Angel academy [MarkBam]

  • 80% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 182,258 Views

  • 3,442 Comments

  • 4,386 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    380

    Overall
    182,258

ตอนที่ 181 : ภาค 2 - 300 - 310

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 901
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    21 มิ.ย. 61

 

   “เราเตือนเธอได้แค่นี้นะแยมโรล” พึมพำเสียงแผ่ว

   ทำไมเจนจะไม่รู้ว่าเพื่อนหอเดียวกันเธอจะเดินไปไหน มาร์คเป็นคนหน้าตาดีที่สาวๆ หมายปอง ทุกคนมักจับจ้อง แค่เพียงฝ่ายนั้นลุกขึ้นเดินสายตาสาวๆ ก็หันไปมองแล้วก็ซุบซิบกับสนุกปากแล้วหล่ะ เธอมีหูนะทำไมจะไม่ได้ยินว่าพวกเธอซุบซิบอะไรกัน แต่ไม่มีใครใจกล้าถึงขนาดเดินตามเหมือนอย่างแยมโรล เพราะทุกคนรู้ดีว่ามาร์คไม่ได้ใจดีสักเท่าไหร่

   เผลออาจตายด้วยสายตาเชือดเฉือน หนักหน่อยก็เจอเข้ากับฝีปากคมๆ ของคนหล่อ ไม่รู้ว่าครั้งนี้เพื่อนของเธอจะเจออะไรบ้างสิ

 

   ร่างโปร่งเดินไปเรื่อยๆ สายตาคมก็สอดส่องหาที่ที่เขาคิดว่าเหมาะสม แต่ตอนนี้ยังไม่ถูกใจที่ไหนเลยสักที่ มาร์คลืมคิดไปนึดนึงตอนที่เขาเก็บน้องมา จะเรียกว่าอย่างอื่นไปไม่ได้เหมาะสมแล้วกับคำว่าเก็บ เก็บโดยที่แบมแบมไม่รู้ตัวเสียด้วยสิ

   หลังจากที่เขาพาแบมแบมไปนอนนั้น เขาก็เดินออกมาแล้วถือโอกาสนั่งหลับอย่างที่คนอื่นเข้าใจซึ่งจริงๆ แล้วนั้นกำลังทำการถอดจิต ระหว่างกำลังถอดจิตก็ให้แจ็คสันเข้าไปถ่วงเวลาผู้หญิงคนนั้นเอาไว้ก่อน ส่วนตัวเขาก็เข้าไปหาแบมแบมแล้วก็ร่ายเวทเก็บน้องมาทั้งโต๊ะและเก้าอี้ มาทั้งๆ ที่คนตัวเล็กหลับนั่นแหล่ะ

   พอจัดการกับแบมแบมเสร็จก็ทำการร่ายคาถาเรียกสัตว์เวทย์ออกมา แน่นอนตัวแรกจะเป็นอะไรไปไม่ได้นอกจากไฮพ์โนเดวิล มาร์คตั้งใจเอาไว้ตั้งแต่เห็นท่าทางของคนที่กระเหี้ยนกระหือรือที่จะแกล้งน้องน้อยของเขาเสียเหลือเกิน จะเอาสัตว์เวทย์ตัวอื่นมามันก็อยู่ในข่ายเบาเกินไปหรือไม่ก็อันตรายอาจถึงตายได้ ร่างโปร่งจึงเลือกมาที่สัตว์เวทย์ตัวนี้

   ด้วยความสามารถที่เหมาะสมกับภารกิจแบบฉุกเฉินในครั้งนี้ บวกกับการเชื่อฟังคำสั่งและพลิกแพลงลูกเล่นในการจัดการเหยื่อของไฮพ์โนเดวิล มาร์คจึงเลือกมันมาทำงานนั่นเอง และยังมีอีกอย่างที่เขาร่ายเวทเรียกมันออกมา

   ผึ้งสอดแนม

   ขาเก่าเจ้าประจำสารพัดประโยชน์แต่กินพลังเวทย์มากสำหรับคนทั่วไป คนอื่นจึงไม่นิยมนำมาใช้พร่ำเพรื่อ แต่นั่นไม่ใช่สำหรับมาร์ค

   ที่ให้สองหนุ่มพี่น้องเผ่าเทพรอก็ไม่ใช่รออะไร มาร์คให้รอผึ้งสอดแนมกลับมาแล้วก็ดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเอาเองพร้อมๆ กันกับเขา จะได้ไม่ต้องเสียเวลาเล่าเพราะยังไงเรื่องบางเรื่องมาร์คเพียงแค่ส่งไม่ได้จัดการเอง ไม่รู้เหมือนกันว่าไฮพ์โนเดวิลตัวนั้นจะสรรหาวิธีจัดการเหยื่อให้เขาอย่างไรบ้าง เพราะคำสั่งหลักก็มีแค่เอาให้หลอนจนไม่กล้าทำอีกและห้ามถึงตาย

   ร่างโปร่งเดินวนรอบๆ แล้ว เขาคิดว่าบรรยากาศยังไม่เหมาะเพราะยังมีคนเดินผ่านไปมา ไม่เป็นส่วนตัวมากพอ มาร์คจึงเดินปลีกไปทางสวนเล็กๆ ด้านข้าง เจอพุ่มไม้สูงท่วมศีรษะยาวประมาณสี่เมตรพอดี ถือว่าบดบังสายตาได้ดีอีกทั้งตอนนี้ที่บริเวณนี้ก็ไม่มีใครมาเพ่นพ่านเพราะทุกคนอยู่บริเวณตัวอาคารกันหมด

   เมื่อเหลียวซ้ายแลขวาไม่มีใครมาร์คก็ล้วงมือเข้าไปในเสื้อ หยิบขวดคริสตัลที่ห้อยอยู่กับสร้อยมาถือไว้ในมือ ขวดนี้ได้มีการร่ายเวทเอาไว้มีความสามารถในการเก็บทุกสิ่งเข้าไปไว้ในนั้นได้ ไม่ว่าจะมีขนาดใหญ่แค่ไหนก็ตามซึ่งตอนที่ไปซื้อมานั้นตัวคนขายเองก็ไม่ได้บอกเสียด้วยว่ามันมีขีดจำกัดที่ความใหญ่โตขนาดไหนกัน อย่างเช่นถ้าเกิดมาร์คอยากจะเก็บบ้านทั้งหลังหรือแม้แต่ภูเขาใหญ่ๆ สักลูกนึง มันจะทำได้หรือเปล่าเขาอยากรู้

   มาร์คเริ่มพึมพำร่ายเวท เสียงทุ้มดังอย่างต่อเนื่อง มือแกร่งเอาฝาขวดคริสตัลออก

   เปรี๊ยะ!

   ฟู่!

   ละอองสีขาวพวยพุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว ปรากฏร่างบางที่ยังคงนั่งฟุบหลับกับโต๊ะและเก้าอี้ตัวเดิมตั้งอยู่ที่พื้นหญ้า ทั้งหมดถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็งเวทย์ มาร์คเดินเข้าไปใกล้มากขึ้นก่อนจะเริ่มต้นร่ายเวทขึ้นอีกครั้ง

   ระหว่างที่ร่างโปร่งกำลังดำเนินการถอนเวทย์ออกอยู่นั้นก็มีสายตาคู่หนึ่งจ้องการกระทำอยู่ตลอดเวลา แยมโรลเม้มริมฝีปากอย่างหงุดหงิดนิดๆ เธอเป็นคนฉลาดที่พอเห็นแบบนี้ก็รู้แล้วว่า มาริไม่น่าจะทำสำเร็จ ไม่คิดเลยสักนิดว่ามาร์คจะเก็บยัยเด็กแบมแบมนั่นเอาไว้กับตัว ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะเดินหันหลังกลับไปที่เดิม สงสัยช่วงนี้คงต้องอยู่เงียบๆ ไปก่อน ขอพักใจชั่วคราวแล้วค่อยกลับมาลงสนามใหม่อีกครั้ง

   ถึงอย่างไรเธอก็ยังเชื่อว่าตัวเองมีดีกว่าเด็กคนนั้นแน่นอน

   ตาคมที่เหลือบไปทางด้านหลังพุ่มไม้กับใบหน้าดุดันของมาร์คทำเอาแบมแบมที่เพิ่งตื่นขึ้นมาต้องเอ่ยทัก

   “พี่มาร์คเป็นอะไรคะ ไม่เอาค่ะอย่าขมวดคิ้วสิคะเดี๋ยวหน้าผากย่นหมดนะ”

   นิ้วเรียวยื่นไปกดคลึงกลางหว่างคิ้วเบาๆ อย่างเอาใจ แบมแบมแปลกใจเล็กน้อยที่อยู่ๆ ก็มาโผล่ที่ตรงนี้แถมยังมาทั้งโต๊ะและเก้าอี้แต่ยังดีหน่อยคนแรกที่เธอเห็นก็คือคู่หมั้นของเธอนั่นเอง

   “ไปข้างในกันเถอะ การแข่งขันกำลังจะเริ่มแล้ว เห็นยองแจบอกว่าแบมอยากดูใช่มั้ยคะ?” มาร์คไม่ตอบออกมา เขาจะบอกได้อย่างไรว่าเมื่อสักครู่มีคนอื่นแอบดูพวกเขาอยู่ พูดไปก็ไม่มีประโยชน์ จะทำอะไรตอนนี้ก็ไม่ได้มากเพียงเพราะอีกฝ่ายยังไม่ปล่อยโอกาสให้เล่นงานกลับ

   แต่ไม่เป็นไรหรอกเพราะเขาเองเป็นประเภท แก้แค้นสิบปียังไม่สาย

   รอบช้ำบนแขนของน้องมาร์คยังจำติดตาได้จนวันนี้ นี่ถ้าหากว่าไม่ได้ยาดีมาทาอย่าหวังว่าในวันนี้รอยจะหายไป มันคงยังช้ำเป็นจ้ำประจานถึงจิตใจที่บิดเบี้ยวของผู้กระทำอยู่นั่นแหล่ะ

   “ค่ะ แบมอยากดู” เสียงหวานพูดอ้อนเอาใจ มือบางจับเข้ากับฝ่ามือใหญ่กว่าที่ยื่นมารออยู่ก่อนแล้วแน่น

   “ถ้าอย่างนั้นเรารีบไปกันเถอะครับ เขาเรียกคนแข่งขึ้นเวทีแล้ว”

   “แล้วโต๊ะเก้าอี้พวกนี้ล่ะคะ?” หันไปมองอย่างสงสัย ถ้าพวกเธอเป็นฝ่ายเอามามันก็ควรที่จะต้องขนไปเก็บด้วย เมื่อได้คำตอบจากคนตัวโตกว่าก็พยักหน้าเข้าใจยอมเดินตามที่มาร์คจูงไปเงียบๆ

   “เดี๋ยวเลิกงานแล้วค่อยมาเก็บ ไปครับ เดี๋ยวไม่ทันนะเนอะ”

   “ค่ะ”

   “แล้วหลับสบายหรือเปล่า?” บทสนทนาระหว่างเดินกลับไม่พ้นเรื่องการนอนก่อนหน้า

   “สบายมากเลยค่ะพี่มาร์ค ตื่นมาก็ไม่เมื่อยเลยสักนิดเดียวค่ะ ไม่รู้ทำไม ปกติมันน่าจะปวดคอปวดหลังบ้าง แบมเล่นฟุบหลับไปนานขนาดนั้น” สีหน้าสงสัยตัวเองเต็มเปี่ยม มาร์คเห็นก็ได้แต่ยกมือขึ้นลูบศีรษะน้องเบาๆ อย่างเอ็นดู

   “ก็ดีแล้วนี่ครับ ไม่ปวดเนื้อปวดตัว ถ้าปวดเดี๋ยวก็เดือดร้อนพี่ต้องทายานวดให้น่ะสิคืนนี้”

   “หึ น้องทาเองก็ได้นะ พี่มาร์คไม่ต้องช่วยหรอก” สั่นศีรษะทุยไปมาอย่างค้านสุดฤทธิ์ ของแบบนี้ทำคนเดียวได้ไม่ต้องง้อผู้ชาย แต่ติดที่ผู้ชายร่างโปร่งข้างๆ ไม่ยอม หัวเด็ดตีนขาดยังไงก็ต้องมีส่วนร่วมในกิจกรรมของแบมแบมให้ได้

   แม้จะเป็นแค่การทายาแก้ปวดเมื่อยก็ตาม

   “ไม่ได้ครับ หน้าที่ดูแลแบมมันเป็นของพี่ เพราะฉะนั้นเราจะดื้อแพ่งยังไงก็ไม่เป็นผลหรอกนะ” มาร์คเอ่ยเย้าออกไป ส่งยิ้มให้อย่างมีความสุข อันที่จริงแล้วเวลาอยู่กันสองคนยังไงก็มีความสุข ความทุกข์หรือเรื่องต่างๆ ที่เกิดนี่สำหรับคู่ของพวกเขามันเกิดจากคนนอกทั้งสิ้น ใจในของมาร์คคิดสะระตะกับเรื่องในอนาคตบางเรื่อง

   แผนในสมองร้อยแปดถูกวางเอาไว้

   “ค่า ถ้าพี่อยากเหนื่อยก็ตามใจ แบมจะไปห้ามอะไรได้ล่ะคะ”

   “ดีมาก” สมองก็ส่วนสมองปล่อยให้คิดแผนต่อไป เรื่องคุยกับแบมแบมตอนนี้สำคัญที่สุด

   จะว่าไปการตอบโต้กับแบมแบมหลังจากที่พวกเขาสองคนหมั้นกันแล้วนั้น ผิดกับเมื่อก่อนมากมายจริงๆ จากที่ต้องคอยลุ้นว่าน้องจะตอบคำถามหรือเปล่า ตอนนี้ไม่ต้องรอลุ้น เพราะแบมแบมจะให้ความสำคัญกับมาร์คเสมอ อาจมีตอบช้าไปบ้างเนื่องจากเจ้าตัวมัวแต่คิดอยู่...ข้อนั้นมาร์คเข้าใจว่ามันเป็นนิสัยของน้อง

   ร่างสูงเดินเคียงกับคนตัวเล็กกว่าเข้าไปยังที่นั่ง เมื่อเดินเข้าไปด้านในอาคารก็หยุดนิ่งสักครู่ แบมแบมชะเง้อมองหาเพื่อนคนอื่นๆ

   “น้องแบมจะนั่งกับพี่หรือไปนั่งกับยองแจครับ?” มาร์คถามความสมัครใจซึ่งแบมแบมก็คิดอยู่ชั่วครู่ก่อนจะตอบออกมา

   “ขอแบมไปนั่งกับเพื่อนนะคะ” เธอมีเรื่องต้องทำพร้อมกับยองแจและจูเนียร์ ตัวเองเข้ามาช้าจะไปเรียกให้เพื่อนย้ายที่ก็เกรงใจคนอื่นเพราะตอนนี้ทุกคนก็นั่งกันหมดแล้ว มีแต่พวกเธอสองคนเท่านั้นที่ยืนอยู่ซึ่งก็เป็นจุดเด่นพอสมควร

   “ได้ แบมไปนั่งกับยองแจนะ ถ้างานเลิกแล้วเดินออกมารอพี่ตรงนี้นะครับ พี่นั่งอยู่ตรงนั้น” มาร์คชี้นิ้วไปที่นั่งของเขาซึ่งพี่ชายของแบมแบมก็นั่งอยู่แถมยังโบกมือมาทางนี้อีกต่างหาก “ปะ เดี๋ยวพี่พาไปนั่งนะครับ พี่เห็นแล้วว่ายองแจกับจูเนียร์นั่งอยู่ตรงไหน”

   “...”

   มาร์คไม่รอให้น้องตอบรับหรือปฏิเสธ ร่างโปร่งจับจูงแบมแบมเดินเข้าไปส่งถึงที่ เพราะอยากเห็นด้วยตาตัวเองว่าคนตัวเล็กนั่งกับเพื่อนอย่างปลอดภัยแน่นอน ซึ่งก็เรียกเสียงแซ็วได้จากบรรดารุ่นน้องหอมังกรที่นั่งอยู่ตรงนั้นกันทุกคน

   เรื่องสร้างโลกสีชมพูขอให้ไว้ใจมาร์ค

   และตอนนี้เป็นอันว่ามาร์คกลับไปนั่งที่ของตัวเองเรียบร้อยแล้ว ตาคมมองไปข้างหน้าก็จริงแต่ไม่ได้มองไปที่บนเวทีแม้แต่น้อยกลับมองไปยังกลุ่มเด็กปีหนึ่งหอเดียวกันที่นั่งอยู่ถัดจากเขาไปอีกสามแถว ผู้หญิงผมสีน้ำตาลหัวยุ่งๆ หน่อยเพราะเพิ่งตื่นกับท่าทีหันซ้ายทีขวาทีเพื่อฟังเพื่อนคุยกันแต่ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมากลับทำให้เขายิ้มได้

   “วุ๊ย! วันนี้เขาให้มาเชียร์คนแข่งปรุงยา ไอ้นี่ก็มัวแต่ส่องสาว” แจ็คสันแซะเบาๆเจบีอมยิ้มเล็กน้อยอย่างเห็นด้วย มาร์คที่ยังคงมองอยู่จุดเดิมก็ไม่ได้ว่าอะไรมากไปกว่ามองจุดนั้นเหมือนเก่า

   “อย่าจ้องมาก น้องกูสึกหมดแล้วไอ้มาร์ค” แจ็คสันอดไม่ได้เมื่อเพื่อนยังคงทำหน้ามึน “หมั่นไส้จริงๆ จะหวานอะไรกันนักหนา”

   “อย่าไปบ่นมาร์คมันเลยน่า มันรักแบมก็ดีแล้วนี่” เจบีจำได้ว่าพูดคำนี้กับแจ็คสันบ่อยมาก

   “ชิ มันก็จริงน่ะนะ”

   “เออมาร์ค” อยู่ดีๆ เจบีก็เอ่ยขึ้น

   “หือ?”

   “ตอนแกเดินออกไป มีคนเดินตามไปด้วย” ไม่เอ่ยออกมาว่าเป็นใคร

   “อือ รู้แล้ว” มาร์คไม่ใช่คนโง่ ตั้งใจเดินตามทุกฝีก้าวขนาดนั้น ไม่รู้ก็คงเป็นนักฆ่าหมายเลขหนึ่งไม่ได้หรอก

   “แล้วตามไปทำไม?”

   “ไม่ได้ทำอะไร ตามไปดูแล้วสักพักก็กลับ” เขาตอบด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันแค่สามคน

   “เป็นคนหล่อนี่ไม่คิดว่าจะลำบากเลยนะ...ถ้าไม่มาเจอคนคลั่งไคล้แบบไม่รู้จักขอบเขตของตัวเอง” เจบีพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบๆ “เรื่องอิจฉาริษยานี่ ผู้ชายอย่างเราไม่ค่อยจะเข้าใจจริงๆ ว่ะ นี่ขนาดแบมหมั้นกับมึงแล้วนะมาร์คยังจะมาแกล้งน้องกูได้”

   “...” คิ้วขมวดอย่างเริ่มหงุดหงิดบรรยากาศรอบด้านเริ่มกดดันจนแจ็คสันต้องเอ่ยออกมาเพื่อลดบรรยากาศตึงเครียด

   “พี่เจบีก็อย่าบิ๊วมันสิ เดี๋ยวไอ้มาร์คก็สำเร็จโทษโดยการเอายาพิษให้สุดสวยคนนั้นกินหรอก อย่าลืมนะพี่ว่าที่นี่ห้ามฆ่าคน”

   “แบบที่ทำให้ทรมานแต่ไม่ตายก็มีเยอะแยะ” เจบีแย็บ

   “เห้ย! พี่อย่าชี้โพรงให้กระรอกสิครับ” ลากท้ายเสียงอย่างตั้งใจ น้องชายทำตาโตก่อนจะส่ายศีรษะไปมาดูน่าหมั้นไส้มากกว่าน่าเอ็นดู แค่ฟังเสียงยังรู้เลยว่าสองคนนี้กำลังตอแหล ความจริงคงกำลังเสนอวิธีเอาคืนฝ่ายนั้นอยู่นั่นแหล่ะทำไมมาร์คจะไม่รู้

   ร่างโปร่งไม่ได้หันไปสนใจสองพี่น้องที่นั่งอยู่ข้างๆ ดวงตาของเขายังคงทอดมองไปยังจุดๆ เดิมไม่เปลี่ยนไปไหน จนเหมือนโลกสีเดิมของเขาจะเปลี่ยนสีเมื่ออยู่ๆ แบมแบมก็หันกลับมา ตากลมโตของเจ้าตัวเบิกกว้างเมื่อสบเข้ากับเขา มาร์คส่งยิ้มไปให้น้องซึ่งมือบางๆ ก็โบกกลับมาให้อยู่หลายทีก่อนที่ยองแจจะชวนคุยด้วยการกระซิบข้างหู ทำให้แบมแบมต้องละสายตากลับไปสนใจเพื่อนรอบๆ ตัวต่อ

   แต่แค่นี้มาร์คก็มีรอยยิ้มประดับอยู่บนหน้าผิดจากเมื่อสิบนาทีก่อนอย่างสิ้นเชิง

   “โห อยู่ไกลกันก็ยังสร้างโลกสีชมพูได้เนอะคนเรา หมั่นไส้จริง” เสียงของจอมแซะเจ้าเก่าเจ้าเดิมดังแว่วมาอีกครั้ง

 

   บนเวที

   โต๊ะยาวของปีหนึ่งตอนนี้ทุกหอยืนเรียงกันอยู่ที่หมอปรุงยาของตน ยูตะตัวแทนจากหอมังกรกำลังเอามือเกาศีรษะหลังจากที่ได้รับโจทย์มาเรียบร้อยแล้ว ท่าทางแบบนั้นทำเอาเพื่อนร่วมหอร่วมชั้นปีถึงกับเริ่มปลง แบมแบมกับอีกสองสาวลุ้นจนแทบจะไม่หายใจ

   “แกว่ายูตะมันจะไหวหรือเปล่า?” ยองแจถามขึ้นโดยเอาไหล่กระแทกไหล่บางๆ ของแบมแบมแต่ตาของตัวเองยังจ้องอยู่ที่บนเวที

   “...” ร่างบางถึงกับตอบไม่ถูกเลยทีเดียว ไม่รู้จะเดาแบบไหนดีก็ตอนนี้ยูตะทำสีหน้าอย่างคนที่ไม่มีอะไรในสมอง เหมือนมันขึ้นไปเพื่อเอาเงินค่าแข่งขันก็เท่านั้น

   “เนียร์ว่ายูตะก็เก่งพอตัวนะ ดูอย่างสองข้อก่อนหน้านี้สิ ยังทำได้เลย” จูเนียร์เอ่ยชมเพื่อนร่วมหอ

   บทสนทนารวมทั้งการลุ้นการแข่งขันบนเวทีดำเนินต่อไปเรื่อยๆ สามสาวเมื่อได้ฟังโจทย์ก็ช่วยกันคิดถึงรูปร่างหน้าตาของวัตถุดิบที่ต้องเอามาใช้ปรุงยาเป็นที่สนุกสนาน ไม่ได้สนใจสายตาของคนอื่นรอบข้าง บ้างก็มองด้วยความสนใจเพราะนานๆ จะเห็นสามสาวไข่ในหินชั้นปีที่หนึ่งของหอมังกรสักครั้ง หนุ่มๆ จากหออื่นก็มีแอบเหล่กันบ้าง และแน่นอนที่มีสายตาชื่นชมก็ต้องมีสายตาที่ไปทางลบ จะอิจฉาหรือริษยาอันนั้นก็ยากจะคาดเดา

   มาร์คนั่งมองคู่หมั้นตัวเองอยู่เงียบๆ เขาเหลือบมองไปโดยรอบเพื่อดูสายตาของคนที่มองร่างบาง แบมแบมคงไม่สนใจจะมองบรรดาสายตาของคนเหล่านั้น

   แต่มาร์คสน

   ถ้าแค่มองเขาก็ไม่อะไรอยู่แล้ว แต่ถ้ามาทำร้ายตัวเล็กของเขา มันก็ต้องเจอกันหน่อย เท่าที่ดูแล้วก็ไม่มีอะไรมากมาย สายตามองไปที่แบมแบมก็เพียงชั่วครู่ชั่วยามแล้วก็ละสายตาไป แม้กระทั่งแยมโรลเองก็หันไปมองอยู่เหมือนกันแต่แค่เพียงครั้งเดียว ตาคมหรี่ลงเล็กน้อย สมองช่วงหลายวันมานี้มันช่างทำงานหนักเสียเหลือเกิน ไม่มีใครเข้าใจเขาแม้แต่น้อยว่าการเลือกวิธีแก้แค้นแทนน้องนั้นมันยากยิ่งกว่าอะไร เพราะตอนนี้หากคุณเรียนอยู่ที่นี่ มันก็มีกฎที่ต้องคำนึงถึงอยู่ทุกครั้งถ้าคิดจะมีเรื่องกัน

   มีเรื่องได้แต่ห้ามถึงตาย

   ถอนหายใจออกมายาวๆ หนึ่งครั้ง มาร์คเหนื่อยใจที่สุดเพราะแต่ละวิธีที่เขาคิดล้วนถึงตายทั้งนั้น ไหนจะฆ่าตัดคอแล้วเสียบหัวประจานซึ่งวิธีนี้มันแวบขึ้นมาในสมองตอนที่เห็นแขนของแบมแบมเป็นจ้ำม่วง แต่ก็ต้องตัดใจเพราะมันถึงตาย คิดวิธีใหม่ขึ้นมาโดยการเอายากักเวทย์ให้กินแล้วโยนลงบ่อจรเข้ จะได้ใช้เวทย์ไม่ได้แต่มาคิดๆ ดูแล้วก็ดันหลงลืมชั่วขณะอีกนั่นแหล่ะว่าห้ามถึงตาย

   เห้อ! ยากเย็น!

   มาร์คเริ่มจะเกลียดกฎข้อนี้ขึ้นมานิดๆ ซะแล้วสิ

            
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #3441 Faye V. Charlotte (@maiko0401) (จากตอนที่ 181)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 19:54
    มาร์คเปนนักเรียนนะ ไม่ใช่ฆาตกร ใจเย็น
    #3441
    0
  2. #3365 BowLoveBaByBam (@BowLoveBaByBam) (จากตอนที่ 181)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2561 / 03:52
    ชอบมากกกก พระเอกแบบนี้ เริ่ดขาาาาาทา
    #3365
    0
  3. #3359 ★Seruszar ϟ (@sehun-jibiko) (จากตอนที่ 181)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 03:45
    มาร์คโว้ย ใจเย็นๆ5555555
    #3359
    0