Angel academy [MarkBam]

  • 80% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 182,242 Views

  • 3,442 Comments

  • 4,386 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    364

    Overall
    182,242

ตอนที่ 162 : AA MB - 2gether - 75 - วิหารมังกร - 01 - 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 842
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    23 ธ.ค. 59

AA MB - 2gether - 75 - วิหารมังกร - 01 - 100%







+
+
+





                แบมแบมกลั้นขำจนไหล่สั่นแบบหน้านิ่งๆ นั่นแหล่ะ ส่วนลิซ่านั้นทำได้แค่เพียงรีบไปให้ถึงที่หมายแม้ใบหน้าเหมือนจะร้องไห้อยู่รอมร่อ เพียงเสี้ยวอึดใจสองสาวก็ไปโผล่ในที่ที่ต้องการ ดูเหมือนว่าเจ้าถิ่นจะทำงานได้ดีเกินคาดพามาตรงที่หมายพอดิบพอดีไม่ต้องเสียเวลาไปเดินหาให้เมื่อย



                “ถึงแล้ว...คนเยอะดีจัง” เจ้าถิ่นอดพูดออกมาไม่ได้ ขมวดคิ้วเล็กน้อยมองไปรอบๆ อย่างครุ่นคิด



                “.............” แบมแบมกวาดตามองก็พยักหน้าเห็นด้วยทันที มองไปทางไหนก็เต็มไปด้วยผู้คนที่ใส่ผ้าคลุมแถมยังปกปิดหน้าตากันมิดชิด เขย่งขาขึ้นเพื่อมองไปยังเบื้องหน้าไม่ไกลนักหากแต่จำนวนผู้คนที่ทำเอาพวกเธอเหมือนอยู่ไกลลิบ



                ดูเหมือนคนจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ



                ร่างบางใช้นิ้วจิ้มทีไหล่เล็กเพื่อเรียกคนข้างๆ หนึ่งครั้งไม่เบานักก่อนที่จะเดินแหวกผู้คนเพื่อไปยังด้านหน้าติดวิหารที่สุด ลิซ่าเห็นดังนั้นก็เดินตามหลังไปทันทีซึ่งสองสาวเป็นจุดสนใจได้ไม่ยากจากการแต่งกายที่ไม่เหมือนใครในที่นี้ สองร่างที่เดินลับสายตาไปไม่ทันได้รู้ตัวว่าตกอยู่ในการจดจ้องของใครตั้งแต่มาปรากฏกาย ร่างสูงใหญ่ในชุดปกปิดตัวตนเคลื่อนเร้นกายแทรกตามไปโดยทิ้งระยะไว้พอประมาณไม่ได้ตามจนชิดแต่ก็ยังคงอยู่ในสายตาตลอด



                แววตาแห่งความสงสัย...



                ร่างเล็กเดินจนมาถึงด้านหน้าสุด แววตาฉายความดีใจออกมาเมื่อมั่นใจแล้วว่าตนนั้นมาได้ทันเวลพอดี แบมแบมมองไปทั่วอย่างตื่นเต้นนิดๆ โดยปกติแล้วการอ่านหนังสือจะช่วยได้แค่ให้รับรู้ แต่เมื่อมาเห็นของจริงตรงหน้าก็อดที่จะตื่นเต้นไม่ได้



                วิหารมังกรที่ตั้งอยู่เบื้องหน้านั้นดูกว้างใหญ่และน่าเกรงขามไปในตัว รูปปั้นมังกรที่อยู่บนแต่ละเสานั้นก็เป็นอีกส่วนประกอบหนึ่งที่ทำให้ที่แห่งนี้ดูยิ่งใหญ่ขึ้นไปอีก ตากลมเหลือบไปมองคนที่นั่งอยู่ทางด้านซ้ายมือในพื้นที่ของวิหารมังกร มีเสาตั้งตระหง่านอยู่ด้านหลังเก้าอี้ที่มองยังไงก็สูงกว่าอีกสองคนที่อยู่ทางด้านขวามือของร่างบางที่อยู่ในตำแหน่งของคนดู แม้จะมีเสาเจ็ดต้นเช่นเดียวกันแต่ในเรื่องความสูงก็เทียบกันไม่ได้เลยแม้แต่น้อย



                มองเก็บรายละเอียดอยู่ชั่วครู่ก่อนจะต้องตวัดสายตาไปมองทางด้านซ้ายมืออีกครั้งอันเป็นตำแหน่งของผู้ถูกท้าชิง เสียงทุ้มทรงอำนาจที่เอื้อนเอ่ยออกมาทำเอาร่างบางยกยิ้มมุมปาก



                ทรงอำนาจแต่ดูเหมือนกำลังข่มกลั้นบางสิ่งบางอย่างเอาไว้



                “ในเมื่อทุกคนพร้อมประจำที่กันแล้ว เรา...อีธาน หัวหน้าเผ่ามังกรเวหาคนปัจจุบันจะขอเปิดการ...”



                “ขอโทษค่ะ!!” เสียงหวานเอ่ยแทรกขึ้นมาทำเอาผู้คนที่รอคอยอยู่รอบด้านชะเง้อมองหาต้นเสียง



                อีธานชะงัก เขาตวัดสายตามองหาแต่ด้วยความกว้างของวิหารมังกรทำให้ไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของคนผู้นั้นได้อย่างชัดเจน ถ้าให้เดาคงไม่พ้นเด็กสาวที่ใส่ชุดผิดแปลกไปจากกลุ่มคนที่ยืนรายล้อมเป็นแน่ คิ้วเข้มเลิกขึ้นก่อนจะขมวดเมื่อได้ยินสิ่งที่คนของเขาเพิ่งบอกออกมา



                “เธอคือลูกสาวของหัวหน้าเผ่าเทพครับ”



                “..............”



                “ให้พาออกไป...”



                มือแกร่งยกขึ้นเป็นเชิงปฏิเสธ อีธานสะบัดปลายมือเพียงเล็กน้อยผู้พูดจึงก้มศีรษะเล็กน้อยก่อนจะถอยกลับไปยืนประจำตำแหน่งเดิม เรื่องนี้เขาขอเป็นคนจัดการเอง อีธานมองไปยังจุดเล็กๆ จุดนั้นแม้ไม่ทราบวัตถุประสงค์ของอีกฝ่ายแต่เขาพร้อมจะต้อนรับผู้มาเยือนถึงถิ่นให้ถึงใจ



                “ท่านหญิงแห่งเผ่าเทพให้เกียรติมาเยือนถึงที่นี่ ไม่ทราบว่ามีเรื่องอันใดให้ทางเผ่ามังกรเวหารับใช้..ขอรับ” สิ้นประโยคก็ได้ยินเสียงฮือจากกลุ่มคนที่ยืนอยู่โดยรอบ



                ทางด้านท่านหญิงที่กำลังเป็นหัวข้อสนทนาในตอนนี้ไม่ได้มีความเกรงกลัวกับเสียงแสดงความฉงนของผู้คนรอบด้าน แบมแบมเอื้อมมือไปคว้าข้อมืออิ่มของลิซ่าเอาไว้ดึงให้มายืนข้างๆ กัน เมื่อผู้คนที่ยืนอยู่สังเกตดีๆ อีกครั้งก็รับรู้ได้ว่าเด็กสาวหนึ่งในสองคนที่ยืนอยู่คือบุตรีของอดีตหัวหน้าเผ่าคนก่อนนั่นเอง



                “ข้าน้อยมิบังอาจที่จะให้ท่านหัวหน้าเผ่ามารับใช้หรอกเจ้าค่ะ เพียงแต่ที่มาในวันนี้ก็เพราะเห็นว่ากำลังทำการชิงตำแหน่งหัวหน้ากันก็เท่านั้นเอง” ร่างบางเลือกใช้ถ้อยคำแสดงความอ่อนน้อม



                “หึ หึๆ ฮ่าๆๆๆ ข้าว่าท่านหญิงคงจะกำลังเข้าใจอะไรผิดเป็นแน่ ที่นี่คือเผ่ามังกรเวหาหาใช่เผ่าเทพของท่านไม่ ข้าว่า...ท่านหญิงไปหาสถานที่วิ่งเล่นที่อื่นดีกว่า ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวจะหาว่าเราไม่เตือน”



                “ข้าน้อยทราบดีว่าที่นี่ไม่ใช่เผ่าเทพหากแต่เป็นเผ่ามังกรเวหา...ที่กำลังผลัดแผ่นดิน” ตากลมโตยังคงจ้องมองไปยังทิศด้านซ้าย เสียงหวานยังเอื้อนเอ่ยออกมาด้วยความไม่เกรงกลัว “.....เพียงเพราะผู้นำกำลังป่วย”



                สิ้นประโยคเสียงพูดคุยก็ดังขึ้นอีกระลอกราวกับผึ้งที่แตกรัง



                แบมแบมยกยิ้มมุมปาก อีธานเอ่ยออกมาอีกครั้งด้วยอาการที่แทบระงับโทสะเอาไว้ไม่อยู่



                “ท่านหญิงมีเรื่องอันใดก็เชิญว่ามา!!!!




++++++++++++++





 

                ตาคมก้มมองกล่องไม้กว้างประมาณครึ่งเมตรที่วางอยู่บนพื้น มาร์คที่กำลังปัดผมให้พ้นหน้าผากดูนิ่งขรึมมากกว่าปกติ หลังจากที่ได้พูดคุยกับรุ่นน้องหน้าหวานเป็นที่เรียบร้อยทั้งยองแจและพี่น้องเผ่าเทพทั้งสองคนก็หายตัวมาโผล่ในห้องในเวลาไล่เลี่ยกัน ยองแจเอาลูกแก้วพลังเวทย์มาจากหัวหน้าเผ่าวิหคอัคคี สองพี่น้องเผ่าเทพเองก็เช่นกันเอาลูกแก้วที่บรรจุพลังเวทย์เอาไว้มาจากบิดาไม่พอยังเอาของมารดามาด้วย แจ็คสันบอกว่าเผื่อได้ใช้



                ส่วนเขา...ตอนนี้อยู่ที่เผ่าวารี



                เสียเวลาเล็กน้อยขอแวะกลับมาด้วยเหตุผลเดียวกันกับท่านชายคนกลางของเผ่าเทพนั่นแหล่ะว่าเผื่อได้ใช้ มีไว้ก็ไม่เสียหลายอะไร มาร์คพอจะรู้มาบ้างว่าการท้าชิงตำแหน่งหัวหน้าคนใหม่ของเผ่ามังกรเวหา โดยปกติแล้วจะใช้พลังเวทย์จากคนในเผ่าเท่านั้น ไม่เคยปรากฏในบันทึกว่าสามารถใช้พลังเวทย์จากคนนอกเผ่าได้เลยสักครั้งในการท้าชิง



                ใจก็กระหวัดคิดไปถึงคนตัวเล็กที่สั่งให้ทำอย่างนี้ ไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นอย่างไรบ้าง



                แบมแบมผู้ที่เป็นที่รักยิ่งของแม่มดบาบาร่า เจ้าตัวได้รับการสอนสั่งสิ่งที่อยู่นอกตำรามามากมายไม่พ้นเรื่องลูกแก้วพลังเวทย์ในครั้งนี้ด้วยที่คู่หมั้นตัวน้อยของเขาได้รับฟังบางสิ่งบางอย่างมา มาร์คมั่นใจว่ามันเป็นหนึ่งในการจุดประกายให้เจ้าตัวตัดสินใจทำเรื่องนี้ หวังว่ามันจะสำเร็จไปด้วยดี ตัวเขาเองนั้นยินดีสนับสนุนน้องอย่างเต็มที่ขอเพียงแบมแบมพอใจ



                ในกล่องไม้ลายสวยที่ประดับด้วยไข่มุกล้ำค่าสมกับเป็นเผ่าที่เต็มไปด้วยอัญมณีนั้นบรรจุลูกแก้วพลังเวทย์เอาไว้ถึงห้าลูกด้วยกัน ก่อนหน้านั้นมีสามได้จากเผ่าวารีไปอีกสองรวมแล้วก็ห้าพอดี ถ้าแบมแบมยังอยากได้อีกมาร์คก็จะถามน้องว่าจะรังเกียจลูกแก้วพลังเวทย์ของเขาเองหรือเปล่า



                แต่ก็ต้องมีการขอรางวัลเล็กๆ น้อยๆ กับน้องบ้างให้พอชื่นใจ



                คิดมาถึงตรงนี้ก็อดยิ้มมุมปากไม่ได้ มาร์คกวาดตามองไปรอบๆ เมื่อเห็นว่าไม่ได้ลืมอะไรแต่งตัวก็เรียบร้อยแล้ว มือเรียวนิ้วยาวสวยก็โบกไปในอากาศ ริมฝีปากขยับเสียงร่ายเวทย์พึมพำผ่านพ้นไปเพียงไม่ถึงเสี้ยวนาที



                พรึ่บ!



                ร่างโปร่งพร้อมทั้งกล่องไม้สูงค่าก็หายวับไปทันที ใช้เวลาเพียงไม่กี่อึดใจท่านชายแห่งเผ่าวารีก็มาโผล่อยู่ที่ชายแดนติดกับเผ่ามังกรเวหา เขาไม่สามารถเข้าไปแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีวิธีอื่นที่จะพาเข้าไป



                วี๊ด!



                มาร์คผิวปากออกมาหนึ่งครั้งด้วยเสียงดังยาว ตาคมมองกำแพงเวทย์แบ่งเขตแดนเบื้องหน้าด้วยท่าทีนิ่งเฉย ระหว่างรอคอยบางสิ่งก็หันไปจัดการกับกล่องไม้ที่ยังคงวางนิ่งอยู่ที่พื้น ปลายนิ้วชี้ใส่อีกทั้งยังร่ายเวทย์เล็กน้อยไม่ทันไรกล่องใบเขื่องก็เล็กลงจนเหลือเท่ากล่องไม้ขีด ร่างโปร่งก้มลงไปหยิบมันขึ้นมาใส่กระเป๋าเสื้อคลุมเอาไว้ก่อนจะกวาดตามองไปรอบๆ บริเวณ



                คนนอกเข้าไปได้ยากแต่ไม่ใช่กับสัตว์



                พึ่บๆ พึ่บๆ



                เสียงตีปีกดังแว่วมาเข้าหู มาร์คหันไปมองยังทิศทางนั้น เขายกยิ้มอย่างพอใจ นานๆ ถึงจะเรียกใช้งานสัตว์เลี้ยงของตัวเอง เซนซัสเป็นเหยี่ยวหิมะของเขาทั้งฉลาดและโหดร้าย มันไม่เคยอยู่ติดบ้านแต่สามารถเรียกใช้ได้เสมอทั้งเขาและมันทำพันธะสัญญากันเอาไว้



                มือแกร่งยื่นออกไปด้านหน้า เหยี่ยวตัวสวยก็ร่อนลงมาอย่างคุ้นชิน มาร์คไม่รอให้เสียเวลา



                “เซนซัสบินไปที่สระมังกรแล้วตามหาคนที่มีกลิ่นนี้” ล้วงกระดุมไม้ออกมาจากเสื้อคลุมยกขึ้นไปจ่อที่จมูกของมัน “พาเขามาที่นี่ให้เร็วที่สุด”



                เหยี่ยวหิมะไม่ส่งเสียงตอบรับหากแต่อ้าปากกว้างก่อนจะกางปีกแล้วโผบินออกไปทันที มาร์ครู้ดีว่ามันไม่เคยทำงานพลาด นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เซนซัสทำงานแบบนี้ จมูกของเหยี่ยวหิมะนั้นดีมากและสายลับของเขาเมื่อเห็นเซนซัสก็จะยิ่งออกมาให้มันเจอตัวได้ง่าย ทำทีคล้ายสัตว์เลี้ยงที่ออกตามหาเจ้าของไม่ให้คนอื่นสงสัย มาร์คยืนรอด้วยท่าทีอันนิ่งเงียบ เขาไม่เดือดร้อนใจใดๆ ทั้งสิ้น ไม่ใช่ว่าไม่ห่วงคู่หมั้น แต่เพราะว่าสิ่งที่บ่งบอกว่าแบมแบมอยู่ในอันตรายถึงขั้นเลือดตกยางออกหรือบาดเจ็บพกช้ำนั้นยังไม่มีให้เขารับรู้นั่นเอง



                ไหนจะเวทย์ที่เขาร่ายป้องกันตัวน้องเอาไว้หากใครหวายเข้ามาทำร้ายร่างกายอีกล่ะ



                เอาเป็นว่าโล่งใจไปได้ในระดับหนึ่ง ฝีมือน้องน้อยของเขาก็ไม่ใช่ย่อย แม้จะแขนขาเล็กนิดเดียวแต่ก็ได้รับการสอนสั่งจากสารพัดอาจารย์จนมาร์คสามารถวางใจว่าแบมแบมจะป้องกันตัวเองได้แน่นอน พูดกันตรงๆ นี่เขากำลังหาสารพัดเหตุผลให้ตัวเองใจเย็นที่สุด หลับตาแล้วสูดหายใจเข้าปอดช้าๆ



                ทำได้เพียงแค่รอเวลา...











 

                เผ่าเทพ



                ไอลีนที่บัดนี้เดินออกมายืนมองพระจันทร์ที่ลอยเด่นอยู่ริมหน้าต่าง ฮาร์ลันเมื่อเห็นว่าภรรยาถอนหายใจออกมารอบที่ห้าก็เดินเข้ามาหา



                “ห่วงลูก?”



                “..............” พยักหน้าเพียงเบาๆ ฮาร์ลันดึงไอลีนให้ละสายตากลับมามองกันก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง



                “บอกพี่ก่อนว่าน้องห่วงอะไรครับ”



                ไอลีนขมวดคิ้วเล็กน้อยเธออดห่วงลูกสาวไม่ได้ ลูกที่เธอเลี้ยงมาอย่างไข่ในหินไม่เคยให้คลาดสายตา “ห่วงที่น้องแบมต้องไปที่นั่นคนเดียวค่ะ”



                “มาร์คก็จะตามไปด้วยไม่ใช่หรือไง พี่ว่าไม่น่าห่วงเท่าไหร่นะ น้องก็รู้ว่าลูกเราน่ะเก่งขนาดไหน” พยายามพูดให้อีกฝ่ายลดความกังวล ฮาร์ลันพอจะเข้าใจว่าไอลีนนั้นหวงลูกสาวคนเล็กมาก เพราะว่าลูกชายคนโตที่กลับไปไม่เท่าไหร่บอกเลาว่าเกิดอะไรขึ้นและเจ้าตัวเล็กสุดของพวกเขาวางแผนกันเอาไว้ว่าอย่างไร



                ภรรยาของเขาถึงได้มีอาการเช่นนี้นี่ไงเล่า



                แบมแบมไปเป็นทัพหน้าก่อนจะส่งมาร์คตามไปเสริม คนอื่นๆ ให้รอเป็นทัพหลังถ้าหากว่าผ่านไปครบยี่สิบสี่ชั่วโมงแล้วยังไม่กลับเมื่อไหร่ก็ให้ทัพหลังตามคนเข้าไปช่วยได้เลย เขาว่าคืนนี้ไอลีนคงไม่ยอมนอนแน่ๆ



                “เก่งแค่ไหนก็พลาดได้นี่คะ”



                “พี่รู้ว่าเราน่ะห่วงลูก แต่มาห่วงบนเตียงดีกว่ามั้ยครับ” มือแกร่งจูงภรรยาคนสวยไปที่เตียง “อย่าทรมานตัวเองเลย อย่างน้อยได้เอนหลังก็ยังดีกว่ายืนจนขาแข็งนะ ถ้าลูกเป็นอันตรายขึ้นมาจริงๆ พี่รู้ว่าน้องเตรียมเอาไว้แล้ว”



                ปลายนิ้วชี้ของฮาร์ลันเอื้อมไปแตะสร้อยที่สวมติดคอตลอดเวลาของภรรยา สร้อยที่ลูกๆ ของเขาสวมมันเอาไว้ทุกคน ตัวฮาร์ลันเองก็เช่นกัน ไอลีนเงยหน้าขึ้นสบตาก่อนจะเอนกายเข้าหาร่างหนา คงต้องสงบสติอารมณ์ให้มากกว่านี้ด้วยความหวังว่าลูกทุกคนของเธอจะปลอดภัยโดยเฉพาะลูกสาวคนเดียวของเธอ




++++++++++++



                คนตัวเล็กอยู่ในชุดคล่องตัววันนี้เธอเลือกสวมกางเกงขายาวสีดำและเสื้อเชิ้ตแขนยาวผ้าเนื้อนิ่มหนาสีชมพูอ่อน สวมทับด้วยเสื้อคลุมครึ่งตัวสีดำที่สวมอยู่เป็นประจำอีกครั้ง รองเท้าก็เลือกที่เหมาะสม...เผื่อได้ออกแรงวิ่งจะได้ไม่ต้องลำบากถอดทิ้ง ผมยาวลอนธรรมชาติก็ไม่ได้ปล่อยเหมือนทุกๆ วัน แบมแบมเลือกที่จะถักเปียเก็บผมทั้งหมดเอาไว้เพื่อไม่ให้เกะกะถือว่าเป็นการเตรียมความพร้อมของตัวเองเผื่อมีเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นนั่นเอง




                แม้วิหารมังกรจะมีลูกไฟอยู่บนเสามังกรทั้งหนึ่งร้อยเสาก็ไม่ได้ทำให้คนทั้งหมดอบอุ่นในเวลากลางคืนของฤดูหนาว ลมที่พัดหมุนวนผ่านไปมาอยู่ตลอดหากไม่แต่งกายรัดกุมคาดว่าคงจับไข้ได้ในเวลาไม่ช้าเป็นแน่



                เมื่อได้ยินเสียงอนุญาตของคนที่นั่งอยู่สูงกว่าร่างบางจึงไม่รอช้า



                “ยังมีผู้ท้าชิงตำแหน่งอีกคนค่ะ” คนอื่นที่รายล้อมอยู่อดที่จะหันไปซุบซิบกันไม่ได้ ไม่เว้นแม้แต่บุคคลที่เดินตามสองสาวไม่ห่างในตอนนี้



                อีธานเลิกคิ้วขึ้นอย่างประหลาดใจ “ท่านหญิงมิใช่คนของที่นี่ หวังว่าท่านคงยังไม่ลืม”



                ร่างบางฉีกยิ้มกว้างอย่างไม่สะทกสะท้าน “แน่นอนค่ะว่าไม่มีทางลืม ข้าน้อยเพียงแค่อยากส่งลิซ่าเข้าชิงตำแหน่งก็เท่านั้น” ดึงคนที่ยืนนิ่งอยู่ข้างกายให้เดินไปอยู่หน้ากว่าเดิม



                เสียงผู้คนฮือฮาจนจับใจความไม่ได้ว่าพูดอะไรกันและแน่นอนที่คงจะไม่พ้นเรื่องที่กำลังเกิดขึ้นอยู่เป็นแน่



                อีธานหรี่ตามองลูกสาวของอดีตหัวหน้าเผ่าที่ยืนอยู่ข้างๆ ท่านหญิงแห่งเผ่าเทพนิ่งๆ ก่อนจะกวาดตามองไปรอบๆ ดูเหมือนสองหนุ่มผู้ท้าชิงเองก็นั่งไม่ติดเก้าอี้อยู่เหมือนกัน มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยอย่างพึงใจ



                “ถ้าเป็นคนของเผ่ามังกรเวหาก็ย่อมกระทำสิ่งที่ท่านร้องขอ เชิญมายืนที่กลางวิหารเพื่อหยดเลือดตามธรรมเนียมได้” เสียงอันทรงพลังเอ่ยอนุญาต แบมแบมไม่รอช้าเธอเดินนำคนที่ยังไม่มีเสียงพูดอันใดออกมาทันที



                มือเล็กแต่อบอุ่นจูงผู้ท้าชิงคนล่าสุดเข้าไปยังกลางวิหาร แบมแบมไม่ต้องออกแรงอันใดทั้งสิ้นเพียงแค่เอ่ยสิ่งใดออกมาลิซ่าก็พร้อมทำตามอยู่แล้ว สองสาวเดินออกห่างจากฝูงคนไปเรื่อยๆ โดยไม่ได้หันไปสังเกตคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลพวกตนว่ามีสิ่งใดผิดแผกไปจากเดิมเลยสักนิด



                จากคนๆ เดียวในตอนนี้กลับมีผู้อื่นมาสมทบอีกเป็นสิบ เป็นการเคลื่อนไหวอย่างเงียบๆ โดยไม่เป็นจุดสังเกต



                ทางด้านผู้ท้าชิงทั้งสองคน บัดนี้มีแววตาเคร่งเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ออสตินกับท่านแม่ทัพฝ่ายซ้ายกำลังคิดกังวลในเรื่องเดียวกัน



                ลูกแก้วบรรจุพลังเวทย์ที่ได้รับมานั้น หากผู้ให้เรียกพลังเวทย์ลูกใหม่ขึ้นมาแล้วมอบให้แก่คนใหม่เมื่อใด เมื่อนั้นพลังเวทย์ลูกเก่าก็จะแตกดับสูญสิ้นไปไม่มีประโยชน์ในทันที ยิ่งเห็นผู้ท้าชิงคนล่าสุดด้วยแล้ว...ผู้ท้าชิงก่อนหน้าก็เริ่มรู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ อยู่เหมือนกัน



                ลิซ่าไม่เข้าใจว่าแบมแบมทำอย่างนี้เพื่ออะไร แต่แค่เรื่องท้าชิงตำแหน่งมันก็ไม่ได้เสียหายอะไร จะได้หรือไม่ได้ตำแหน่งเธอก็ไม่สนใจสักเท่าใดนักแต่ก็อดเอ่ยเตือน เจ้านาย ของตัวเองไม่ได้ว่าในการท้าชิงตำแหน่งนั้นจะต้องมีของบางสิ่งที่ตอนนี้พวกเธอยังไม่มีมันเลยแม้แต่นิดเดียว



                “แบมแบม”



                “หือ?” ตอบรับในขณะที่เดินไปแล้วครึ่งทาง



                “เราไม่มีลูกแก้วพลังเวทย์เลยนะ การท้าชิงเขาจะเอาลูกแก้วที่บรรจุพลังเวทย์ไว้ใส่เข้าไปที่ปากของมังกรในเสานั้นๆ ระดับของแสงในเสามันก็จะพุ่งขึ้นสูงหรือต่ำก็ขึ้นอยู่กับความเข้มข้นของพลังเวทย์...ของคนในเผ่ามังกรเวหา” ทิ้งท้ายเป็นการบอกกลายๆ



                “.................”



                “แบมแบม” ร้องเรียกอีกครั้งเมื่อไม่เห็นว่าเจ้าตัวจะเอ่ยอะไรตอบกลับมา “เข้าใจที่เราพูดมั้ย?”



                “เข้าใจ แต่เธอรู้ได้ยังไงว่าต้องเป็นพลังเวทย์จากเผ่านี้อย่างเดียวเท่านั้น”



                “ก็ในตำราบอกเอาไว้” ลิซ่าอ้างถึงตำราโบราณประจำเผ่า



                “แล้วใครเป็นคนเขียนตำราที่ว่านั่นล่ะ?”



                คนที่เดินตามหลังรีบตอบ เรื่องนี้เธอพอจะรู้ “แม่มดอายุหนึ่งพันสองร้อยปีเป็นคนบันทึกเอาไว้” ตำราร้อยละเก้าสิบเป็นฝีมือของแม่มดทั้งสิ้น รวมไปถึงตำราที่บันทึกเหตุการณ์ในวันที่ท้าชิงในครั้งเก่าก่อนด้วยเช่นกัน “เขาเขียนว่ามีคนลองโยนลูกแก้วบรรจุพลังเวทย์เข้าไปแต่กลับถูกเสามังกรพ่นมันกลับมา ลองโยนใส่ถึงสิบลูกก็เป็นแบบนั้นทุกครั้งจึงได้ข้อสรุปว่าเสามังกรรับเอาเพียงพลังเวทย์ของคนในเผ่ามังกรเวหาเท่านั้น”



                “บางเรื่อง..แม่มดก็ไม่บันทึกลงไปหรอกนะ” ร่างบางที่ตั้งหน้าตั้งตาเดินพูดออกมาเพียงเท่านี้ ลิซ่าทำหน้างงไม่เท่าไหร่ก็ต้องถอนหายใจ พวกเธอเดินมาถึงตรงกลางวิหารมังกรเป็นที่เรียบร้อย แต่ในความเป็นจริงอีกอย่างที่ต้องรับรู้ก็คือ



                พวกเธอยังไม่มีลูกแก้วบรรจุพลังเวทย์แม้แต่ลูกเดียว!



                แบมแบมยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นลิซ่าทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ “ยื่นมือออกมาลิซ่า” มือบางที่ล้วงเข้าไปในเสื้อคลุมหยิบมีดพกพาขนาดเล็กแสนคมกริบออกมา ไม่รอช้า...ปลายมีดจิ้มเบาๆ ที่ปลายนิ้วนางข้างซ้าย เลือดแดงฉานเอ่อออกมาทันที มือบางจับมันพลิกคว่ำก่อนที่เลือดหยดนั้นจะหล่นลงกระทบยังพื้นวิหารมังกรสีดำสนิท



                กี๊ซ!



                เสียงของมังกรดังก้องขานรับการท้าชิงในครั้งนี้



                ลิซ่าหันมอง หัวหน้า ของเธอเงียบๆ ซึ่งแบมแบมเองกลับหันไปมองทางฝูงคนที่เพิ่งจากมา แทนที่จะเป็นบุคคลที่อยู่ในวิหารคนอื่นๆ ตากลมกวาดมองอย่างรวดเร็วเพื่อหาการเคลื่อนไหว และแล้วปากอิ่มก็ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นกลุ่มคนที่ดูเหมือนจะแบ่งการยืนออกเป็นสามกลุ่ม ทั้งที่ก่อนหน้าถ้าสังเกตดีๆ แม้จะยืนกันไปทั่วบริเวณหากแต่ยังดูออกว่าแบ่งเป็นสอง



                แต่นี่ดูได้ชัดมากว่าแบ่งเป็นสาม!



                “เชิญผู้ท้าชิงคนที่สามเข้านั่งประจำที่”

                


++++++++++++++++++++++++++++++++






                     ได้ยินดังนั้นสองสาวจึงพากันเดินไปยังทิศที่สองผู้ท้าชิงนั่งอยู่ก่อนแล้ว แบมแบมอดขำท่าทางของลิซ่าที่เดินไหล่ตกตามเธอมาไม่ได้ เสียงหวานเอ่ยขึ้นเบาๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคน



                “ทำอย่างกับว่าไม่ใช่คนที่นี่อย่างนั้นแหล่ะ”



                “.............” เลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจที่ได้ยินเสียงของคนตัวเล็กพูดขึ้นมาแบบนั้น



                “พ่อแม่พี่น้องก็ยังมีชีวิตอยู่ไม่ใช่หรือยังไงล่ะ” หันหลังกลับมาสบตาลิซ่าหนึ่งครั้งก่อนจะหันกลับไปแล้วตั้งหน้าตั้งตาเดินต่อ “คิดว่าพ่อแม่ของตัวเองจะไม่ช่วยลูกเลยหรือไง”



                คำพูดเชิงคำถามหรือมันเข้าข่ายเชิงบอกเล่า เอ๊ะ ฟังดูดีๆ มันเป็นมีการประชดประชันอยู่นิดๆ ซ่อนอยู่ทำเอา คนที่นี่ถึงกับอึ้งไปนิดนึง ยิ่งประโยคถัดมาของ เจ้านายตัวเองที่เอ่ยออกมาทำเอาตัวเธออดยิ้มเสียมิได้ ไม่คิดว่าแบมแบมจะเล่นไม้นี้



                “ก่อนนั่งเก้าอี้ก็เรียกหาพ่อกับแม่และก็ญาติทุกคนของตัวเองด้วยล่ะ อ้อนเข้าไว้รู้หรือเปล่า ฟันธงได้เลยว่ากลุ่มที่ยืนอยู่ตรงกลางคนพวกนั้นน่ะน่าจะเป็นพวกของพ่อเธอ”



                ลิซ่าหันหลังกลับไปมองทางทิศนั้นก็เห็นจะจริงอย่างที่คนพูดว่า กลุ่มคนที่แบ่งออกชัดเจนเป็นสามพวก แต่เธอเองก็สุดจะรู้ได้ว่ากลุ่มไหนกันเป็นของบิดาและกลุ่มไหนเป็นของใคร เล่นแต่งตัวมิดชิดเน้นสีเข้มสีดำสวมหน้ากากกันอย่างนี้ เธอถอนหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนจะละสายตากลับมามองคนที่เดินนำหน้าเธออยู่



                แบมแบมรู้ได้ยังไง?



                “ขอให้ผู้ท้าชิงทุกคนรับรู้เอาไว้ว่า หากได้ทำการหยดเลือดลงวิหารมังกรแล้วก็ไม่สามารถถอนตัวออกจากการท้าชิงได้ ผู้ใดที่ได้อันดับสุดท้ายก็ไม่ต้องเสียใจ ส่วนคนที่ได้อันดับหนึ่งจะได้ตำแหน่งหัวหน้าเผ่ามังกรเวหาโดยปลอดผู้ท้าชิงไปอีกหนึ่งปีเต็ม...” เสียงของอีธานเอ่ยออกมาอีกครั้ง



                ในขณะนี้สองสาวเดินไปจนถึงที่นั่งที่จัดเอาไว้ให้ถัดจากออสตินแล้ว เด็กสาวคนในเผ่ามังกรเวหาก็ทำให้ทุกคนต้องแปลกใจเมื่อแทนที่จะขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้ให้เรียบร้อยกลับหันหน้าไปทางฝูงคนที่เฝ้าดู แถมยังตะโกนด้วยเสียงอันดังขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย



                “พ่อคะแม่คะ ขอลูกแก้วพลังเวทย์ให้หนูหน่อยสิคะ”



                เพียงประโยคเดียวแต่ทำเอาสองผู้ท้าชิงถึงกับหันมามองคอแทบเคล็ด อีธานเองก็กลั้นขำจนหัวไหล่สั่นออกอาการไม่ได้มากเนื่องจากอาการป่วย เขาที่ยังคงถือตำแหน่งหัวหน้าเผ่าอยู่มองผู้ท้าชิงที่มีแววว่าลูกแก้วพลังเวทย์ในมือกำลังจะน้อยลง และมั่นใจได้เลยว่ายิ่งผู้ท้าชิงเยอะก็ยิ่งทำให้เอาตำแหน่งของเขาไปได้ยากยิ่งขึ้นเพราะก็ต้องถัวเฉลี่ยลูกแก้วพลังเวทย์กันนั่นเอง



                ออสตินโคลงศีรษะเล็กน้อย ตัวเขานั้นแม้นจะไม่อยากแพ้แต่ถึงจะแพ้เขาก็ไม่มีอะไรจะต้องเสีย การชิงตำแหน่งของเขาทำเพื่อปกป้องบิดาหากผู้ท้าชิงมีมากขึ้นก็น่าจะทำให้พวกเขาชิงตำแหน่งมาไว้ในมือได้ยากยิ่งขึ้น ดูเหมือนว่าคนที่จะผิดหวังที่สุดน่าจะเป็นท่านแม่ทัพฝ่ายซ้าย ตาคมเหลือบมองไปด้านข้างอย่างสำรวจ ท่าทีนิ่งขรึมกับใบหน้าเรียบเฉยจากท่านแม่ทัพทำเอาออสตินเดาใจฝ่ายนั้นไม่ถูก



                แต่เห็นท่าทางก็พอเดาได้เลาๆ ว่าไม่ค่อยสบอารมณ์สักเท่าหรอก



                อีธานมองผู้ท้าชิงคนล่าสุดนั่งประจำที่เรียบร้อยพร้อมด้านหลังมีเสามังกรวัดพลังอยู่เรียงกันครบเจ็ดเสาเหมือนคนอื่น หลังจากได้ฟังคำพูดของเด็กสาวจากเผ่าเขาไปก่อนหน้าก็ทำได้เพียงโคลงศีรษะไปมาสองสามที ไม่รู้ว่าเด็กพวกนี้คิดอะไรกันอยู่ถึงได้เข้ามาท้าชิงตำแหน่งด้วยมือเปล่า



                เหงื่อที่เริ่มซึมตามขมับเนื่องจากต้องอดกลั้นข่มความเจ็บปวดทำให้เขาต้องรีบจัดการเรื่องนี้ให้เสร็จ



                “เอาล่ะ ในเมื่อทุกคนนั่งประจำที่ของตัวเองเรียบร้อยแล้วก็ขอเข้าสู่การท้าชิงตำแหน่งเสียที เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาจะขออธิบายให้ทุกคนในที่นี้เข้าใจคร่าวๆ” มือแกร่งผายออกไปทางด้านขวามือ “ทุกคนจะมีเสาอยู่ด้านหลังทั้งหมดเจ็ดเสา การน้ำลูกแก้วบรรจุพลังเวทย์ใส่ไปนั้นให้เลือกกระทำกับเสาทางด้านขวามือก่อนเป็นอันดับแรก โดยที่เสามังกรจะมีบอกหกระดับด้วยกัน มีตั้งแต่ระดับล่างสุดคือสีขาว ถัดมาคือสีเขียว น้ำเงิน ม่วง แดงและสีทองเป็นระดับบนสุดของเสาซึ่งถ้าเสาเป็นสีทองก็แปรว่าเสานั้นรับพลังเวทย์เอาไว้จนเต็มตามที่กำหนดเรียบร้อยแล้ว” หยุดเพื่อกวาดตามองไปยังผู้ท้าชิงเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าตั้งใจฟังกันดีอีธานจึงพูดต่อ “การบรรจุลูกแก้วพลังเวทย์นั้นต้องกระทำการโดยผู้ช่วย ส่วนตัวผู้ท้าชิงนั้นให้นั่งรออยู่ที่เก้าอี้ของตัวเองห้ามลุกไปไหน ถ้าลุกขึ้นจากเก้าอี้เมื่อใดเสามังกรจะหยุดวัดพลังเวทย์และคงระดับเอาไว้ที่เดิมเท่ากับตอนก่อนหน้า”



                แบมแบมนิ่งฟังรายละเอียดเล็กน้อยเหล่านี้อย่างสนใจเพราะในตำรานั้นไม่ได้ระบุเรื่องแบบนี้เอาไว้ให้อ่าน เพียงแค่ระบุเรื่องบางเรื่องที่สำคัญเท่านั้น เห็นลิซ่าหันมาสบตาอย่างกังวลก็เข้าใจแต่เสียงทุ้มอันทรงพลังของหัวหน้าเผ่ามังกรเวหาก็ดังข้นเรียกความสนใจกลับไปได้อีกครั้ง



                “มีอะไรสงสัยก็ถามได้นะ” ชะงักเล็กน้อยเมื่อสิ้นประโยคแล้วกลับมีแขนเล็กๆ ยกขึ้นสูงเพื่อขอใช้สิทธิ์ทันที “เชิญท่านหญิงแห่งเผ่าเทพถามได้”




                “ขอบคุณค่ะ ข้าน้อยสงสัยว่าถ้าหากเราใส่ลูกแก้วพลังเวทย์ไปแล้วมันมีพลังที่เกินกว่าเสามังกรจะรับได้ มันจะหยุดอยู่เพียงแค่เสาเดิมหรือว่าพลังเวทย์นั้นจะถ่ายโอนไปยังเสาอื่นอัตโนมัติคะ?”



                “อืม ท่านนี่ก็ช่างสงสัยเสียจริง จากที่ท่านหญิงถามข้าขอตอบว่าพลังเวทย์ที่เกินจนเสามังกรจะรับไหวมันจะถ่ายโอนไปให้เสาถัดไปอัตโนมัติ ไม่ต้องห่วงเรื่องนี้หรอก” ห่วงเรื่องที่ยังไม่มีลูกแก้วสักลูกจะมีเสียกว่า นี่คือใจจริงที่อีธานอยากจะเอ่ย “ยังมีข้อสงสัย...”



                “มีค่ะๆ” ร่างเล็กยังคงยกมือขึ้นอีกครั้ง



                “เชิญ”



                “ทำไมถึงลุกจากเก้าอี้ไม่ได้ล่ะคะ?” ถามขึ้นมาเพียงสั้นๆ เสียงหวานที่ก้องดังทั่ววิหารทำให้ทุกคนได้ยินประโยคนี้เช่นเดียวกัน วันนี้ดูเหมือนคนที่ขี้เกียจจะเปลืองพลังงานนั้นกลับมีแรงเหลือเฟือในการซักถาม



                มุมปากของอีธานยกขึ้นเล็กน้อย “ถึงเวลานั้นเดี๋ยวท่านก็รู้เองท่านหญิง ถ้าท่านไม่มีอะไรแล้วเราขอเปิดการท้าชิง ณ บัดนี้” ตัดบทไปเสียดื้อๆ มือแกร่งยกขึ้นปาดเหงื่อที่ซึมจนย้อยเข้าตา



                แบมแบมยู่ปากอย่างขัดใจแต่ก็เลือกที่จะเดินเข้าไปใกล้ลิซ่าที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ เสียงของอีธานดังขึ้นอีกครั้ง



                “ขอให้ผู้ท้าชิงทุกคนนั่งประจำที่ วางมือทั้งสองข้างลงที่หัวของมังกรเสร็จเรียบร้อยดีแล้วผู้ช่วยก็ค่อยๆ ใส่ลูกแก้วลงไปในเสามังกรได้ ขอให้โชคดี” แม้จะเป็นผู้ถูกท้าชิงแต่ก็ยังคงมีน้ำใจนักกีฬาอำนวยอวยชัยให้กับคู่แข่ง



                สองสาวได้ยินดังนั้นก็เริ่มทำตามทันที ลิซ่าวางมือของตนที่หัวของมังกรลำแขนทอดตามไปกับพนักวางแขน แบมแบมมายืนมองข้างๆ ด้วยความสนใจแต่แล้วก็ต้องสะดุ้งโหยงเมื่ออยู่ๆ หัวมังกรที่มือของลิซ่าจับอยู่กลับพลิกด้านปากเข้ามาแทน



                ฉึก!



                “โอ๊ย!” เสียงร้องนี้ไม่ได้ดังมาจากลิซ่าเพียงคนเดียว แต่ดังมาจากผู้ท้าชิงทุกคนนั่นเองบัดนี้แบมแบมมองสิ่งที่เกิดขึ้นตาโต



                คมเขี้ยวมังกรปักเข้าที่หลังฝ่ามือของผู้ท้าชิงก่อนที่เลือดจะค่อยๆ ไหลออกจากตัวโดยผ่านเขี้ยวและวนไปลงพื้นวิหารก่อนที่จะพุ่งตรงไปยังกึ่งกลางวิหารนั่นเอง แม้วิหารจะมีสีดำสนิทหากแต่เลือดที่ค่อยๆ ไหลเข้าไปกลับทำให้มีแสงสีขาวแล่นตามเส้นเลือดเส้นนั้น



                บัดนี้มีเส้นสีขาวพุ่งไปยังตรงกลางวิหารถึงสี่สายด้วยกัน



                ร่างบางที่มัวแต่เก็บข้อมูลที่เกิดขึ้นอยู่นั้นต้องละสายตาจากเส้นเลือดกลางวิหารไปยังกลุ่มคนที่แบ่งแยกเป็นสามทันที เมื่ออยู่ๆ เสียงฮือฮาก็ดังขึ้นพร้อมกับใครหลายคนท่ามกลางฝูงชนที่กำลังเรียกพลังเวทย์ของตัวเองแล้วบรรจุลงในลูกแก้วในมือ



                ริมฝีปากแดงอิ่มยกยิ้มกว้าง แบมแบมมั่นใจว่าในที่สุดลูกแก้วเหล่านั้นจะเป็นของ ลูกน้อง เธอ



                ระหว่างที่ฝ่ายนั้นเรียกพลังเวทย์บรรจุลงลูกแก้ว ผู้ท้าชิงอีกสองคนก็ต้องกลอกตามองบนเมื่อได้ยินเสียงบางอย่างมาจากกล่องที่พวกเขาวางเอาไว้บนพื้น



                ร่างบางหันไปสนใจฟังเช่นกันแล้วก็ต้องกลั้นขำเมื่อเสียงเหล่านั้น...ถ้าให้เดาก็คงไม่พ้นลูกแก้วบรรจุพลังเวทย์แตกนั่นแหล่ะ



                กึก!



                หันไปมองด้านหลังแบมแบมก็เห็นว่ามีเหล่าคนที่สวมชุดปกปิดมิดชิดยกกล่องไม้ขนาดพอๆ กับของคนอื่นมาวางเอาไว้ให้ ยิ่งวางมากกล่องเท่าไหร่เสียงแตกของลูกแก้วก็มีให้ได้ยินมาเรื่อยๆ เมื่อนั้น



                “เห็นมั้ยล่ะ บอกแล้วว่าในกลุ่มนั้นต้องมีพ่อเธอแน่ะลิซ่า ดีใจด้วยนะมีตั้งหลายกล่องเลย” ร่างบางเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงดีใจ



                คนที่ถูกเอ่ยชื่อฝืนยิ้มด้วยใบหน้าซีดเซียว ใครไม่มาเป็นเธอในตอนนี้ไม่รู้หรอกว่าการโดนเขี้ยวมังกรปักที่ฝ่ามือนั้นมันเจ็บขนาดไหน



                ไฉนเลยเธอจะยังคงใบหน้ายิ้มแย้มได้อีกเล่า!


+

+

+



++++++++++++++++ 


ปล.ที่ 1 * ถ้าใครจำเซนซัสเหยี่ยวหิมะของพระเอกเราได้ เซนซัสเคยออกมาในภาค 1 ค่ะ 



+

++

+++ to be continue +++ #ฟิคแฟนตาซีมบ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

23 ความคิดเห็น

  1. #2917 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 162)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 20:05
    แบมมาศึกษาของจริงเลยลูก สงสารลิซ่าอะ หัวหน้าให้ทำอะไรก็ต้องทำ โอ๋ๆ
    #2917
    0
  2. #2916 LightRock (@nalinnalar) (จากตอนที่ 162)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 19:24
    ลิซสู้ๆ ยัยสู้ๆสตรองเข้าน้า.....
    #2916
    0
  3. #2915 Siripakorn5 (@Siripakorn5) (จากตอนที่ 162)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 18:32
    ลุ้นมากมายยยย ก่ายกองเป็นยองใยยย
    #2915
    0
  4. #2914 NAMFAH13NF (@NAMFAH13NF) (จากตอนที่ 162)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 17:42
    ตื่นเต้นแทน ลุ้นมากกกก
    #2914
    0
  5. #2913 praw_markbam (@0884247182) (จากตอนที่ 162)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 17:23
    ลุ้นๆๆๆ
    #2913
    0
  6. #2912 Dearbambam (จากตอนที่ 162)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 15:34
    สนุกมากกกกกก เป็นกำลังใจให้มาต่อไวๆนะคะ
    #2912
    0
  7. #2911 Phasi (จากตอนที่ 162)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 15:29
    มีแววว่าลิซ่าจะได้ตำแหน่งนะ

    #2911
    0
  8. #2910 Narveeya_prang (@Narveeya_prang) (จากตอนที่ 162)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 14:06
    ร้ายนักนะเเบม. พี่มาร์คมาเร็วๆ
    #2910
    0
  9. #2909 PimtadaU-young (@PimtadaU-young) (จากตอนที่ 162)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 12:02
    กรี๊ดดดดดดต่อเถอะไรท์หายไปนานนยน
    #2909
    0
  10. #2908 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 162)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2559 / 23:54
    แบมมมมม หนูคิดไกลตลอดเลยลูกกกก
    #2908
    0
  11. #2907 Narveeya_prang (@Narveeya_prang) (จากตอนที่ 162)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2559 / 19:38
    ไรท์ รวมเล่มเมื่อไหร่รีบบอกนะ ติดหนักมากกกก ค้างมากด้วย
    #2907
    0
  12. #2906 Siripakorn5 (@Siripakorn5) (จากตอนที่ 162)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2559 / 12:46
    มาต่อน้ะะะ มันค้าง55555 อยากรู้แล้ววว
    #2906
    0
  13. #2905 Narveeya_prang (@Narveeya_prang) (จากตอนที่ 162)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2559 / 12:36
    เเบมเอ้ย เจ้าเล่ห์ไม่มีใครเทียมได้อะ
    #2905
    0
  14. #2904 Phasi (จากตอนที่ 162)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2559 / 11:39
    ในความเจ้าเล่ห์ของแบมนั้น ได้ใจมากลูก
    #2904
    0
  15. #2902 GoBBliN G (@chira6060) (จากตอนที่ 162)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2559 / 22:56
    แบมต้องให้ลิซ่าเข้าชิงแน่เลย แล้วตัวเองก็เอาเวทย์ฝา่่ยตัวที่มาร์ครวมมามาสนับสนุน ถ้าลิซ่าชนะทั้งเผ่าก็อยู่ในมือแบม เพราะลิซ่ามีแบมเป็นเจ้านาย หูวววววววว #เดาล้วนๆ 5555555
    #2902
    1
    • #2902-1 Siripakorn5 (@Siripakorn5) (จากตอนที่ 162)
      22 ธันวาคม 2559 / 01:34
      โหว ความเดานี้ เห็นด้วยค่ะ5555555
      #2902-1
  16. #2900 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 162)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 21:19
    ลุ้นไปหมดเลยยยยย แบมหนูจะไปยึดเผ่าเขาหรอลูก?~~
    #2900
    0
  17. #2895 PimtadaU-young (@PimtadaU-young) (จากตอนที่ 162)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 20:29
    อุ้อิ้5555555มีความสะใจเบ้กไรท์หานไปนานนนน
    #2895
    0
  18. #2894 PimtadaU-young (@PimtadaU-young) (จากตอนที่ 162)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 20:29
    อุ้อิ้5555555มีความสะใจเบ้กไรท์หานไปนานนนน
    #2894
    0
  19. #2893 Phasi (จากตอนที่ 162)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 19:21
    ลูกสาวกล้ามากลูก พี่มาร์คจะมาหรือยังอะ
    #2893
    0
  20. #2892 parn (จากตอนที่ 162)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 17:42
    แบมๆก็มีแผนไงค่ะท่านหัวหน้าเอามังกร555555 สู้ๆนะค่ะไรท์มาต่อให้หายคิดถึงทีละนิดก็ยังดีเนอะ
    #2892
    0
  21. #2891 Narveeya_prang (@Narveeya_prang) (จากตอนที่ 162)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 17:28
    งืออออออ คิดถึงเเอดจังเลย ต่อเร็วๆนะคะ
    #2891
    0
  22. #2890 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 162)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 16:13
    โอ๊ยยยยย ลูกกกกก ไม่ใช่ถิ่นหนูนะลูกกก
    #2890
    0
  23. #2889 เบซัน1402 (@bamvararuk) (จากตอนที่ 162)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 15:56
    ค้างแรงม๊ากมากเลยฮรื่อออออ
    #2889
    0