Angel academy [MarkBam]

  • 80% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 182,231 Views

  • 3,442 Comments

  • 4,386 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    353

    Overall
    182,231

ตอนที่ 182 : SP ขโมย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1597
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 70 ครั้ง
    6 ต.ค. 61



        “ยองแจเป็นอะไรทำไมทำหน้าแบบนั้น?” แบมแบมถามเพื่อนรักหลังจากที่เจอเจ้าตัวยืนทำหน้าบอกบุญไม่รับอยู่แถวทางไปห้องสมุด “ไหนว่าจะเข้าไปทำการบ้านที่ห้องสมุดไม่ใช่หรือไง?”


        “อือ ก็ว่าจะเข้าไปรอในนั้นนั่นแหล่ะแต่เพิ่งนึกได้ว่าทำดินสอหาย”


        “ดินสอ? ดินสอแท่งไหนให้ช่วยหาหรือเปล่า?” คนทำหายหันมองเพื่อนตัวเล็กก่อนจะถอนหายใจออกมา


        “พี่แจ็คสันซื้อให้ด้วยสินี่ถ้ามันหายจริงๆ นะสงสัยพี่เขางอนเป็นอาทิตย์แน่”


        “ใจเย็นน่าแกมันไม่หายหรอก ตกลงเจอดินสอครั้งล่าสุดที่ไหน”


        “ห้องแก”


        “อ้าว” เจ้าของห้องทำหน้างงๆ จำได้ว่าก่อนหน้าที่ออกมาเธอไม่เห็นจะมีสิ่งแปลกปลอมอยู่ภายในห้องนอนเลยสักชิ้น “แต่นี่เพิ่งออกมาเลยนะ ไม่เห็นดินสอแกเลยยองแจ งืม..”


        “จริงดิ”


        “เออ” เมื่อเห็นเพื่อนเริ่มหน้าเสียก็กลับลำทันที “แต่ตาอาจจะฝาดมองไม่เห็นเองก็ได้ ไปหากันก่อนมันคงตกตามซอกละมั้ง” ว่าแล้วก็ลากเพื่อนให้เดินตาม



 

        “อ้าว แกมานั่งทำอะไรตรงนี้คนเดียว?” แบมแบมเดินเข้าไปหายองแจที่นั่งกอดอกหน้าเครียดอยู่ที่ม้านั่งหน้าหอ “คนอื่นไปไหนกันหมด?”


        “...”


        ตากลมเหลือบมองเพื่อนรักอย่างรอคอยคำตอบ “เป็นไร?”


        “ขโมย” เสียงหวานตอบกลับมาแต่ครานี้มาพร้อมกับตาเรียวที่พร้อมจะพุ่งไปข้างหน้ายามเจออุปสรรค “ไอ้แบมแกต้องช่วยฉันจับขโมยให้ได้”


        “ห๊ะ!! ขโมย?”


        “เออน่า แกนี่ไม่รู้อะไร สองอาทิตย์ที่ผ่านมานี้พวกเรามีของหายกันไปแล้วกี่ชิ้น พี่แจ็คสันก็ทำดินสอที่ซื้อมาคู่กันหาย แพงด้วยนะนั่นหัวดินสอมีพลอยสีดำรูปหัวใจติดไว้เป็นเซ็ตเดียวกันกับที่ทำหายไปก่อนหน้านี้เลย แล้วดูดิวะซื้อมาใหม่ก็ดันมาหายอีกรอบ”


        “...” คนตัวเล็กอ้าปากค้าง


        “ไม่พอนะเห็นว่าพี่เจบีกับพี่มาร์คก็มีของหายเหมือนกันของส่วนใหญ่นี่แพงๆ ทั้งนั้น เชื่อสิว่าหอเรามีขโมยแน่ๆ แกน่ะ”


        “ห๊ะ อะไร?”


        “แกต้องช่วยฉันจับขโมย” น้ำเสียงโหดจนแบมแบมนึกสงสารคนเป็นขโมยขึ้นมาทันทีงานนี้ไม่น่าจะตายดี


        “เออๆ ว่าไงว่าตามกัน สบายอยู่แล้วเรื่องนี้เดี๋ยวพาผู้ช่วยมาให้”


        “...ผู้ช่วยอะไรของแกไอ้แบม”


        “เอ๊า! ก็แบบว่าเวลาจะจับผู้ร้ายเนี่ยมันจะต้องมีพวกสุนัขคอยดมกลิ่นตามหาของไม่ใช่หรือไง”


        “โห เพื่อนรักฉลาดมากทำไมนี่คิดไม่ออกวะ” มืออวบทุบลงบนมือตัวเองอีกมือก่อนจะยกนิ้วชี้เพื่อตัวเล็กทันที “แกพาผู้ช่วยมาได้เลย งานนี้จับไม่ได้ไม่ต้องนอน”


        แบมแบมจ้องเพื่อนรักตาเขม็งหลังจากได้ยินคำพูดเมื่อสักครู่ “ไม่นอนก็ได้แต่ตอนนี้ไปกินข้าวก่อนค่อยตามผู้ช่วยมาได้มั้ยล่ะ เนี่ยหิวจนแข้งขาอ่อนไปหมดแล้ว”


        ยองแจกลอกตามองบน “ชิ”


        “อะไรเล่าก็กองทัพมันต้องเดินด้วยท้องไงล่ะ แกต้องเข้าใจสิเนี่ยอุตส่าห์จะไม่นอนเป็นเพื่อนแกเลยนะเพื่อนรัก อ้าวไปไหนอ่ะ รอด้วยยองแจ!” สับขาให้ทันเพื่อนตัวเองที่เดินหนี


 

        เย็นวันนั้นเสียงยองแจก็ดังลั่นลานหน้าหอพัก


        “ไอ้แบม” มืออวบชี้ไปทางผู้ช่วยตัวโตที่ยืนนิ่งเชิดหน้าอยู่ “นี่ผู้ช่วยแกเหรอ?”


        “อ่ะแน่นอน” ผายมือไปแบบภูมิใจนำเสนอ “แกนี่ไม่รู้อะไรซะแล้ว นี่จมูกดีกว่าหมาตัวโตๆ อีกนะเว๊ย”


        ยองแจอยากจะทึ้งผมตัวเองให้หมดศีรษะแต่ก็ทำได้แค่คิดตอนนี้เธอทำได้แค่หันไปส่งยิ้มแห้งกับบรรดาคนมุง จะไม่ให้ผู้คนแตกตื่นกันได้อย่างไรก็ไอ้เพื่อนตัวดีของเธอดันจับซีซาร์กับคาลอสมาเป็นผู้ช่วยดมกลิ่นขโมยนี่ไง แอบยังไงก็ไม่มิด


        “อย่าบ่นไปเลยน่าแกอยากเล่นเป็นตำรวจจับขโมยฉันก็เล่นด้วยแล้วไง ติ๊ต่างเอามังกรเป็นหมานิดเดียวแกก็หยวนๆ เถอะน่ะ”


        “...” หมดคำจะเถียงตั้งแต่เพื่อนรักบอกว่าเล่นกันแล้ว ยองแจถอนหายใจเฮือกใหญ่เธอลืมไปได้อย่างไรว่าแบมแบมนั้นนอกจากเรื่องหาเงินกับเรื่องเรียนแล้วเจ้าตัวล้วนจะขี้เกียจทำทั้งสิ้น ถ้าจะให้ขยับตัวก็ต้องชวนเล่นกันเท่านั้น มันน่าตีตัวเองให้ตายนักนิสัยเสียๆ ของเจ้าตัวเล็กของเธอดันลืมไปเสียได้


        ถัดไปไม่ไกลพวกหนุ่มๆ ยืนหัวเราะจนท้องแข็งอยู่ มาร์คยืนยิ้มอย่างภาคภูมิใจในความฉลาดของคนรักจนบรรดาคนรอบข้างต้องเอ่ยขัด


        “ให้มันน้อยๆ หน่อยเพื่อน ภูมิใจให้มันถูกเรื่องดิ”


        “หึ”


        “ยังจะมาเถียง เดี๋ยวจะโดนไม่ใช่น้อยผิดก็ว่าไปตามผิดสิวะ น้องพามังกรมาแทนหมานี่แปลกจนน่าขำเอ็งก็ต้องยอมรับความจริงบ้างไม่ใช่หน้ามืดตามัวคิดว่าน้องฉลาด”


        “ฉลาดจริงๆ” เสียงแทรกขึ้นมาพร้อมกับหันไปหาบรรดาพี่ชายของคนรัก “น้องฉลาดจนพวกคนปกติตามไม่ทันต่างหากล่ะ”


        “...”


        มาร์คไม่สนใจคนอื่นอีกต่อไปเขาหันไปมองทางที่น้องยืนอยู่ ยองแจซึ่งถูกห้อมล้อมด้วยเพื่อนและสัตว์เลี้ยงของเพื่อนทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แต่ร้องไม่ออก เขาไม่มีแก่ใจจะแก้ความเข้าใจผิดให้กับใครทั้งนั้นดูเหมือนทุกคนจะลืมว่ามังกรก็จมูกดีไม่เป็นสองรองใครแต่ที่ไม่ค่อยนำมาใช้ประโยชน์ด้านนี้ก็เพราะว่าขนาดตัวและราคาของมันที่เป็นอุปสรรคต่างหาก


        ภายในหอพักที่ขณะนี้สองสาวกำลังเดินตามหลังมังกรพร้อมทั้งยังมีขบวนนักศึกษามุงขนาดย่อมๆ เดิมตามหลังมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น


        “นี่เราต้องทำยังไงบ้างล่ะ” หันไปถามยองแจที่เอาแต่เดินหน้าเครียด


        “...” นั่นสิลืมคิดไปเลยว่าจะทำอย่างไรต่อไป “เอางี้แล้วกัน เดินหากลิ่นนี้ทุกชั้นนะเด็กๆ” ยื่นมือของตัวเองให้มังกรทั้งสองดมไปพลางๆ เด็กๆ ก็ดีใจหายเดินเข้ามาทำหน้าที่ไม่มีอิดออด


        ฟุดฟิดๆ


        “แกทำอะไร?” นอกจากมังกรก็ยังมีเจ้าของๆ พวกมันที่เข้ามาดมด้วยอีกคน


        “ดมด้วยไงอยากรู้” ฉีกยิ้มแฉ่งให้มาจนคนตาเรียวคิดคำต่อว่าไม่ถูกไอ้เพื่อนคนนี้นี่ก็เอาแต่เล่น


        “....”


        ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง


        “....ทำไมมาหยุดตรงนี้ล่ะซีซาร์?” เจ้าของห้องเอ่ยขึ้น ยองแจที่ในตอนนี้สวมมาดเคร่งขรึมเหมือนผู้นำขบวนการอะไรสักอย่างขมวดคิ้วมุ่น


        “ตอนนั้นน่ะ”


        “ตอนไหน”


        “ก็ตอนนั้นไงตอนที่ดินสอหายน่ะมันหายที่ห้องแกนะไอ้แบม” ถ้าจำไม่ผิดเธอก็คิดว่าต้องเป็นอย่างที่พอจะนึกออก หันไปมองเพื่อนรักที่กำลังจ้องตนเองตาเขม็ง


        “จริงดิ? ซีซาร์เข้าไปหาเลยเผื่อมันจะตกอยู่ตามซอกตู้” เมื่อเจ้านายเปิดทางลูกน้องก็ทำตามหน้าที่ทันทีวางมาดเดินอาดๆ พุงล้ำหน้าเข้าไปทันทีสองตัว จากที่เดินช้าๆ ตอนนี้ก็เพิ่มความเร็วจนเหมือนจะบิน “เห๊ย!


        ยองแจอ้าปากค้างก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างขบขันเมื่อเห็นลูกสมุนสองตัวแย่งกันเบียดตัวเองเข้าห้องน้ำ เจ้าของห้องเมื่อรู้ตัวว่าต้องจับพวกมันแยกกันก็จัดการทันที


        สามนาทีผ่านไปสองสาวเข้ามายืนกอดอกมองต้นไม้ต้นเล็กๆ ในห้องน้ำ


        “ต้นอะไรน่ะแก?”


        “หิ่งห้อยราตรีปลูกเมื่อเดือนที่แล้วเองนะ เนี่ยมันเพิ่งงอกมาไม่กี่ใบไม่น่าจะเป็นขโมยได้หรอกแก” เหล่ตามองสองสมุนที่ยังชี้นิ้วมาทางต้นไม้ “มั่นใจขนาดนั้นเลย” พยักหน้ารัวจนคอแทบเคล็ดเพื่อยืนยัน


        “เอาไงดี” ยองแจถามเจ้าของต้นไม้


        “แกสิจะเอายังไง”


        “ทดลองสิจะได้รู้ว่ามันเป็นขโมยจริงหรือเปล่า” ว่าจบก็หยิบดินสอเหมือนแบบที่หายไปมาวางข้างๆ กระถางต้นไม้ “อีกสิบนาทีเข้ามาดูก็แล้วกัน”


        “เห๊ย!


        ผ่านไปสิบนาทียองแจยืนกอดอกอ้าปากค้างอยู่ข้างเพื่อนรัก แบมแบมจำต้องรื้อกระถางต้นไม้ต้นเดียวนี้ให้แต่ถึงแม้รื้อดินออกหมดก็ไม่เห็นสิ่งของที่หายไปแม้แต่ชิ้นเดียว


        “แต่นี่เห็นนำว่ามันหายเข้าไปในกระถางน่ะ” เจ้าของดินสอยืนยัน


        “เออ ก็ไม่ได้ว่าอะไร”


        “...แกเอากระถางอะไรมาใส่ต้นไม้วะไอ้แบม” เริ่มสงสัยเมื่อสมองพอจะเค้นหาความเป็นไปได้ “ถ้วยที่คอยดูดของมีค่าอะไรเทือกนี้หรือเปล่า”


        “...”  นิ้วเรียวยกมันขึ้นมาระดับสายตาแต่จนปัญญาที่จะรู้ได้เพราะของเหล่านี้เจ้าตัวไม่ได้หามาเองเพียงแต่เป็นสิ่งที่มารดาจัดมาให้ทั้งสิ้น “ต้องถามแม่ว่ะ”


        สองสาวได้แต่มองหน้ากันอย่างปลงๆ หาว่าที่หัวขโมยได้แต่ดันเอาของคืนมาไม่ได้


       

        หนึ่งเดือนก่อนหน้านี้


        “หือ?”


        คนตัวเล็กหยุดมือหลังจากที่เจออะไรบางอย่างในกล่องเก็บอุปกรณ์เล็กๆ น้อยๆ ในห้อง เธอลังเลเล็กน้อยว่าจะเอามันออกมาใช้ดีหรือเปล่าแต่ท้ายที่สุดก็หยิบติดมือออกมาจนได้ ดันทุกอย่างกลับคืนที่เดิมก่อนจะเริ่มลงมือทำในสิ่งที่ตั้งใจเอาไว้ เสียงทรายกระทบกันเบาๆ เป็นอันบ่งบอกว่าจบกระบวนการอันยาวนานเสียที เหงื่อซึมเพียงเล็กน้อยแต่ก็ทำให้เจ้าของห้องรู้สึกร้อนจนเริ่มทนไม่ไหว


        “เท่านี้คงพอมั้ง” เอียงคอมองโหลแก้วสีดำสนิทที่มีทรายสีสวยอัดอยู่จนเต็ม เมื่อมองจนพอใจก็หยิบไปวางในห้องน้ำ “หวังว่าความชื้นจะพอกับที่มันต้องการนะ” ปัดมือเล็กน้อยก่อนจะเดินออกไปด้านนอกเมื่อนึกขึ้นได้ว่ามีนัดที่ห้องอาหารกับพวกพี่ๆ


        “...สร้อยข้อมือพี่แจ็คสันหายไปไหนนะ” เธอจะต้องเอาไปคืนหลังจากที่พี่ชายบอกว่าวางลืมเอาไว้เมื่อวันก่อนเมื่อเดินหาจนเหนื่อยก็ยังไม่เจอจึงตัดสินใจว่าจะให้เจ้าตัวมาหาเอง


        เสียงปิดประตูดังขึ้นพร้อมกับเสียงสิ่งของกระทบพื้นเพียงเบาๆ สร้อยข้อมือทองคำวางอยู่ด้านหน้าของกระถางต้นไม้หมาดๆ







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 70 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #3420 dadakiku (@sahidabaka) (จากตอนที่ 182)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 22:02
    ดีใจไรท์มาแล้วววว ยังรอซื้ออีบุกนะคะ อิอิ
    #3420
    0
  2. #3419 BowLoveBaByBam (@BowLoveBaByBam) (จากตอนที่ 182)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 17:17
    ยังยื่นยันคำเดิมว่าอยากซื้อภาค 2 ฮืออออออ
    #3419
    0
  3. #3418 pupprely (@pupprely) (จากตอนที่ 182)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 15:34
    ฮิอออ ไรท์กลับมาอัพแล้ววว คิดถึงมากๆเลยค่ะ สู้ๆนะคะไรท์เราเป็นกำลังใจให้ รักษาสุขภาพด้วยนะคะ แล้วมาอัพอีกนะคะ ยังไงเราก็จะรอน้าาา_/\_
    #3418
    0
  4. #3358 chalo001 (@chalo001) (จากตอนที่ 182)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2561 / 06:19
    ไรท์ค่ะ ทำไมบางตอนถึงอ่านไม่ได้อะค่ะ
    #3358
    0
  5. #3357 amy-haru (@amy-haru) (จากตอนที่ 182)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 23:23
    คิดถึงนะคะ ขอบคุณที่กลับมาเรื่อยๆ ค่า ^^
    #3357
    0
  6. #3356 ((((d^dek^d)))) (@smart_girl) (จากตอนที่ 182)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 23:04
    ง่าาาา คิดถึงเรื่องนี้จังค่ะ^^
    #3356
    0