้หักล้างไปได้ ยิ่งวันนี้จะได้ออกไปข้างนอกกับชาริน ซัง น้องก็ยิ่งดีใจ


                เจ้าจิ้งจอกเดินไปยืนอยู่หน้าตู้เย็นที่มีเงาสะท้อนของตัวเองอย่างสบายใจ ดูพวงหางตัวเองอีกครั้ง แม้พวงหางจะไม่ได้สวยเฉกเช่นเดิม พอที่จะโชว์ชาริน ซังได้อีกแล้ว เพราะบาดแผลจากน้ำมือมนุษย์คราวนั้น แต่พอมาถึงตอนนี้ มันก็ยังพอมองได้ ดีกว่าวันแรก ๆ อยู่มาก ตอนนั้นทำให้เจ้าจิ้งจอกแดงรู้สึกอาย เหมือนถูกมนุษย์แต่งแต้มความอัปยศไว้ให้


                น้องไม่รู้หรอกว่าห้างสรรพสินค้าคืออะไร ชาริน ซังจะพาน้องไปที่ไหน แต่คิดว่ามันต้องสนุกเหมือนตอนไล่ล่ากระต่ายป่าแน่ นั่นทำให้น้องในร่างจิ้งจอกแดงตัวจ้อย กระโดดไปมาบนพรมเช็ดเท้าอย่างดีอกดีใจ เฝ้ารอให้ชาริน ซังรีบกลับบ้าน


                เพราะชาริน ซังกำชับว่าห้ามทำอะไรทั้งนั้น นอกจากอยู่เฉย ๆ ทำให้น้องเลือกที่จะสงบเสงี่ยม เชื่อฟังคำสั่งของชาริน ซังแต่โดยดี รอจนกระทั่งชาริน ซังกลับบ้านมา....


                “กลับมาแล้ว!” เสียงสดใสของเจ้ามนุษย์จิ้งจอกดังขึ้นทันที เมื่อได้ยินเสียงไขประตูบ้าน หากในร่างมนุษย์มีหางโผล่ตรงบั้นท้าย มีหูโผล่บนหัวจนได้เห็นภาพเจ้ามนุษย์จิ้งจอกแสดงความดีอกดีใจอย่างเห็นได้ชัด ไม่ใช่แค่การยืนย่ำเท้าบนพรมไปมา มองประตูที่กำลังถูกเปิดตาลุกวาว


                ชริณที่เพิ่งเปิดประตูบ้านเข้ามาถึงกับชะงักไป เมื่อเห็นเจ้ามนุษย์จิ้งจอกกำลังยืนยิ้มแฉ่งอยู่หน้าประตู แสดงท่าทางดีอกดีใจ เหมือนนั่งรออยู่หน้าประตูนานแล้ว


                อะไรจะดีใจปานนั้น...


            “ก็แค่ไปซื้อของเองแป๊บเดียวเอง จะดีใจทำไม ขยับไปสิ....จะเอากระเป๋าเข้าไปไว้ มันหนัก”


                “เดี๋ยวน้องช่วย” เจ้ามนุษย์จิ้งจอกว่า ก่อนจะกุลีกุจอมารับกระเป๋าทำงานจากมือชาริน ซัง เอาไปไว้ตรงที่เก็บ


                ดวงตาสุกใส ดูซุกซนและท่าทีตื่นเต้นจนดูล้น ๆ ของเจ้ามนุษย์จิ้งจอก ทำเอาชริณถึงกับหลุดขำออกมา ไม่รู้ว่าเจ้าแสบสันคิดว่าการไปห้างสรรพสินค้า มันคือการไปเล่นสวนสนุกกันหรือไง ถึงได้กระดี๊กระด๊าขนาดนี้ เลือกซื้อของที่ห้างมันสนุกน่าเบื่อจะตาย แถมยังปวดขาอีกต่างหาก


                “ไปกันเถอะ!


                “เดี๋ยว ๆ ขอพักก่อน” ชริณว่า “หิวน้ำว่ะ ไปหยิบน้ำมาให้หน่อยดิ”


                “ได้เลยจ้ะ!” เจ้ามนุษย์จิ้งจอกรับคำ รีบวิ่งไปหยิบน้ำเย็น ๆ ออกมาจากตู้ ชริณจึงเข้ามานั่งพักบนโซฟาเพื่อตั้งหลักก่อน วันนี้หลังเลิกงานเสร็จ เขาก็รีบกลับบ้านเร็วกว่าปกติ เพราะมีที่ต้องไปต่อ จากบริษัทกลับมาถึงบ้าน พอรีบกลับก็เหนื่อยใช่ย่อย ทำเอาเขาถึงคอแห้งผาก เกิดอาการกระหายน้ำกะทันหันแถมยังเหงื่อซกอีก


                “น้ำมาแล้วจ้ะ” เจ้ามนุษย์จิ้งจอกรีบเอาน้ำเย็น ๆ มาเสิร์ฟตามคำสั่งของชาริน ซัง ก่อนจะนั่งลงข้าง ๆ จ้องชาริน ซังที่ดื่มน้ำตาแป๋ว ทำเอาคนถูกจ้องถึงกับดื่มไม่ลง


                “ม—มองอะไร ไม่เคยเห็นคนดื่มน้ำหรือไง” ชริณถึงกับทำตัวไม่ถูก เมื่อถูกเจ้ามนุษย์จิ้งจอกจ้องไม่เลิก


                “ชาริน ซังหล่อจัง”


                “.....”


                “อยากได้...” ตอนแรกชริณก็ตั้งรับไม่ทันที่ถูกเอ่ยชมแบบโต้ง ๆ คนปกติไม่มีใครเขาทำแบบนี้หรอก แต่ประโยคตามหลังของเจ้ามนุษย์จิ้งจอก ฟังดูทะแม่ง ๆ ไม่ค่อยน่าไว้ใจเท่าไรนัก ทำเอาเขาถึงกับหรี่ตามองมันอย่างไม่ไว้วางใจ รอดูว่าเจ้าจิ้งจอกจะมาไม้ไหนกันแน่


                “พอได้กลิ่นของชาริน ซังแล้วน้องรู้สึก....” เจ้ามนุษย์จิ้งจอกเว้นวรรคไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นหน้ามาฟุดฟิดแถวเสื้อชริณอีกครั้ง ร่างเล็กถึงกับคิ้วขมวด เพราะทุกครั้งที่อยู่ในร่างมนุษย์ ร่างกายจะไวต่อความรู้สึกมาก ๆ และคราวนี้ชาริน ซังมีเหงื่อออกมาด้วย ยิ่งทำให้รู้สึกเร็วมากกว่าปกติ


                “รู้สึกอะไร” เขาถาม หากบอกว่ารู้สึกหงุดหงิดเพราะกลิ่นน้ำหอมผู้หญิง เขาจะเขกหัวเข้าให้ เพราะทั้งวันมานี้เขาไม่ได้เฉียดเข้าใกล้ผู้หญิงคนไหนเลย


                “ชาริน ซัง ทำลูกกันนะ” พอว่าจบ เจ้ามนุษย์จิ้งจอกก็ตะปบเข้าที่คอเสื้อชริณทันควัน พยายามเบียดตัวเข้ามาชิด ทำเอาชายหนุ่มถึงกับทำตัวไม่ถูก


                “เฮ้ย! ออกไป!


                “ทำลูกกันเถอะ!


                “เฮ้ย ไม่ได้!!” ชริณถึงกับเซถอยหลังด้วยความตกใจ พยายามปัดมือเจ้าจิ้งจอกออกพัลวัน ไหนจะต้องเบี่ยงหน้าหนีมันอีก หลังเจ้าจิ้งจอกพยายามยื่นปากเข้ามาใกล้เขาหมายจะจูบเหมือนอย่างเมื่อคืน ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเจ้ามนุษย์จิ้งจอก แต่ที่แน่ ๆ เหมือนมันจะปล้ำเขาให้ได้


                “ก็บอกว่าไม่ได้ไง! วันนี้ต้องไปซื้อของนะเว้ย”


                “ค่อยซื้อไม่ได้เหรอ น้องทนไม่ไหวแล้ว!” เจ้ามนุษย์จิ้งจอกว่าอย่างเอาแต่ใจ พยายามจะปล้ำจูบว่าที่สามีตนให้ได้ ก่อนจะรีบขึ้นไปนั่งตักชาริน ซังเพื่อที่จะได้จัดการอะไรง่าย ๆ กลิ่นของชาริน ซังมีผลต่ออารมณ์และความรู้สึกน้องจริง ๆ


                “ไม่ได้! ถ้าดื้อจะไม่ให้อยู่บ้านหลังนี้แล้วนะ!” ชริณพูดเสียงเข้ม ถือว่าเป็นการยื่นคำขาดให้กับเจ้าจิ้งจอก เขาเอาจริงแน่! ถ้ามันไม่เชื่อฟังเขา บอกว่าไม่ก็คือไม่ ตอนนี้เขายังไม่พร้อมจะมีเมียและทันทีที่เขายื่นคำขาดเช่นนั้น เจ้ามนุษย์จิ้งจอกก็ถึงกับชะงัก กลับมาหน้าหงอยเหมือนเดิม ยอมปีนลงจากตักชาริน ซังอย่างลีลา เพราะไม่อยากถูกชาริน ซังไล่ออกจากบ้าน


                “สักนิดไม่ได้เหรอ” เจ้ามนุษย์จิ้งจอกต่อรอง พยายามเอาความออดอ้อนเข้าสู้ แต่ชาริน ซังใจแข็งยิ่งกว่าอะไร


                “ไม่ได้!


                “เฮ้อ...ทำไมหวงตัวจัง”


                “อ้าว ไอ้นี่!


                “ถ้ากลัว.... ก็หลับตาลงก็ได้นะ น้องจะทำเอง” เจ้ามนุษย์จิ้งจอกยังคงไม่ละความพยายาม ยังขอต่รองอีกครั้ง ด้วยความหวังเล็ก ๆ ว่าชาริน ซังจะตอบตกลง


                “ไม่!






____________

สกรีมแท็ก #น้องจะตอบแทนพี่เอง

น้องงงงงงงงงงงง เล่นตัวแบบนี้อย่ามาโหยหาให้น้องทำการบ้านทีหลังเด้อ


ปล. วันนี้นั่งนึกๆพล็อตน้องแล้ว ร้องไห้ อินอยู่เดียว สรุปเป็นบ้า555



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.264K ครั้ง

259 ความคิดเห็น

  1. #6036 Callmeyou (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:25
    ใช่หวงตัวเป็นผู้หญิงไปได้ดูน้องสิ55555
    #6036
    0
  2. #6024 Sea121 (@Sea121) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:34
    น้องจะหื่นไปไหน5555555555
    #6024
    0
  3. #6009 Jinjoo.K (@yeye_mylove2) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 00:09
    ไม่เรียวในมือคูมแม่คือสั่นไปหมด นว้องงงง โอ๊ย อิช่อยจะเป็นลม ใจเย็นนะลูกนะ รู้แหละว่าน้องมีสัญชาตญาณเป็นสัตว์ครึ่งนึงเลยมั้ง แต่หนูจะชวนทำลูกทุกครั้งไม่ได้นะ เด็กแสบเอ้ยยย
    #6009
    0
  4. #5982 greentealatte ♡ (@qltz) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 17:45
    ซารินซังนี่ก็นะ ไม่ไหวเล้ย หวงตัวอยู่ได้555555555555
    #5982
    0
  5. #5972 nannapas331 (@nannapas331) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 15:21
    โอ้ยน้อง....ชารินก็เล่นตัวจังคะ...ไม่สงสารน้องบ้างเลย
    #5972
    0
  6. #5930 agasep2 (@Agasep) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 12:54
    แงงง น่ารักกกก
    #5930
    0
  7. #5575 inunu (@inunu) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 10:00
    ชารินก็ยอมๆ น้องไปเถอะ 55555
    #5575
    0
  8. #5546 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2561 / 13:51
    น้องหื่นวะ5555
    #5546
    0
  9. #5431 MManatsawan (@MManatsawan) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 23:31
    ใจเย็นนะน้อง 5555
    #5431
    0
  10. #5204 กระรอกoneday (@stepme) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 23:22
    น้องไม่หื่นซิลูกกกกก อยากจับตีก้นจริงๆ แสบมากน้อง
    พี่หวงตัวจังง
    #5204
    0
  11. #5092 parkxbyun (@oohsenoey) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 10:23
    ซารินซังหวงตัว55555
    #5092
    0
  12. #5088 xวาuxวาu (@mojikiss) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 09:57
    น้องจะหื่นแบบนี้ไม่ได้ๆๆๆ 5555
    #5088
    0
  13. #5036 yayeff (@yayeff) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2561 / 11:21
    อ่านแล้วก้จะร้องไห้ มันเศร้านิด ตอนน้องพยายามจะปกปิด ความเสียใจอ่ะ แล้วก็ตอนน้องอยู่คนเดียว รู้เลยน้องรักชายินซังมากอ่ะ น้องเหงาาาาา~~~ ฮรืออออออออ
    #5036
    0
  14. #4937 Serin71228 (@serin_fernaldeat) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2561 / 23:11
    ขำตอนจบ5555
    #4937
    0
  15. #4858 ออเฟียส (@ofious) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 13:23
    เอ็นดูนว้องงงงงง เหมือนอ่านการ์ตูนญี่ปุ่นเลยค่ะ สนุกมว๊าก ลุ้นยัยน้องทุกตอน ลริณ ก็เป็นซารารีแมนหล่อๆ
    #4858
    0
  16. #4857 xxxlilly (@xxxlilly) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 13:11
    ชารินซังนี่หวงตัวจริงๆเลย น้องขอนิดนึงก็ไม่ได้555555
    #4857
    0
  17. #4752 kk lovely (@pmpke319) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 14:07
    ยัยน้องแสบจริงๆ อยู่ดีๆจะมาทำลูกตอนนี้ไม่ได้นะ
    #4752
    0
  18. #4747 CcMΣW (@cute33cass) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 08:44
    น้องงงง อยากได้แบบนี้สักตัว
    #4747
    0
  19. #4736 ZilaHoOz (@fanda_gree) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2561 / 23:27
    มันน่าฟัดให้จมเขี้ยวนัก ยัยน้องงงงงง คูมแม่กำไม้เรียวแน่นมาก
    #4736
    0
  20. #4648 bemysunshine (@DBK1802) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2561 / 21:36
    โอ๊ยยย ยัยแสบสัน สมชื่อจริงๆเลย บอกว่าห้ามดื้อยังจะเถียงกลับมาอีกว่าน้องไม่เคยดื้อ หมั่นไส้อยากตีตูด 5555 ไปว่าเขาหวงตัวอีก เรานั่นแหละขี้อ่อย เอะอะก็ชวนทำลูก 55555
    #4648
    0
  21. #4566 Yesmyboy (@jxperyah) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2561 / 03:18
    น้องหื่นนะลูก พี่บีบก้นน้องด้วยย
    #4566
    0
  22. #4504 Tangthaii (@naveeganza) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 20:02
    งือ สงสารน้องงงง
    #4504
    0
  23. #4360 IBTBMEDSTD (@WanttobeMedst) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 00:47
    เข้าข่ายพี่ไม่ต้องน้องทำเองงง
    #4360
    0
  24. #4345 NO_oPEN (@NO_oPEN) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 21:55
    งืออ น้องน่ารักกก พี่ก็ช่วยน้องหน่อยน่าา อิอิ
    #4345
    0
  25. #4303 Horizon ney (@FoourRra) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 07:35
    น้องงงงงงงงงงงง!!
    #4303
    0