อืม ก็รู้แล้วละว่าเพลงอะไร เพลง Bye - สิงห์เหนือเสือใต้
นั้นเอง เพิ่งรู้นะเนี่ย ฟังตั้งแต่ยังเด็กๆแล้ว เพราะดีอ่ะ ชอบๆ
ฟังแล้วคิดถึงเพื่อนมากๆเลยอ่ะ รักเพื่อนนะค่ะ
ที่บ้านเรามีซีดีเพลงนี้อ่ะ เดี๋ยวไปฟังดีกว่า แล้วเอาเนื้อเพลงมาฝาก
http://www.maama.com/music/view.php?id=006465
+ เข้าไปในเว็บนี้มีเพลงให้ฟังอ่ะ +
เฮ้ย...เธอ ก่อนโบกมือลา ก็ลองทบทวนบางอย่างที่เราสัญญา
ว่าจะไม่ลืมแม้วันข้างหน้าทุกสิ่งทุกอย่างอาจเปลี่ยนไป
สัญญาว่าจะไม่ลืมเลือนว่าเพื่อนคนนี้คือใคร และขอให้จำขึ้นใจว่าไม่มีใครใดอื่น
จริงใจกับเธออย่างนี้เท่ากับเพื่อนเก่าเพื่อนซี้ ในเมื่อวันซืน
และคนที่หยัดยืนเคียงข้างเธอไม่เป็นอื่น
และจะเป็นอย่างนี้เสมอไม่ว่าพรุ่งนี้หรือวัน มะรืน
และฉันไม่คืนคำหรอ เออนะไม่ต้องเขิน
ไม่เคยจะพูดออกไปไม่ใช่ว่าฉันจะไม่เขิน
และฉันก็กลัวกลัวเธอจะไปคิดว่าผิวเผิน
เวลาจะไม่มีอยู่แล้วแต่ความรู้สึกยังมากเกิน
จะผุดไปเผลินเพลิน เมื่อทางเดินมันจบตรงนี้ละ
ประตูบานเก่าผิดลง ประตูบานใหม่ก็เปิดขึ้นแล้วละ
เมื่อเธอต้องไปลำพังก็จงดูแลตัวเองดีน่ะ
และเจอกันใหม่อีกครั้งตอนเป็นผู้ ใหญ่ฉันมั่นใจ
ว่าเธอจะแข็งแรงกว่าเมื่อก่อน จะมีวันที่ดีอย่างที่ฝันเอาไว้เมื่อก่อน
*ฉันมีเรื่องราวดีๆที่ทำให้ใครต้องอิจฉา
และฉันมีเวลาดีๆ กับเพื่อนดีๆ ตลอดมา
แต่ว่าคนอื่นๆ จะเป็นอย่างไง
เธอยังมีความหมาย บอกไว้ก่อนนะ
คือความทรงจำงดงามที่ไม่มีวันเลื่องลาง
และเข็มนาฬิกาที่มันเคลื่อน
ก็พาเรามาจนถึงวันที่ตัวเองก็อยากจะเลื่อน
ถึงเวลาที่คำว่าเพื่อนต้องตามหาสิ่งที่ตัวเชื่อ
ยิบปากกามาเซ็นเสื้อ
ว่าทุกในเมื่อที่น้ำตาทำแก้มของเธอเปื้อน
มันจะเป็นเรื่องธรรมดา
ความเศร้าไม่แตะที่มีก็แค่พระศาสดา
เมื่อเรายังเป็นแค่คนที่ออกเดินค้นในสิ่งที่ตามหา
ขวางหนามและอุปสรรคจึงกลายเป็นสิ่งที่ตามมา
การจากลาเป็นตัวแทนของการเริ่มต้นสิ่งใหม่ๆ
โลกนี้มันกว้างใหญ่เกินกว่าที่เราจะแขวนไว้บนไหล่
ข้างนอกมีความฝันใฝ่ยื่นรอให้เธอไปคว้าไข้ว
และจำนวนของมันมีเยอะกว่าที่เราสองจะนับได้ท่วนว่ามันมีเท่าไร
เมื่อกบสองตัวแยกกันออกจากกะลา
ฉันจึงเก็บเอามิตรภาพเจือจางกับหมึกปากกา
เขียนขอความถึงตรงนี้ว่าต่อให้ห่างนับหมื่นหลี้
แต่ ซอโซ่ กอดคอ ไม้โท และสระอี ยังเหมือนเดิม เธอจงจำไว้ เพื่อนซี้
แม้จะยังมีผลของสมการที่เราโบกมือ บ๊ายบาย
ให้ความเป็นเพื่อนเป็นสัมปทานกับสิ่งดีๆและร้ายๆ
เขียนคำลาตั้งยืดตั้งยาวเพียงอยากบอกเธอ ต่อท้ายๆ
(*)
ฟ้าที่ถูกเมฆดำมากั้นบัง
ไม่ได้แปลว่าข้างหลังเมฆจะปราศจากซึ้งแสงจันทร์
มันก็คงเหมือนดัง ที่ใครซักคนเค้ากล่าวไว้
ว่าเพื่อนแท้มันหายาก เพราะมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า
เราล่องเรือลงลำเดียวกันมาทั่วทั้งอ่าว
แต่แล้วจะมีใครรู้อ่าวที่ว่ามันอาจจะกว้างแค่กะละมัง
พรุ่งนี้ยังมีอาทิตอันร้อนผ่าว
และมันคงจะถึงคราวที่ฉันและเธอ ต้องหันหางเสื้อกลับเข้าฝั่ง
เพราะฝนทั้งให้เป็นหิน ง่ายกว่าหางมในทะเล
เก็บภาพของข้าวมื้อนั้นที่เราแบ่งกันในจานทะเล
เก็บเนื้อร้องเดิมๆท่อนนั้นที่เรากอดคอกันร้องเพลง
เหลือเพลงนี้เพลงสุดท้ายที่ฉันจะปล่อยให้บรรเลง
แทนน้ำตาล่วงปอย จากน้ำตา จ่อยๆ เก็บสีหน้างอยๆก่อนมือลา..
**
ในวันพรุ่งนี้ ที่นี้คงจะเปลี่ยนไป ผู้คนมากมายเข้ามาทั้งเธอและกับฉัน
บนกระดาษข้อความเดิมๆที่ฝากเตือนทิ้งไว้
มันคงสลายกลายเป็นเพียงฝุ่นผงบนความว่างเปล่า
บนทางเดินเก่าๆ บนโต๊ะเก้าอี้เก่าๆ ไม่ว่ามีใครมาที่ตรงนี้มันก็ยังเป็นที่เก่าๆ
ก็เรื่องราวที่เราได้ทิ้งไว้ ไม่ลบเลือนไปง่ายได้
และที่เธอยังมีข้อความให้รับรู้ นาทีคิดถึงยังมองดูรูปถ่าย
ถ้าเธอยังจำกันได้เมื่อเจอกันอีกครั้ง จำได้ว่าฉันนะเพื่อนเธอเสมอไป
ความคิดเห็น