ตอนที่ 32 : ไม่ใช่อะไรทั้งนั้น 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23119
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 270 ครั้ง
    16 ธ.ค. 60





-30-

ไม่ใช่อะไรทั้งนั้น

[Vee Vivis]





          ผมนอนแล้วตื่นและกลับมานอนโง่ๆ ไล่เขี่ยโทรศัพท์ไปมาทั้งๆ ที่ไม่อัพเดทอะไร ความเคลื่อนไหวล่าสุดของผมคือรูปหนึ่งรูปในแอปพลิเคชันสีน้ำตาลเมื่อสองสามวันก่อน เป็นรูปที่ผมชอบจนอยากจะเอาไปตั้งเป็นรูปโปไฟล์เฟซบุ๊ก

          ผมเปลี่ยนหน้าจอไปอีกแอปพลิเคชันหนึ่งเมื่อคนที่ผมส่องอยู่ไม่มีความเคลื่อนไหว ทั้งๆ ที่วันนี้เป็นวันหยุดและตอนนี้เป็นตอนบ่าย ทำไมมาร์คมันไม่มีความเคลื่อนไหวเลย

          ผมถอนหายใจแล้วพลิกตัวนอนคว่ำ ตีขากับเตียงรัวๆ เพื่อห้ามตัวเองไม่ให้กดไปทักคนที่คิดถึง

          ผมเลื่อนไปที่ปุ่มเปลี่ยนข้อมูลส่วนตัวบนเฟซบุ๊ก จัดการเปลี่ยนชื่อแล้วก็เปลี่ยนรูปโปรไฟล์ ในส่วนของสถานะความสัมพันธ์ผมจัดการเปลี่ยนมันเป็นโสดตั้งนานแล้ว

          

          Vee Vivis

          2 mins

          รูปภาพบอกความรู้สึก

          photo by M

          86 Likes 39 Coments


          อาจจะเป็นเพราะระยะเวลา หรือรูปภาพ หรือข้อความบรรยายภาพ หรืออะไรก็ช่างมันเถอะ แต่สิ่งเหล่านั้นมันทำให้คอมเมนต์และยอดไลค์ของผมเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ แต่ยิ่งเร็วยิ่งดี เพราะผมอยากให้มาร์คมันเห็นโพสต์นี้จะตายอยู่แล้ว

          

          Yiwaa : what is M?

          Pin pinna : สวยแล้วโง่อีก ต้องถามว่า Who is M?

          ปช ปอร์เช่ : พี่วีกลับมาแล้วววว

          Pond pawee : ไอ้วีมันโง่ภาษาอังกฤษ ต้องถามว่าใครคือ M

          Dadida Mlhk : คิดถึงพี่วีจังเลยยย

          Polla maty : กลับมาแล้ว สู้ๆ นะคะ

          Tonkla : มันเปลี่ยนชื่อเฟซด้วยเว้ย

          James อ่านว่าเจมส์ไม่ใช่จาเมส : M

          Future ForFun : M

          คำผาน ที่บ้านมีโคมไฟใหญ่กว่ารถถัง : M


          ผมกดออกจากการอ่านคอมเมนต์เมื่อเห็นเพื่อนมาร์คมาแสดงความคิดแล้ว อีกไม่นานเด็กนั่นก็คงจะรู้และคงจะทักมาหาผม ผมรู้ว่าผมง้อน้องมันอยู่ แต่ที่ดูๆ แล้วมันก็หายงอนแล้วไหม? ทำไมมันไม่ทักมาหาผมก่อนบ้าง

          ผมกดเข้าไปดูเรื่องราวล่าสุดของมาร์ค คือรูปสระว่ายน้ำที่มันอัพเดทไปเมื่อสามวันก่อน ในรูปมีแผ่นหลังกว้างๆ ของคนที่ผมรู้จักดี ยังดีที่มันใส่ผ้าขนหนูคลุม ไม่อย่างนั้นผมคงต้องโวยวายให้มันลบรูปนี้ทิ้งแน่ๆ ไม่ใช่ผมไม่รู้ว่ามาร์คมันหุ่นดีแค่ไหน จะช่วงอก ช่วงท้อง ช่วงเอว หรือช่วงขา ผมเห็นมาหมดและผมหวงทั้งหมดที่เป็นมัน

          ส่องเฟซบุ๊กก็แล้วไอจีก็แล้ว แต่คนทางนั้นก็ยังเงียบ ผมถอนหานใจแล้วกลับมาสู่หน้าหลัก เลื่อนดูไปเรื่อยๆ จนสเตตัสหนึ่งมันทิ่มตาผม


          TOSSAKAN

          2 hrs

          อยากเป็นนักกีฬาต้องทำแต้ม แล้วถ้าอยากโดนแฟนหอมแก้มต้องทำยังไง #ทีมบีมนะ สู้ๆ นะครับนักว่ายน้ำคณะแพทย์

          449 likes 148 comments


          อยากเบะปากให้ไอ้หล่อนี่จริงๆ โพสต์เหมือนจะเชียร์เพื่อนแต่สุดท้ายก็วนไปที่ไอ้บาร์


          แดนนี่อะไร นี่แดน : กูนับถือครับ  หนึ่งตัสกับสองเรื่องที่ไม่เกี่ยวกัน

          V Vivis : อยากรู้วิธีเรียกร้องความสนใจให้ถามกัณฐ์ แต่ถ้าอยากรักกับเรานั้นให้ถามเบอร์

          TOSSAKAN : พี่กลับมาเล่นเฟซแล้ว V Vivis

          Pond pawee : กูต้องสนใจเรื่องไหน เรื่องกัณฐ์ เรื่องนักว่ายน้ำ หรือเรื่องไอ้วีเปลี่ยนชื่อเฟซ

 

          ผมกดเข้าไปแสดงความคิดเห็นหลังแดน อารมณ์คนว่างๆ ที่รอให้คนมาสนใจก็แบบนี้แหละ กัณฐ์ทักแชทส่วนตัวเข้ามาคุยกับผม ไถ่ถามไปเรื่อยเกี่ยวกับการกลับมา ดูเหมือนจะยิ่งใหญ่ ก็แค่กลับมาเล่นเฟซบุ๊กทำไมเพื่อนพี่น้องต้องตกใจ ผมตอบกลับมันไปว่าที่กลับมาเล่นเพราะทำใจได้แล้ว ก็เรื่องของผมกับมาร์คมันควรเริ่มต้นใหม่ได้แล้ว

          ผมยังนอนโง่ๆ พลิกไปพลิกมาอยู่เหมือนเดิม หน้าจอก็ยังขึ้นแสดงว่าเด็กนั่นมันออนแต่ทุกอย่างก็ยังหยุดอยู่นิ่งๆ ผมเบ้หน้าให้โทรศัพท์แล้วทักชวนไอ้บาร์ไปเที่ยว แต่มันกลับตอบมาว่าแฟนไม่ให้ไป อารมณ์แฟนห้ามนี่มันเป็นยังไงเหรอ ไม่ได้พบไม่ได้เจอมานานแล้ว ทุกวันนี่คือรอให้เขาสนใจ แต่สุดท้ายก็เท่านั้น

          ทำไมไอ้มาร์คมันใจแข็งอย่างนี้นะ

          ครืด~

          ผมทะลึ่งสุดตัวเพื่อที่จะลุกไปเอาโทรศัพท์ที่เตะไปไว้ปลายเตียง นั่งตัวตรงแล้วกดดูแจ้งเตือนก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ


          Yiwaa : คืนนี้ๆ เรามีนัดกัน


          ผมกดปิดแล้วคว่ำโทรศัพท์ไว้โดยไม่ได้ตอบอะไร จะมานัดอะไร ที่นัดไปก็เพราะอยากรู้เรื่องของผมกับมาร์คแน่เลย มันก็อย่างที่เห็นนั่นแหละ วิ่งตามเขาอยู่เนี่ย แต่น่าแปลก...ผมทั้งรอ ทั้งเคยท้อ ทั้งเคยเหนื่อย แต่ผมกลับไม่เคยรู้สึกเบื่อกับสิ่งที่ทำอยู่เลย


          Vee Vivis

          Just now

          วิ่งตามหัวใจ ไกลแค่ไหนก็ต้องวิ่งต่อไปนั่นแหละ

          20 Likes 4 Comments


          Tinkle bel : หัวใจอยู่ไกลจริงเหรอคะพี่วี

          Yiwaa : เพ้อได้แต่ตอบกูไม่ได้ คือ?

          Nnorthh : มันเรียกร้องความสนใจอยู่

          Gay sarawin : ชอบพี่วีตอนมีความรักนะคะ


          ผมยิ้มบางๆ ให้กับหลายๆ คอมเมนต์ที่ค่อยๆ โพสต์ต่อๆ กันมา กดล็อคหน้าจอโทรศัพท์ไว้เหมือนเดิมแล้วลุกไปล้างหน้าล้างตา ถ้ามาร์คจะไม่สนใจจริงๆ ก็คงต้องหาอะไรทำแล้วแหละ

          ผมเดินออกจากห้องน้ำ ใช้ผ้าเช็ดหน้าลวกๆ มือหนึ่งก็หยิบมือถือขึ้นมาดูอย่างเป็นอัตโนมัติ รูม่านตาขยายกว้างอย่างห้ามไม่ได้เมื่อเห็นเเจ้งเตือนข้อความเมื่อห้านาทีที่แล้ว แจ้งเตือนจากมาร์ค


          Masa Mark : M?

          Vee Vivis : ทำไมไม่ทักมาถามกูพรุ่งนี้เลยล่ะ


          ผมว่าไปอย่างนั้นแต่ปากกลับยิ้มกว้างอย่างกับคนบ้า ข้อความขึ้นว่าอ่านแล้วอยู่ราวๆ นาที ถึงมีการตอบกลับจากอีกคน


          Masa Mark : ตัดผมอยู่

          Vee Vivis : หืมมม ที่ไหน

          Masa Mark : เซน


          มันตอบกลับมาสั้นๆ และผมก็พยักหน้าเข้าใจ


          Vee Vivis : ไหนคำว่าชวน

          Masa Mark : แค่ตัดผมไหม

          Vee Vivis : ไม่แค่อ่ะ เรื่องของมึงจะเล็กแค่ไหนก็ใหญ่สำหรับกูอ่ะ

          Masa Mark : พี่นี่แม่ง...

          Vee Vivis : อยากรู้ไหมว่า M คืออะไร

          Masa Mark : ไม่อยากรู้แล้ว

          Vee Vivis : เออ กูก็ไม่สำคัญนี่

          Vee Vivis : คอลได้ไหมอ่ะ กูขี้เกียจพิมพ์แล้วเนี่ย


          ผมตัดพ้อไปมันก็ไม่ตอบ ล่าสุดขอคอลหามันก็ไม่อะไร จนผมแสดงอาการเรียกร้องความสนใจด้วยสติกเกอร์รัวๆ

          ครืด~

          แจ้งเตือนว่ามีคนคอลเข้ามาทำให้ผมชะงักนิ้ว ก้มลงดูแล้วดูอีกจนสัญญาณมันตัดไปเอง


          Masa Mark : อ้าว แล้วทำไมไม่รับ


          ข้อความเด้งขึ้นมาสั้นๆ แต่ใจผมกลับสั่นไม่หยุด มันเต้นระรัวตั้งแต่เห็นมาร์คคอลเข้ามาจนตอนนี้ที่มันทวงถามการตอบรับจากผม

          "อยากคุยกับกูด้วยเหรอ" ผมถามหลังจากได้ยินสัญญาณตอบรับจากอีกฝ่าย

          [...ทำไมถามอย่างนั้น] มาร์คมันเงียบไปพักหนึ่งก่อนจะตอบกลับมา

          "ก็กลัวว่าจะรำคาญ"

          [เพิ่งจะมากลัว] มันว่าเบาๆ ไม่รู้ว่าตั้งใจหรือเปล่า แต่ผมได้ยิน

          "กูก็เพิ่งจะรู้ไง ว่าอยู่จุดนี้ต้องกลัวอะไรบ้าง เผื่อวันดีคืนดีมึงหายไปอีก" ผมตอบกลับ

          [เพ้อเจ้อ] มาร์คก็ยังเป็นมาร์ค เป็นคนที่พูดสั้นๆ พูดไม่เป็นประโยคแต่คำพูดเหล่านั้นกลับแสดงออกได้ชัดเจนทุกความรู้สึก

          แค่น้ำเสียงของมันผมก็รู้แล้วว่ามันต้องการจะบอกอะไร

          "ก็เพ้อเพราะมึงแหละมาร์ค" ผมตอบกลับ

          เราเงียบกันไปสักพัก สัญญาณไม่ได้หายและเราก็เริ่มคุยกันใหม่ตอนที่มันจ่ายเงินค่าตัดผมเสร็จ ส่วนมากจะเป็นผมที่บ่นเรื่องงานให้มันฟัง มันก็อือออไปกับผม ถามกลับบ้าง แค่เล็กน้อยแต่ผมก็ดีใจ

          "คอลกันถึงเช้าเลยได้ป่ะวะ" ผมถามหลังจากที่เราคุยกันมาสักพักแล้ว

          [นี่เพิ่งห้าโมง] เสียงแหบตอบกลับมา

          "ก็นั่นแหละ ไม่ได้เจอหน้าได้ยินเสียงก็ยังดีไม่ใช่เหรอ" ผมถามกลับ

          [แล้วปกติเจอหน้าทั้งวันทั้งคืนเลยเหรอ] คนในสายถามเสียงขุ่นๆ

          "ปกตินอนกอดด้วยซ้ำ" ผมตอบเบาๆ ไม่รู้ว่ามันจะได้ยินหรือเปล่า ใจหนึ่งก็อยากให้มันรับรู้ความรู้สึกของผมตอนนี้ แต่อีกใจผมก็กลัวว่ามันจะไม่ชอบ

          [แต่ตอนนี้ไม่ปกติ]

          "แล้วเมื่อไหร่จะปกติ"

          [...] ผมถามไปอย่างที่ใจคิดแต่อีกคนกลับเงียบ อยากรู้ว่าตอนนี้มันรู้สึกอย่างไร ผมเข้าไปใกล้หรือยังอยู่เท่าเดิม

          "ถ้ามึงพอจะเป็นคนเดิมของกูได้ก็บอกกูนะ หรือถ้าจะเป็นแบบเดิมไม่ได้ก็บอก" ผมเข้าใจแล้ว ตอนที่มันพูดทำนองเดียวกันนี้ ตอนที่มันขอความชัดเจนจากผมตอนนั้น หัวใจมันบีบคั้นแบบนี้นี่เอง

          [...ผมก็ไม่ได้เป็นคนใหม่นะ] มันพูดช้าๆ หลังจากที่เงียบไปพักหนึ่ง [ผมก็เป็นคนเดิม] หัวใจที่เคยบีบกันแน่นค่อยๆ คลายเมื่อได้ยินมาร์คพูดอย่างนั้น ผมค่อยๆ ยิ้มทีละน้อย จนตอนนี้รู้สึกเหมือนปากจะฉีก อยากจะตะโกนดังๆ แต่ก็ทำได้แค่เก็บความรู้สึกดีๆ นี้ไว้ในใจ

          "มาร์ค..."

          [หืม?]

          “ไปหาได้ป่ะ” ผมถามคนอายุน้อยกว่าออกไปอย่างนั้น แต่มันกลับเงียบไปนานจนผมทนไม่ไหว “กูว่าจะตัดผมพอดี” ผมว่าหลังจากที่จับผมตัวเองดู ผมคิดว่าผมควรเล็มมันออกอีกนิดแม้ว่าจจะเพิ่งไปตัดกับไอ้เหนือเมื่อสองอาทิตย์ที่แล้วก็ตาม

          [ผมรอที่นี่แล้วกัน] ผมยิ้มออกมาเมื่อมันพูดอย่างนั้น

          “เดี๋ยวถึงแล้วโทรหานะ” ผมว่าแล้ววางสาย

          เดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าแล้วเลือกตัวที่คิดว่าใส่แล้วจะดูดีมาเปลี่ยน ส่องกระจกแล้วจัดทรงผมอีกนิดหน่อย ยิ้มให้ผมสีเข้มของตัวเองแล้วบอกลามันในใจ

          ผมเดินลงไปข้างล่าง พ่อกำลังดูรถให้ลูกค้า ส่วนแม่หายไปไหนไม่รู้ ไอ้ยูนั่งอยู่กลางบ้านต่อโมเดลอะไรของมันสักอย่าง คิ้วเข้มของพี่ชายขมวดแล้วมันก็เป่าลมออกจากปากจนหน้าม้าแตกกระจาย คนตัวสูงถอนหายใจออกมาอีกครั้งก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองผม

          “โว้ๆ คุณชายออกจากห้องนอนได้แล้วเหรอครับ” คำทักทายของพี่ทำให้พ่อหันมามองที่ผมก่อนจะเบ้หน้าให้แล้วหันกลับไปสนใจรถต่อ

          “แล้วมึงทำอะไร เกะกะ” ผมว่าแล้วค่อยๆ เดินห่างจากมัน ผมเคยทำไอ้โมเดลมันพังชิ้นหนึ่ง แค่ชิ้นเล็กๆ เท่านั้นแต่มันบ่นผมเป็นอาทิตย์

          “ทำงานสิ นี่มึงจะไปไหน ตะวันยังไม่ตกดินเลย”

          “พี่เวร…” ผมด่ามัน แล้วมันก็แยกเขี้ยวใส่ผม

          “ก็มึงแต่งตัวเหมือนจะไปเดทมากกว่าไปกินเหล้า กูก็ต้องถามสิ เผื่อน้องหน้าโง่ๆ ของกูโดนล่อลวงขึ้นมาจะทำยังไง” มันว่า

          “กูจะไปตัดผม” ผมว่าแค่นั้นแล้วเดินออกไปหน้าบ้าน

          ผมหยุดยืนมองรถจักรยานยนต์ของตัวเองแล้วค่อยๆ ใช้สมองอันชาญฉลาดประมวลผล ถ้าผมเอารถตัวเองไปแสดงว่าตอนกลับผมก็ต้องกลับรถตัวเอง แต่ถ้าผมให้คนไปส่งตอนกลับผมก็จะได้กลับกับมาร์คด้วยข้ออ้างที่ว่าไม่มีรถ พอคิดได้ผมก็หันกลับเข้าไปในบ้าน พี่ชายที่ชอบเป็นห่วงผมแม้แต่เรื่องที่ไม่ควรห่วงกำลังเริ่มต่อโมเดลอีกครั้ง สูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเดินกลับไปหามัน

          “ยู

          ” เรียกครั้งแรกพี่ชายยังไม่มีปฏิกิริยาอะไรตอบสนอง

          “ยู”

          ” ทั้งๆ ที่ผมอยู่ใกล้แค่นี้แต่มันกลับสนใจโมเดลนั่นมากกว่าผม ใครได้ไปเป็นแฟนคงโมโหตาย

          “ไอ้ยู!

          “กูพี่มึงไหม? แม่งไม่ได้เลย” มันหันขึ้นมาด่าผมก่อนจะก้มลงไปโอ๋ลูกมัน คร่ำครวญเหมือนผมทำผิดมากมายทั้งๆ ที่โมเดลนั่นยังไม่เป็นรูปเป็นร่างด้วยซ้ำ

          “ไปส่งที่เซนทรัลหน่อย” ผมบอกมันหลังจากที่ปล่อยให้มันบ่นไปนาน

          “กู?” มันเงยหน้าขึ้นมาถาม

          “อือ”

          “กูไปแล้วได้อะไร” มันถามต่อ

          “ได้ไอ้มาร์คเป็นน้องสะใภ้” ผมตอบแลวส่งยิ้มหล่อๆ ให้มัน แต่พี่ผมก็อ้าปากค้าง

          “ยิ้มชั่วอีกน้องกู รถก็มีทำไมไม่ขี่ไปเอง”

          “ตอนกลับจะได้กลับกับมาร์คไง” ผมตอบมัน แอบอ้อนไปนิดหน่อยซึ่งพี่ชายผมก็จะรู้

          “แผนสูงไปอีก”

          “ไปส่งกูนะ” ผมว่าแล้วเดินเข้าไปหามันอีกก้าว

          “คืนนี้ช่วยกูต่อโม” มันว่าแล้วเงยหน้าขึ้นมายิ้มชั่วๆ ให้ผม

          “…ก็ได้” ผมตอบพี่ชายอย่างนั้นในใจกลับยิ้มชั่วกว่ามัน

          ความจริงผมวางแผนไว้ว่าคืนนี้ผมจะไม่กลับบ้าน…

          ผมเดินเข้าไปข้างในหลังจากที่แยกกับยู กระชับโทรศัพท์ที่ยังอุ่นๆ ให้เข้ามือแล้วเดินไปตามทางที่นัดไว้ เมื่อกี้ผมเพิ่งคุยกับมาร์ค น้องมันบอกร้านที่รออยู่แล้ววางสายไป ผมเดินเข้าห้องน้ำเพื่อสำรวจตัวเองอีกครั้ง จัดทรงผมให้เข้าทรงกว่าเดิมก่อนจะเดินออกมา

          มาร์คยืนรออยู่ถัดจากลิฟต์ คนตัวสูงดูเด่นในชุดเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงที่ยาวแค่เข่า เครื่องประดับบนตัวมันมีแค่จิวบนหูกับนาฬิกาบนข้อมือเท่านั้น แค่เท่านั้นมันกลับดูดีจนคนที่เดินผ่านไปผ่านมาเหลียวมอง ผมหยุดแล้วสำรวจตัวเองในชุดกางกางยีนส์สีซีดกับเสื้อยืดสีไม่ต่างจากมาร์ค ยิ้มออกมาน้อยๆ เมื่อคิดถึงคำพูดของพี่ชาย

          มันเหมือนนัดเดทจริงๆ ด้วย

          “มาร์ค…” ผมเอ่ยเรียกคนที่ยืนหันหลังให้ มาร์คหันกลับมาก่อนจะขยับหน้าออกไปเล็กน้อยเพราะผมอยู่ใกล้น้องเกินไป ผมยิ้มกับความขี้ตกใจของคนตรงหน้าแล้วขยับถอยหลังเพื่อไม่ให้มาร์คอึดอัด

          “ช้า” เหมือนมันเพิ่งจะคิดคำพูดออก มันบ่นออกมาเบาๆ ก่อนจะหันหน้าไปทางอื่น

          “กูก็รีบแล้ว แต่มันไม่มีรถไง” ผมตอบ

          “ไม่ได้ขี่รถมาเองเหรอ?”

          “ไอ้ยูจะใช้อ่ะ” เพิ่งเห็นข้อดีของการไม่มีบ้านรวยก็วันนี้ ถ้าข้ออ้างโง่ๆ พวกนี้สามารถทำให้มาร์คเห็นใจผมได้ ผมก็ขอเอามันมาใช้แล้วกัน

          “พี่ยูจะไปไหน?” ผมขมวดคิ้วเมื่อมาร์คถามถึงพี่ชาย

          “สนใจกูเถอะ อยู่กับกูเนี่ย” ผมเลือกที่จะไม่ตอบแล้วพูดเรียกร้องความสนใจออกไปแทน

          “ก็

          “ก็อะไร? ไอ้ยูก็ไม่ได้นะ กูหวงเหมือนเดิม”

          “พี่วี” ผมยิ้มน้อยๆ เมื่อเสียงของคนตรงหน้าเริ่มเข้มขึ้น

          “โอเคๆ แค่บอกป่ะวะ” ผมยกมือยอมแพ้ ก้าวเข้าหามันอีกก้าว “ร้านไหน พากูไปสิ” ผมบอกเมื่อไม่เห็นท่าทีอะไรจากคนอายุน้อยกว่า

          มาร์คหมุนตัวแล้วเดินนำ ผมยิ้มเมื่อได้มองแผ่นหลังของคนตรงหน้า เสื้อผืนบางที่พลิ้วตามจังหวะการขยับตัว ช่วงเอวช่วงขาที่ดูดีแม้ว่ามันจะมีไม่ต่างจากผม จะว่าไปก็เหมือนตัวเองเป็นโรคจิตที่มาเดินตามมาร์ค มองมาร์ค และยิ้มเพียงเพราะว่าคนที่เดินอยู่ข้างหน้าคือมาร์ค

          ร้านที่มาร์คพาผมเข้ามาคือร้านที่เคยทำผมให้ผมตอนประกวดเดือนมหาลัย ไม่รู้ว่าพี่เขาจะยังจำผมได้หรือเปล่า แต่ผมจำชื่อร้านได้ คนในร้านไม่ได้เยอะ มีแค่ผู้ชายคนเดียวที่สระผมอยู่ คนในร้านเดินมาต้อนรับและบอกให้ผมไปนั่งรอช่าง ส่วนมาร์คมันเดินไปรอที่โซฟา

          “ตายแล้ว~ ชลลี่บอกว่ามีคนหล่อมาตัดผมพี่ก็นึกว่าใคร ที่แท้น้องวีของพี่นี่เอง” พี่เจ้าของร้านเดินออกมาทักผม รูปร่างที่ดูดีสมส่วนเดินเข้ามาหา ทางมือกับขอบเก้าอี้แล้วยิ้มหวานให้

          “ดีใจนะเนี่ย พี่เต้ยจำผมได้ด้วย” ผมตอบกลับยิ้มๆ

          “คนหล่อๆ พี่จำได้อยู่แล้ว คนนั้นด้วย เพิ่งมาตัดนี่คะ” เสียงที่ถูกบีบให้แหลมลงไม่ได้น่าเกลียดอะไรมาก คำพูดลงท้ายเป็นสิ่งที่บ่งบอกว่าผู้ชายหน้าตาดีคนนี้มีรสนิยมแบบไหน พี่เขาหันกลับไปหามาร์คที่ก้มหน้าดูโทรศัพท์อยู่ มันเงยหน้าขึ้นมามองนิ่งๆ ก่อนจะยิ้มตอบน้อยๆ แล้วหันไปสนใจโทรศัพท์ต่อ “หล่อ ดูดี น่าค้นหา” พี่เต้ยกระซิบที่ข้างหูผมเบาๆ แต่นั่นกลับเป็นคำพูดที่รุนแรงสำหรับผม

          “มาร์ค! มาเลือกทรงผมให้หน่อย” ผมไม่ได้สนใจตอบพี่เต้ยแต่กลับเรียกมาร์คแทน มองผ่านกระจกเห็นมันเงยหน้าขึ้นมามองตอบ คิ้วเรียวนั่นขมวดเข้าหากัน ก่อนจะพูดออกมาเบาๆ

          “ให้พี่เขาเลือกสิ ผมจะไปรู้อะไร” คำตอบของมันทำให้หน้าผมบึ้งมากกว่าเดิม เรายังสบตากันผ่านกระจกและมันยังนั่งนิ่งๆ ไม่ขยับไปไหน

          “รู้แล้วๆ สายตาพวกหล่อนนี่นะ ไม่ต้องหวงกันไปมาค่ะ กระจกร้านพี่จะแตก พี่เข้าใจแล้วว่ามาด้วยกัน” พี่เต้ยโบกไม้โบกมือแล้วพูดออกมา

          “มันไม่ใช่

          “ไม่ต้องแก้ตัวค่ะสุดหล่อ สายตาน้องวีคือบอกพี่ได้ดีสุด” พี่เต้ยหันกลับไปหามาร์คแล้วบอกยิ้มๆ “ใช่แบบที่พี่คิดใช่ไหมคะสุดหล่อ” คนอายุมากกว่าโน้มตัวมากระซิบข้างหูผมพลางส่งยิ้มผ่านกระจกมาให้ ผมยิ้มตอบพี่เต้ยแล้วมองไปที่มาร์ค

          “ใช่ครับ” ผมตอบพี่เต้ยแต่ตากลับสบกับมาร์ค มันนิ่งไปเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ ก้มลงไปดูโทรศัพท์เหมือนเดิม

          “ตายแล้ว ชอบแบบนี้ทำไมไม่บอกพี่ตั้งแต่สองปีที่แล้วคะ”  พี่เต้ยทำหน้างอนก่อนจะจับที่ผมของผม

          “ผมก็เพิ่งชอบครับ” ผมตอบพี่เขากลับ ซึ่งคนเป็นพี่ก็แค่เบ้ปากกลับมาให้

          ผมคิดว่าคงไม่ได้ใช้เวลาตัดผมนาน และตลอดเวลาที่ตัดผม ผมไม่ได้สนใจด้วยซ้ำว่าพี่เต้ยจะออกแบบทรงผมให้แบบไหน ผมเอาแต่มองที่กระจกเพื่อจะดูว่าอีกคนทำอะไรอยู่ จากเดิมที่เคยเล่นโทรศัพท์ตอนนี้มันเปลี่ยนมาอ่านนิตยสารอะไรสักอย่าง ถึงจะดูแปลกๆ ไปบ้างแต่มันกลับไม่ได้ดูขัดหูขัดตาอะไร

          “ชอบอ่านเหรอครับ?” คิ้วผมเลิกขึ้นสูงเมื่อเห็นว่ามีคนเดินมาทักมาร์ค มาร์คเงยหน้าจากหนังสือนั่นเพื่อมองคนที่ทัก ไอ้คนตัวสูงหน้าตาดีดูมีฐานะขยับตัวนิดหน่อย ซึ่งการขยับนั่นมันบังมาร์คจนมิด

          “ครับ?” ผมได้ยินแค่เสียงตอบของมาร์คและเห็นเพียงแค่แผ่นหลังกว้างๆ ของผู้ชายที่มากับมัน

          “ผมกำลังจะตัดผมพอดีคุณพอจะช่วยเลือกทรงผมได้หรือเปล่า” เสียงทุ้มยังพูดต่อแม้ว่าคนของผมจะเงียบหลังจากทวนเสียงสูง

          “พี่บอกแล้ว หล่อ ดูดี น่าค้นหาเมื่อบ่ายที่นางมาตัด มองทั้งผู้หญิงผู้ชาย” ผมคิดภาพตามที่พี่เต้ยบอกแล้วรู้สึกได้ถึงคำว่าหวง

          “ผมว่า

          “มาร์ค!” ผมไม่รู้หรอกว่ามาร์คจะตอบอะไรและไม่รู้ด้วยว่าหลังจากที่เรียกมาร์คออกไปแบบนี้แล้วจะพูดอะไรต่อ ผมขอแค่ได้ขัดบทสนทนาของสองคนนั้นก็พอ

          ผู้ชายคนนั้นขยับออกห่างจากมาร์คแล้วมองมาที่ผม มาร์คเองก็มองมาที่ผมงงๆ ก่อนจะเลิกคิ้วให้ ผมคนที่เรียกมันเมื่อกี้ก็ได้แต่ถามตัวเองว่าจะพูดอะไรต่อ

          “เสร็จแล้วค่ะสุดหล่อ” พี่เต้ยดึงผ้าคลุมออกแล้วปัดผมออกให้ผมพอดี

          “กู…ตัดเสร็จแล้ว” ผมพูดแล้วเหลือบมองพี่เต้ยที่ส่งยิ้มมาให้อย่างรู้ทัน

          “เสร็จก็กลับ” มาร์คว่าแล้วขยับเล็กน้อย

     “ชื่อมาร์คเหรอครับ ผมชื่อทิว” ระหว่างที่ผมจ่ายเงินผมก็ได้ยินผู้ชายคนนั้นเริ่มคุยกับมาร์คอีกครั้ง

          “ครับ”

          “ชื่อเพราะจัง ยินดีที่ได้รู้จักนะ” ยินดีบ้านมึงสิ ผมยัดเงินใส่มือพี่เต้ยก่อนจะรีบเดินไปยังที่ที่มาร์คยืนรออยู่

          “ขอบคุณครับ” ผมแทบจะเดินไปควักลูกตาของไอ้คนชื่อทิวนั่นออกมาเมื่อมาร์คส่งยิ้มให้มัน ถึงแม้ว่ามันจะเป็นยิ้มตามมารยาทแต่ผมก็หวงอยู่ดี  รอยยิ้มทุกแบบของมาร์คมันดูดีจผมอยากเก็บไว้ดูแค่คนเดียว

          “มาร์ค” ผมเรียกมันเสียงเข้ม มาร์คมองมาที่ผมและมันก็คงรู้แล้วว่าผมรู้สึกอย่างไร

          “พาพี่ชายมาเหรอครับ? หรือเพื่อน?” ตอนแรกก็จะปล่อยไปแล้วนะ แต่นี่ผมคิดว่ามันไม่ใช่แล้ว

          “เอ่อ…” ผมถอนหายใจออกมาเพื่อระบายอารมณ์หัวร้อน เดินไปยืนข้างมาร์คแล้ววาดแขนโอบไหล่คนที่สูงเกือบเท่าผม

          “เป็นอะไรกันไม่รู้ แต่ไม่ใช่พี่ ไม่ใช่เพื่อน ไม่ใช่น้องด้วยครับ” ผมตอบแล้วมองสบตาคนตรงข้าม มันเองก็มองตอบกลับมาด้วยความไม่พอใจ

          “เอ่อ…คุณลูกค้าครับ เชิญได้เลยนะครับคิวว่างแล้ว” พี่เต้ยเดินเข้ามาเรียก ทิวเลยหันมามองที่ผมก่อนจะมองไปที่มาร์คอีกที

          “ไม่ตัดแล้วครับ” มันหันไปบอกพี่เต้ยก่อนจะเดินเฉียดไหล่ผมออกไป

          “ขอโทษนะครับพี่” ผมบอกพี่เต้ยพลางยิ้มให้

          “โอ๊ย~ อย่าคิดมาก วันนี้พี่รวยแล้ว แบบนั้นพี่ก็ไม่ไหวอ่ะ” พี่เต้ยโบกมือไปมาแล้วมองตามทิวก่อนจะมองกลับมาที่ผม “แขนนี่ไม่คิดจะปล่อยเลย ถูกไหมคะ?”

          “เอ่อ…” มาร์คค่อยๆ ขยับออกจากอ้อมแขนของผม แต่ผมกลับกระชับมันเข้ามาอีก

          “ปล่อยนานได้ที่ไหนล่ะคนนี้”

 

 




#กลรักวีมาร์ค


อยู่ระหว่างการทำเล่มและตรวจคำผิด แป้งจึงจะทยอยลงตอนที่ตรวจคำผิดแล้วเรื่อยๆ นะคะ

สามารถสั่งจองหนังสือได้ที่

เพจเฟซบุ๊ก : faddist

ทวีตเตอร์ : @pflhzt

Line ID : @hzn1709t

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 270 ครั้ง

6,557 ความคิดเห็น

  1. #6553 Look Pear Meigeni (@lookpear90) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 22:10
    หวงขนาดนี้ ขอเป็นแฟนซะทีเถอะคุณพี่วี
    #6553
    0
  2. #6393 <N-O> (@TaiNawansa) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 14:16
    แล้วสรุปชื่อเฟซเดิมของพี่วีแปลว่าอะไรอ่ะ
    #6393
    0
  3. #6392 <N-O> (@TaiNawansa) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 12:58
    คนชื่อ ทิว อีกแล้วเหรอ??
    #6392
    1
    • #6392-1 napa22 (@napa22) (จากตอนที่ 32)
      25 มีนาคม 2562 / 02:04
      ตัวละครเยอะไง ชื่อก็จะซ้ำๆ กันหน่อย 5555
      #6392-1
  4. #6372 The-ChaBae (@The-ChaBae) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 00:37
    ช่วงนี้พี่วีดูหวงน้องบ่อยมากเลยนะคะ
    #6372
    0
  5. #6239 KangFRung (@kamol-ang) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 11:35
    ความหวงนี้
    #6239
    0
  6. #6238 Midnight2602 (@enjoy262) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 04:26
    พี่วีโคตรหวงอ่ะบอกเลย
    #6238
    0
  7. #6237 Minsoek_Baozii69 (@xiumin_minsoek) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 03:45
    หวงเด็กว้อยยยย พี่วีนี่มันพี่วี่วันยันค่ำ
    #ทีมอ่านไม่รู้กี่รอบก็อ่านอยู่นั่นแหล่ะ
    #6237
    0
  8. #6236 ThangMelon (@ThangMelon) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 14:17
    อ่านอีกกี่ทีก้อสนุกจัง
    #6236
    0
  9. วันที่ 30 ตุลาคม 2560 / 19:54
    ความหวงนี้ หวงในฐานะไรดีคะ55
    #6124
    0
  10. #5808 Noknoy2525 (@Noknoy2525) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 22:37
    มือที่สามงานดีไหมคะไรท์
    #5808
    0
  11. #5807 Bambi-be (@beerlovegle) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 22:36
    ความห่วงนี้บอกเลยห่วงมากกกก
    #5807
    0
  12. #5760 Nongfernch (@finfinsocool) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 01:54
    สรุปตัดผมออกมาทรงไหนพี่วีได้ดูกระจกแล้วยังคะ555555
    #5760
    0
  13. #5750 elleonoell (@Minrt) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 00:50
    เขิงอะ พี่วี......
    #5750
    0
  14. #5720 noowiwie (@wiwie-nmk21) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 23:02
    จ้าาาาาา ความหึงหวงนี้ ~
    #5720
    0
  15. #5719 Timtha (@WIFE_ENGINEER) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 22:36
    โอ้ยยยย ใครมาอี้กกก
    #5719
    0
  16. #5718 littleant2208 (@littleant2208) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 20:35
    พี่วี หวงน้องมากเกินไปอ่ะป่าว 555 ทีเมื่อก่อนไม่เคยเป็น 555
    #5718
    0
  17. #5716 Kprk (@kie_pharungkool) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 16:57
    นี่เป็นพี่วีนี่ก็หึง หงุดหงิดแทนเลย5555555555
    #5716
    0
  18. #5714 nanuinanui (@nanuinanui) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 12:09
    เจอพี่วีเวอร์ชั่นนี้ลืมที่ด่าโลเลไม่ทันทีเดียว
    #5714
    0
  19. #5713 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 12:05
    หวงรุนแรงมาก น้องมาร์คก็ตีมึนใส่พี่เขาจังลูก
    #5713
    0
  20. #5712 bchp (@bchp) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 11:21
    อิพี่วีขี้หวงงง ว้ายย ฮ่าๆๆๆ
    #5712
    0
  21. #5711 _Mt_ (@kimboa_) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 08:55
    อิพี่วีโอ้ยๆๆๆๆชอบความหวงแหนของพี่เขา ฮือออ
    #5711
    0
  22. #5710 XX_TNT_XX (@Tennis007) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 08:40
    ทิว...ทิว....ทิว...พ่อกุมาโผล่ไรในนี้ฟร่ะ!5555 ผิดๆท่ดๆ
    #5710
    0
  23. #5709 SJom (@jjoam) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 08:00
    หมั่นหน้าพี่วีมากกก หวงแรงเบอร์นี้
    #5709
    0
  24. #5708 nameless>< (@Chicken19209) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 07:55
    สงสารอีพี่วี5555
    #5708
    0
  25. #5707 Paeng Jaa (@mtypaeng) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 07:19
    อะไรก็มาร์ค มาร์ค มาร์ค นะพี่วี โลกนี้มีชื่อเดียวหราาา เรียกจั๊งงง หมั่นไส้!!!
    #5707
    0