Angel academy [MarkBam]

  • 80% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 182,181 Views

  • 3,441 Comments

  • 4,387 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    303

    Overall
    182,181

ตอนที่ 166 : AA MB - 2gether - 78 - วิหารมังกร - 04 - 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 859
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    4 มี.ค. 60

AA MB - 2gether - 78 - วิหารมังกร - 04 - 100%




+
+
+
+





                              แบมขอลูกแก้วจากพี่มาร์คหน่อยสิคะยกยิ้มดีใจเมื่อเจอสิ่งที่ต้องการแล้ว



                ‘ของพี่?



                ‘ใช่ค่ะ ลูกแก้วบรรจุพลังเวทย์ของพี่



                แม้มาร์คจะไม่เข้าใจแต่เขาก็เลือกที่จะทำตามที่ถูกร้องขอโดยไม่มีอิดออด เสียงหวานของคนตัวเล็กดังก้องอยู่ในหัวอีกครั้ง ไม่ต้องรีบก็ได้ค่ะให้แบมใส่ลูกแก้วที่มีก่อนก็ได้ เผื่อของพี่มาร์คไม่ได้ใช้จะได้ไม่ต้องเปลืองแรง



                ‘น้องแบมเอาลูกแก้วมาจากไหนครับ?



                อ๋อ ก่อนจะมาที่นี่แบมวานให้ยองแจรวบรวมมาให้น่ะค่ะ



                ร่างโปร่งเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แล้วให้ใครเอามาให้ล่ะ ทำไมไม่ฝากให้เขาถือมาพร้อมกับลูกแก้วลูกอื่นเลย



                ลูกแก้วพวกนี้ได้มาทีหลังค่ะ ตอนแรกแบมคิดว่าถ้าเกิดลูกแก้วที่ให้พี่เอามามันใช้ได้และชนะขึ้นมาเราก็ไม่ต้องใช้ลูกแก้วพวกนี้ แต่คิดไปคิดมาแล้วแบมก็คิดว่าขอมาไว้ก็ไม่เสียหลาย ให้แบมใส่ไปก่อนแล้วกันนะคะถ้าของเราแซงฝั่งนั้นพี่มาร์คก็ไม่ต้องเปลืองแรงค่ะ



                ‘ตามใจแบมเลยครับเขาหรือจะไปขัดใจเจ้าตัวได้ ว่าแต่ว่าตกลงแล้วเขาก็ยังไม่รู้เลยว่าส่งของให้กันยังไง แล้วยองแจเอาลูกแก้วให้ยังไงล่ะ?



                ‘ก็พอดีแบมได้ของมาใหม่พอดีค่ะพี่มาร์ค อยู่ในระหว่างการทดลองก่อนการจำหน่ายโดยใช้เหรียญหนึ่งเอ็มบีร่ายเวทย์เคลื่อนย้ายมวลสารเอาไว้ มีไว้สำหรับการส่งสิ่งของให้จากคนหนึ่งไปยังอีกคนหนึ่งโดยไร้ร่องรอยให้ตรวจค้นค่ะ เมื่อทางฝั่งต้นส่งของมาให้เราเหรียญที่อยู่ทางฝั่งนั้นก็จะหายไปทันที ของที่ถูกส่งมาก็จะถูกกักเก็บเอาไว้ในเหรียญทางฝั่งเราซึ่งเหรียญที่เราพกนี้จะยังคงอยู่ตราบใดที่เรายังไม่นำสิ่งของที่ฝั่งนั้นส่งมาออกไป พอเราเอาของออกมาเหรียญก็จะหายไปทันทีไม่สามารถตามตัวผู้ส่งได้ค่ะ เหมาะสำหรับคนที่ต้องการความลับขั้นสุดยอด พกเหรียญไปไหนมาไหนยังไงก็ไม่มีคนสงสัยค่ะไขข้อข้องใจออกมาอย่างละเอียด มาร์คพยักหน้าเบาๆ



                พี่เข้าใจแล้วถ้าอย่างนั้นแบมเริ่มเลยเถอะครับ นี่ก็ดึกมากแล้ว



                ‘ค่าตอบกลับคนที่นั่งรออยู่บนต้นไม้แต่ดวงตากลมโตนั้นกลับตวัดมองร่างหนาในชุดคลุมที่ยืนอยู่ด้านหลังเก้าอี้ของลิซ่าอย่างเงียบๆ



                “คุณลุงคะ”



                “....................” เมื่อเห็นว่าคนที่ตัวเองเรียกไม่ตอบรับแบมแบมจึงตัดสินใจเอ่ยสิ่งที่คิดเอาไว้ออกมาเลยโดยไม่สนใจคนอื่นที่ยืนอยู่เต็มไปหมด



                “คุณลุงเป็นพ่อของลิซ่าสินะคะ” ส่งยิ้มหวานไปให้โดยหวังว่าสิ่งที่คิดจะถูกต้องและก็ดุเหมือนว่าโชคจะเข้าข้างเธอ เสียงทุ้มตอบกลับมาเป็นเสียงที่ทำเอาลิซ่าถึงกับเหลียวไปมองด้วยเพราะความคุ้นเคย



                “.....ใช่”



                “ดีค่ะจะได้ไม่ต้องเสียเวลาไปเดินหาให้เมื่อย ไหนๆ คุณลุงก็อยู่ตรงนี้แล้วนะคะ หนูมีเรื่องจะพูดกับคุณลุงก่อนสักเรื่องนึง” แบมแบมเลือกใช้คำแทนตัวเช่นนี้เพื่อการถือสนิทและลดตำแหน่งของตนลงจากท่านหญิงเผ่าเทพลงเหลือแค่เพื่อนของลิซ่าแทน



                “..เรื่อง”



                “ถ้าหากว่าหนูช่วยให้ลิซ่าชนะในการชิงตำแหน่งครั้งนี้ ซึ่งก็รู้ๆ กันอยู่ว่าลิซ่าเองก็ยังเด็กและเพิ่งเข้าเรียนปีหนึ่งเท่านั้น” เอียงคอเล็กน้อยก่อนจะเหลือบตามองไปยังคนที่เอ่ยถึง “และนั่นก็หมายความว่าการได้ตำแหน่งมาจะต้องตกไปอยู่กับผู้ปกครองของเจ้าตัวจนกว่าลิซ่าจะมีอายุครบยี่สิบห้า” แบมแบมศึกษามาแล้วว่าเผ่ามังกรเวหานั้นคนเป็นหัวหน้าเผ่าจะมีอำนาจเบ็ดเสร็จได้จะต้องมีอายุยี่สิบห้าปีขึ้นไป หากอายุไม่ถึงจะต้องแต่งตั้งให้ผู้ปกครองเป็นผู้สำเร็จราชการแทน “ตั้งแต่นี้เป็นต้นไปเผ่ามังกรเวหาจะไม่รุกรานเผ่าเทพอีกต่อไป”



                “.................”



                “และเผ่าเทพก็จะไม่รุกรานทางนี้เช่นกัน” ซึ่งปกติแล้วก็ไม่เคยยกมารุกรานอยู่แล้ว คอยแต่ตั้งรับอยู่ตลอด “ถ้าหากว่าทั้งสองเผ่าสงบศึกกันดีแล้วเราค่อยมาคุยกันเรื่องการค้าอีกครั้งนึงค่ะ”



                “ทำไม?..”



                “หนูอยากจะให้ทั้งสองเผ่าทำสงครามทางการค้ากันมากกว่าที่จะทำสงครามที่ต้องสูญเสียเลือดเนื้อ ใครเก่งกว่าใครก็จะวัดกันคราวนี้ล่ะค่ะ” จ้องเขม็งด้วยใจที่ลุ้นกับคำตอบแม้ว่าใบหน้าในตอนนี้จะยิ้มแย้มก็ตาม



                “..................ตกลง แต่ตอนนี้ท่านหญิงโปรดแสดงฝีมือให้เห็นหน่อยเถอะครับว่าท่านจะทำให้ลิซ่าชนะได้จริงๆ”



                “หึ ถ้าไม่ผิดพลาดยังไงลิซ่าก็ต้องชนะแน่นอนค่ะ คราวนี้หนูก็จะกลายเป็นคนของคุณลุงแล้วนะคะ ถ้าเกิดอะไรขึ้นคุณลุงก็ต้องปกป้องหนูด้วยนะคะ” ถือลูกแก้วเอาไว้ในมือหนึ่งลูก เดาะขึ้นลงจนคนที่มองอยู่หวาดเสียวกลัวจะตกแตกเสียของ “โอ๊ะ!



                “เห้ย!!” เสียงร้องจากรอบด้านดังขึ้นเมื่อลูกแก้วสีสวยหลุดมือ



                หมับ!



                มือเล็กๆ คว้าหมับ ช่วยชีวิตลูกแก้วแสนสวยเอาไว้ได้ ปากอิ่มยกยิ้ม “ลูกแก้วสวยๆ หายาก แกเกือบจะกลับบ้านเก่าไปซะแล้วสิ” ตวัดสายตามองบิดาตัวโตของลิซ่าอีกครั้งก่อนที่มือเล็กๆ นั้นจะเดาะลูกแก้วขึ้นไปในอากาศอีกรอบ



                ชายตัวโตในชุดคลุมมิดชิดเริ่มเข้าใจความนัย เขาก้มศีรษะลงช้าๆ หนึ่งครั้งก่อนจะพูดด้วยเสียงอันดัง “อย่าห่วงไปเลย สัญญาว่าท่านจะอยู่ในความคุ้มครองของเรา จะไม่ให้ใครมาวุ่นวายแน่นอน” เขาตวัดสายตามองไปรอบๆ



                “ดี! ถ้าอย่างนั้นก็จะไม่เสียเวลา” ไม่พูดพร่ำทำเพลงมือบางโยนลูกแก้วที่เดาะเล่นในมือขึ้นไปกลางอากาศทันทีท่ามกลางสายตาลุ้นระทึก



                ฟิ๊วๆๆๆ



                แบมแบมแหงนหน้าจ้องมองลูกแก้วที่หมุนติ้วๆ ด้วยความเร็วมากกว่าลูกก่อนหน้า ก็ได้แต่หวังว่าเสามังกรจะรับเข้าไปเหมือนลูกก่อนๆ แต่ขณะที่เธอมองดูมันหมุนอยู่นั้น ก้อนหินปริศนาขนาดเท่ากำปั้นถูกโยนมาจากที่ไกลๆ ดูจากแรงและความเร็วแล้วน่าจะหวังผลเพื่อทำลายลูกแก้วเป็นแน่



                ในขณะที่แบมแบมกำลังเลือกทางแก้จากทางทั้งหลายที่คิดมาได้เป็นสิบในสมอง หางตาก็เหลือบไปเห็นอะไรดำๆ พุ่งเข้ามาเช่นกัน คนตัวเล็กมองซ้ายทีขวาทีอย่างเร็วๆ คำนวณแล้วจึงวิ่งไปนั่งหลบอยู่ตรงเข่าของลิซ่า



                เก้าอี้ตัวโตบังเธอได้มิดแน่นอนแบมแบมเชื่ออย่างนั้น “หันหน้ามาทางนี้ ก้มหัวลงมาด้วย!” สั่งคนที่นั่งเก้าอี้ให้ทำตามทันที ส่วนคนอื่นๆ นั้นรู้สึกตัวช้ากว่าทำให้กว่าจะหาที่หลบก็ไม่ทันเสียแล้วเมื่อก้อนหินก้อนนั้นถูกวัตถุที่ส่งมาแรงไม่แพ้กันเข้ากระทบ



                ตู้ม!



++++++++


                อย่างกับระเบิดลูกเล็กๆ สะเก็ดก้อนหินและกิ่งไม้แตกกระจายออก บ้างโดนคนที่หลบไม่ทันโชคดีที่ส่วนใหญ่จะกระเด็นไปโดนพื้นวิหารซึ่งบัดนี้เป็นหลุมเล็กๆ เต็มไปหมดจากแรงปะทะ



                คนที่นั่งเฝ้าน้องอยู่บนต้นไม้บัดนี้อบอวลไปด้วยโทสะ ดีแค่ไหนที่เขาตาไวจึงขว้างกิ่งไม้กิ่งนั้นไปเพื่อเปลี่ยนวิถีของก้อนหินปริศนาก้อนนั้น ไม่ต้องคิดให้ยากว่ามาจากใครเพราะเส้นทางการโยนนั้นมาจากอีกด้านหนึ่งที่ไม่ได้อยู่ในกลุ่มคน หากให้คาดก็คงเป็นกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งที่จะเสียผลประโยชน์นั่นแหล่ะ ตาคมเหลือบมองร่างบางที่วิ่งไปหลบอยู่กับลิซ่าก็เบาใจว่าอย่างน้อยเจ้าตัวก็รู้ว่าอะไรควรไม่ควร



                มาร์ครู้ว่าแบมแบมนั้นถ้าไม่จวนตัวจริงๆ น้องมักจะไม่ค่อยแสดงฝีมือ ยกเว้นมีเรื่องของผลประโยชน์เข้ามาเกี่ยวนั่นก็อีกเรื่องนึง รู้จักเอาตัวรอดไม่ใช่เอะอะอะไรก็โชว์ความเก่งกาจให้คนอื่นเห็นไปทั่ว ตัวเขาเองถึงได้ไม่ค่อยห่วงแบมแบมนักว่าไปที่ไหนแล้วจะไปมีเรื่องทะเลาะกับใคร เพราะสิ่งที่ห่วงที่สุดคือกลัวว่าไปที่ไหนแล้วที่นั่นจะหมดเงินต่างหาก



                เขาเป็นคนขว้างกิ่งไม้ไปขวางก้อนหินก้อนนั้นเอง ต้องขอบคุณที่มาร์คเบนสายตาไปทางนั้นพอดี ไม่อย่างนั้นลูกแก้วลูกนั้นอาจจะถูกทำลายก็เป็นได้ ใจจริงร่างโปร่งอยากจะไปดูทางทิศที่ก้อนหินมาแต่เขาห่วงน้องมากกว่าสิ่งอื่นใดเพราะฉะนั้นมาร์คจะปักหลักนั่งเฝ้าแบมแบมอยู่ที่นี่นี่แหล่ะ ให้มันรู้กันไปเลยว่าจะมีอะไรมาทำลายลูกแก้วได้หรือเปล่า




 

                เมื่อทุกอย่างเงียบสงบไม่มีสิ่งอื่นใดลอยมาอีก ร่างบางจึงลุกขึ้นไปยืนอยู่ตรงที่เดิมก่อนหน้าทำตัวตามปกติ เจ้าตัวไม่พูดไม่ถามอะไรออกมาสักอย่างแต่กลับส่งสายตาปริบๆ ไปทางบิดาตัวโตของลิซ่าซึ่งอีกฝ่ายก็ดูเหมือนจะรู้หน้าที่ทันทีที่ถูกมอง หันไปสั่งงานกันลูกน้องก่อนคนเหล่านั้นจะแยกตัวออกไป ตากลมตวัดกลับไปที่เสามังกรอีกครั้งเมื่อเห็นว่าเรื่องที่เกิดมีเจ้าถิ่นรับจัดการให้แล้ว



                ลูกแก้วบรรจุพลังเวทย์ที่หมุนติ้วๆ จนกระทั่งหายเข้าไปในเสาพร้อมกับระดับที่พุ่งสูงขึ้นเรียกรอยยิ้มอย่างพึงพอใจขึ้นมาประดับบนใบหน้าแทบจะทันที



                ทางฝั่งอีธานนั้นเขาได้ยินเสียงคนสนิทบอกว่าลูกแก้วบรรจุพลังเวทย์ลูกสุดท้ายนั้นได้โยนลงไปเป็นที่เรียบร้อย และเสามังกรของเขานั้นสว่างถึงแปดเสาหยุดอยู่ที่ระดับสีทองขั้นกลาง มังกรจำแลงกลางวิหารก็สูงกว่าใครทั้งหมด



                “ฝั่งนั้น...”



                “ยังเหลืออีกไม่กี่ลูกครับ” ได้ยินคำตอบก็ต้องคิ้วกระตุก



                “ส่งคนไปหรือยัง?”



                “คนของเราไปเตรียมพร้อมเรียบร้อยแล้วครับ”



                “ดี” สายตาจ้องมองไปยังฝั่งตรงข้ามเพื่อรอดูผล ถ้าหากแพ้..อีธานก็หมายใจเอาไว้แล้วว่าจะต้องรู้ความลับของฝั่งนั้นให้จงได้ ความลับที่แม้แต่เผ่ามังกรเวหาเองยังไม่รู้! คิ้วคมขมวดมุ่นอีกครั้งเมื่อความปวดมันหน่วงมากกว่าเดิม



                เหงื่อที่ซึมไปทั่วตัวก็ยังคงผุดขึ้นมาราวกับดอกเห็ด หลับตาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ในเวลานี้อีธานอยากจะให้มันจบเร็วๆ แต่ด้วยมารยาทเขาไม่สามารถเร่งฝั่งนั้นได้



                “ท่านครับ ให้หมอมา...” ฝ่ามือของคนที่สมควรนอนพักยกขึ้นห้าม “แต่ว่า”



                “ไม่มีแต่”



                “ถ้าอย่างนั้น” ยื่นยาให้อย่างรู้หน้าที่



                “.......” อีธานขี้เกียจต่อล้อต่อเถียงเขาทำได้แค่รับยาเม็ดกลมสีสวยมาเข้าปากเพียงเท่านั้น ทั้งๆ ที่รู้อยู่แก่ใจว่ายาขนานไหนที่กินเข้าไปก็เอาไม่อยู่








 

                เสาที่แปดระดับปลายของสีทอง ชนะแล้วสินะ...ลิซ่าเอี้ยวตัวมองคนตัวเล็กโดยไม่สนใจอาการปวดตุบๆ ที่หลังมือก่อนจะเหลือบมองบิดาที่ยืนอยู่ไม่ไกลหากแต่ท่านหันหน้ามาทางนี้พอดี ในตอนนี้ถือว่าทางเราชนะแล้วเพราะว่าระดับสูงกว่าใครเพื่อน รอบด้านเงียบเพื่อรอว่าจะเกิดอะไรขึ้นพอๆ กับคนที่อยู่ใกล้ที่รอเช่นกันว่าคนที่กำลังถือลูกแก้วอยู่ในมืออีกหนึ่งลูกจะเอาอย่างไร



                จะหยุด...หรือไปต่อ ซึ่งตอนนี้ดูเหมือนเจ้าตัวจะตัดสินใจได้แล้ว



                “โอ๊ะ เรานำแล้วนี่ ถ้างั้นพอแค่นี้แล้วกันค่ะ” ไม่ว่าเปล่าแบมแบมวางฝ่ามือเรียวเล็กทั้งสองกุมรอบลูกแก้วก่อนที่พลังเวทย์ที่บรรจุเอาไว้ในนั้นจะค่อยๆ วิ่งเข้าสู่ร่างกายของเจ้าตัว



                ไม่ต้องบอกก็พอจะเดาได้ว่าลูกนี้เป็นของท่านหญิงแห่งเผ่าเทพนั่นเอง เพราะพลังเวทย์ที่ถูกถ่ายทอดออกมาในรูปแบบจำเพาะนี้ถ้าไม่ใช่เจ้าของก็จะเอาไปใช้ประโยชน์ใดไม่ได้เลย ยกเว้นเจ้าตัวจะถ่ายพลังให้โดยตรงซึ่งถือว่าได้รับอนุญาตแล้วจึงไม่ส่งผลร้ายต่อร่างกายของคนรับ ส่วนอีกวิธีที่จะกลืนกินพลังเวทย์ของผู้อื่นได้ก็คือเมื่อผู้นั้นถึงแก่ชีวิตและได้ทำการทิ้งลูกแก้วพลังเวทย์เอาไว้ ซึ่งคนนอกจะพบเห็นได้น้อยยกเว้นเป็นคนในครอบครัวเพราะเป็นวิธีการที่ยุ่งยากนั่นเอง



                “ในเมื่อสำเร็จแล้วต่อจากนี้ก็เป็นหน้าที่ของลิซ่ากับคนของท่าน ส่วนเราขอเวลาไม่เกินห้านาที” ไม่รอให้ใครอื่นถามไถ่แบมแบมหันหลังแล้ววิ่งไปยังมังกรตัวเล็กที่ยังโดดเด่นเป็นสง่าอยู่กลางวิหาร มือล้วงเข้าไปในเสื้อคลุมหยิบมีดขนาดพกพาขึ้นมาดึงปลอกออกหันปลายมีดเข้าหาปลายนิ้วนางข้างซ้าย



                เลือดสีแดงเข้มเอ่อออกมาในทันที...



                ร่างบางที่ปกติขี้เกียจขยับตัวในครานี้กลับวิ่งได้อย่างว่องไว แบมแบมวิ่งเข้าไปหามังกรตัวเล็กใหญ่ทั้งสี่ตัวที่ยังคงอยู่ที่เดิมตราบเท่าที่พิธีการมอบตำแหน่งยังไม่เสร็จสิ้น เลือดที่มีสิ่งมีชีวิตแสนร้ายกาจอยู่ด้วยถูกแต้มไปยังหน้าผากของมังกรเหล่านั้น



                กี๊ซ!!!



                เสียงร้องแหลมดังออกมาทันทีแต่ยังไม่ทันได้ร้องดังไปมากกว่านี้ก็ถูกท่านหญิงแห่งเผ่าเทพที่ถือภาชนะทรงประหลาดขนาดเท่าฝ่ามือดูดเหล่ามังกรเปื้อนเลือดของเจ้าตัวให้หายวับไปกับตา บัดนี้ทั้งสี่ตัวก็อันตรธานหายไปท่ามกลางสายตาเบิกโพลงของบรรดาผู้เฝ้ามองการแย่งชิงตำแหน่งอยู่นับร้อย ไม่เว้นแม้กระทั่งอีธานที่กำลังเจ็บปวดจากอาการป่วยเพราะตามปกติแล้ว มังกรเหล่านั้นหลังจากที่เสร็จสิ้นพิธีเรียบร้อย พวกมันก็จะสูญสลายหายไปเอง ไม่เคยมีบันทึกว่ามังกรพวกนี้เอามาใช้ประโยชน์อื่นใดได้บ้าง ตาคมหรี่ลงก่อนจะเอ่ยออกมาเสียงเข้ม



                “ไม่ว่ายังไงพวกเจ้าก็ต้องเชิญท่านหญิงแห่งเผ่าเทพมาให้ข้าให้ได้!!!





                
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

18 ความคิดเห็น

  1. #3083 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 166)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 15:03
    แบมเก่งมากลูกกกกก ความลับหนูรู้เยอะมากเลยค่ะ หนูจะได้เงินจากตรงนี้เยอะมากค่ะ 5555
    #3083
    0
  2. #3026 0900310443 (@0900310443) (จากตอนที่ 166)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 00:36
    ไรท์จ๋าาเรารอไรท์มาต่ออยู่น้าาาสู้ๆน้า
    #3026
    0
  3. #3006 parn170997 (จากตอนที่ 166)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 18:47
    ในที่สุดก็มาต่อ ตอนต่อไปมาให้เร็วหน่อยนะค่ะรอทุกวันเลย รักไรท์แล้วก็นิยายเรื่องนี้มากๆ
    #3006
    0
  4. #3005 lovely_pink (@pure_kan) (จากตอนที่ 166)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 12:10
    ต่ออออ ชอบมากกก
    #3005
    0
  5. #3004 NAMFAH13NF (@NAMFAH13NF) (จากตอนที่ 166)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 13:23
    ว่าจะอ่านซ้ำ แต่มาไม่ทันอ่านตอนที่เหลือ????????
    #3004
    0
  6. #3003 Kmn81 (@0824-0824) (จากตอนที่ 166)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 12:56
    ว้าววว ๆ ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกมั้งท่านอีธาน
    #3003
    0
  7. #3001 Pimpitchyaaa (@pimpitchyaa23661) (จากตอนที่ 166)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 23:17
    อัยย้ะะ ไรท์คัมแบคคคคคเย้ ขอบคุณค่าา
    #3001
    0
  8. #3000 NAMFAH13NF (@NAMFAH13NF) (จากตอนที่ 166)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 23:11
    รอน่ะค่ะ ติดตามตลอดเลย ชอบมากท่ไรท์แต่ง
    #3000
    0
  9. #2999 aomaomsaa123 (@aomaomsaa123) (จากตอนที่ 166)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 22:44
    รอไรท์เสมอออออ
    #2999
    0
  10. #2998 LightRock (@nalinnalar) (จากตอนที่ 166)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 22:12
    ศึกชิงตัวท่านหญิงมั้ยล่ะเธอ ฝากท่านชานตามไปดูแลน้องด้วย
    #2998
    0
  11. #2997 Suricha Ainhan (@nestle-ng) (จากตอนที่ 166)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 22:06
    คิดถึงเรื่องนี้มากๆเลย ไรท์หายไปนานมากกกก ดีใจมากที่มาต่ออออ อย่าปล่อยให้เราค้างนานนะ 5555555
    #2997
    0
  12. #2996 Phasi (จากตอนที่ 166)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 22:05
    เรารอรอรอรอนะ มาต่อเร็วๆนะ
    #2996
    0
  13. #2995 parn170997 (จากตอนที่ 166)
    วันที่ 2 มีนาคม 2560 / 15:15
    มาต่อเถอะเรารออยู่
    #2995
    0
  14. #2994 joybelive (@joybelive) (จากตอนที่ 166)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:35
    รอๆๆ เกิดไรขึ้น???
    #2994
    0
  15. #2990 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 166)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:07
    แบมเริ่มทำการค้าแล้วค่ะ :) อ่านแล้วลุ้นมากกกก
    #2990
    0
  16. #2989 greenn (จากตอนที่ 166)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:23
    ค้างงงงงงงงง

    เกิดอะไรขึ้นนน ใครมันบังอาจ พี่มาร์คจัดการมันอย่าให้เหลือซาก

    มาต่อเร็วๆนะคะไรท์
    #2989
    0
  17. #2987 Sasi_si_sasithon (@Sasi_si_sasithon) (จากตอนที่ 166)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:39
    ค้างไปอีกกกกกกก
    #2987
    0
  18. #2985 ChatchaTuan (@juney_chcnp) (จากตอนที่ 166)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:54
    ใครขว้างก้อนหินมาหนออ ลุ้นๆๆๆ
    #2985
    0