Angel academy [MarkBam]

  • 80% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 182,166 Views

  • 3,441 Comments

  • 4,387 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    288

    Overall
    182,166

ตอนที่ 170 : AA MB - 2gether - 82 - 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 920
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    2 พ.ค. 60

AA MB - 2gether - 82 - 100%


+
+ 
+



 

                มาร์คยืนเอนหลังพิงกำแพงหน้าห้องที่แบมแบมได้เข้าไป ร่างโปร่งใช้เวทย์ทำให้ร่างกายโปร่งใสอีกทั้งยังอำพรางพลังและจิตที่เข้มข้นให้หายไปด้วย ยืนรอน้องอย่างเงียบๆ คนเดียวจะมีบ้างที่มีผู้อื่นเดินผ่านหน้าห้องแต่ก็แค่เดินผ่านไปมาเท่านั้น



                ผิดกับคนๆ นี้



                ตาคมกวาดมองขึ้นลงอย่างเก็บรายละเอียด ผู้ที่แต่งกายด้วยเสื้อคลุมยาวสวมถุงมือและใส่หน้ากากเต็มใบปิดบังใบหน้าก่อนจะหายไปต่อหน้าต่อตาด้วยเวทย์เช่นเดียวกับที่เขาใช้ ถ้าให้เดามาร์คว่าจุดหมายไม่น่าจะพ้นห้องที่เขากำลังยืนอยู่ ร่างโปร่งเขยิบถอยหลังไปมากกว่าเดิมงานของเขาในตอนนี้ไม่จำเป็นต้องเกาะติดเพียงแค่อยู่ใกล้ๆ ก็พอแล้ว มาร์คถอยห่างออกไปพอสมควรก่อนที่มือเรียวจะล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อคลุม



                โชคดีที่พกติดมาด้วย...



                แว่นทรงสวยในมือถูกสวมทันทีจากภาพก่อนหน้าที่ไร้ผู้คนบัดนี้กลับเห็นทุกอย่างชัดเจนราวกับมากระทำอยู่เบื้องหน้า มาร์คมองออร่าสีต่างๆ ที่ห่อหุ้มทั่วร่างของคนนั้นอยู่เงียบๆ แม้ออร่าที่ปกคลุมทั้งร่างจะเป็นสีดำแต่ที่มือของคนผู้นั้นกลับเปลี่ยนสีอยู่ตลอด ถ้าจำไม่ผิดเจ้าของแว่นตาทะลุทะลวงรุ่นทดลองนี้บอกเอาไว้ว่าได้ใส่เวทย์ที่มันสลับซับซ้อนเข้าไปหลายต่อหลายบท หากมีการใช้เวทย์เมื่อใดก็ตามคนที่สวมแว่นนี้อยู่ก็จะเห็นสีของเวทย์บทนั้นทันที แต่ที่แว่นตารุ่นนี้ต้องการจริงๆ ก็คือการมองเห็นผู้ที่ซ่อนตัวอยู่ไม่ว่าจะใช้เวทย์ขั้นสูงแค่ไหนก็ตาม



                และดูเหมือนว่าผลงานชิ้นนี้จากที่มาร์คได้ใช้มันอยู่ในตอนนี้นั้น ถ้าออกวางขายจะต้องขายดีมากแน่นอน ดูท่าแล้วคู่หมั้นของเขาคงจะกระเป๋าตุงจนขาดเป็นแน่ ส่วนตัวมาร์คในตอนนี้มีหน้าที่เป็นผู้เก็บผลการทดลองให้เจ้าตัว เขาต้องตั้งใจทำงานเผื่อว่าน้องจะมีรางวัลให้กับความดีในครั้งนี้



                แม้จะพยายามแค่ไหนก็ไม่สามารถได้ยินบทสนทนาที่เกิดขึ้นในห้องได้เลย แม่ทัพฝ่ายซ้ายเผ่ามังกรเวหาหัวเสียเป็นอย่างมาก ตาแก่ข้างในคิดจะเก็บความลับเอาไว้คนเดียวสินะถึงได้ลงเวทย์ป้องกันเอาไว้เสียแน่นหนา ฟงใช้เวทย์ขั้นสูงหลายต่อหลายบทถ้าไม่ติดว่าเขานั้นต้องพลางตัวป่านนี้เขาคงเอาดาบฟันลูกบิดประตูให้พังไปแล้ว



                การชิงตำแหน่งในครั้งนี้เขาแพ้ราบคาบ!



                เขาจะต้องรู้ให้ได้ว่าท่านหญิงแห่งเผ่าเทพที่ช่วยให้เด็กลิซ่านั่นชนะได้คุยอะไรกันกับตาแก่อีธาน ถึงภายในหนึ่งปีนี้จะท้าชิงตำแหน่งไม่ได้แต่ครั้งหน้าพวกเขาจะไม่พลาดอีกเป็นแน่



                ทั้งตำแหน่งหัวหน้าเผ่ามังกรเวหาและ.....








 

                ร่างบางตกลงกับพ่อทูนหัวคนล่าสุดของตนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แน่นอนว่าผลประโยชน์ที่ได้รับมาก็คุ้มกับการเสียเวลาวางแผนมานมนาน เปลืองสมองในการคิดแผนไหนจะมีแผนที่หนึ่ง หนึ่งจุดหนึ่ง หนึ่งจุดหนึ่งจุดสอง แผนที่สอง แผนที่สาม สามจุดหนึ่ง สารพัดแผนจนแบมแบมหัวจะระเบิด แต่ก็เพื่อความไม่ประมาทเธอจึงต้องเตรียมมันเอาไว้เพราะกว่าจะบรรลุผลสำเร็จมาถึงวันนี้ได้เจ้าตัวต้องล้มแผนไปตั้งหลายสิบแผนเนื่องจากองค์ประกอบและสิ่งอื่นๆ ไม่เอื้อให้งานสำเร็จ



                ในวันนี้สิ่งที่แบมแบมได้หลังจากลงทุนลงแรงและสมองมานานก็คือ ที่ดินสองแห่งและได้พ่อทูนหัวมาเพิ่มอีกหนึ่ง แม้คนอื่นจะมองว่าไม่จำเป็นแต่ไม่ใช่กับเธอ ร่างบางไม่ได้มองแค่วันนี้หากแต่เธอมองเผื่อไปถึงสี่ห้าสิบปีข้างหน้า ด้วยวัยวุฒิและคุณวุฒิของอดีตหัวหน้าเผ่ามังกรเวหา แบมแบมมองว่าฆ่าทิ้งไปก็จะเสียประโยชน์เก็บเอาไว้มีผลดีมากกว่ากำจัด



                อย่างน้อยวันนี้ก็ได้ที่ดินของอีธานมาแล้ว หนึ่งคือภูเขาที่ขอในตอนแรก สองคือที่ดินรอบๆ ภูเขาลูกที่ขอตีวงรัศมีจากตีนเขาสองร้อยเมตร แม้เจ้าของที่จะคิดอยู่นานหลายอึดใจแต่ท้ายที่สุดก็ตกลงยกให้เพราะไม่ถือว่าสิ่งที่แบมแบมขอเพิ่มมันจะมากมายอะไร



                ร่างบางรู้เธอรู้วิธีรีดไถ เอ่อ..ไม่สิ ต้องเรียกว่าวิธีได้ผลประโยชน์โดยที่ผู้เสียผลประโยชน์ไม่เอาความสินะ


+++++++







 

                หลังจากการพูดคุยจบลงแบมแบมให้อดีตหัวหน้าเผ่ามังกรเวหาพาไปหาคนที่ขึ้นมาแทนตำแหน่งในทันที แม้ว่าเวลาจะล่วงเลยมาจนดึกดื่นแค่ไหนก็ตามเจ้าตัวไม่สนอย่างไรเสียคำตอบที่ต้องการจะต้องได้มันในวันนี้เท่านั้น หากยื้อยืดเวลาออกไปจะชักช้าไปเสียเปล่าๆ สิ่งที่ทำได้ก็สมควรทำให้จบๆ ไปเพราะในตอนนี้ร่างบางก็เริ่มจะไม่ไหวแล้วเหมือนกันไหนจะคู่หมั้นที่ต้องมาหิ้วท้องรออีกล่ะ



                คงต้องรีบจัดการให้จบไวๆ



                ร่างหนาเดินนำทางไปเงียบๆ จากตึกหนึ่งไปยังอีกตึกหนึ่งเดินผ่านทหารหลายต่อหลายคนจนไปถึงที่หมาย บัดนี้อีธานหลุดจากตำแหน่งไปแล้วแต่เขาก็ยังได้รับความเคารพยำเกรงจากเหล่าทหารอยู่เหมือนเคย ที่เผ่านี้เมื่อออกจากตำแหน่งก็ไม่ต้องมีพิธีมอบอะไรให้วุ่นวายคนที่ได้ตำแหน่งใหม่ต่างหากที่ต้องทำอะไรอีกหลายอย่าง



                “ท่านหัวหน้าเผ่าอยู่หรือเปล่า?” ถามออกมาเช่นนี้เป็นอันรู้กันทันทีว่าหมายถึงใคร เป็นหัวหน้าเผ่าอายุน้อยที่ต้องให้บิดาเป็นคนจัดการอะไรหลายๆ อย่างแทนจนกว่าอายุจะมากพอนั่นเอง ทหารที่ยืนถือหอกยาวอยู่ข้างประตูตอบคำถามด้วยเสียงอันนิ่งเรียบด้วยเพราะอยู่ในหน้าที่



                “อยู่ครับ”



                “กำลังประชุม?” อีธานคิดว่าไม่น่าจะเกินไปจากที่เขาคิดซึ่งก็จริงเมื่ออีกฝ่ายตอบกลับมา



                “ครับ ตั้งแต่เข้าไปยังไม่มีใครออกมาสักคน”



                อดีตหัวหน้าเผ่ามังกรขมวดคิ้วมุ่นก่อนจะหันมาหาคนที่ยืนอยู่ด้านหลังเขา “น่าจะประชุมกันยาวนะ ค่อยคุยพรุ่งนี้ดีกว่ามั้ยให้พวกเขาจัดการเรื่องตำแหน่งให้เสร็จก่อน” กล่าวออกมาด้วยรู้ว่าหัวหน้าเผ่าคนปัจจุบันต้องทำอะไรบ้างในวันแรกแม้ว่ามันจะลางเลือนด้วยเขาผ่านมันมานานแล้วก็ตาม



                “ข้างในมีใครอยู่บ้างคะ ลิซ่า?”



                “ก็น่าจะลิซ่ากับพ่อของเจ้าตัว สภาอาวุโสทั้งหมดก็น่าจะมาที่นี่นะ”



                แบมแบมยกยิ้ม “ถ้าอย่างนั้นคงเป็นวันพรุ่งนี้ไม่ได้หรอกค่ะเป็นวันนี้นั่นแหล่ะเหมาะที่สุดแล้ว”



                “แต่ว่าเขาน่าจะห้ามรบกวนนะ ใช่หรือเปล่า?” หันไปหาทหารที่เฝ้ายามอยู่หน้าห้องเพื่อขอคำตอบ



                “ใช่ครับ มีคำสั่งว่าห้ามรบ...” แต่ยังไม่ทันที่จะพูดจบประโยคร่างบางที่ยืนห่างประตูที่สุดในจำนวนคนที่อยู่หน้าห้องก็พูดออกมาด้วยเสียงแผ่วเบา



                “ลิซ่าออกมาหาเราที่หน้าห้องหน่อย” แม้ว่ามันจะไม่ได้ดังไปกว่าเสียงกระซิบแต่ก็ทำให้อีธานหันกลับไปมองท่านหญิงแห่งเผ่าเทพด้วยดวงตาฉงน คิ้วหนาขมวดมุ่นก่อนที่อีธานจะตัดสินใจเอ่ยปากคุยเรื่องนี้อีกครั้ง เขายังเห็นสมควรว่ามาหาวันพรุ่งนี้จะดีที่สุด แต่แล้ว...



                แอ๊ด!



                ประตูบานใหญ่ถูกเปิดออกพร้อมกับคนที่ยึดตำแหน่งหัวหน้าเผ่ามังกรเวหาคนปัจจุบันยื่นหน้าออกมา แบมแบมเห็นว่าเป็นไปตามที่ตนเองต้องการก็ไม่รอช้า



                “พาเราสองคนเข้าไปในห้องด้วย” เสียงหวานออกคำสั่ง อีธานเบิกตากว้างเมื่อเห็นลิซ่าเปิดประตูออกกว้างมากกว่าเดิมเพื่อให้คนขอเข้าไปในห้องเดินเข้าไปอย่างสะดวก เมื่อได้สติจึงเดินตามเข้าไปไหนๆ ก็ไหนๆ แล้วแม้จะดูเสียมารยาทที่เข้ามาตอนที่กำลังประชุมแต่โอกาสเช่นนี้มันไม่ได้ลอยมาหาบ่อยๆ เขาขอตามน้ำไปก็แล้วกัน



                มีติดใจนิดหน่อยก็เรื่องที่ลิซ่าดูเชื่อฟังท่านหญิงแห่งเผ่าเทพมากจนผิดปกตินี่สิ เขาไม่เข้าใจเลยสักนิด...



                บรรยากาศภายในห้องอันเป็นห้องประจำตำแหน่งของหัวหน้าเผ่านั้นตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่ดูหรูหราพร้อมกับใช้งานได้จริง เป็นห้องที่เอาไว้ประชุมเรื่องสำคัญและรับรองแขก ส่วนโต๊ะทำงานที่นั่งทำงานระหว่างวันจริงๆ นั้นสามารถเลือกห้องได้ตามแต่ต้องการขอเพียงห้องนั้นไม่มีใครจับจองก็ถือว่าไม่ผิดกติกา ซึ่งโดยส่วนใหญ่คนที่ได้ตำแหน่งมักจะมีห้องทำงานของตนเองที่นี่กันอยู่แล้วเรื่องพวกนี้จึงไม่เคยมีปัญหายุ่งยากอะไร



                 ดาบขนาดใหญ่ที่วางอยู่บนแท่นหลังตู้ แจกันดอกไม้ขนาดใหญ่เพื่อเพิ่มความสดชื่น นาฬิกาติดผนังรูปมังกรแกะสลักขนาดใหญ่ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศในห้องตอนนี้ดีขึ้น



                ทุกสายตาหันมาจับจ้องผู้มาขัดการประชุม เมื่อเห็นว่าเป็นใครคนที่นั่งอยู่ราวๆ ยี่สิบคนก็พากันไม่พอใจ



                “ท่านลิซ่าทำไมถึงให้พวกเขาเข้ามา ท่านก็น่าจะรู้ว่า...” มือบางยกขึ้นห้ามก่อนจะพาคนตัวเล็กกว่าไปนั่งเก้าอี้ว่างข้างเธอให้เรียบร้อย



                “ประชุมต่อเลยค่ะ” หัวหน้าเผ่าคนใหม่อนุญาตในเมื่อไม่รู้จะอธิบายยังไงขอตีมึนเอาไว้ก่อนก็แล้วกัน



                บรรดาเหล่าผู้อาวุโสพากันอ้าปากค้างก่อนจะหันไปกดดันบิดาของลิซ่าแทน



                “การประชุมเป็นความลับในเผ่ามังกรเวหาเท่านั้น ควรที่จะให้รู้เพียงแค่พวกเรามิใช่ใครอื่นที่อยู่ต่างเผ่า มันอันตรายท่านน่าจะเข้าใจเรื่องนี้นะท่านลิซ่า หรือว่าอย่างไรครับ” หันไปถามผู้อาวุโสคนอื่นที่นั่งอยู่ข้างกัน



                “พวกเราคิดว่า...”



                แบมแบมถอนหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนจะตัดสินใจโยนระเบิดเปิดประเด็นด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ “หยุดเถียงกันก่อนค่ะ ที่เข้ามาในห้องประชุมนี้ก็เพราะว่าจะเข้ามาบอกว่าทางเรา..” กวาดตากลมโตสบตากับผู้อาวุโสทุกคนที่อยู่ในห้อง “จะขอที่ดินที่ติดกับชายแดนเผ่าเทพตลอดแนวทั้งหมดโดยมีความกว้างสองร้อยเมตร”



                “ห๊ะ!!



                “เป็นไปไม่ได้ ที่ดินของเผ่าเราทำไมทางเราต้องให้ท่านด้วยท่านหญิงแห่งเผ่าเทพ...”



                “ท่านไม่มีสิทธิ์มาเรียกร้องอะไรแบบนี้....”



                ร่างบางนั่งนิ่งฟังข้อโต้แย้งของบรรดาเหล่าอาวุโสที่ดูเหมือนสติแตกเล็กๆ ตะเบ็งเสียงแข็งกันจนหูเธอแทบจะแตกผิดกับลิซ่าและพ่อทูนหัวคนล่าสุดของเธอที่นั่งนิ่ง แน่ล่ะ..ลิซ่าไม่มีทางปฏิเสธพ่อทูนหัวของเธอเองก็ด้วย แต่คนที่นิ่งแบบเดียวกับเธออีกคนก็คือบิดาของลิซ่าที่มองซ้ายทีขวาทีเหมือนคนกำลังเก็บข้อมูลบางอย่าง



                แม้จะเสียงดังไปหน่อยแต่ก็ถือว่าดีกว่าให้ผู้อาวุโสเหล่านี้เถียงกันเรื่องที่เธอไม่ต้องการ หันเหมาพูดเรื่องที่ทำให้แบมแบมต้องถ่อสังขารเข้ามาในนี้ให้มันจบๆ ไปเลยทีเดียว ย่นเวลาไปได้เยอะ



                เมื่อเห็นว่าเวลาผ่านไปพอสมควรแล้ว ระเบิดลูกใหม่ก็ถูกโยนลงไปกลางวงเมื่อเห็นจังหวะว่างที่ไม่มีใครพูดอะไรเสียงหวานจึงแทรกขึ้น “เสียที่ดินเพียงเท่านั้นแลกกับการที่ไม่มีสงครามและการรุกรานจากเผ่าเทพอีกเลย ทำไมพวกท่านถึงคิดว่ามันไม่ดีล่ะหรือว่ากลัวอะไร?”



                “ท่าน! จะกำแหงมากเกินไปแล้วนะ”



                ร่างบางยกยิ้มมุมปากเล็กๆ เจ้าตัวคาดว่าถ้าไม่ได้คำตอบในครึ่งชั่วโมงนี้บรรดาผู้อาวุโสของเผ่าคงหัวใจวายตายก่อนแน่ๆ แบมแบมที่กำลังสนุกไม่ได้หันไปดูเลยว่าสามคนที่ไม่มีปากมีเสียงนั้นลอบสบตากันเหมือนจะถามกันว่าควรทำตัวอย่างไรดี



                “ลิซ่ายังไม่เห็นว่าอะไรเลยพวกท่านจะโวยวายทำไม”



                คนที่ถูกเอ่ยชื่อบัดนี้ยิ้มแหย หัวหน้าเผ่ามังกรเวหาหมาดๆ ถูกสายตาเสียดแทงจากผู้อาวุโสแทบทุกคน ไม่ได้วันนี้จะไปตายวันไหนวะไอ้ลิซ่า!’ หันหลบสายตานับสิบคู่เบื้องหน้ามาเจอะเข้ากับดวงตากลมหวานข้างๆ



                เอื๊อก!



                คู่นี้คู่เดียวอยู่ จากว่าจะนั่งนิ่งจึงต้องยอมพลีชีพ “เราอนุญาตยกที่ดินให้ตามที่ขอ”



                “ห๊ะ!! ขอคัดค้าน”



                “ไม่ได้นะท่านหัวหน้าเผ่า”



                เสียงคัดค้านดังระงมลั่นห้องแต่ลิซ่าถือว่าทำหน้าที่องตัวเองแล้วเธอขอตัวหดอยู่ในกระดองเงียบๆ ดีกว่า แบมแบมเห็นว่าควรทำอะไรเล็กน้อยเพื่อยุติข้อโต้แย้งมือเรียวเล็กจึงยกขึ้นชี้ไปยังดาบเล่มงามที่วางอยู่บนแท่นหลังตู้ไม้ขนาดใหญ่



                “ลิซ่าไปหยิบดาบเล่มนั้นมาให้หน่อยสิ”  



           

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #3098 pupprely (@pupprely) (จากตอนที่ 170)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 14:55
    ลิซ่านี่จะว่าไปก้น่าสงสารเขานะคะ555จะวางตัวยังไงดี?!อีกทางก้กดดันเหลือเกินแต่พอมาเจอสายตาของท่านหญิงแล้วนั้น...หาคำตอบเจอทันใด!!!5555 เห้อ~~ พี่มาร์คเขาหิวมานานแล้วนะคะไรต์...ให้เขากินข้าวเถอะค่ะ!(=___=)LOL555 รีบๆมาต่อนะคะ_/\_ สู้ๆค่าาา~~~
    #3098
    0
  2. #3096 Phasi (จากตอนที่ 170)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 06:56
    ลูกสาวเอาให้พูดไม่ออกเลยลูก
    #3096
    0
  3. #3095 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 170)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 06:45
    แบมมมมมม หนูเหมือนพวกรีดไถ แต่คิดวิธีมาดีแล้วมากค่ะลูก~~~
    #3095
    0
  4. #3092 NATTAJIB (@NATTAJIB) (จากตอนที่ 170)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 20:33
    ลูกแม่ อีกนิดหนูก็เอาเงินไปถมที่ได้แล้วนะลูกกกกก 5555555 พี่ต้วนหวังรางวัลอะไรคะ ไหนตอบบบ 55555
    #3092
    0
  5. #3091 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 170)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 16:04
    โอ๊ยยยยยย ลูกกกกก หาเงินเก่งจริงๆ ค่ะ!
    #3091
    0
  6. #3090 Phasi (จากตอนที่ 170)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 15:20
    ทำของขายอีกแล้วลูกสาว
    #3090
    0