Angel academy [MarkBam]

  • 80% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 182,205 Views

  • 3,442 Comments

  • 4,388 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    327

    Overall
    182,205

ตอนที่ 30 : AA MB - เปลวไฟปริศนา - 00 - ลง14/12/2560

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5197
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 86 ครั้ง
    14 ธ.ค. 60

                เสียงหอบหายใจของแต่ละคนดังปะปนกันไปหมด หอมังกรปีหนึ่งวิ่งมาทิ้งตัวที่จุดเริ่มต้นหลังจากวิ่งครบสิบรอบ สภาพไม่ต่างกันคือจุกจนพูดไม่ออก วิ่งสิบรอบไม่ใช่น้อยๆ ถึงแม้จะได้นั่งพักแล้วแต่สายตาของปีหนึ่งและปีห้าทุกคนจับจ้องไปที่อีกคน ร่างบางที่ยังเห็นอยู่ลิบๆ



                “กันต์พิมุกต์สู้ๆ” ยูตะส่งเสียงเชียร์เพื่อน เขาวิ่งครบเป็นคนแรกๆ ได้นั่งพักก่อนจนหายจุก



                “อีกนิดเดียวก็ถึงแล้ว อย่าท้อนะ” แมกซ์เห็นเพื่อนตะโกนก็เอาบ้าง เขาป้องปากส่งเสียงดังพอกัน



                ยองแจกับจูเนียร์ที่นั่งพักอยู่ไม่มีเสียงร้องออกมา ยังคงนั่งจุกอยู่ที่เดิมปล่อยหน้าที่ออกเสียงกับพวกผู้ชายไป สายตาทั้งคู่จับจ้องไปที่แบมแบมอยู่ตลอดเหมือนกัน เพื่อนตัวเล็กวิ่งช้ามาก มากจนถึงมากที่สุด รั้งท้ายช้ากว่าพวกเขาประมาณค่อนรอบได้



                มาร์คมองไปยังร่างบาง เขาขมวดคิ้วอย่างไม่ชอบใจที่เห็นอีกคนหายใจแรงขึ้น แม้จะอยู่ไกลแต่ก็ยังเห็นแสดงว่าอาการไม่น่าจะดีสักเท่าไหร่ ร่างโปร่งเดินออกไปจากตรงนี้ทันที เจบีกวาดตาสำรวจสภาพของน้องๆ ทุกคนที่นั่งอยู่ เมื่อไม่เห็นว่ามีใครอาการย่ำแย่เขาก็เบาใจ



                เหลือคนเดียวสินะ แถมดูท่าอาการจะหนักกว่าคนอื่นซะด้วย



                ด้านแบมแบมก็วิ่งช้าๆ พยายามพาตัวเองไปให้ถึงจุดที่เพื่อนๆ นั่งกัน เธอเหนื่อยสายตัวแทบขาด ไม่ถนัดการวิ่งแบบนี้เลยแม้แต่น้อย จะให้วิ่งเร็วๆ ก็ทำไม่ได้ ขอเลือกวิ่งช้าแบบเต่าคลานก็แล้วกัน แต่ยิ่งทำให้ช้าไปใหญ่ก็เพราะว่าตากวาดมองไปทั่ว ร่างบางวิ่งไปข้างหน้าแต่ตากลับมองไปที่สระ สิบรอบที่วิ่งไปจ้องไปด้วยนั้น เรียกรอยยิ้มให้แบมแบมไม่ใช่น้อย



                หึ พรุ่งนี้ก็สบายสินะ



                เสียงเชียร์ที่ดังอยู่ทำเอาเธอหัวเราะออกมา วิ่งจนจุกแต่ยังมีแรงเชียร์ออกมานี่ พวกผู้ชายหอมังกรจัดอยู่ในพวกถึกสินะ แบมแบมเห็นว่าตนเองเป็นจุดสนใจมากเกินไปแล้วจึงเร่งฝีเท้าสับขาเข้าไปนั่งข้างยองแจอย่างรวดเร็ว ความเร็วผิดกับก่อนหน้านี้ลิบลับ เล่นเอาทุกคนมองอย่างอึ้งๆ



                ร่างบางนั่งหอบอยู่ข้างๆ เพื่อน เงยหน้ามองทุกคนที่เหมือนจะเข้ามาแตะตัว ยองแจเห็นท่าไม่ดีเลยโอบแขนรอบตัวเพื่อนเอาไว้



                “แบมมันเหนื่อย พักแป๊บเดียวก็หาย คนอื่นหายเหนื่อยแล้วไปอาบน้ำพักผ่อนก่อนก็ได้จ้ะ เดี๋ยวทางนี้เราดูเอง”



                “แบมไหวหรือเปล่า?” จูเนียร์ถามด้วยความเป็นห่วง



                ร่างบางพยักหน้ารัวๆ แต่ไม่ตอบ คนอื่นที่จับจ้องอยู่ก่อนแล้วก็พอเข้าใจว่าอีกฝ่ายคงจะจุกจนพูดไม่ออก ยองแจหันไปมองพวกพี่ๆ ที่ยังปักหลักนั่งอยู่



                “พวกพี่ไปก่อนก็ได้นะคะ เดี๋ยวแบมหายเหนื่อยแล้วพวกเราก็จะขึ้นไปอาบน้ำค่ะ ไม่ต้องห่วงนะคะ จูเนียร์ด้วยนะ ไปอาบน้ำก่อนเลย ประธานหอต้องทำทุกอย่างเสร็จก่อนเพื่อนจะได้มีเวลาทำอย่างอื่นอีกเยอะ” ยองแจหันมาไล่ให้จูเนียร์เหมือนกัน อีกฝ่ายชี้นิ้วใส่ตัวเอง ยองแจพยักหน้าใส่ดันจูเนียร์ให้เดินตามพี่ๆ ไป



                “พี่เจบี ฝากจูเนียร์ด้วยนะคะ” ร่างอวบหันไปพูดกับประธานหอปีห้าเมื่อเห็นว่าเจบียังไม่ยอมเดินไปไหน



                “ไม่เป็นอะไรจริงๆ นะ” เสียงทุ้มถามขึ้นอย่างเป็นห่วง



                “ค่ะ ไม่เป็นอะไร” คราวนี้ร่างบางที่นั่งนิ่งอยู่นานแล้วเป็นคนตอบ อาการหอบไม่มีให้เห็นอีกแต่แก้มยังแดงอยู่เหมือนเดิม



                “โอเค ถ้าอย่างนั้นพี่ขอตัวก่อน ส่วนเราสองคนถ้านั่งพักหายเหนื่อยแล้วก็ไปอาบน้ำพักผ่อนซะ หนึ่งทุ่มเจอกัน”



                “ค่า” ยองแจตอบรับ เธอปล่อยแขนที่โอบแบมแบมเอาไว้ออก ถอนหายใจเล็กน้อย “เห้อ! เหนื่อยว่ะ”



                “...” แบมแบมไม่ตอบได้แต่ส่งยิ้มหวานให้เพื่อนรัก



                “แกไม่ต้องมายิ้มเลยไอ้แบม ชั้นนะตกใจแทบตาย นึกว่าเมื่อกี้เพื่อนเราจะเข้ามาจับตัวแก พวกพี่พวกนั้นอีก โอ๊ย ไม่อยากจะคิดว่าถ้าเข้ามาจับตัวแกจะเป็นยังไง ใจชั้นนะคิดไปไกลแล้วว่าพวกนั้นเข้ามาจับตัวแกพร้อมกัน แล้วโดนดีดกระจายไปหมดทุกคน คราวนี้ล่ะ แตกตื่นกันทั้งหมดแน่แกเอ๊ย” ร่างอวบทำท่าขนลุกกับเหตุการณ์ก่อนหน้านี้



                “เออ ขอบใจมากนะ พอดีเหนื่อยก็เลยไม่ทันระวังตัวเท่าไหร่”



                “ชั้นเข้าใจ ว่าแต่แกเหอะ ทำไมวิ่งช้า” ยองแจถามเพื่อนอย่างจับสังเกต “มีอะไรหรือเปล่า?”



                “มีแน่นอน...” แบมแบมหยุดพูดเมื่อยองแจยกมือขึ้นห้าม “อะไรของแกยองแจ?”



                “เดี๋ยวค่อยพูดกันดีกว่า ขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ เริ่มปวดหน่อยๆ แล้วน่ะ”



                “อ้าว!



                ร่างอวบลุกขึ้นยืนเดินเร็วๆ นำไปก่อน “รีบตามมานะแบม”



                “อือ” ตอบกลับไปแต่ก็ไม่มีท่าทีว่าจะลุกตาม แบมแบมเขยิบตัวเองจากที่เดิมให้เข้าไปชิดขอบสระ ชะโงกมองลงไปข้างใต้นิ่งอยู่อย่างนั้น



                แสงตะวันเริ่มอ่อนลงเพราะพระอาทิตย์โดนยอดไม้สูงใหญ่บดบัง เสียงคนเดินมาเรียกให้แบมแบมหันกลับไปมองด้านหลัง



                “มานั่งทำอะไรตรงนี้ ทำไมไม่ขึ้นไปอาบน้ำอีกครับ”



                เสียงทุ้มพูดขึ้น น้ำเสียงติดจะดูเล็กน้อย เขาก็เดินหาเจ้าตัวไปทั่ว ดีที่เจอยองแจถามได้ความว่าอยู่แถวนี้และกำลังจะตามขึ้นตึก แต่รอแล้วรอเล่าคนตัวเล็กก็ยังไม่ไป มาร์คเลยต้องมาตามถึงที่



                “พี่เอาน้ำหวานมาให้ ดื่มซะ ช่วยให้สดชื่น” มือหนายื่นแก้วน้ำที่ตั้งใจถือไปให้อีกฝ่าย แบมแบมมองกลับนิ่งๆ จนมาร์คต้องจับมือของน้องให้มารับแก้วเอาไปดื่มแก้กระหาย



                “ดื่ม” สั่งเสียงเข้ม



                “...” ร่างบางชะงักเล็กน้อยแต่ก็ยอมยกขึ้นจิบ



                “ค่อยๆ จิบครับ ระวังสำลัก” มาร์คพูดอย่างเป็นห่วง วางมือบนศีรษะเล็กๆ ตรงหน้า ลูบเบาๆ บนกลุ่มผมนุ่มนั้นเมื่ออีกฝ่ายว่าง่าย



                “...” แบมแบมจิบน้ำหวานในแก้วไปเรื่อยๆ ยอมรับว่าทำให้สดชื่นขึ้นมากจริงๆ



                “นั่งมองอะไรอยู่ ในสระมีอะไรให้มองครับน้องแบม”



                “ไม่มีค่ะ” เธอตอบออกไปแต่ตายังคงทอดมองไปที่สระ



                ทั้งสองคนยังคงนั่งอยู่ข้างๆ กันโดยไม่ได้พูดอะไร ปล่อยให้ลมพัดผ่านยอดไม้ เสียงนกร้องทักทายกันเป็นฝ่ายกล่อมคนทั้งคู่แทน แบมแบมรู้สึกหนักที่บ่าขวา หันกลับไปทำตาขวางใส่ต้นเหตุที่หันมาส่งยิ้มหวานประจบเธอ



                “...”



                “ก็พี่เมื่อยนี่นา วันนี้วิ่งวุ่นทั้งวันเลย เพิ่งจะได้นั่งพักก็ตอนนี้นี่แหล่ะ ให้รางวัลพี่หน่อยนะครับ”



                “...” แบมแบมสะบัดไหล่หวังจะให้คนที่ซบอยู่หลุดออกไป



                “โอ๊ะ!” เสียงทุ้มร้องออกมาเมื่อศีรษะหลุดจากบ่าเล็ก มาร์คถือโอกาสนี้พลิกตัวลงนอนหนุนตักอีกฝ่ายซะเลย



                “พี่มาร์ค!



                “ครับ”



                “ลุกออกไปค่ะ” เธอพยายามพูดอย่างใจเย็น แต่เมื่อเห็นว่ามาร์คคงไม่ลุกออกไปง่ายๆ มือบางก็ถือแก้วน้ำหวานที่อีกฝ่ายเอามาให้ไปลอยอยู่เหนือใบหน้าหล่อๆ



                “เห้ย! ลุกแล้วครับ ลุกแล้ว” มาร์ครีบลุกขึ้นจากตักทันทีเมื่อรับรู้ว่าอีกฝ่ายจะทำอะไร



                “น้องแบมใจร้าย” ต่อว่าเสียงอ่อย



                “...” ร่างบางตวัดตามองคนตัวโตกว่าอย่างอ่อนใจ โมโหก็ส่วนหนึ่งแต่ขอบคุณที่ใส่ใจก็มีให้



                “กลับกันเถอะค่ะ”



                มาร์คที่ทำเหมือนถูกทำร้ายจิตใจอย่างหนักหน่วงก่อนหน้านี้ยิ้มออกมาได้เมื่อน้องเอ่ยปากก่อน เขาลุกขึ้นยืน ช่วยพยุงคนตัวเล็กให้ยืนตามก่อนจะจูงมือกันเดินไปขึ้นตึก




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 86 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #3177 เบค่อนน้อย exo (@exo_xoxo) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 23:37
    รอเด้ออออออออออ
    #3177
    0
  2. #3161 aomsawarot (@aomsawarot) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 06:45
    ถ้าอ่านตอนนี้ไม่ได้ก็ต้องรออีกหรอ ฮือออออ กำลังอินเลย
    #3161
    0
  3. #2706 LightRock (@nalinnalar) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2559 / 13:37
    น่ารักดีนะ ความรักของ มบ
    แต่จูบกันแล้วนะเฮ้ย ลูกสาว
    ฉันเสียหาย
    #2706
    0
  4. #1655 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 22:47
    เวลคัมทูแฟนตาซีเวิล์ดดด !!!
    #1655
    0
  5. #257 Tumbmong (@tumbmong) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 มีนาคม 2559 / 08:09
    เลท โกกกกกกกก
    #257
    0
  6. #120 kaofangFC (@kaofangFC) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2559 / 10:22
    ลงไวๆน่ะค่ะ
    #120
    0