(END) Red fox น้องจะตอบแทนพี่เอง (Yaoi)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 255,317 Views

  • 6,043 Comments

  • 12,290 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    745

    Overall
    255,317

ตอนที่ 8 : บทที่ 7 : ความรักของน้อง (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20786
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2392 ครั้ง
    16 ก.ค. 61








07


                อ—แอ๊!


                 เสียงร้องของเจ้าจิ้งจอกแดงดังขึ้นเป็นระยะ ๆ หลังถูกคุณหมาป่าหอมแก้มซ้ายขวาจนมันล้มกองกับพื้น แต่ถึงอย่างนั้นก็ยอมหงายท้องขึ้น ให้คุณหมาป่าซุกไซ้ได้อย่างเต็มที่


                ดวงตากลมโตฉายแววความสดใสออกมา เมื่อรู้สึกกำลังจะมีเพื่อน แม้จะต่างไซซ์กันไปหน่อย แต่น้องเชื่อว่าเราจะเป็นเพื่อนกันได้ ขอเพียงแค่คุณหมาป่าไม่จับน้องกินก็พอ


                ซากหนูที่เพิ่งล่ามาสด ๆ ร้อน ๆ ถูกนำไปเป็นของขวัญในการพบกันอีกครั้งของคุณหมาป่า แต่ทว่าหมาป่าหนุ่มกลับไม่ยอมรับซากหนูป่านั่น จึงตกเป็นของเจ้าจิ้งจอกตัวน้อยครั้ง แต่ทว่าในเวลาเดียวกันเจ้าจิ้งจอกแดงก็ไม่ให้ความสนใจกับอาหารเท่าที่ควร เพราะยกความสนใจทั้งหมดไปให้คุณหมาป่าแล้ว


                แอบแปลกใจอยู่ไม่น้อยว่าทำไมคุณหมาป่าตัวนี้ถึงอยู่เพียงลำพัง ทั้ง ๆ ที่ปกติหมาป่าจะออกล่าและอยู่กันเป็นฝูง มีสองอย่างที่น้องคิดได้ในตอนนี้คือ คุณหมาป่าตัวนี้ถูกเนรเทศออกจากกลุ่ม ไม่ก็ เพราะคุณหมาป่าใจดีเกินไป ทนเห็นความโหดร้ายไม่ได้จึงเลือกที่จะออกมาจากกลุ่มนั้นเอง


                แต่ไม่เป็นไรนะ....น้องจะเป็นเพื่อนคุณหมาป่าเอง


                มีพบก็ต้องมีจาก เล่นซุกซนกับคุณหมาป่าได้ไม่ทัน ดวงตะวันก็เริ่มลับขอบฟ้า เป็นอันรู้กันว่าใกล้ถึงเวลาที่ชาริน ซังกลับบ้านแล้ว ดวงตากลมโตมองหน้าคุณหมาป่ารูปหล่อ สายตาละห้อย อยากจะอยู่เล่นอีกสักครั้ง แต่ก็หมดเวลาสนุกของน้องแล้ว


                คุณหมาป่าครางฮึมฮัมในลำคอ เมื่อน้องเดินเข้ามาเลียปากอีกครั้ง แม้จะอยู่ในสปีชีส์เดียวกัน แต่เราก็ต่างสายพันธุ์ จึงไม่รู้ภาษาของกันและกัน ต้องอาศัยการสังเกตท่าทางกันและกันเอา


                ดวงตมคมวูบไหวครู่หนึ่ง เมื่อหลังจากที่เจ้าจิ้งจอกแดงคลอเคลีย พยายามเอาหัวมาถูไถหรือแม้กระทั่งเลียปากเพื่อทักทาย เจ้าตัวเล็กก็ค่อย ๆ ก้าวถอยและหันหลังเพื่อตั้งหลัก ก่อนจะวิ่งเดินหนีไปทางฝั่งเหนือของป่าอย่างสุดกำลัง ซึ่งทางนั้นจะเป็นเขตของมนุษย์


                หมาป่าหนุ่มรีบลุกขึ้นด้วยความตกใจ มันไม่รอช้ารีบออกตัววิ่งตามเจ้าจิ้งจอกแดงในทันที ดวงตาคมกวาดสายตามองรอบบริเวณ เพื่อหาตำแหน่งของเจ้าจิ้งจอกแดงตัวจ้อย ทว่าได้พบแค่ความว่างเปล่าและเงียบเชียบ เหมือนอีกฝ่ายจะอาศัยความที่สรีระเล็กกว่า วิ่งหนีหายไปว่องไวราวกับสายลม


                อะไรกัน...อยู่ด้วยกันได้ไม่เท่าไรเอง

           



            ฝั่งน้องเองหลังวิ่งหน้าตั้งจนเข้าสู่เขตแดนของมนุษย์แล้ว ก็รีบวิ่งตรงมาหลังบ้าน กลายร่างกลับคืนเป็นมนุษย์แล้วคว้าหาเสื้อผ้ามาใส่ทันที เพราะเดี๋ยวอีกไม่นานชาริน ซังก็คงกลับมาถึงที่บ้านแล้ว น้องจำเวลากลับบ้านของอีกฝ่ายได้


                กางเกงในถูกสวมใส่อย่างเฉียดฉิว ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อเห็นชาริน ซังกำลังยืนตรงมาทางนี้พร้อมกับกระเป๋าทำงานเมื่อเช้า แต่ยังอยู่ไกลอีกหลายสิบก้าว น้องเดาผิดเสียที่ไหน คิดไว้แล้วเชียวว่าเวลานี้แหละ!


                เจ้าจิ้งจอกแดงตัวป่วนเลียริมฝีปากอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะออกตัวเดินย่องสองเท้า ตั้งใจจะแอบเข้าบ้าน ก่อนชาริน ซังจะเดินมาถึง อยากรีบไปกางเกงใส่ ก่อนที่อีกฝ่ายจะรู้ความจริงว่าน้องใส่เพียงกางเกงใน หลังชาริน ซังหันหลังให้ไม่ถึงสิบนาที


                ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ พยายามหมุนลูกบิดประตูซ้ำ ๆ แต่มันก็เปิดไม่ออกอยู่ดี ไม่ว่าน้องจะเป็นบิดซ้ายก็แล้ว บิดขวาก็แล้ว ออกแรงเยอะที่สุดก็ตาม แต่ประตูก็ไม่ยอมเปิดออก


            ได้โปรด...ประตูจ๋าเปิดออกให้น้องเถอะ


                “ทำอะไรน่ะ” เจ้ามนุษย์จิ้งจอกแดงในสภาพเสื้อยืดตัวบางและกางเกงในตัวเดียวถึงกับปล่อยมือออกจากลูกบิดทันที เมื่อได้ยินเสียงชาริน ซังดังมาจากด้านหลังของตน ดวงตากลมโตถึงกับหลับตาปี๋ทันที นึกไว้แล้วว่าจะเข้าบ้านไม่ทันอีกฝ่าย


                “.....”


                “แล้วทำไม...” ชริณเว้นวรรคครู่หนึ่ง ไล่สายตามองเจ้ามนุษย์จิ้งจอกตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าอย่างมึนงง ทำไมเจ้ามนุษย์จิ้งจอกถึงได้มาอยู่ข้างนอกบ้าน


                “น้องไม่รู้นะ!


                “หืม?” ชริณยิ่งงงเข้าไปใหญ่


                “ตื่นมาปุ๊บ น้องก็มาโผล่อยู่หน้าบ้านเลย” เจ้ามนุษย์จิ้งจอกว่าเสียงซื่อ หันมาจ้องเขาตาแป๋ว ยืนยันความบริสุทธิ์ของตนเองทั้ง ๆ ที่เขายังไม่ได้ทันได้ถามอะไร


                “.....”


                “ไม่เชื่อใจน้องเหรอ”


                “เข้าบ้านแล้วค่อยคุย” ชริณว่าเพียงสั้น ๆ ก่อนจะไขประตูแล้วให้เจ้ามนุษย์จิ้งจอกเดินนำเข้าไปก่อน


                เพียงแค่เข้ามาในบ้าน ชายหนุ่มก็หันไปเจอกางเกงตัวที่เจ้ามนุษย์จิ้งจอกใส่ไว้เมื่อเช้า บัดนี้กำลังถูกห้อยอยู่โต๊ะโคมไฟข้างโซฟา ก่อนจะถูกเจ้าตัวแสบวิ่งไปคว้าแล้วสวมใส่เข้าอย่างรวดเร็ว แล้วค่อยหันมายิ้มแห้ง ๆ ให้กับเขา


                ทุกอย่างถูกประติดประต่อในหัวของชริณอย่างรวดเร็ว การที่เจ้าจิ้งจอกมายืนรอหน้าบ้านแบบนี้ คงเพราะว่าเข้าบ้านไม่ได้? แสดงว่าเจ้าตัวออกไปเที่ยวเล่นนอกบ้านในสภาพแบบนั้นแล้วเผลอล็อกประตูไว้ แล้วลืมว่าตัวเองไม่มีกุญแจบ้าน


                “มีอะไรจะสารภาพไหม” เขากอดอก เอ่ยถามเสียงเรียบ


                “ไม่มี”


                “จริงเหรอ” เขาถามซ้ำจ้องเขม็ง


                “ก—ก็ได้ น้องออกไปเล่นที่ป่าหลังบ้านมาอะ อยู่บ้าน ไม่มีอะไรทำมันเบื๊อเบื่อ” เจ้ามนุษย์จิ้งจอกที่รู้แล้วว่าชริณรู้ทัน รีบยอมรับและหาเหตุผลมากล่าวอ้างต่อทันที ก่อนจะเดินไปอ้อนชริณโดยการไปกะพริบตาปริบ ๆ แล้วลูบแขนล่ำไปมา ทำเอาชริณถึงกับขนลุก จนเผลอสะบัดออกด้วยความตกใจ


                “ชาริน ซังก็ไม่อยู่บ้าน ลูกก็ไม่มีให้เล่นด้วย น้องก็ไม่รู้จะทำอะไรนี่นา เลยต้องออกไปเล่นข้างนอก.....” เจ้ามนุษย์จิ้งจอกพูดเสียงเศร้า ขณะเดียวกันก็ทำตัวเนียน ขยับเข้าไปใกล้ชาริน ซัง แค่เนื้อตัวสัมผัสกัน น้องก็รู้สึกมีความสุขแล้ว


                “ก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่” ชริณว่า ก่อนจะเขยิบตัวหนีเจ้าจิ้งจอกอย่างเนียน ๆ หลังอีกฝ่ายพยายามยุ่มย่ามบนร่างกายเขาไม่เลิก

   

             แม้เขาจะเขยิบตัวหนี หลบเลี่ยงสัมผัสจากเจ้าจิ้งจอกอย่างเนียน ๆ แค่ไหน เจ้ามนุษย์จิ้งจอกก็พยายามเขยิบเข้ามาใกล้อยู่ดี ในที่สุดเขาก็สามารถต้อนเขาจนถึงมุมห้องได้สำเร็จ เขามองหน้าเจ้าจิ้งจอกด้วยสายเรียบนิ่ง เบี่ยงประเด็นเก่งเหลือเกิน สงสัยกลัวเขาจะว่าที่ออกไปข้างนอก แต่ชริณก็ไม่ได้คิดจะว่า เพราะเป็นสิทธิ์ของอีกฝ่าย


                ชริณเกลียด....เขาเกลียดสายตาแพรวพราวของเจ้ามนุษย์จิ้งจอกที่กำลังมองเขาอยู่ในขณะนี้ มองเขาเหมือนตนเองเป็นกำลังถือไพ่เหนือกว่า...


                “ขยับออกไป จะไปทำกับข้าวจะกินไหม?


                “เดี๋ยวก่อนซี่” เจ้ามนุษย์จิ้งจอกจิ๊ปากอย่างขัดใจ ดูเหมือนชาริน ซังไม่อยากฟังน้องพูด ถึงได้ตัดบทอย่างเดียว อีกทั้งอีกฝ่ายคงรู้ทันว่ากำลังเสียเปรียบ


                “อะไร” ชริณถามเสียงเข้ม


                “น้องก็แค่อยากบอก...เพราะน้องไม่มีลูก น้องก็เลยเหงา” เจ้ามนุษย์จิ้งจอกพูดด้วยน้ำเสียงสุดแสนจะอ้อน แม้ชาริน ซังจะยังไม่มีท่าทีโอนอ่อน แต่น้องก็จะพยายาม ภารกิจอันใหญ่หลวงนี้จะต้องสำเร็จให้ได้!


                “......”


                “พูดดี ๆ ก็แล้ว อ้อนก็แล้ว ทำไมชาริน ซังไม่ยอมสักทีเล่า” ว่าจบก็เขี่ยแผ่นอกชริณเบา ๆ พอให้อีกคนขนลุกซู่


                “......”


                “จะเล่นตัวไปถึงไหน ขี้เกียจรอแล้วนะ” ฝั่งคนน้องว่า


                จริง ๆ น้องก็ไม่ได้อยากจะพูดเรื่องนี้บ่อยครั้งหรอก แต่เพราะภารกิจไม่สำเร็จสักที ครึ่ง ๆ กลาง ๆ แบบนี้ น้องเองก็นอนไม่หลับอยู่หลายคืนเหมือนกัน ได้ทำครั้งแรกก็ใช่ว่าจะท้องเลย นี่ทำได้ไม่ถึงสามหน ชาริน ซังก็ไม่ยอมซะแล้ว ขอดี ๆ ไม่เคยมีท่าทีอ่อนให้ มีแต่พูดให้ความหวัง แต่ไม่เคยให้จริง ๆ สักที สงสัยจะชอบให้ลักหลับเหมือนตอนครั้งแรก


                “หรือว่าแท้ที่จริงแล้ว....”


                “.....”


                “ชาริน ซังไม่มีน้ำยา”


            ฝั่งชริณเองเมื่อถูกเจ้าตัวแสบปรามาสก็ถึงกับชะงักไป เหมือนถูกกระตุกหนวดเสือ เจ้าจิ้งจอกคงไม่เคยรู้ว่าไม่ควรปรามาสเรื่องบนเตียงกับเพศชาย ถ้ายอมทำลูกด้วยจริง ๆ จนเจ้าตัวท้องโย้ เจ้ามนุษย์จิ้งจอกคงสมใจอยากนัก เขาได้มองเจ้าจิ้งจอกนิ่ง ๆ ไม่รู้ทำไมมันถึงกล้าท้าทายเขาแบบนั้น


                “คิดดีแล้วใช่ไหมที่พูดแบบนี้” ชริณถาม


                “ก็มันจริงนี่นา....เฮ้อ หนที่แล้วน้องก็ทำเอง เพราะชาริน ซัง เมามายจนไม่ได้สติ แล้วจะให้น้องคิดเป็นอย่างอื่นได้ไงเล่า”


                “......”


                “ขนาดน้องไม่เก่งเรื่องแบบนั้น ยังทำได้ดีกว่าชาริน ซังเลย...อ๊ะ!” ยังพูดไม่ทันจบประโยค เจ้ามนุษย์จิ้งจอกก็ร้องเสียงหลง ใบหน้าเล็กเหยเกทันที เมื่อถูกชาริน ซังตะปบบั้นท้ายของตนเองเข้าให้ ตะปบไม่พอยังขย้ำอีก ชาริน ซังสามารถขย้ำก้นน้อง ภายใต้ใบหน้านิ่ง ๆ นั่น


                “.....”


                “อือ...ชาริน ซัง” น้องถึงกับครางฮือในลำคอ เมื่อมือที่กำลังขย้ำบั้นท้ายของตัวเอง ถูกเปลี่ยนจากหนึ่งมือกลายเป็นสอง ชนิดที่ว่าเต็มไม้เต็มมือ


                เพี๊ยะ!


            “อ๊ะ! ชาริน ซังอยากตีก้นน้อง”


                “หมั่นไส้ ทำไม? ก็อยากทำลูกไม่ใช่เหรอ ก็กำลังจะเริ่มเนี่ย” ชริณว่าหน้าตาย ในขณะที่อีกคน ที่เร่งเร้าให้ทำลูก พูดเรื่องบนเตียงแทบทุกชั่วโมง เริ่มทำหน้างอแง เมื่อถูกเขานวดบั้นท้าย ขย้ำด้วยความหมั่นไส้ กางเกงมีไม่ชอบใส่ ชอบใส่แต่กางเกงใน ไม่ก็โป๊เปลือย มันน่านัก!


                พอถูกสบประมาทเข้าหน่อย เหตุผลต่าง ๆ นานามากมายที่ชริณหามากล่าวอ้าง ว่าจะไม่มีวันทำลูกกับเจ้ามนุษย์จิ้งจอกเด็ดขาด ก็หายไปชั่วขณะ ภายใต้ชีวิตเรียบง่าย ทำงานเสร็จก็กลับบ้านนอน เป็นเพียงผู้ชายธรรมดา ๆ แต่พอถูกสบประมาท ปรามาส ก็ยอมไม่ได้ เขาต้องเอาชนะ ให้รู้เสียบ้างว่าชริณเองก็ไม่ได้กระจอก แค่ไม่อยากทำก็เท่านั้น หาใช่คนไร้น้ำยา


                “เตรียมพร้อมมาแล้วใช่ไหม” เขากระซิบถามข้างหูอีกคน เป็นครั้งแรกที่ชริณเป็นฝ่ายยื่นหน้าเข้าไปหาก่อน ฝั่งน้องเมื่อถูกลมหายใจร้อนรดแก้มเข้าหน่อยก็ถึงกับหันหนีทันที รู้สึกร้อนวูบวาบ หายใจติดขัดยังไงไม่รู้


                “ท—ทำไมต้องเตรียมร่างกายเล่า”


                “จะมาบ่นว่าเจ็บสะโพกทีหลังไม่ได้นะ จะไม่หายามานวดให้ด้วย กล้าหรือเปล่า?” เขาหยอกเย้า หวังให้เจ้ามนุษย์จิ้งจอกใจฝ่อ


                “.ต....แต่ครั้งที่แล้วก็ไม่เห็นเจ็บนี่” เจ้ามนุษย์จิ้งจอกว่า เพราะจำได้แม่นว่าครั้งนั้นยังวิ่งได้ปรื๋อเลย ชาริน ซังขี้โกหก ฝั่งชริณเองก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ นอกจากยื่นหน้าเข้าไปใกล้กว่าเดิม จนกระทั่งริมฝีปากเกือบจะสัมผัสกัน แต่กลับเจียดไปโดนแก้มเนียนแทน เพราะอีกคนไม่ยอม


                “.....”


                “อย่าเพิ่งน้องยังไม่พร้อม!!” เจ้ามนุษย์จิ้งจอกหลับตาปี๋ เบี่ยงหน้าไปทางอื่นทันควัน เมื่อริมฝีปากของชาริน ซังเกือบจะโดนปากตัวเองอยู่รอมร่อ หัวใจดวงน้อยถึงกับเต้นแรง ครั้งนี้มันไม่เหมือนครั้งก่อน ๆ  ปกติน้องจะเล่นลามกคนเดียว แต่คราวนี้เหมือนชาริน ซังจะเล่นด้วย มันเลยเหนือความคาดหมายนิดหน่อย


                “ยังไม่พร้อมอะไร เมื่อกี้ยังชวนทำลูกอยู่ไม่ใช่เหรอ”


                “ไม่พร้อมก็คือไม่พร้อม!


                “จะไปไหน....ก็เป็นคนเรียกร้องเองไม่ใช่หรือไง” ชริณว่า เมื่อเจ้ามนุษย์จิ้งจอกตั้งท่าจะเดินหนีไปทางอื่น ทั้ง ๆ ที่อีกฝ่ายเป็นคนต้อนให้เขาเดินมาจนมุมเอง


                “ก—ก็น้องไม่มั่นใจอะ”


                “....?      


                “ตัวยังไม่หอมเลย ไปวิ่งเล่นในป่ามาด้วย ตัวเหม็นหมดแล้ว ขอไปอาบน้ำก่อนนะ” เจ้ามนุษย์จิ้งจอกว่าตั้งท่าจะวิ่งไปเข้าห้องน้ำอย่างที่บอกไว้


                “ไม่เป็นไร ไม่ถือ” ชริณว่าพร้อมกับคว้าข้อมือมนุษย์จิ้งจอกที่กำลังจะหลบหนีไว้ทันควัน เขาถึงกับกลั้วหัวเราะ เมื่อเห็นท่าทีทำตัวไม่ถูกของอีกฝ่าย


                ไม่แน่จริงนี่หวา....


                “แต่น้องถือ”


                “งั้นก็อาบน้ำด้วยกัน เห็นบ่นว่าอาบไม่ค่อยไม่ใช่เหรอ ปะ เดี๋ยวไปช่วยสอนอีกรอบ” พูดจบชริณก็ทำเป็นลากเจ้ามนุษย์จิ้งจอกตัวป่วนให้เดินไปห้องน้ำด้วยกัน แต่คราวนี้อีกฝ่ายกลับทิ้งตัวลงพื้น ส่ายหน้าปฏิเสธ ไม่ไปด้วยลูกเดียว


                “ม—ไม่เป็นไร น้องอาบเองได้” เจ้าตัวป่วนเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ส่ายหน้าปฏิเสธพยายามทำตัวเองให้หนักที่สุด เพื่อที่ชาริน ซังจะได้ลากไม่ไหว มันเกินความคาดหมายเล็กน้อย เจ้าจิ้งจอกน้อยไม่คิดว่าชาริน ซังจะใจอ่อนเร็วปานนี้ ตอนนี้ก็แค่ตั้งใจแหย่ ๆ เท่านั้น แต่เหมือนอีกฝ่ายจะเอาจริง  


                “อ้าว ยังอาบไม่เก่งไม่ใช่เหรอ คืนก่อนยังชวนให้อาบด้วยกันอยู่เลยนี่ เนี่ยมีเวลาจะสอนอาบน้ำใหม่ วันนี้งดข้าวเย็นเนอะ เรื่องสอนอาบน้ำสำคัญกว่า”


                “ไม่เป็นไร! น—น้องอาบเก่งแล้ว!


                “จริงเปล่า”


                “ปล่อยน้องเถอะนะ ๆ เดี๋ยวน้องอาบเอง แป๊บเดียว” เจ้ามนุษย์จิ้งจอกรีบส่งสายตาเว้าวอนให้ชาริน ซังเพื่อที่จะขออาบน้ำเอง จริง ๆ น้องไม่ชอบอาบน้ำ ทุกอย่างที่พูดไปก็เป็นแค่ข้ออ้างเท่านั้น


                “.....”


                “ชาริน ซังปล่อยน้องเถอะ พอน้องอาบน้ำ ชาริน ซังก็จะได้มีเวลาทำอาหารไง นะ ๆ ตอนนี้น้องหิ๊ววววหิว รีบทำข้าวเย็นให้น้องเถอะนะ เราคงทำกันตอนกลางคืนก็ได้นี่ แต่ข้าวเย็นเราต้องทำตอนนี้” เจ้ามนุษย์จิ้งจอกพูดประโยคยาวเหยียด หวังจะให้ชาริน ซังเห็นด้วย


                ฝั่งชริณเองก็อยากจะแกล้งต่อเหมือนกัน แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะปล่อยให้เจ้ามนุษย์จิ้งจอกวิ่งแจ้นเข้าห้องน้ำไป เพราะเขาต้องทำอาหารเย็น แต่ไม่เป็นไร....ทั้งคืนนี้ เขายังมีเวลาแกล้งเจ้าจิ้งจอกน้อยอีกเยอะ อยากเชิญชวนเขาทำลูกนัก ชริณจะเล่นด้วยสักตั้งก็แล้วกัน!

 


            การกลั่นแกล้งของชริณยังไม่สิ้นสุด....


                “หลับแล้วเหรอ” หลังจากที่เราทานข้าวเย็นเสร็จ เขาก็ปล่อยให้เจ้าจิ้งจอกแดงตายใจโดยการไม่พูดถึงเรื่องนั้นอีก คนอย่างชริณฆ่าได้แต่หยามไม่ได้ ยิ่งเฉพาะเรื่องบนเตียง เขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าใครมันจะแน่กว่ากัน


                ชายหนุ่มเลือกที่จะปล่อยให้เจ้าจิ้งจอกขึ้นไปนอนรอบนเตียงก่อน ส่วนเขาเองก็ไปอาบน้ำ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น จนกระทั่งอาบน้ำเสร็จก็ได้เวลาที่ชริณจะแก้เผ็ดเจ้าจิ้งจอกตัวแสบเสียที


                “.....” ฝั่งเจ้าจิ้งจอกก็ถึงไปหยุดหายใจไปชั่วขณะ มือเล็กเผลอกำผ้าห่มแน่นทันที หลังเสียงพร่ามากระซิบข้างหู ทำเอาเจ้าจิ้งจอกน้อยถึงกับเกร็งอัตโนมัติ ขนลุกซู่ซ่าไปหมด เพราะตั้งรับชาริน ซังในหมวดแบบนี้ไม่ทัน ลมหายใจเริ่มติดขัด เมื่อจมูกโด่งคลอเคลียข้างใบหู มิหนำซ้ำยังเป่าลมร้อนใส่อีก


                ฮือ....ทำไงดี น้องไม่คิดว่าชาริน ซังจะเอาจริงนี่นา


                “น—น้องง่วง” เจ้าตัวแสบเลือกที่จะพูดด้วยน้ำเสียงงัวเงีย อาการใจเต้นแรงกลับมาอีกครั้ง เมื่อรับรู้ได้ถึงแรงยุบตัวข้างกาย


                “ไหนบอกว่าคืนนี้จะทำลูกกัน” ชริณถาม แอบยิ้มอย่างผู้ชนะที่แท้จริง พูดไป มือหนาก็สอดเข้าไปในเสื้อนอนตัวบาง ลูบไล้หน้าท้องขาว ๆ ให้เกร็งกล้ามเนื้อเล่น ก่อนจะสะกิดยอดอกสีอ่อน ให้คนแกล้งหลับ เผลอส่งเสียงครางกระเส่า


                “ไว้คืนพรุ่งนี้!” น้องว่า ขณะเดียวกันก็พยายามเม้มปากไว้แน่น เพื่อไม่ให้เสียงครางหลุดรอดออกมา ภาวนาให้ตัวเองรอดพ้นในคืนนี้ คืนนี้น้องยังไม่พร้อมจริง ๆ แต่วันพรุ่งนี้จะข้อแก้ตัว!


                “เอาแบบนั้นจริงเหรอ แต่ตอนนี้เครื่องพร้อมแล้วนะ” ชริณแหย่


                “อื้อ! ไว้วันหลัง วันนี้น้องเหนื่อย”


                “ก็ได้....หึ”








                “ชาริน ซังทำลูกกัน!


                “อือ...จะนอน”


                “ทำลูกกกกกก วันนี้น้องพร้อมแล้วนะ!


                “ก็ทำเองดิ ง่วง” ชริณพูดด้วยน้ำเสียงงัวเงีย พร้อมคว้าหมอนมาปิดหูตัวเองเอาไว้ หลังเช้าแห่งวันหยุด เขาถูกเจ้าจิ้งจอกตัวแสบปลุกด้วยประโยคทำลูกกันตั้งแต่เช้า


                ฝั่งคนที่เตรียมใจมาทั้งคืนก็ไม่ย่อท้อเช่นกัน หลังเห็นชาริน ซังเอาหมอนปิดหู หันหลังให้ น้องก็รีบลุกขึ้นปีนไปนั่งบนตัวของชาริน ซังทันที วันนี้น้องพร้อมแล้ว แต่ทำไมชาริน ซังถึงไม่พร้อม


                “ชาริน ซางงงงงงง” น้องลากเสียงยาวพร้อมขย่ม


                “โอ้ย...คนจะหลับจะนอน แล้วจะขึ้นมามาทำไมเนี่ย อยากโดนขย้ำก้นหรือไง!” ชริณว่าด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ก่อนจะพลิกตัวหงายขึ้น มองเจ้าตัวแสบที่กำลังนั่งทับกลางตัวเขา มิหนำซ้ำยังขย่มลงมาอีก ตัวก็ไม่ใช่น้อย ๆ ด้วย มันน่านัก!


                “ทำลูกกันเถอะ โอ้ยยยยย อย่าบีบก้นน้อง”


                “หมั่นไส้ว่ะ” เขายังยืนยันคำเดิมว่าก้นของเจ้ามนุษย์เด้งสู้มือ ว่าจบก็ขย้ำท้ายเจ้าจิ้งจอกอีกครั้งด้วยความมันเขี้ยว ได้คืบจะเอาศอก พอเริ่มใจอ่อนเข้าหน่อย ก็พัฒนากล้ามานั่งบนตัวเขาแล้ว เหิมเกริมแบบนี้ไม่มีใครเกิน


                ชริณได้แต่มองเจ้ามนุษย์จิ้งจอกที่กำลังนั่งบนตัวเขาอย่างเงียบ ๆ ไหน ๆ วันนี้ก็เป็นวันหยุด เขาก็อยากจะนอนต่อเหมือนกัน ตื่นให้สายกว่าทุกวัน แต่ดูเหมือนคนบนร่างคงไม่ยอมแน่


                “ง—งั้นไว้ทำตอนกลางคืนก็ได้”


                ฝั่งเจ้ามนุษย์จิ้งจอกก็เริ่มทำตัวไม่ถูก หลังถูกชาริน ซังจ้องด้วยสายตานิ่ง ๆ โดยไม่พูดอะไร ตอนแรกตั้งใจจะขย่มตัวชาริน ซังตื่นเต็มตาอีกสักสองสามยก แต่ดูเหมือนจะไม่ต้องแล้ว มือเล็กจึงเอื้อมไปจับมือชาริน ซังที่กำลังจับบั้นท้ายของตัวเองอยู่ออก ตั้งใจว่าจะลงจากร่างอีกคน


                “จะลุกไปไหนเล่า” ชริณเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ ก่อนจะลุกขึ้นนั่ง โดยจับร่างเจ้าจิ้งจอกตัวแสบให้นั่งตักตนไว้เหมือนเดิม


                “น้องจะไปล้างจาน เมื่อคืนเรายังไม่ล้างเลย”


                “ค่อยล้างก็ได้มั้ง”


                “งั้นน้องจะไปอาบน้ำ”


                “ชอบอาบน้ำหรือไง?


                “ไม่อะ....แต่ชาริน ซังไม่โกรธน้องใช่ไหม”


                “หืม โกรธเรื่องอะไร” ชริณถึงกับขมวดคิ้ว


                “ก็น้องปลุกชาริน ซังขึ้นมาทำลูกไง โกรธน้องไหม?” เจ้ามนุษย์จิ้งจอกถามได้ไม่เต็มเสียงนัก เห็นชาริน ซังมองด้วยสายตาเรียบนิ่งก็กลัวจะถูกโกรธเข้า เพราะไปรบกวนการพักผ่อนของอีกฝ่าย ทั้ง ๆ ที่วันนี้เป็นวันหยุดของชาริน ซังทั้งที


                “ถ้าโกรธแล้วจะทำยังไง” ชริณถามต่อ


                “ก็จะ...ง้อ”


                “ยังไงล่ะ”


                “.....” ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมา นอกจากแขนเล็กที่ตวัดโอบรอบคอของอีกคน ก่อนจะซุกหน้าลงกับบ่าแกร่ง เอาแก้มตัวเองเกยบ่าอีกคนไว้


                “แค่นี้เองเหรอ”


                “อือ... ถ้าน้องอยู่ร่างจิ้งจอก น้องจะไปล่ากระต่ายป่ามาให้ชาริน ซังเอง แต่ตอนนี้น้องไม่มีอะไรเลย เลยง้อได้แค่เท่านี้” เจ้ามนุษย์จิ้งจอกพูดเสียงอู้อี้ ขณะที่ยังซุกบ่าชาริน ซังไปด้วย


                เมื่อได้รับคำตอบเช่นนั้น ชริณก็ถึงกับหลุดยิ้มออกมา นึกว่าจะง้ออะไรใหญ่โตที่แท้ก็อ้อนนี่แหละ ไม่รู้ว่าเจ้าจิ้งจอกตัวนี้ลืมหรือเปล่าว่าตัวเองไม่ใช่แมวบ้าน ถึงได้อ้อนเขาเช้า อ้อนเย็นแบบนี้ ตอนตื่นก็อ้อน ก่อนนอนก็อ้อน ตอนหิวก็อ้อน ตอนจะง้อก็ยังอ้อนอีก เรียกได้อ้อนได้ทุกสถานการณ์จริง ๆ


                ยิ่งกำลังถูกเจ้ามนุษย์จิ้งจอกกอดคอไว้แล้ววางแก้มลงบนบ่าของเขา ชริณก็ยิ่งยืนยันคำเดิมว่าเหมือนเขากำลังเลี้ยงลูกจริง ๆ แต่ติดแค่ว่าลูกคนนี้ลามกเกินเด็กก็เท่านั้น


                เขารับรู้ได้เลยวาตัวเองกำลังใจดีกับเจ้ามนุษย์จิ้งจอกตนนี้เรื่อย ๆ อย่างไม่มีที่สิ้นสุด พอคิด ๆ ดูแล้วเจ้ามนุษย์จิ้งจอกตัวนี้ก็ไม่ได้มีข้อเสียอะไรเลย มันกินอยู่แบบเขา มีแค่ค่าอาหารเพิ่มขึ้นก็เท่านั้น แต่ชริณก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไร อีกทั้งอีกฝ่ายก็ไม่ได้มุ่งร้าย ก็แค่มาขอแลกเปลี่ยนบางอย่างจากเขา


                จากที่เคยมองว่าเป็นตัวประหลาดไม่กล้าเข้าใกล้ ก็เริ่มเปลี่ยนเป็นความเคยชินแทน อาจจะยังมีตกใจบ้างที่เห็นเจ้าจิ้งจอกกลายร่างไปมา แต่ก็ถือว่าดีขึ้นกว่าช่วงแรก ๆ ที่อยู่ด้วยกัน


                ดวงตากลมโตจ้องมองใบหน้าชาริน ซังในระยะใกล้ ตาไม่กะพริบ ต่างฝ่ายต่างไม่มีใครพูดอะไรออกมา นอกจากจ้องหน้ากันเงียบ ๆ น้องเองก็แอบภูมิใจอยู่ไม่น้อยที่จะได้สามีหล่อขนาดนี้ บางอย่างสามารถการันตีได้เลย ว่าลูกออกมาต้องหน้าตาดีแน่นอน


                อีกทั้งชาริน ซังไฟเขียวแล้ว เดี๋ยวเราก็คงได้ทำลูกกันบ่อย ๆ


                “คิก....”


                “หัวเราะอะไร”


                “เปล่า....”


                “คิดเรื่องลามกอยู่ใช่ไหม” ชริณถามดักอย่างรู้ทัน ซึ่งเจ้ามนุษย์จิ้งจอกก็ถึงกับทำตาโต ส่ายหน้าปฏิเสธยกใหญ่


                “น้องก็แค่ภูมิใจอะ”


                “ภูมิใจ?


                “ก็จะได้สามีหล่อไง” เจ้ามนุษย์จิ้งจอกว่าอย่างเขิน ๆ พร้อมกับกระชับอ้อมแขนตัวเอง นอกจากที่จะได้มองหน้าชาริน ซังใกล้ ๆ แล้ว น้องยังชอบตอนที่ตัวเองอยู่ในอ้อมกอดของอีกฝ่ายด้วย มันรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก อยากให้ชาริน ซังกอดตัวเองแบบนี้บ่อย ๆ


                “ถามจริง วัน ๆ สมองคิดแต่เรื่องทำลูกเหรอ” ว่าจบชริณก็คลึงข้างขมับของเจ้ามนุษย์จิ้งจอกอย่างนึกหมั่นไส้


                “ก็จะให้น้องคิดเรื่องอะไรล่ะ น้องไม่ได้ทำงานเหมือนชาริน ซังนะ”


                “เออ....จริงว่ะ” ชริณว่า เขาก็ลืมไปว่ามันคงไม่ต้องคิดอะไรมากมายเหมือนมนุษย์ หนังสือก็ไม่ต้องเรียน


                “แล้วนี่ครอบครัวไม่มีเหรอ ทำไมเหลืออยู่ตัวเดียว” ชริณถามในสิ่งที่ตัวเองสงสัยต่อ เท่าที่เคยดูสารคดีมา หากจำไม่ผิดจิ้งจอกแดงจะจับกลุ่มอยู่ประมาณสองถึงสี่ตัว ไม่นิยมอยู่กันเป็นฝูง แต่ก็แอบทึ่งอยู่ไม่น้อย ว่าเจ้ามนุษย์จิ้งจอกตัวนี้สามารถดำรงชีวิตเพียงลำพังได้จริงหรือ ทั้ง ๆ ที่ตัวมันเล็กจนแทบไม่น่ารอด


                “ตายหมดแล้ว พ่อก็ตาย แม่ก็ตาย เหลือแค่น้องคนเดียว”


                “.....”


                “เฮ้...ไม่ต้องรู้สึกผิดนะ น้องชินแล้ว” เจ้ามนุษย์จิ้งจอกรีบพูดต่อ หลังเห็นชาริน ซังเงียบไป


                “มันไม่ใช่ความผิดของชาริน ซังหน่อย ชาริน ซังไม่ได้ฆ่าพ่อแม่น้องนี่” เพราะความเคยชินทำให้น้องสามารถพูดออกมาได้โดยไม่ต้องคิดอะไร อาจจะมีคิดถึงครอบครัวบ้าง ตามประสาสัตว์ที่เคยมีครอบครัว แต่ก็ต้องยอมรับความจริงว่าตอนนี้น้องเหลืออยู่ตัวเดียวแล้วและต่อให้ตัวเองเป็นสัตว์วิเศษ ก็ไม่สามารถเรียกวิญญาณคนรักกลับคืนมาได้อยู่ดี...


                “แล้วเหลืออยู่ตัวเดียว ใช้ชีวิตยังไง” พอรู้ว่าพ่อแม่ของเจ้าตัวเล็กล้มหายตายจากไปหมดแล้ว ชริณก็เกิดความสงสารขึ้นมาเสียดื้อ ๆ มีภารกิจไม่พอ ยังไม่มีใครยืนอยู่เคียงข้างอีก


                “แต่ก่อนน้องก็ใช้ชีวิตไปวัน ๆ ป่าไม่อุดมสมบูรณ์เหมือนเดิมแล้ว อาหารก็หายากมากขึ้น เลยได้กินบ้าง ไม่ได้กินบ้าง อาศัยมาหากินแถวเขตมนุษย์เอา น้องเลยตัวเล็กเท่านี้” เจ้าจิ้งจอกว่าด้วยน้ำเสียงสดใส แต่ภาพในอดีตกลับไม่ได้สดใสเหมือนน้ำเสียงของเจ้าตัว เพราะก่อนที่จะได้เจอชาริน ซัง ชีวิตของน้องลำบากจริง ๆ จนแทบอยากตายให้รู้แล้วรู้รอด เพราะโลกของสัตว์มันโหดร้ายเกินไป เมื่อไม่มีอาหารและต้องกินกันเอง


                “.....” ชริณเงียบเพื่อฟังเจ้ามนุษย์จิ้งจอกพูดต่อ วูบหนึ่งเขามองเห็นสายตาเศร้าสร้อยของคนตรงหน้า ก่อนจะกลับมาฉายแววความสดใสเช่นเดิม


                “ตอนนั้นน้องมองไม่ออกด้วยซ้ำว่าจะมีชีวิตอยู่รอดจนถึงอายุขัยได้ยังไง นอกจากอาหารไม่เพียงพอ ยังต้องหลบเลี่ยงศัตรูอีก ยิ่งอาหารไม่เพียงพอมากเท่าไร นักล่าก็ยิ่งต้องออกล่าหนักมากขึ้นเท่าไร พอ ๆ กับจำนวนอาหารที่ลดลง”


                 มันเป็นเรื่องธรรมดาของระบบนิเวศ แต่มันโหดร้ายเกินไปสำหรับจิ้งจอกตัวเล็ก ๆ ที่มีภารกิจติดตัวมาตั้งแต่กำเนิดอย่างน้อง แค่หาอาหารกินแต่ละวันก็ยากพอแล้ว ยังต้องคอยหลบเลี่ยงศัตรูอีก ศัตรูในที่นี้ ไม่ใช่แค่หมาป่า แต่รวมไปถึงพวกงู สัตว์กินเนื้อที่มีขนาดใหญ่กว่าอีกด้วย


                “.....”


                “ส่วนเรื่องภารกิจน้องยิ่งแทบไม่มีหวังเลยว่ามันจะสำเร็จ แต่พอได้เจอชาริน ซังทุกอย่างก็เปลี่ยนไปแล้วไง เพราะชาริน ซังช่วยชีวิตน้องไว้แล้วยังใจดีกับน้องมาก ๆ ด้วย น้องก็เลยรักชาริน ซังมาก ๆ น้องสามารถตอบแทนชาริน ซังได้มากกว่าที่คิดนะ นอกจากการทำลูกน่ะ” เจ้ามนุษย์จิ้งจอกว่าพร้อมกับยิ้มตาหยีให้ชริณ ความโหดร้ายของโลกจิ้งจอกที่เผชิญมาแทบทั้งชีวิต ถูกหยุดไว้โดยผู้ชายธรรมดา ๆ ตรงหน้าน้อง


                “ยังไง?” ชริณเลิกคิ้ว


                “ก็...สามารถตายแทนกันได้เลยไง”


                “อย่าพูดเกินจริงเลย” ชริณถึงกับกลั้วหัวเราะ การยกชีวิตของตัวเองให้กับใครคนหนึ่ง มันไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ เพราะชีวิตมีแค่ชีวิตเดียว


                “น้องพูดจริง ๆ นะ” เจ้าจิ้งจอกว่าตาโต ไม่ได้พูดเล่นหรือพูดให้ชาริน ซังพอใจ แต่ทุกอย่างถูกคิดไต่ตรองมาดีแล้ว


                “น้องยอมตายแทนได้เลย แค่น้องก็ได้ใช้ชีวิตมานานถึงขนาดนี้ ไม่ต้องค่อยคุ้ยถังขยะ หลบเลี่ยงศัตรูเพราะชาริน ซัง ก็ถือว่าเป็นกำไรมากน้อย ทั้ง ๆ ที่ความจริง น้องควรจะตายตั้งนานแล้วด้วยซ้ำ แค่ต้องตายแทนชาริน ซัง เพื่อปกป้องชีวิตของชาริน แค่นี้ถือว่าเรื่องเล็ก”


                “แม้ว่าเชื้อสายของนายจะสูญพันธุ์ไปน่ะเหรอ”


                “....น้องยอม”


                “โธ่...เจ้าจิ้งจอก” ไม่มีคำพูดอะไรหลุดออกมาจากปากชริณมากกว่านั้น เขาสวมกอดเจ้าจิ้งจอกตัวน้อยไว้แน่นโดยไม่มีคำพูดอะไรออกมา ชริณเองก็พูดไม่ออกเหมือนกัน เขาอธิบายความรู้สึกตัวเองไม่ถูก รู้สึกดีมั้งที่มีคนยอมตายแทนกันได้ขนาดนี้


                “ถ้าให้เลือกระหว่างมีทายาทสืบต่อและปกป้องชีวิตชาริน ซัง อยากให้ชาริน ซังรู้ไว้ว่าน้องจะเลือกอันหลังอย่างไม่ลังเล”





_________________

สกรีมแท็ก #น้องจะตอบแทนพี่เอง

พาขอเปลี่ยนชื่อตอนนะคะ ตอนที่เคยสปอยล์ไว้อยู่ในบทถัดไปค่ะ

ขอตัดออก เพราะมันจะยาวมากกกก


อย่าลืมคอมเมนต์ ติดแฮชแท็กให้กำลังใจเราด้วย

จะรีบมาอย่างเร็วเลยยย อิอิ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.392K ครั้ง

273 ความคิดเห็น

  1. #6026 Sea121 (@Sea121) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:43
    น้องน่ารักมากกกกกกก
    #6026
    0
  2. #6011 Jinjoo.K (@yeye_mylove2) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 00:35
    โถ่วหนูลูก มาให้แม่กอดหน่อยเร็ว เอ็นดูน้องอ่ะ ทุกอย่างที่พูดออกมาถ้าเป็นคนเต็มร้อยมันอาจดูแก่เเดดนะ แต่น้อง คือใสจริง ซื่อจริง
    #6011
    0
  3. #5984 greentealatte ♡ (@qltz) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 18:03
    โถยัยน้อง
    #5984
    0
  4. #5932 agasep2 (@Agasep) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 13:14
    น้องงง ฮืออหนูลูกมาให้แม่กอดหน่อยเร็วว
    #5932
    0
  5. #5904 zerkep1 (@zerkep1) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 14:50
    ฮือออน้องงงงทำไมน่ารักอย่างนี้!! ฉันน้ำตาไหลพรากๆๆๆเลยยยย​ เอ็นดูยัยน้อง
    #5904
    0
  6. #5901 Mintbeee (@morkmin) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 17:50
    อบอุ่นหัวใจ น้องแสบสันหรือไมโครเวฟ
    #5901
    0
  7. #5868 Present (@hiiro-kwan) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 13:18
    แหม ไหนตอนแรกบอกว่าคนที่รู้ความลับต้องโดนฆ่า
    #5868
    0
  8. #5858 RhongTood (@marklmsg7) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 22:26

    //นอนกัดผ้าเช็ดหน้าน้ำตาซึม
    #5858
    0
  9. #5578 cheerchanbaek (@cheerchanbaek) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 11:29

    แกรรรรรรรรร น้องยอมตายเพื่อปกป้องชารินซังงงเลยนะ ฮื่ออออ ดูที่น้องพูดเซ่้ นี่ถ้าเป็นชารินซังชั้นน้ำตาซึมเลยนะ แกรดูความรักของน้องจิ้งจอกเซ่ ฮื่ออ ปลาทับใจมากกกค่าาาา แงงงงงงง

    #5578
    0
  10. #5577 inunu (@inunu) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 11:11
    น้องงงงงงงงงง น้ำตาซึมกับความรักของน้อง
    #5577
    0
  11. #5554 Khunmedsai (@Khunmedsai) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2561 / 17:01
    น้องงงง ทำมัยน่ารักขนาดนี้ อยากเลี้ยงน้องงงง
    #5554
    0
  12. #5514 tuntiiz (@tuntiiz) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 19:32
    น้องงงงงงงงงงง
    #5514
    0
  13. #5494 chaaimmeme (@chaaimmeme) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 13:42
    ลูกกกก
    #5494
    0
  14. #5472 Bbiwbiw (@Bbiwbiw) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 19:30
    โธ่น้อง มาเป็นลูกแม่มา เดี๋ยวเเม่เลี้ยงเอง
    #5472
    0
  15. #5460 mingdaya (@mingdaya) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 16:28
    โถลูกกกกกกกกกก
    #5460
    0
  16. #5452 MManatsawan (@MManatsawan) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 10:51
    น้องน่ารักจัง น้องรักชารินซังมากอะ
    #5452
    0
  17. #5206 กระรอกoneday (@stepme) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 23:43
    น้องรักพี่มากเลยนะ
    สงสารน้อง ชีวิตก่อนเจอพี่น่าสงสารมากเลย
    #5206
    0
  18. #5180 somruethai1307 (@somruethai1307) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 15:57
    น้อนนนนนน
    #5180
    0
  19. #5152 EsllfaFa (@EsllfaFa) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 10:29
    น้องน่ารัก
    #5152
    0
  20. #5095 parkxbyun (@oohsenoey) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 10:54
    โถ่เอ็นดูน้อง รักพี่เค้ามากกกกก
    #5095
    0
  21. #5078 Mizza (@wawy111) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2561 / 20:45
    น้องงง ดีเกินไปแล้วว
    #5078
    0
  22. #4871 xxxlilly (@xxxlilly) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2561 / 19:26
    ชีวิตยัยน้องน่าสงสาร อย่าให้มีต้องตายแทนเลยนะ รับไม่ไหวแน่ๆ
    #4871
    0
  23. #4757 kk lovely (@pmpke319) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 14:46
    ฮือยัยน้อง คงรักชารินซังมากๆแน่เลย
    #4757
    0
  24. #4741 ZilaHoOz (@fanda_gree) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 00:05
    โอ๊ยยยย น้องลูกกก พี่ก็เอ็นดูน้องเยอะนะ
    #4741
    0
  25. #4724 YD25 (@MMXV) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2561 / 18:55
    อิน้ออออองงง โอ่ยย ซึ้ง
    #4724
    0