Angel academy [MarkBam]

  • 80% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 182,254 Views

  • 3,442 Comments

  • 4,386 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    376

    Overall
    182,254

ตอนที่ 52 : AA MB - เปลวไฟปริศนา - 22 - ลง 11/10/2561

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3187
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    11 ต.ค. 61

                   “...เอ่อ ไม่เคยพูดว่าไม่สำคัญ...นะคะ”

  

              สิ้นเสียงหวานๆ ที่ทำเอาหัวใจของมาร์คกลับมาชุ่มชื้นดังเดิม มือแกร่งก็กระชากต้นแขนบอบบางของน้องให้เข้ามา ประกบปากจูบทันทีอย่างไม่รีรอ สอดลิ้นเข้าหา ทุกอย่างดูรุนแรงและรวดเร็วมากกว่าทุกครั้ง ร่างโปร่งล่อลวงความหวานแทรกชิมอย่างย่ามใจ เป็นครั้งแรกที่ลึกซึ้งขนาดนี้ แบมแบมจูบตอบอย่างเผลอไผล แทรกกลับไปหาจนอีกฝ่ายครางออกมาอย่างถูกใจ ร่างบางเริ่มสั่นเมื่อมาร์คบดจูบกลับมาอย่างหนักหน่วง เร่าร้อน รุนแรงแทบกระชากลมหายใจ

                “พี่..” มือบางจิกเข้าที่ต้นแขนแกร่งก่อนจะทุบแรงๆ เพื่อเรียกสติ

                คนพี่ยอมผละออกเพื่อให้น้องหายใจเพียงแค่ไม่กี่วินาที ร่างบางกำลังจะอ้าปากพูดแต่ไม่ทัน มาร์คกลับฉกริมฝีปากเข้าหา บดจูบอีกครั้งอย่างเร่าร้อนต่อเนื่อง แทรกความหวานเข้าหาเพื่อล่อลวงจนน้องยอมจูบตอบ มือหนาที่กอดรัดร่างอ่อนนุ่มอยู่เริ่มเลื่อนไปที่สะโพก ลูบวนอยู่ไม่สุข ร่างบางใจเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

                “พี่มาร์ค!

                มือแกร่งดันร่างในอ้อมกอดให้นอนลงที่พื้นหญ้านุ่มด้านข้าง  เขาเบียดร่างเข้าหาอีกครั้ง แต่หน้าของทั้งคู่ยังชิดกันจนจมูกชนกัน แรงหอบหายใจถี่รัวจนน่ากลัว มาร์คกัดฟันข่มความรู้สึกที่กำลังพุ่งพล่าน ซุกจมูกลงที่ซอกคอของคนตัวเล็กอย่างพยายามจะให้ตนเองสงบ

                “อย่า อย่าให้มีแบบวันนี้อีก” เสียงทุ้มเอ่ยออกมาเหมือนจะสั่ง ร่างบางที่อยู่ในอ้อมกอดขมวดคิ้วอย่างไม่ค่อยเข้าใจว่าอีกฝ่ายสั่งอะไรกันแน่

                “...”

                “พี่บอกว่าอย่าให้มีแบบวันนี้อีก เข้าใจหรือเปล่าครับ? หือ” พูดจบก็แนบริมฝีปากอุ่นร้อนเข้าที่ซอกคอทันที จนแบมแบมต้องพยายามบิดกายหนี แต่ติดที่ตัวเล็กกว่ามาร์คมากเหลือเกิน

                “เข้าใจค่ะ!

                “หึ ดีครับ เพราะถ้ามีคราวหน้าอีก บอกเลยว่าพี่ไม่ได้ใจดีแบบนี้แน่” มาร์คชันกายขึ้นสูง คร่อมหน้าลงมาหา จ้องริมฝีปากอวบอิ่มที่บัดนี้กำลังบวมแดงอย่างเย้ายวน

                “...” ร่างบางหันกลับไปสบตาคม

                “เพราะถ้าคราวหน้ามีแบบนี้อีก เตรียมตัวให้ที่บ้านรับพี่เป็นลูกเขยได้เลยครับ!

 

                เสียงคุยกันเจื้อยแจ้วดังระงม วันนี้ทุกคนแต่งตัวด้วยชุดธรรมดาแต่สวมเสื้อคลุมของทางมหาวิทยาลัยทับเอาไว้อีกชั้น อากาศกำลังดีแต่มีลมหนาวพัดผ่านมาเรื่อยๆ รุ่นพี่ปีห้าทั้งชายหญิงยืนล้อมคุยเล่นกันเป็นกลุ่มๆ เด็กปีหนึ่งที่เคยได้นั่งรถมาแล้วตั้งแต่เข้าค่ายก็พอจะเข้าใจขั้นตอนต่างๆ คนที่มาถึงแล้วก็เดินเอากระเป๋าไปให้คนจัดกระเป๋าก่อนจึงจะขึ้นไปเลือกที่นั่งได้

                “ยองแจ แกเข้าห้องน้ำมาเรียบร้อยจากบนห้องแล้วใช่มั้ย?”

                แบมแบมยิ้มออกมาเมื่อเห็นเพื่อนรักพยักหน้าให้เป็นคำตอบ มือรั้งอีกฝ่ายให้เดินขึ้นรถเพื่อไปหาที่นั่งทันที ส่วนประธานหอปีหนึ่งที่ขยันขันแข็งก็ต้องแยกออกไปเพื่อช่วยตรวจตราความเรียบร้อยอยู่ด้านล่าง

                “จะรีบขึ้นมาทำไมน่ะแบม อย่าบอกนะว่าแกจะขึ้นมานอนอีกแล้ว ชั้นบอกแกแล้วว่าอย่าอ่านหนังสือดึก อ่านดึกทีไรแอบนั่งงีบทุกที”

                “ไม่ได้ว่ะแจ ต้องอ่านหนังสือไม่งั้นถ้าสอบได้คะแนนไม่ดี แกเตรียมมาเผาศพแบมแบมคนนี้ได้เลยจ้ะ” น้ำเสียงฟังดูซีเรียสมากจนยองแจต้องหัวเราะออกมา ตอนนี้ทั้งคู่นั่งลงเรียบร้อยแล้วหลังจากได้ที่นั่งที่พอใจ

                “โอ๊ย!! ไอ้แบม แม่แกน่ะรักแกจะตาย ทูนหัวทูนเกล้าให้ลูกสาวขนาดนี้แกจะกลัวอะไรยะ ขี้คร้านแค่แกร้องไห้สักสองนาที แม่ก็ยกโทษให้แล้วย่ะ”

                “หึ ไม่เอาหรอกอย่าเสี่ยงดีกว่า” ...จะปลอดภัยที่สุด ร่างบางส่ายศีรษะให้ทันทีก่อนจะเอนกายหลับตา ทิ้งให้ยองแจยังพูดอยู่คนเดียว

                “ตามใจก็แล้วกัน ขยันมันก็ดีแต่ถ้ามากเกินไปก็อย่าฝืนมันนักล่ะ เป็นห่วง”

                “อือ รู้แล้วจ้ะ”

                “ดีมากแมวน้อยของแจ” ไม่พูดเปล่า มืออวบยกขึ้นลูบศีรษะเพื่อนเชิงหยอก

                “...”

                “ไปถึงที่นั่นแล้วเราต้องทำอะไรกันบ้างแบม?” เสียงเปลี่ยนไปจากเดิมไม่มีร่องรอยของความขี้เล่นหลงหลืออยู่เลย

                “ดูสถานการณ์ก่อนแล้วกัน แต่คงต้องลองถามกับหัวหน้าเผ่าดู”

                “แกจะบอกเขาว่ายังไงน่ะ บอกว่าอ่านหนังสือเจอว่าอะไร ชอบก็เลยอยากรู้ว่าในหนังสือเขียนมันคือยังไง แบบนั้นน่ะเหรอ?” ยองแจเดาออกมา คนที่นอนหลับตาอยู่หัวเราะนิดหน่อยก่อนจะตอบ

                “ฉลาดมาก สมแล้วที่เป็นเพื่อนรักกัน”

                “อ่ะแน่นอน”

                “แจ แบมขอนอนได้หรือเปล่า ไม่ไหวแล้วน่ะ” ร่างบางบอกออกมาในที่สุด ซึ่งยองแจก็เข้าใจว่าเพื่อนน่าจะเบลอพอสมควร ถ้าไม่นอนบนรถก็คงไม่รู้จะได้นอนตอนไหน คืนนี้ยังต้องช่วยขนย้ายเทวรูปอีกด้วย

                “ได้ๆ แบมนอนเถอะแจไม่กวนแล้ว ถึงแล้วเดี๋ยวแจปลุกนะ”

                “ขอบใจนะ”

                เวลาผ่านไปไม่ถึงสามชั่วโมงรถก็ถึงที่หมาย สำหรับรถที่วิ่งด้วยเวทย์ขั้นสูงทำเวลาเก้าร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมงใช้เวลาแค่ไม่เท่าไหร่ เพราะเผ่ามายาอยู่ห่างไปทางเหนือของมหาวิทยาลัยเพียงแค่สองพันเกือบสามพันกิโลเมตรเท่านั้นเอง

                สองข้างทางเมื่อเข้าสู่เขตของเผ่ามายาจะเต็มไปด้วยต้นไผ่สูงชะลูดล้อมรอบเผ่าเอาไว้ทั้งหมด รถจอดนิ่งสนิทและคนเริ่มทยอยกันลงไปเอากระเป๋า ยองแจที่เพิ่งตื่นมองไปรอบๆ ก่อนจะหันไปปลุกเพื่อนที่ยังนอนอยู่ข้างๆ

                “แบม ถึงแล้ว” พูดกระซิบข้างหู มืออวบแตะเข้าที่แขนบอบบางและบีบเบาๆ หนึ่งครั้ง

                “อือ”

                เมื่อเห็นเพื่อนครางตอบมาแล้วยองแจก็ลุกไปเกาะหน้าต่างรถเพื่อดูว่าคนอื่นเขารับกระเป๋ากันถึงไหนแล้ว แต่เมื่อเห็นว่าคนขับเพิ่งจะเปิดช่องใส่กระเป๋าให้แล้วพวกรุ่นพี่ก็เข้าแถวยาวเพื่อรอรับเธอก็กลับมานั่งที่เดิม

                “...รับถึงไหนแล้ว” เสียงแบมแบมถามขึ้นเนือยๆ

                “เพิ่งเปิดช่อง เริ่มเอากระเป๋าออกเมื่อกี้เองน่ะ”

                “อ๋อ” แบมแบมชูแขนขึ้นเหนือศีรษะ ยืดตัวพลางบิดไปมาเพื่อคลายขี้เกียจ “งืม ง่วงว่ะ”

                “โอ๊ยแม่คุณ แกหลับมาตลอดทางนะยะ พอๆๆ ตื่นได้แล้ว นอนมากเดี๋ยวป่วยกันพอดี ขี้เกียจแบกแกไปหาหมอ” ยองแจรั้งคอเสื้อของเพื่อนรักข้นก่อนจะลากอีกฝ่ายให้เดินตาม

                สองสาวเดินไปต่อแถวเพื่อรับกระเป๋า กวาดตามองไปรอบๆ อย่างสังเกต มืออวบจิ้มเข้าที่ต้นแขนบอบบางด้านข้างพลางกระซิบ

                “ทำไมบรรยากาศมันวังเวงอย่างนี้ล่ะแบม มันยังไม่เที่ยงเลยนะ ฟ้าควรต้องสว่างกว่านี้ดิ นี่อะไรทำไมมันมืดๆ ยังกับพระอาทิตย์จะตกดิน”

                แบมแบมที่กำลังมองสำรวจอยู่ก็คิดเหมือนกับยองแจเพียงแต่ไม่ได้แสดงออก แต่เท่าที่ดูไปรอบๆ แล้วเพราะว่าพื้นที่ทั้งหมดถูกล้อมรอบด้วยต้นไผ่ที่สูงขึ้นไปหลายสิบเมตร แสงแดดตามธรรมชาติก็เลยส่องลงมาไม่ถึงพื้นสักเท่าไหร่ ทำให้บริเวณนี้ดูมืดและเย็นอีกต่างหาก

                “ก็ต้นไผ่มันสูงบังแดดหมดมันก็เลยมืดๆ เป็นธรรมดา”

                “วังเวงน่ากลัวมากอ่ะ” ยังไม่วายบ่นพึมพำ ตอนนี้ทั้งคู่ได้กระเป๋ามาอยู่ในมือเรียบร้อยแล้ว

                ทางเผ่ามายาส่งคนมานำทางเพื่อให้ทุกคนเอากระเป๋าไปไว้ที่พักก่อน แล้วค่อยไปร่วมรับประทานอาหารเที่ยงร่วมกันหลังจากนั้นก็ทำการประชุมสำหรับงานในค่ำคืนนี้ เสียงรุ่นพี่ปีห้าตะโกนสั่งงานกันไม่เกรงใจปีหนึ่งที่ยืนนิ่งอย่างรอคอย เสียงทุ้มของประธานปีห้าดังแหวกขึ้นมา

                “เดี๋ยวพวกปีหนึ่งผู้หญิงเดินตามรุ่นพี่ผู้หญิงไปได้เลยนะ เพราะได้นอนที่เดียวกัน ส่วนพวกผู้ชายอยู่รอตรงนี้ก่อน เดี๋ยวไปพร้อมกัน พวกพี่จะขอคุยอะไรกันก่อนเล็กน้อย”

                “ค่ะ/ครับ” แล้วชายหญิงก็แยกย้ายไปตามที่ถูกจัดสรร แบมแบมเดินตามกลุ่มไปแต่ก็เหมือนมีคนมองเธอจึงหันไปดู ไม่ใช่ใครที่ไหนเป็นรุ่นพี่มาร์คที่ยืนมองมาหาเธอไม่ได้สนใจคนอื่นที่เขากำลังประชุมกันเลยแม้แต่น้อย ยองแจหันไปเห็นพอดีได้ทีก็แซวขึ้น

                “อิจฉาจริงโว๊ย คนมีความรักน่ะนะ ห่างนิดห่างหน่อยมองส่งยังกับจะแยกกันไปรบ จะมองอะไรกันขนาดนั้นยะ ถามจริงเถอะย่ะไอ้แบม แกกับพี่มาร์คน่ะ ถึงไหนกันแล้ว” ท้ายเสียงอยากรู้ที่สุด แบมแบมหันไปฟาดฝ่ามือเข้าที่ต้นแขนอวบทันที

                ป๊าบ!!

                “เขินแรงไปนะแกนี่ ถามแค่นี้จะเขินอะไรหนักหนา ที่นี่มันเปิดเสรี จะมาอายอะไรยะ ว่ามาว่าถึงไหนกันแล้ว จุดๆ จุดๆๆ จุดๆๆๆ ถึงยัง”

                แบมแบมหันไปมองเพื่อน เธอกำลังประมวลผลว่าไอ้จุดๆ จุดๆๆ จุดๆๆๆ มันคือขั้นไหนกันแน่ ก่อนจะจนปัญญาที่จะแปล

                “...แค่จูบ”

                “จูบขนาดไหน”

                “...”

                “เอ๊า ก็มีตั้งแต่ระดับอนุบาลยันปริญญาเอกลิ้นพันก้านเชอรี่ไรงี้ แจอยากรู้นี่หว่าว่าพี่มาร์คแกรุกถึงขั้นไหนแล้ว”

                “...เอ่อ” เลือกไม่ถูกกันเลยทีเดียว แบมแบมได้แต่อึ้งมองเพื่อน

                “ตอบมาอย่าลีลาดิ”

                “...มอหก มั้ง” เดาล้วนๆ ใครจะไปเทียบถูก ยองแจเมื่อได้ฟังเพื่อนตอบมาก็หรี่ตามองอย่างจับผิด

                “โกหกหรือเปล่ายะเนี่ย พี่มาร์คเนี่ยนะจูบแกแค่ระดับมอหก” เสียงสูงขึ้นอย่างไม่อยากจะเชื่อน้ำคำ

                “เออน่า แค่นั้นแหล่ะ ใครมันจะไปเทียบระดับถูกล่ะ ก็เพิ่งเคยโดนจูบแค่คนเดียวนี่แหล่ะ”

                “แหม ไอ้แบม” ยองแจที่กำลังจะพูดต่อเป็นอันต้องหยุดกระซิบกระซาบเมื่อตอนนี้ทั้งหมดเดินมาถึงห้องพักเรียบร้อยแล้ว

                “เดี๋ยวทุกคนเอาของเข้าไปไว้ในห้องเลยนะ เลือกเตียงกันได้เลย เดี๋ยวพวกพี่จะมาเรียกเมื่อถึงเวลาทานข้าว อ้อ...มีเรื่องสำคัญอีกเรื่องหนึ่งคือ ถ้าไม่มีความจำเป็นอย่าออกไปเดินเล่นแถวป่าไผ่นะ มันอันตราย”

                “...” สองสาวหันมองหน้ากันเมื่อรุ่นพี่ไม่ได้อธิบายว่ามันอันตราย...จากอะไรกันแน่

 

                ตอนนี้ทุกคนเข้าไปรวมกันในห้องโถงใหญ่เรียบร้อยแล้ว รับประทานอาหารกลางวันกันจนอิ่มหมีพีมัน ทางเผ่ามายาก็เชิญหัวหน้าเผ่าขึ้นพูด เนื่องจากเผ่านี้เป็นเผ่าที่เล็กมาก มีจำนวนคนในเผ่าอยู่ที่ประมาณหลักร้อยกว่าเพียงเท่านั้น

                “สวัสดีเหล่านักศึกษาจากหอมังกร ทั้งปีห้าและชั้นปีที่หนึ่ง เราคือเอมาดิอุส เป็นหัวหน้าเผ่าคนปัจจุบัน พวกเด็กๆ คงสงสัยว่าเพียงแค่ย้ายเทวรูปทำไมทางเผ่าเราถึงย้ายกันเองไม่ได้ มันไม่น่าจะยากใช่หรือเปล่า ใช่...มันไม่ยากเลยแม้แต่น้อย ถ้าไม่ได้ถูกกำหนดไว้ว่า หากจะย้ายเทวรูปเมื่อใด จักต้องใช้ผู้คนที่มีพลังของมังกรในตัวเพียงเท่านั้น พลังทั้งหมดสี่สิบเก้าดวงจักต้องหมุนเทวรูปทวนเข็มนาฬิกาไปเรื่อยๆ จนกว่าเทวรูปจะไปอยู่ในจุดที่กำหนด

                ซึ่งจุดที่กำหนดนั้นจะมีการเปลี่ยนแปลงทุกสิบปี และยินดีด้วย...ที่ปีนี้ครบกำหนดที่ต้องย้ายพอดี เดี๋ยวทางเราจะขอให้พวกนักศึกษาชายทั้งสองชั้นปีนั่งอยู่กับที่ก่อนนะ แล้วจะมีนักเวทย์เข้าไปคัดคนออกมาจนกว่าจะครบสี่สิบเก้าดวงตามที่ต้องการ คราวนี้มาในส่วนผู้หญิง ทางเผ่าจะขอแรงพวกเจ้าเพียงหนึ่งคนเพื่อขึ้นไปจุดเทียนที่ดวงตาทั้งสองข้างของเทวรูปหลังจากที่ทำพิธีย้ายเสร็จเรียบร้อยแล้ว ซึ่งก็อีกเช่นกัน ขอให้นั่งรอสักครู่แล้วเดี๋ยวนักเวทย์ของเราจะเดินไปหาเอง”

                สิ้นเสียงทุ้มแต่ทรงพลังของหัวหน้าเผ่า ทุกคนในที่นั้นก็ตกอยู่ในความเงียบ เฝ้ามองดูพิธีคัดเลือกคนที่มีพลังมังกรตามที่เผ่าต้องการอยู่เงียบๆ

                แบมแบมเอียงเข้าซบเพื่อนรักแต่ตาก็ไม่ละไปจากภาพตรงหน้า ร่างบางจ้องมองอย่างตั้งใจกับสิ่งที่เห็น เธอมองพี่มาร์คที่โดนเผ่าคัดเลือกเป็นคนแรก ก่อนจะตามด้วยพี่เจบีและพี่แจ็คสันตามลำดับ

                ผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง นักเวทย์ของเผ่ามายาก็ทำการคัดเลือกคนที่ตรงตามที่ต้องการได้ครบหมดแล้ว ต่อไปก็มาถึงการคัดเลือกของฝ่ายหญิง แบมแบมมองกล่องขนาดไม่ใหญ่สีเงินในมือของนักเวทย์

                ทุกคนดูแปลกใจเมื่อการคัดตัวไม่เหมือนกับทางฝั่งผู้ชาย ดูแปลกออกไปอย่างสิ้นเชิง โดยที่นักเวทย์สองคนจะถือกล่องเงินขนาดไม่ได้ใหญ่มาก เดินไปหยุดตรงหน้าผู้หญิงแต่ละคนแล้วให้คนนั้นล้วงลงไปเพื่อหยิบสิ่งของด้านในขึ้นมาหนึ่งอย่าง

                ร่างบางยืดตัวขึ้นมองอย่างอยากรู้ว่าคนแรกที่ล้วงลงไปจะหยิบได้อะไรขึ้นมาจากในกล่องเงินนั้น นักเวทย์ร่างกำยำสองคนเดินไปทางด้านรุ่นพี่ก่อนจะวนมาทางรุ่นน้องที่มีผู้หญิงอยู่เพียง...สามคน

                สิ่งที่หยิบขึ้นมาได้ก็ไล่ตั้งแต่ใบไม้แห้ง ก้อนหิน ดินสอ แม้แต่เงินสิบเอ็มบีก็ยังมี ของที่หยิบขึ้นมาได้แต่ละอย่างเล่นเอาแบมแบมขมวดคิ้ว ไม่รู้ว่านักเวทย์เขาต้องการเลือกคนไหนเพราะยังไม่ได้พูดอะไรออกมาสักคำ

                ตากลมมองจูเนียร์ที่กำลังล้วงเข้าไปในกล่องก่อนจะหยิบดอกกุหลาบสีแดงช่อใหญ่ออกมา เล่นเอาทุกคนอึ้งเมื่อเทียบกับขนาดของกล่องแล้วไม่น่าจะสามารถนำกุหลาบช่อใหญ่ขนาดนั้นไปใส่เอาไว้ได้เลย

                ตอนนี้กล่องขยับมาอยู่ต่อหน้ายองแจเรียบร้อยแล้ว แบมแบมจ้องเขม็งอย่างอยากรู้ มืออวบของยองแจล้วงลงไปอย่างช้าๆ ก่อนจะหยิบสิ่งที่อยู่ด้านในขึ้นชู เสียงกรีดร้องของเหล่าสาวๆ ก็ดังขึ้นทันทีเมื่อเห็นสิ่งที่ยองแจถืออยู่

                “งู!!!

                นักเวทย์ทั้งสองคนดูไม่เดือดร้อนกับเสียงร้องกรี๊ดจากเหล่าสาวๆ ทำแค่เพียงร่ายเวทย์เล็กน้อยแล้วชี้ไปที่งูสีดำขนาดเท่าแขนที่มืออวบของยองแจกำเอาไว้แน่น แล้วงูตัวนั้นก็กลายเป็นสร้อยคอเส้นใหญ่ประดับด้วยทับทิมสีแดงสดเหมือนกับดวงตาของงูตัวนั้น

                เมื่อสาวๆ กลับมาอยู่ในความสงบ ก็ถึงคราวที่แบมแบมจะต้องเป็นคนล้วงเข้าไปในกล่องเงินใบนี้แล้ว เธอมองกล่องที่อยู่ตรงหน้าอย่างระแวง แต่ก็ล้วงลงไปในกล่อง มือบางล้วงลงไปเรื่อยๆ จนตอนนี้ลึกจนถึงข้อศอกแบมแบมก็ยังควานหาอะไรให้จับขึ้นมาไม่เจอ

                เธอล้วงมันลึกลงไปอีกคราวนี้ยื่นไปจนสุดแขน ทั้งๆ ที่กล่องมันไม่ได้ใหญ่กว้างไม่เกินหนึ่งศอก แต่แบมแบมกลับต้องยื่นมือไปจนสุดแขน มือบางพยายามเหวี่ยงเป็นวงกลมเพื่อควานหา มืออีกข้างจับเข้าที่ปากกล่องเพื่อช่วยพยุง

                คิ้วงามเลิกขึ้นอย่างแปลกใจหลังจากที่พยายามควานหาแล้วกลับไม่เจออะไรอยู่ด้านในนั้น แต่ขณะที่กำลังจะยืดตัวขึ้นก็มีเหมือนตัวอะไรมาพันที่แขน แน่นขึ้นๆ จนรู้สึกเจ็บจนร้าวเพราะถูกรัด คิ้วขมวดอย่างไม่ชอบใจแม้แต่น้อยที่ต้องเจ็บตัว น้ำตาเริ่มซึมออกมาเมื่อร้อนไปทั้งมือ แบมแบมรีบดึงแขนออกมาแต่ติดที่มันหนักกว่าตอนขาเข้าไปมากโข

                ร่างบางใช้เวลานานกว่าคนอื่นจนทุกคนลุ้นสุดตัว อยากรู้ว่าสิ่งที่จับขึ้นมาได้นั้นคืออะไร และตอนนี้คนตัวเล็กที่เริ่มมีน้ำตาซึมออกมามากกว่าเก่าก็ชูแขนขึ้นเหนือศีรษะเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ตาที่พร่าและเต็มไปด้วยน้ำตาเพราะอาการปวดแสบปวดร้อนที่ฝ่ามือก็ต้องเบิกกว้างเมื่อเห็นสิ่งที่ตนเองจับขึ้นมาได้


 


 

                พญานาค!!!

                พญานาคเนี่ยนะ แบมแบมจ้องสิ่งที่กำลังรัดแขนทั้งท่อนของเธอเอาไว้ไม่วางตา ตะลึงมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ในชีวิตไม่เคยคิดว่าจะได้พบเจอใกล้ขนาดนี้ เคยอ่านพบแต่ในหนังสือ เกล็ดสีทองเงาวับจับตา ทั้งตัวเป็นสีทองอร่ามเว้นแต่ดวงตาที่เป็นสีแดงก่ำแลดูลึกลับ ที่คอประดับด้วยสร้อยสังวาลเส้นใหญ่ฉลุลวดลายวิจิตรทำจากทองคำประดับด้วยทับทิม

                ร่างบางจ้องสัตว์ในตำนานอย่างตกใจ เมื่อสังเกตดูอีกทีจะเห็นว่ามีทั้งหมดเจ็ดเศียร และทุกเศียรก็กำลังอ้าปากพ่นน้ำออกมาใส่อุ้งมือของเธอ อาการปวดแสบปวดร้อนมีมากขึ้น แต่ก็ยังไม่พอที่จะดึงความสนใจไปจากสิ่งที่รัดแขนเธออยู่ได้

                กวาดตามองอย่างละเอียดอีกครั้ง ก็พบสิ่งมีชีวิตอีกหนึ่งสิ่งที่ในตอนแรกแบมแบมสังเกตไม่เห็น มังกรสายพันธุ์ยูโรเปียนแต่เกล็ดและทั้งตัวทุกส่วนล้วนเป็นสีทอง ยกเว้นตาที่เป็นสีดำสนิท มันใช้ปีกและหางโอบรัดอยู่ใกล้ๆ หงอนของพญานาคที่ตัวใหญ่กว่ามันมากเอาไว้

                นักเวทย์เบี่ยงตัวหลบเล็กน้อยเมื่อมังกรตัวเล็กท่าทางกร่างไม่กลัวใครหันไปพ่นลูกไฟสีส้มใส่ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะคลายปีกที่โอบรัดรอบคอพญานาคออก พุ่งเข้าหามือบางที่ตอนนี้ชุ่มไปด้วยน้ำจากปากของพญานาค แล้วก็อ้าปากเล็กๆ ฝังเขี้ยวลงบนฝ่ามือที่เปียกชุ่มอยู่ทันที ท่ามกลางความตกใจของผู้เฝ้าดู ทุกคนกลั้นหายใจมองดูภาพเหล่านั้นตาไม่กะพริบ ยองแจที่อยู่ใกล้สุดเอามือปิดปากด้วยความหวาดหวั่นและวิตกกังวล

                “อ๊ะ!!!” แบมแบมร้องออกมา

                เลือดสีแดงเข้มเริ่มไหลเอ่อออกมาจากปากแผลอย่างช้าๆ มือบางซีดและเริ่มเย็นลงเรื่อยๆ เพราะเสียเลือด แต่น้ำจากปากพญานาคที่พ่นอยู่ตลอดเวลาไม่ได้ทำเพียงแค่ให้มือบางนั้นปวดแสบปวดร้อนเพียงอย่างเดียว กลับทำให้มือที่กำลังเป็นแผลอยู่ในตอนนี้อุ่นขึ้น

                นักเวทย์ที่อยู่ใกล้ที่สุดยังไม่ลงมือทำอะไรทั้งสิ้นได้แต่ยกมือขึ้นมาห้าม เมื่อเห็นเหล่ารุ่นพี่ผู้ชายเริ่มนั่งไม่ติดเก้าอี้ ราวกับพร้อมที่จะเข้าแยกทุกอย่างให้ออกจากกันทุกเมื่อ...เมื่อถึงคราวจำเป็น ตลอดเวลาสายตาคมของมาร์คจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของน้องเพื่อคอยจับสังเกต ถ้ารับไม่ไหวแล้วเขาเองนี่แหล่ะที่จะเข้าไปจัดการทันที

                ร่างบางที่ยืนชูแขนอยู่นานหลายนาทีเริ่มสั่นระริก เลือดที่ไหลออกมาถูกมังกรต้นเหตุเลียกินอย่างช้าๆ ลิ้นสากราวกับกระดาษทราย ยิ่งเลียผ่านไปตรงไหนมืออันบอบบางของเธอก็ได้แผลเลือดออกตรงนั้น นิ้วเล็กๆ สั่นระรัวเต็มไปด้วยความเจ็บปวดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

                แบมแบมขบริมฝีปากล่างเอาไว้เพื่ออดกลั้นต่อความเจ็บปวดรวดร้าวนี้ ละสายตาจากสัตว์ในตำนานที่ยังคงรัดท่อนแขนอยู่แน่นไม่ได้ร่วมกินเลือดจากตัวเธอแต่ก็ยังไม่หยุดพ่นน้ำออกมา ก่อนที่ตาจะหันไปมองนักเวทย์ที่ยืนอยู่ตรงหน้า ราวกับจะถามว่า

                พี่ยืนทำอะไรอยู่คะ?

                ทำไมไม่รีบๆ ช่วย!!!

                ใจอยากจะเหวี่ยงสิ่งที่ถืออยู่ทิ้งลงพื้น แล้วก็จัดการเชือดคอไอ้พวกนี้ให้ตายไปซะ โทษฐานที่เล่นแรงจนถึงขั้นเลือดตกยางออก แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะนักเวทย์คงมีเหตุผลอะไรสักอย่างที่ยังไม่เข้ามาช่วยทั้งๆ ที่ยืนอยู่แค่ตรงนี้นี่เอง หรืออีกใจหนึ่งที่ยิ่งใหญ่จนเบียดความคิดอื่นกระเด็นคือ จับใส่กระสอบไปขาย ไม่ต้องสนใจเคลื่อนเทวรูปอะไรนั้นหรอก คิดแล้วก็เสียดายที่ทำอย่างใจไม่ได้อย่างแน่นอน

                เมื่อส่งสายตาไปให้แล้วไม่ได้ผล ก็จำต้องตวัดสายตากลับไปมองไอ้ตัวต้นเหตุที่ทำให้เธอเลือดออก มันกำลังเลียเลือดที่หยดออกมาจากรอยเขี้ยวจนหมด แต่มือบอบบางของเธอกลับเต็มไปด้วยรอยแดงเพราะเกิดจากลิ้นที่สากจนกระดาษทรายยังเรียกพี่นั่นเป็นตัวการ

                มังกรสีทองที่เลียเลือดจนพอใจแล้วนั้น ตอนนี้มันเริ่มกางปีกออกกว้าง แหงนคอขึ้นด้านบน สะบัดหัวไปมาซ้ายขวาก่อนจะพ่นลูกไฟสีแดงเหมือนสีเลือดที่เพิ่งเลียเข้าไปออกมา ลูกใหญ่กว่าครั้งแรกที่พ่นใส่นักเวทย์เสียอีก

                ร่างบางเบิกตากว้างอีกครั้งเมื่อมังกรที่กำลังพ่นลูกไฟสีแดงเหมือนเลือดอยู่นั้นกลับหันไฟไปทางพญานาค ส่วนพญานาคเองก็พ่นน้ำให้ออกมามากกว่าเดิม เพื่อให้องศาเข้าปะทะกับไฟพอดี เวลาผ่านไปเท่าไหร่ก็ไม่ทราบได้ แต่มันดูเหมือนกับยาวนานนับหลายชั่วโมงสำหรับแบมแบมที่ต้องเฝ้าดูสิ่งที่เกิดขึ้น

                น้ำตาที่เคยไหลออกมาตอนนี้เหือดแห้ง มีแต่ความตื่นเต้นเพราะลุ้นว่าจะจบที่ตรงไหนและเธอต้องทำอะไรบ้าง แบมแบมขมวดคิ้วเมื่อทั้งสองปะทะกันจนเกิดระเบิดลูกเล็กๆ ขึ้นจากลูกไฟของมังกรกับน้ำจากปากพญานาค

                บึ้ม!

                ระเบิดดังออกมาแค่ครั้งเดียวก่อนจะเกิดควันสีทองพวยพุ่งออกมาจากระเบิดลูกนั้น แล้วตากลมก็ต้องเบิกกว้างอีกรอบ เมื่อสัตว์ในตำนานสีทองเริ่มกลายร่างเป็นไม้เท้าที่ประดับด้วยทับทิมเม็ดใหญ่ตรงส่วนหัว ก่อนจะค่อยๆ หดเล็กลงแล้วพุ่งเข้ารัดนิ้วโป้งข้างขวามือของแบมแบม กลายสภาพเป็นแหวนทองประดับด้วยทับทิมอย่างรวดเร็ว ส่วนเจ้ามังกรสายพันธุ์ยูโรเปียนสีทองตาสีดำสนิทก็สะบัดปีกไปด้านหลังทำท่าเหมือนจะพุ่งกระโจนขึ้นบิน แล้วก็ค้างอยู่ที่ท่านั้นอยู่บนฝ่ามือบอบบางของแบมแบม

                นักเวทย์ที่ยืนรออยู่นานเริ่มเคลื่อนไหว เวทย์ถูกร่ายขึ้นอย่างรวดเร็ว กล่องสีเงินที่ทั้งคู่ถือออกมาตอนนี้วางอยู่บนโต๊ะ นักเวทย์ตัวโตทั้งสองกำลังรุมร่างบางอยู่ แบมแบมที่ลดแขนลงมาเรียบร้อยแล้วจำเป็นต้องเอ่ยออกมาเมื่อเห็นว่าเริ่มมีความเสี่ยง

                “พี่คะ อย่าแตะตัวนะคะ”

                ดีหน่อยที่นักเวทย์ทั้งสองไม่ได้มีทีท่าว่าจะแตะต้องมือข้างนั้น แต่เพื่อความไม่ประมาท เธอหันไปหายองแจเพื่อขอความช่วยเหลือ ซึ่งเพื่อนรักก็ดูเหมือนยังตกใจไม่หายยังคงยืนนิ่งอยู่ไม่ได้เข้ามาช่วยกัน แต่แล้วเสียงทุ้มก็เรียกความสนใจให้หันกลับไปหา

                “ไหวมั้ย?”

                มาร์คเดินเข้ามาชิดพลางถามอย่างเป็นห่วง เขายืนดูอยู่นานเมื่อเห็นว่าน้องกำลังต้องการความช่วยเหลือก็เข้ามาช่วยทันที คนตัวเล็กเมื่อเห็นอีกคนเข้ามาก็โล่งใจอย่างบอกไม่ถูก อย่างน้อยก็ยังมีคนคอยช่วย...รู้สึกอุ่นใจ

                “ค่ะ”

                ที่ตอบแบบนี้ได้ก็เพราะได้รับการรักษาจากนักเวทย์เรียบร้อยแล้ว มือที่ปวดแสบปวดร้อนและแผลที่เกิดจากมังกรทั้งหลายก็หายเป็นปลิดทิ้งแล้วนั่นเอง แบมแบมทึ่งที่พวกเขาทำงานกันรวดเร็วมาก ใช้เวลาไม่เท่าไหร่ก็จัดการอาการทั้งหลายให้หายขาดได้

                เมื่อทุกอย่างเริ่มกลับสู่ความสงบ หัวหน้าเผ่ามายาที่นั่งดูเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ต้นก็เอ่ยออกมา

                “เราได้คนที่จะขึ้นไปจุดไฟที่ดวงตาทั้งสองของเทวรูปเรียบร้อยแล้ว ต้องขออภัยที่ทำให้เด็กๆ ต้องตกใจ ของทุกอย่างที่ทางฝั่งผู้หญิงจับขึ้นมาจากกล่อง เอากลับไปเป็นของที่ระลึกได้เลย ไม่ต้องคืนกลับมานะครับ ยกเว้นคนที่จับได้ไฟแช็คมังกรของศักดิ์สิทธิ์ประจำเผ่า มีไว้สำหรับประกอบพิธีเวลาเคลื่อนย้ายเทวรูปที่จะต้องคืน” พูดจบก็หยิบพานที่วางอยู่โต๊ะข้างกายขึ้นมาถือก่อนจะเดินไปหาตรงจุดที่นักเวทย์ยืนอยู่

                ร่างบางมองมังกรในมือ บอกตามตรงว่าในใจกำลังภาวนาให้สิ่งที่ถืออยู่ไม่ใช่ไฟแช็ค แต่ดูท่าความหวังจะริบหรี่เมื่อนักเวทย์ที่รักษาเธอเสร็จแล้วไม่มีทีท่าว่าจะเดินออกไหน แถมตอนนี้หัวหน้าเผ่าก็เดินเข้ามาสมทบอีกด้วย ดูท่างานนี้เธอคงจะเจ็บตัวฟรี ไม่ได้อะไรติดไม้ติดมือไปเหมือนคนอื่นสินะ

                มาร์คเหลือบมองคนข้างกายเงียบๆ เขาเห็นร่างบางขมวดคิ้วอยู่เพียงชั่ววินาทีก่อนจะทำสีหน้าเหมือนลุ้นอะไรอยู่ แต่ยิ่งหัวหน้าเผ่าเริ่มเดินมาทางนี้ สีหน้าของคนตัวเล็กก็แลดูสิ้นหวังเข้าไปทุกที ร่างโปร่งถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อน้องไม่ได้แสดงอาการบาดเจ็บออกมาอีก ตาคมหันไปมองผู้สูงวัยที่เดินถือพานเข้ามาสมทบ

                “ขอบใจมากและขออภัยที่ทำให้ต้องตกใจ ทุกครั้งที่มีการนำไฟแช็คออกมาจากกล่องโดยคนแต่ละคนในทุกๆ สิบปี การกลายร่างแปลงดวงจิตจากมังกรกลายเป็นไฟแช็คนั้นไม่เคยซ้ำกันเลย แต่ดูท่าปีนี้เจ้ามังกรนี่จะเล่นแรงเกินไปหน่อย”

                เอมาดิอุสมองร่างบางตรงหน้า ส่งยิ้มให้พร้อมกับยื่นพานไปหาซึ่งแบมแบมก็วางมังกรที่ถืออยู่ลงบนนั้นอย่างรู้หน้าที่ แต่ก็นึกขึ้นได้ว่ายังมีอีกสิ่งที่ได้มาด้วยจากการล้วงกล่อง แบมแบมทำท่าจะดึงแหวนที่สวมอยู่นิ้วโป้งขวามือออกให้ แต่ติดที่ผู้อาวุโสยกมือขึ้นห้าม เธอทำหน้าสงสัยว่าทำไม รวมทั้งคนที่อยู่ใกล้จนสังเกตสีหน้าได้ทุกคนก็สงสัยเช่นกัน

                “สิ่งที่ผู้จุดดวงตาของเทวรูปจะต้องจับขึ้นมาได้นั้นคือไฟแช็คมังกรแค่เพียงอย่างเดียวเท่านั้น ไม่เกี่ยวกับสิ่งอื่น เพราะฉะนั้น แหวนวงนั้นเจ้าเก็บเอาไว้ได้” ...ไม้เท้าวิเศษที่ไม่เคยปรากฏออกมาให้เห็นเลยตลอดห้าสิบปี

                เด็กคนนี้เป็นใครกัน?

                แบมแบมได้ยินดังนั้นถึงกับตาโต เธอมองแหวนทองที่สวมอยู่อีกครั้งอย่างตั้งใจ ส่วนหัวหน้าเผ่ากับนักเวทย์ทั้งสองนั้นเดินกลับไปยังที่นั่งประจำ

                “ขอให้นักศึกษาหอมังกรทุกคนกลับไปพักผ่อนได้ตามอัธยาศัย หรือถ้าใครไม่อยากพักผ่อนจะเดินดูไปรอบๆ บริเวณเผ่าทางเราก็อนุญาต แต่อยากให้ทุกคนหลีกเลี่ยงที่จะไปเดินแถวป่าไผ่ เพราะมักจะมีอันตรายจากสัตว์มีพิษที่ซ่อนอยู่ใต้ใบไผ่ ถ้าโดนมันกัดเข้าไปจะต้องได้รับยาแก้ไขอย่างทันท่วงทีภายในเวลาสองนาที มิเช่นนั้นก็ต้องลาจากโลกใบนี้ไป แต่จากประวัติ...มักไม่มีคนใดรอดมาได้ เนื่องจากเวลาแค่สองนาทีในการช่วยเหลือ มักจะช่วยไม่ทันซะมากกว่า ทางเผ่ามายาขอเตือนนักศึกษาทุกท่านด้วยความเป็นห่วง เชิญไปพักผ่อนได้ครับ ขอบคุณที่เหนื่อยกันมาในช่วงเช้า แล้วพบกันอีกครั้งตอนรับประทานอาหารค่ำเวลาหนึ่งทุ่มตรง...”

                สิ้นเสียงประกาศจากหัวหน้าเผ่า ทุกคนก็เหมือนได้รับการปลดปล่อย ประธานหอปีห้ากับแจ็คสันเดินปรี่เข้ามาหาแบมแบมก่อนจะยิงคำถามทันที

                “น้องแบมเป็นยังไงบ้าง ไม่เจ็บแล้วใช่หรือเปล่า?” เจบีเอ่ยปากก่อน

                “ถ้าไม่ไหวบอกนะ พวกพี่จะได้ช่วยดูอีกที เผื่อมีอาการบาดเจ็บแอบแฝงยังหลงเหลืออยู่จะได้ช่วยกันได้ทัน” แจ็คสันก็ไม่น้อยหน้า ร่างบางส่งยิ้มให้ทั้งคู่และเผื่อไปถึงรุ่นพี่และเพื่อนๆ ทุกคนที่ล้อมรอบเข้ามาหา

                แต่คราวนี้แบมแบมไม่กลัวเพียงเพราะด้านขวามือก็นั่งติดกับเพื่อนรัก ส่วนด้านซ้ายเดิมทีไม่มีใครนั่งแต่มาร์คไม่ยอมกลับไปนั่งที่เดิม ดื้อจะนั่งอยู่กับเธอก็เลยกลายเป็นว่าทั้งสองคนกันคนอื่นเอาไว้ให้โดยปริยาย

                “ไม่รู้สึกเจ็บอะไรแล้วค่ะ แต่ถ้ามีอาการแทรกซ้อนเดี๋ยวจะรีบบอก ไม่ต้องห่วงนะคะ” เสียงหวานเอ่ยออกมา มองสายตาที่เป็นห่วงเป็นใยจากทุกคนอย่างขอบคุณ

                “ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว รู้มั้ยพี่นะตกใจมากตอนที่น้องชูแขนขึ้นน่ะ”

                “ใช่ๆๆ ไม่คิดว่าจะจับได้อะไรพวกนั้นเลยนะ ตอนแรกพี่คิดว่าเราจับได้ก้อนหินก้อนใหญ่มากจนยกไม่ขึ้นอะไรอย่างนี้ เลยยกไม่ขึ้น”

                “เออ ใช่เราก็คิดแบบนั้นแหล่ะ ฮ่าฮ่า แปะมือหน่อยเว๊ยใจตรงกัน”

                เสียงบทสนทนาดังขึ้นจากทุกคนที่เฝ้าดูเหตุการณ์ แบมแบมนั่งยิ้มมองทุกคนอยู่เงียบๆ จูเนียร์เอื้อมมือมาตบบ่าเบาๆ เชิงปลอบ ยองแจรั้งให้เธอเอนซบซึ่งแบมแบมเองก็ไม่เกี่ยงเอนกายเข้าหาทันที ส่วนมือบางข้างซ้ายที่อยู่ใต้โต๊ะนั้น

                ...ถูกดึงไปกอบกุมเอาไว้โดยคนตัวโตกว่าตั้งแต่แรกแล้ว







******อีบุ๊ค ****ภาค 1 เล่ม 1 คลิก เล่ม 2 คลิก

**************ภาค 2 เล่ม 1 คลิก เล่ม 2 คลิก

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

24 ความคิดเห็น

  1. #3442 witchayut01 (@witchayut01) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 23:56
    อ่านไม่ได้อ่าาา

    แต่สนุกม
    ากๆชอบค่ะ
    #3442
    0
  2. #3428 เอ้ (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 23:58

    รีบเปิดให้อ่านน้าาาา รอมาตลอดเลยยย

    #3428
    0
  3. #3427 อิอิ (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 23:57

    สนุกมากกก

    #3427
    0
  4. #3413 kamonrat852a1 (@kamonrat852a1) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 07:45
    ทำไมอ่านไม่ได้อ่า
    #3413
    0
  5. #3412 gaemboomk19 (@gaemboomk19) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2561 / 21:29
    อ่านไม่ได้อ่ะ
    #3412
    0
  6. #3410 piengnapa9 (@piengnapa9) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 11:11
    อ่านไม่ได้ต้องทำไงคะ
    #3410
    0
  7. #3344 phercharee (@phercharee) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 06:05
    ยังอ่านไม่ได้ทำงัยดีๆๆๆ
    #3344
    0
  8. #3312 piengnapa9 (@piengnapa9) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 17 เมษายน 2561 / 11:57
    ทำมั้ยเราอ่านไม่ได้ล่ะ
    #3312
    0
  9. #2728 LightRock (@nalinnalar) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2559 / 21:11
    ชอบคาแร็กเตอร์ลูกสาวหนักมาก
    ถูกใจ ปรบมือท่าแมวน้ำ
    #2728
    0
  10. #1691 N_udaen_G (@nudaeng) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 21:27
    แบมเก่งมากลูกกกก ฟอกซ์นี่ก็โกรธสุดๆเลยยย แล้วแบมนี่เอะอะเป็นเงินหมดนะคะ 5555555
    #1691
    0
  11. #1271 Cutter-oy (@yyosada20795) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 23 เมษายน 2559 / 20:54
    สงสารงูนี่ผิดมั้ย55
    #1271
    0
  12. #645 kimurakung (@kimurakung) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 4 เมษายน 2559 / 23:08
    เอาชีวิตรอดมาได้ ไม่พิการก็ดีถมเถแล้วโจอี้
    #645
    0
  13. #441 ying_fern (@patcharin-1) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 20 มีนาคม 2559 / 17:11
    ขอฉากเด็ดๆแบบวันนี้อีกนะคะ แบบที่มีลานประลองครั้งใหญ่ของมหาลัยได้เงินเยอะๆงี้ แบบร่ายเวทย์ ซิ้ง ซ้อง ซิ้ง ซ้อง เลยนะคะ
    #ได้แค่มโน คิคิคิ
    #441
    0
  14. #440 -Shawty- (@tumbmong) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 19 มีนาคม 2559 / 15:42
    แยมโรลล น้องคิดไปไกลถึงของกินแล้วคิงง พาน้องไปหาไรกินได้แล้ว5555
    #440
    0
  15. #439 praw_markbam (@0884247182) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 19 มีนาคม 2559 / 15:20
    คนที่มีปัญหากับแบมส่วนมากมาจากหอนาคาเนอะ
    #439
    0
  16. #438 phasi (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 19 มีนาคม 2559 / 13:37
    หอนาคานี้มีความแค้นอะไรกับแบมนักนะ จัดชุดใหญ่ให้จดจำหน่อยเถอะแบม
    #438
    0
  17. #437 mulanandbambam (@mulanandbambam) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 19 มีนาคม 2559 / 10:41
    แบมสุดยอดเก่งคร้า~
    #437
    0
  18. #436 PN_Nida (@kanyakul) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 18 มีนาคม 2559 / 21:56
    จัดคุณแยมโรล หอนาคาอีกสักดอกค่ะพี่
    #436
    0
  19. #435 Nunbam (@Nunbam) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 18 มีนาคม 2559 / 21:34
    แบมสุดยอดมากกกก><
    #435
    0
  20. #434 GeminiZs (@spunzii) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 18 มีนาคม 2559 / 20:54
    แยมโรล คงไม่ตายดี 555555
    คิดจะแย่งด้วยวิธีตื้นๆ โด่วว
    #434
    0
  21. #433 i'm dear :) (@lusear) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 18 มีนาคม 2559 / 19:58
    คือ ?? นางแยมโรล ยังไม่เข็ด สินะ
    เดี๋ยว !! เดี๋ยวเจอน้องแบมแล้ว ขุน-จะร้องขอชีวิตไม่ทัน วะฮะฮ่า !!!! ม่ขำ หรอ ขำเถอะ 5555
    #433
    0
  22. #432 Pornthip (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 18 มีนาคม 2559 / 19:41
    โห..นังนี้ไม่เข็ดเหรอเนี่ย อย่างนี้แบมต้องจัดค่ะ
    #432
    0
  23. #431 minminii (@minminii) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 18 มีนาคม 2559 / 19:35
    แบมเก่งมากกกก
    #431
    0
  24. #429 Vagabond Picha (@vagabondnue) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 18 มีนาคม 2559 / 17:22
    โรลนี้ก็ไม่น่าเก็บไว้
    #429
    0