คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Shot Fic Assassination Classroom] คารุมะหมวกแดง(?) [Yaoi]

หนูน้อยหมวกแดงสุดซ่า คุณนายพรานสุดหล่อ และคุณหมาป่าสุดน่ารัก ให้ตายสิ เรื่องมันจะเป็นยังไงกันล่ะนั่น!!! [???x???x???]

ยอดวิวรวม

8,009

ยอดวิวเดือนนี้

45

ยอดวิวรวม


8,009

ความคิดเห็น


37

คนติดตาม


218
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  21 มี.ค. 58 / 09:29 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้



ที่ฟิคเรื่องนี้งอกออกมาอีก ต้องโทษความติ่งในตัวล้วนๆ ฟฟฟฟ


คราวนี้มาแนวนิทานค่ะ อยากแต่งแนวนิทานก่อนนอน(?)


หมวกสีแดงก็ต้องคู่กับคนผมแดงเนอะ #ไม่ใช่ละเธอ


อาจจะพิลึกไปบ้างเพราะแต่งภายในคืนเดียว (= =  )


แต่ก็หวังว่าจะชอบกันนะคะ ฟฟฟฟ


เรื่อง Pairing ขอไม่บอกค่ะ แต่ก็เป็นคู่ที่เราติ่งอยู่แล้วล่ะนะ 55555




 

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 21 มี.ค. 58 / 09:29

บันทึกเป็น Favorite







Title : คารุมะหมวกแดง(?)

Author : ป๋องแป้ง

Pairing : โปรดติดตามชม....

Warning : มันไม่เหมือนนิทานต้นฉบับ…..

 

 

 

ณ หมู่บ้านเล็กๆ ที่สงบสุขแห่งหนึ่งติดกับชายป่า ชาวบ้านต่างพากันทำสวนทำไร่ไปตามประสา เด็กเล็กๆ วิ่งเล่นกันไปมาพอให้หมู่บ้านไม่เงียบเหงา เต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข...


พลั่ก! ตุ้บ! ผัวะ!


มั้งนะ....?


เพียะ! โครม! เปรี้ยง! ตูม!(?)


สิ้นเสียงเอฟเฟ็คสุดท้าย ร่างบึกบึนนับสิบของเหล่านักเลงประจำหมู่บ้านก็ร่วงโครมกันเป็นทอดๆ ยังกะโดมิโน่ เหลือเพียงเด็กชายที่ดูจากลักษณะน่าจะเป็นวัยรุ่นแล้วคนหนึ่งยืนอยู่ท่ามกลางซากอะไรซักอย่างบนพื้น ใบหน้าหล่อติดจะน่ารักล้อมกรอบด้วยเส้นผมสีแดงเรียบลื่นที่น่าสัมผัส ดวงตาสีทองสวยที่ทอประกายสนุกสนาน รอยยิ้มร่าเริงแตะแต้มบนริมฝีปากบาง รูปร่างสูงโปร่งที่ดูดี และบนหัวของเขามีผ้าคลุมหัวสีแดงที่เข้ากับสีผมของเจ้าตัวคลุมไว้อยู่


ทุกสิ่งทุกอย่างของเด็กชายคนนี้ล้วนน่าหลงใหล....ถ้าไม่มีรอยเลือดที่กระเด็นประปรายตามใบหน้าและมือสวยๆ นั่นน่ะนะ



ชื่อของเขาคือ อาคาบาเนะ คารุมะ



ชาวบ้านต่างพากันให้ฉายาเขาว่า หนุ่มน้อยหมวกแดง


ซึ่งหมวกนั่น ทุกคนรู้ดีว่าสีของมันไม่ได้มาจากการย้อมสีเหมือนผ้าทั่วๆ ไป แต่เดิมมันก็เป็นสีขาวธรรมดาๆ แต่ไอ้สีแดงๆ ที่อยู่บนหมวกนั่นน่ะ...


เลือดของพวกนักเลงที่ไปหาเรื่องพ่อหนุ่มคนนี้ล้วนๆ -__-;;


 

“อา~ สนุกจังเลยนะ วันหลังมาเล่นกันใหม่นะ พี่ชาย~


เล่นกันใหม่พ่อ-ง!!!!


คารุมะพูดกับเหล่านักเลงที่ลงไปนอนวัดพื้นด้วยรอยยิ้มที่ยียวนส้นเท้าที่สุด ก่อนจะเดินออกจากจากซอกแห่งหนึ่งที่เป็นแหล่งชกต่อยชั้นดีของหมู่บ้าน มือแกะปมผ้าคลุมหัวของตัวเองออก แล้วเอามาเช็ดรอยเลือดบนใบหน้าจนสะอาดเรียบร้อยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น


ร่างโปร่งเดินกลับบ้านอย่างอารมณ์ดี เปิดประตูบ้านเข้าไปก่อนจะตวัดเท้าเตะปิดดังโครม ถอดผ้าคลุมวางพาดไว้บนเก้าอี้ ก่อนจะเดินเข้าไปในครัวเพื่อหานมสตรอเบอร์รี่กิน


“กลับมาแล้วเหรอ” เสียงเรียบๆ ติดจะเคร่งขรึมดังขึ้นข้างหลัง คารุมะส่งเสียงอือในลำคอกลับไป ก่อนจะเจอะนมกล่องดูด ไม่ได้สนใจจะหันไปมองญาติของตนอย่าง คาราสึมะ ทาดาโอมิเลยซักนิด คาราสึมะมองท่าทางแบบนั้นแล้วถอนหายใจอย่างระอา



“ฉันจะให้นายเอาของไปเยี่ยมคุณยายโคโระที่บ้านในป่าหน่อยนะ คารุมะ”



“หือ....คุณยายตัวเหลืองนั่นอะนะ?”



“เสียมารยาทน่า...” เสียงขรึมเอ็ดดุอย่างไม่ได้จริงจังมากนัก ก่อนจะหยิบตะกร้าที่ใส่ไวน์องุ่น พุดดิ้ง(?) เจลาโต้(??) และแอปเปิ้ลอีกสองสามลูกส่งให้คารุมะที่ทำหน้าเซ็ง คาราสึมะรู้ดีว่าคารุมะไม่ชอบที่จะไปเจอหน้าคุณยายโคโระเพราะจะถูกกวนประสาทจนไปไม่ถูกทุกที



แต่ครั้งนี้อีกฝ่ายท่าทางจะป่วยจริงไม่ได้โกหกเหมือนทุกที พอคิดจะไปเยี่ยม เขาก็ดันไม่ว่าง เหลือแต่คารุมะคนเดียวที่ไม่มีงานมีการทำ เพราะฉะนั้นถีบหัวส่งมันไปคงจะไม่เดือดร้อนอะไร


“เข้าใจละ เดี๋ยวเอาไปให้ก็ได้” คารุมะกลอกตารับคำด้วยความเบื่อหน่าย มือเรียวรับตะกร้าไปถือไว้ แล้วเดินออกมาหยิบผ้าคลุมมาคลุมหัวไว้เหมือนเคย


“อ้อ ฉันขอเตือน อย่าเดินออกนอกเส้นทางแล้วก็อย่าคุยกับคนแปลกหน้าล่ะ”


“คร้าบๆ~~” เอ่ยรับคำญาติผู้พี่ไป แต่มือที่กำลังผูกผ้าคลุมนั้นกลับแอบไขว้นิ้วไว้อย่างแนบเนียน คารุมะยิ้มมุมปาก นานๆ ทีได้ออกจากหมู่บ้าน มันก็ต้องสนุกให้เต็มที่สิ ใครจะทำตัวน่าเบื่อแบบพี่กัน


คารุมะก้าวเท้าออกจากบ้าน มือแกว่งตะกร้าไปมาอย่างไม่กลัวของข้างในหล่น (หล่นก็ช่าง เขาไม่สนใจอยู่แล้ว) ฮัมเพลงในลำคออย่างอารมณ์ดี และหวังว่าระหว่างทางจะมีโจรป่าโผล่มาให้เขาอัดเล่นซักคนสองคน



“อ้าว อาคาบาเนะคุงจะไปไหนเหรอจ๊ะ?” เสียงน่ารักดังขึ้นข้าง คารุมะหันไปยิ้มทักทาย โอคุดะ มานามิที่ส่งเสียงทักเขา ดูท่าร่างบอบบางตรงหน้ากำลังจะไปจ่ายตลาดแล้วเดินมาพบเขาพอดี


“พี่ให้ฉันเอาของไปเยี่ยมยายโคโระน่ะ โอคุดะซังจะไปจ่ายตลาดเหรอ?”


“ใช่จ้ะ แต่อาคาบาเนะคุงจะไปในป่าเหรอ ระวังตัวหน่อยนะจ้ะ” สีหน้ากังวลของเพื่อนสมัยเด็กทำให้คารุมะขมวดคิ้วด้วยความสงสัย โอคุดะสังเกตสีหน้าของอีกฝ่ายได้ จึงรีบเอ่ยเสริมเข้าไป


“คือฉันได้ข่าวว่ามีหมาป่าอาละวาดน่ะจ้ะ เลยเป็นห่วงนิดหน่อย”



“อ๋อ~ ไม่ต้องห่วงหรอก แค่หมาป่าฉันไม่กลัวหรอกน่า ขอบใจที่เตือนนะ” คารุมะยิ้มเป็นเชิงขอบคุณ โอคุดะพยักหน้านิดๆ ก่อนจะเอ่ยลาเพื่อนชายเดินเข้าไปในตลาด เมื่อเห็นอย่างนั้นคารุมะจึงเริ่มเดินต่อไปที่ทางเข้าป่า

 


 

คารุมะเดินเข้าป่ามาได้ซักพัก จากสว่างกลายเป็นมืดลงทันตาเห็น มีเพียงแสงที่เล็ดลอดใบไม้ลงมาเพียงนิดหน่อยพอให้เขาเห็นทางเท่านั้น เสียงแมลงและนกกระพือปีกทำให้บรรยากาศดูน่ากลัวไม่น้อยจนคารุมะเริ่มระแวงในอันตราย ฝีเท้าเริ่มก้าวเร็วๆ เพื่อให้ไปถึงจุดหมายเร็วๆ


เสียงฝีเท้าดังขึ้นมาจากอีกทาง ทำให้คารุมะรีบมองซ้ายมองขวาอย่างระมัดระวัง ก่อนที่เขาจะเห็นร่างของใครคนหนึ่งเดินตรงมาทางเดาด้วยฝีเท้าสม่ำเสมอ ท่าทางที่ไม่มีพิรุธทำให้เขาคลายความกังวลลง ในที่สุดคนๆ นั้นก็ปรากฏตัวออกมาและยืนอยู่ข้างหน้าเขา คารุมะหรี่ตามองคนตรงหน้าอย่างประเมินตั้งแต่หัวจรดเท้า


คนตรงหน้าสวมชุดนายพรานเรียบๆ ในมือข้างขวาถือปืนล่าสัตว์ สวมหมวกทับเรือนผมสีบลอนด์ทองสวย ดวงตาสีน้ำตาลคม จมูกโด่งรับกับใบหน้าหล่อเหลา ริมฝีปากเหยียดออกเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เขาดูแล้วขัดสายตา


“นายเป็นใครน่ะ?” คารุมะตัดสินใจเอ่ยถามไป ถอยหลังห่างจากอีกฝ่ายเล็กน้อยอย่างระวังตัว คนตรงหน้าเลิกคิ้วก่อนจะตอบกลับมาด้วยท่าทีสบายๆ


“ฉันชื่ออาซาโนะ กาคุชู เป็นนายพราน นายล่ะ มาทำอะไรในป่าคนเดียว”


“ฉันชื่ออาคาบาเนะ คารุมะ จะเอาของไปเยี่ยมคุณยายตัวเหลืองที่บ้านด้านใน” อาซาโนะพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะหุบยิ้มลงจ้องหน้าคารุมะด้วยสีหน้าจริงจัง



“งั้นนายก็รีบไปซะ ตอนนี้มีหมาป่าตัวหนึ่งจ้องจะจับคนกิน ถ้าไม่รีบไป นายจะถูกกินซะก่อน” คารุมะฟังแล้วถอนหายใจ วันนี้ทั้งโอคุดะซังแล้วก็หมอนี่ต่างก็เตือนเขาเรื่องหมาป่า หมาป่าแล้วทำไมกันเล่า เขาไม่เห็นจะกลัวเลย ระแวงกันไปเองจนน่าขำ เขาพยักหน้ารับไปส่งๆ ก่อนจะหันหลังเดินจากอีกฝ่ายมา


“ขอแนะนำด้วยความหวังดี”



คารุมะชะงักการเดิน หยุดฟังเงียบๆ


“ถ้าเจอหมาป่านั่น ให้หนีออกมาซะ ถ้าเข้าใกล้มัน นายอาจจะเสียใจก็ได้”


“ฉันถือว่าฉันเตือนนายแล้วนะ อาคาบาเนะคุง”


สิ่งที่เขาตอบกลับอาซาโนะ กาคุชูไป คือเสียงตอบรับที่ห้วนสั้นด้วยความเบื่อหน่าย และเขาไม่ได้สนใจคำเตือนของอีกฝ่ายเลยแม้แต่นิดเดียว

 


 

ในที่สุดคารุมะก็เดินมาถึงบ้านของคุณยายโคโระ ทันทีที่เขามาถึง สรรพสิ่งรอบข้างเหมือนจะเงียบลงไปดื้อๆ ลมหยุดพัด ไม่ได้ยินเสียงแมลงหรือเสียงนกอีกจนน่าแปลกใจ แต่คารุมะก็ไม่ได้คิดมากขนาดนั้น เขาเอื้อมมือไปเคาะประตูถี่ๆ จนน่าด่าว่าเสียมารยาท


รออยู่ซักพักก็ไม่มีคนเดินมาเปิดประตูให้ คารุมะขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะตัดสินใจ...


ถีบแม่-ง!!!


บานประตูเปิดออกดังผลัวะ ก่อนจะสะบัดไปฟาดกำแพงดังโครมอย่างไร้ความเกรงใจ คารุมะก้าวเข้าไปในบ้านด้วยสีหน้าเหมือนไม่ได้ทำอะไรผิด เขาวางตะกร้าที่ถือมาไว้บนโต๊ะ ก่อนจะส่งเสียงเรียกยายตัวเหลืองลั่นบ้าน แต่ก็ไร้เสียงตอบรับ เขาจึงตัดสินใจเดินเข้าไปในห้องนอน


คารุมะพบว่ามีร่างๆ หนึ่งนอนห่มผ้าห่มคลุมขึ้นมาปิดใบหน้า บนหัวอีกฝ่ายมีหมวกสำหรับใส่นอนสวมไว้ตามปกติของคนแก่


“ทำไมผมเรียกแล้วยายไม่ตอบล่ะ” เขาถามออกไปด้วยเสียงหงุดหงิด แต่ก็ต้องเลิกคิ้วกับเสียงที่ตอบกลับมา


“ยายเจ็บคอน่ะ...แค่กๆๆๆ”


ทำไมเสียงมันหวานแปลกๆ ไม่ใช่เสียงกวนประสาทของยายโคโระซะหน่อยนี่


ก่อนที่สายตาเขาจะเหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ตัว คุณยายริมฝีปากบางกระตุกยิ้มแล้วเอ่ยถามไปอีกครั้งหนึ่ง


“ทำไมยายหูยาวจัง?”


เขาว่าก่อนที่จะก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้เตียงอย่างเงียบเชียบ ร่างบนเตียงขยับเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับมา


“เอ่อ....มันเป็นเพราะอาการหวัดน่ะ”


คิดว่าเขาโง่รึไงกันไม่ทราบ อย่ามาดูถูกนักเรียนท็อป 5 ของโรงเรียนนะ...


“อ้อ...ถ้างั้น....”


ริมฝีปากแสยะออก มือเรียวทั้งสองข้างเอื้อมไปจับผ้าห่มผืนหนาก่อนจะกระชากอย่างแรงจนผ้าผืนใหญ่ตกไปอยู่ข้างเตียง พร้อมกับใบหน้าคนของคนบนเตียงที่ตกใจอย่างชัดเจน


“ทำไมผมของ คุณยายถึงมีสีฟ้าล่ะครับ~” คารุมะคลี่ยิ้มมองร่างตรงหน้าด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ เรือนผมสีฟ้าสวยที่ถูกมัดเป็นแกละสองข้างอย่างน่ารักน่าชัง ผิวขาวเนียนน่าสัมผัส ดวงตาสีเดียวกับเรือนผมกลมโตโดดเด่น ร่างกายบอบบางอ้อนแอ้นจนดูเหมือนผู้หญิง และที่ขาดไม่ได้คือ หูสีน้ำตาลที่กระดิกไปมานั่น


นี่น่ะเหรอหมาป่าที่ว่า...น่ากลัวตรงไหนกัน...


แบบนี้มันน่ารักเสียมากกว่าล่ะมั้ง?


น่าแกล้งชะมัด….


ไวเท่าความความคิด คารุมะทาบมือของตนลงบนเตียงกว้าง กักขังหมาป่าน้อยที่หน้าตาน่ารักไว้ในอ้อมแขนอย่างง่ายดาย ดวงตาสีฟ้าใสฉายแววหวาดผวา น้ำตาเอ่อคลออย่างน่ารังแก ก่อนจะพยายามผลักเขาออก แต่แรงกลับน้อยจนคารุมะแทบไม่สะเทือนใดๆ


“แทนที่นายจะกินฉัน จะกลายเป็นฉันกินนายแทนรึเปล่าหืม? คุณหมาป่า...” ดวงตากลมโตฉายแววหวาดกลัวมากขึ้นเมื่อได้ยินที่เขาพูด คารุมะอมยิ้มอย่างถูกใจก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปใกล้กับอีกฝ่ายมากขึ้นจนแทบจะชิด...


แอ๊ด...


เสียงประตูห้องนอนที่คารุมะว่าเขาปิดสนิทดีแล้วเปิดออก คารุมะตวัดสายตาไปมองผู้มาใหม่อย่างไม่ชอบใจ ก่อนจะเบิกตากว้างขึ้นนิดๆ เมื่อพบว่าคนที่เปิดประตูเข้ามา คือนายพรานหนุ่มที่เขาพบเจอระหว่างทางคนนั้น อาซาโนะ กาคุชูขมวดคิ้วเล็กน้อย คารุมะส่งยิ้มเย้ยให้อีกฝ่ายไปอย่างจะสื่อว่า


...หมาป่าน่ากลัวอะไรของนาย ฉันปราบได้ง่ายๆ ด้วยซ้ำ


เหมือนอาซาโนะจะรับรู้ถึงคำพูดทางแววตาของเขา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ถูกวาดขึ้นบนริมฝีปาก ก่อนจะเอ่ยประโยคหนึ่งออกมา ที่คารุมะถึงกับตาโตอย่างแปลกใจ


“นายจะนอนทำหน้าตาใสซื่อแบบนั้นไปถึงไหนกัน?”


ประโยคนี้ไม่ได้พูดกับเขา....หมายความว่ายังไง?


แคว่ก!!


คารุมะยังไม่ทันได้เอ่ยปากถาม เสื้อของเขาก็ถูกของมีคมบางอย่างกรีดจนขาด เขารีบก้มลงมองด้วยความงุนงง ก่อนจะสบกับดวงตาสีฟ้าที่มองมา...


แววตานั้น ไม่ได้ฉายถึงความหวาดกลัวอีกต่อไป...แต่มันเปลี่ยนเป็นมากเล่ห์


เขาเบิกตากว้างเมื่อถูกกระชากด้วยแรงที่มากกว่าจนลงไปกระแทกกับที่นอน มือทั้งสองข้างถูกดึงขึ้นไปอย่างแรง ก่อนที่คารุมะจะพบว่าเขาถูกมัดมือติดกับหัวเตียงจนดิ้นไปไหนไม่รอด!


“แผนเป็นไปได้ด้วยดีเลยนะ อาซาโนะคุง” ร่างบอบบางเห็นไปพูดยิ้มๆ กับอาซาโนะด้วยท่าทีสบายๆ


“นี่มันอะไรกันน่ะ!!” ร่างโปร่งตวาดถามเสียงกร้าว พยายามจะดึงมือตัวเองออกแต่ก็ต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดเมื่อเชือกที่มัดเขาไว้นั้นบาดผิวจนเลือดซิบ คารุมะตวัดสายตามองคนทั้งสองที่ตอนนี้กำลังยืนข้างกันมองมาที่เขาด้วยสายตาที่ชวนหวาดผวา


“ยังไงดีล่ะ ฉันชื่อนางิสะ ชิโอตะ อย่างที่นายว่าล่ะ ฉันเป็นหมาป่า” คนตัวเล็กที่ชื่อนางิสะยิ้มให้เขา แต่แววตานั้นมันเจ้าเล่ห์ไม่ได้เข้ากับรอยยิ้มเอาเสียเลย!!


“แล้วนี่มันอะไรกัน...นายเป็นนายพรานไม่ใช่รึไง!” คารุมะหันไปโวยใส่อาซาโนะที่ยืนยิ้มอยู่ข้างๆ นางิสะอย่างไม่มีท่าทีจะจับร่างข้างๆ ไปเหมือนนายพรานปกติเลยซักนิด


“ฉันขอบอก่อนว่านายพูดผิด หนูน้อยหมวกแดงจะกินหมาป่าได้ยังไง?”


“ตามนิทานน่ะ หมาป่าจะต้องกินหนูน้อยหมวกแดงน่ะถูกแล้ว...”


อาซาโนะคลี่ยิ้มก่อนจะวางปืนที่ถือมาตลอดไว้มุมห้อง คารุมะขมวดคิ้วมองอีกฝ่ายตาเขม็ง อาซาโนะที่เห็นสายตาแบบนั้นจึงคลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา รังสีอันตรายพอๆ กับนางิสะเมื่อตะกี้แผ่ออกมาจนคารุมะรู้สึกได้


ก่อนที่มือของเขาจะเอื้อมขึ้นหยิบหมวกบนหัว แล้วถอดออกวางไว้ข้างๆ กับปืนนั่น


คารุมะเบิกตากว้าง ปากอ้าค้างด้วยความตกตะลึง...


บ้าจริง...เขาพลาด พลาดขนาดหนัก!!!


ดวงตาสีน้ำตาลคมกริบที่มองมาทำให้คารุมะหนาวสะท้านไปทั้งร่าง


“แต่ก็ไม่จำเป็น.....”


อาซาโนะก้าวเข้ามายืนอยู่ข้างเตียง มือแกร่งเชยคางของเขาขึ้นสบตา พร้อมกับนางิสะที่ขยับตัวขึ้นคร่อมเขาด้วยท่าทีคุกคาม


ใบหูสีน้ำตาลที่เหมือนของนางิสะเผยให้คารุมะได้เห็นชัดเจน


“ไม่จำเป็น...ที่หมาป่าจะต้องมีตัวเดียวเสมอไปนี่....”


คารุมะกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ นึกสาปแช่งคาราสึมะที่ให้เขาเข้าป่ามาในวันนี้ ชะตาหนูน้อยหมวกแดงอย่างเขาคงจะขาดสะบั้นเสียล่ะมั้ง


แต่ในขณะที่เขากำลังจะปลงและยอมโดนกินอย่างหนีไปไหนไม่รอด คารุมะก็เกิดสงสัยขึ้นมา


“เดี๋ยวนะนายเป็นหมาป่า แล้วไปเอาชุดกับปืนนายพรานมาจากไหนไม่ทราบ


“นายพรานที่อยู่แถบชายป่าย้ายไปเมืองหลวง แล้วทิ้งชุดกับปืนนี่ไว้ที่บ้านน่ะ อาซาโนะคุงเลยเข้าไปหยิบมาใส่” นางิสะตอบยิ้มๆ มือเอื้อมไปปลดเข็มขัดของคารุมะออกอย่างสบายๆ ไม่รีบร้อน


“แล้วพวกนายรู้ได้ยังไงว่าฉันจะมาบ้านยายโคโระ ไม่งั้นนาย..นางิสะใช่มั้ย จะมาดักรอฉันได้ยังไง?”


“ตอนที่นายคุยกับญาติ พวกฉันเกาะอยู่ข้างหน้าต่างน่ะ~” พอได้ฟังอย่างงั้น คารุมะถึงกับหน้าเหวอไปเลย


สตอกเกอร์!!! โรคจิต โรคจิตชัดๆ!!!


ยายโคโระนั่นไปไหน?” นางิสะหัวเราะแหะๆ อย่างน่ารักน่าหมั่นเขี้ยวจะเป็นแบบนั้นถ้าเขาไม่ถูกมัดติดหนึบอยู่กับหัวเตียงแบบนี้


“ฉันบอกยายโคโระว่าที่เมืองทางเหนือมีเทศกาลขนมหวาน แล้วยายก็บินไปเลย”


ไอ้ยายบ้า!! ไอ้ปลาหมึกตะกละ!! ไอ้หนวดเทนทาเคิล!! ไหนบอกว่าป่วยไงวะ!!!


“เอาละ เลิกสนใจเรื่องไร้สาระกันดีกว่านะ


“เดี๋ยวคำถามสุดท้าย!


หมาป่าทั้งสองหยุดนิ่งรอฟังคำถามจากคนตรงหน้าที่มองพวกเขาด้วยสีหน้าไม่แน่ใจ


“แล้วทำไมถึงต้องเป็นฉัน วันนึงคนเข้าป่ามาตั้งหลายคน ทำไมถึงเป็นฉันคนเดียว?” อาซาโนะและนางิสะหันมามองหน้ากินยิ้มๆ ก่อนจะทอดสายตามองคารุมะอย่างเอ็นดู


“ตอนนั้นฉันกับนางิสะแอบเข้าไปในหมู่บ้านของนาย แล้วก็เจอนายเดินอยู่ในหมู่บ้าน” อาซาโนะพูดหยุดไว้แค่นั้น นางิสะจึงเป็นคนพูดต่อ


“แค่พวกเราเห็นเส้นผมของนาย ดวงตาของนาย ใบหน้าของนาย และรอยยิ้มของนาย”


ริมฝีปากของสองหมาป่าประทับจูบลงบนแก้มทั้งสองข้างของคารุมะเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นยิ้มให้ร่างบนเตียงอย่างอ่อนโยน แล้วเอ่ยขึ้นพร้อมกัน


“แค่นั้นก็มากพอที่จะทำให้พวกเรารักนายแล้ว”


ใบหน้าขาวเนียนขึ้นแดงก่ำไปจนถึงใบหูกับประโยคสารภาพรักที่ไม่ทันได้ตั้งตัว น่ารักน่าเอ็นดูจนอาซาโนะและนางิสะอดไม่ได้ที่จะก้มลงไปลิ้มรสความหอมหวานตรงหน้า


อาซาโนะและนางิสะหลงรักคารุมะตั้งแต่ที่แอบลอบเข้าไปในหมู่บ้าน และเฝ้ารอคอยที่ได้จะพบกัน


ซึ่งหลังจากนี้ พวกเขาจะไม่จำเป็นต้องมองอีกฝ่ายข้างเดียวอีกต่อไป


หลังจากนั้นหมาป่าทั้งสองตัวก็จัดการร่วมมือกันถ่ายทอดความรักของพวกเขาแก่หนูน้อยหมวกแดง ไล้เลีย ขบกัด ดูดกลืน ฝากฝังความเป็นเจ้าของไว้ในร่างกายของเด็กหนุ่ม ทั่วทั้งร่างกายโปร่งบาง หมาป่าทั้งสองได้จัดการครอบครองไว้ทั้งหมดสิ้น


ให้ร่างในอ้อมกอดนี้เป็นของพวกเขาเท่านั้น....ตลอดไป



 

บทส่งท้าย

คาราสึมะ ทาดาโอมิ เดินวนไปวนมาอยู่ทั่วบ้าน ใบหน้าคมเข้มฉายชัดถึงความเคร่งเครียดและกังวลจนยืนไม่ติดที่ สายตาเหลือบมองนาฬิกาก่อนจะถอนหายใจออกมา


นี่ก็ดึกมากแล้ว ทำไมคารุมะยังไม่กลับมาซะที


ยิ่งคิดยิ่งเป็นกังวลจนปวดหัว แต่ก่อนที่เขาจะหมดความอดทนวิ่งออกไปตามหาญาติของตน เสียงเคาะประตูหน้าบ้านก็ดังขึ้น จนเขาต้องทำใจเย็นๆ เดินไปเปิดประตูให้แขกยามวิกาล


คาราสึมะขมวดคิ้วแน่น เขาไม่เคยรู้จักคนตรงหน้ามาก่อนแน่ๆ


เขาไม่เคยรู้จักผู้ชายที่มีเรือนผมสีน้ำตาลเข้มที่เซ็ตเป็นทรงอย่างดูดีแต่ดันสวมหมวกทับไว้ ใบหน้าที่หล่อเหลาแฝงความเป็นผู้นำอย่างชัดเจน ดูน่าเกรงขาม และมีรอยยิ้มอ่อนโยนที่ไม่น่าเชื่อถือแบบนี้แน่ๆ


“คุณใช่คุณคาราสึมะ ทาดาโอมิรึเปล่าครับ?” เสียงทุ้มเอ่ยออกมาจนเขาต้องหยุดความคิดของตัวเองไปชั่วครู่ ก่อนจะพยักหน้าตอบรับคนตรงหน้าไป


“ใช่ครับ คุณมีธุระอะไรกับผมรึเปล่า”


“คุณเป็นญาติกับอาคาบาเนะ คารุมะคุงใช่มั้ยครับ?”


“อา...ใช่ครับ ถ้ามีธุระกับคารุมะ เขายังไม่กลับมานะครับ”


อีกฝ่ายส่ายหน้าน้อยๆ ปฎิเสธคำพูดของเขา คาราสึมะขมวดคิ้ว ถ้าไม่ได้มาหาคารุมะ แล้วมาทำไม?


เหมือนคนตรงหน้าจะรู้ความคิดของเขา จึงเริ่มพูดจุดประสงค์ของตนเองออกมา



“ผมชื่อ อาซาโนะ กาคุโฮ’….

 

 

“จะมาสู่ขอคารุมะคุงไปเป็นลูกสะใภ้น่ะครับ เผอิญว่าลูกผมกับคารุมะคุงได้เกี่ยวดองกันอย่างแนบชิดทางพฤตินัยไปแล้วน่ะครับ”


คาราสึมะนิ่งไปชั่วขณะเหมือนถูกกระทะฟาดหัวแรงๆ จนสมองช็อต...


“ว่าไงนะ!!!!

 

 

End. (จบเหอะ......)

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

เป็นนิทานที่... แม่ยกนางิสะเคะอย่าปาขวดใส่เรานะ ฟฟฟฟฟ

อยากรังแกคารุมะเฉยๆ + อยากยำอะไรบางอย่างค่ะ เลยกลายเป็นเรื่องนี้

จากเท่าที่ดู แม่ยกกาคุชูคารุมะแอบเยอะนะเนี่ย เราฟิน 5555 มีเพื่อน ไม่โดดเดี่ยวละ

เรื่องนี้แต่งด้วยแรงติ่งภายในคืนเดียว ถ้าตรงไหนแปลกก็ขอโทษด้วยนะคะ U___U

มาจิ้นแดงเคะไปด้วยกันเถอะค่ะ!!! #โบกป้ายอวย

ปล. ถ้าไม่ขี้เกียจ...ซินเดอเรลล่าอาจจะตามมา #อย่าได้หวังอะไรจากเรา ฟฟฟ


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ แป้งก้อนกลม จากทั้งหมด 14 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

37 ความคิดเห็น

  1. #37 Merlin 2448 (@Pzimz) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 10:02
    What the!!!!

    เดี๋ยวนะ แล้วกาคุโฮก็จะเอาคาราสึมะไปใช่ม้ย!!!!
    #37
    0
  2. #36 tawkang (@tawkang) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 20:27
    แงงง ชอบบบบ
    ให้นางเคะเถอะให้นางิสะเมะนี่คือดีย์
    #36
    0
  3. #35 Writer Yonaka (@pattyiscay16753) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 08:13
    อายยยสนุกกก
    #35
    0
  4. วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 02:01
    กว่าจะหาแนวนี้ได้หาแทบตายยย ฮรือออออ ขอบคุณที่แต่งนะคะQWQ!!//กราบ
    #34
    0
  5. วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 15:58
    ตะไมเราอ่านม่ายด้าย ฮือQ[]Q
    #33
    0
  6. #32 241048 (@241048) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 13:03
    สนุกค่ะ
    #32
    0
  7. #31 Causeeverything (@chaoticy) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 19:55
    ขอบคุณที่แต่งนะคะะ ชอบมากเลยย
    #31
    0
  8. #30 momo548213 (@momo548213) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 05:38
    อ็ากกกกกกกกกกกกกกฝินนนนนเวอ์คะไรท์อิอิอิ
    #30
    0
  9. #29 Zistar (@novelheart) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 19:12
    แม่เจ้า!!! นางิเมะ คารุโดนรุม นี่มัน 3p บ้าไปแล้วววว เร้าใจค่ะ 5555
    #29
    0
  10. วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 20:43

    ดีมากกกกก ฟินไปอีกกกกก

    #28
    0
  11. #27 080062 (@080062) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 07:54
    โถ่หนู..อุ๊ย.ไม่สิหนุ่มน้อยหมวกแดงผู้แข็งแกร่งจะกินหมาป่า แต่ดันถูกกินซะเอง .....ให้พ่อมาสู่ขอซะด้วย.อิอิ
    #27
    0
  12. #26 SUNOBA (@OTAKUYaoi) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 09:16
    นางิร้ายกาจ จากเคะเป็นเมะเฉย
    #26
    0
  13. #25 รัน
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 14:39
    555 ขำตอนสุดท้ายอ่ะค่ะ 555
    #25
    0
  14. วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 08:17
    นางิสะเมะ นี่ไม่ได้มีเราคิดคนเดียวใช่ไหมมม คารุมะอร่อยสินะคะ
    #24
    0
  15. วันที่ 29 เมษายน 2560 / 01:40
    เรานี่ร้องห๊ะ!! กันเลยที่เดียวคะ... ฮาคุโซซังคะ... เร็วเกินไปละเขาพึ่งกินกันเองนะคะ... 
    #23
    0
  16. #22 Lovely Lonely
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 19:01
    กรี๊ดดดดดดดดดดดด >/////////<

    น่ารัก น่ารักมากๆๆๆๆๆๆค่ะ

    คารุมะคุงงงงง นึกภาพออกเลยค่ะ ตอนที่คารุมะหน้าแดง

    นางืสะรุกล่ะๆๆๆๆๆๆๆ//อวยอย่างแรงค่ะ

    อาซาโนะก็เจ้าเลห์ได้ใจจริงๆค่ะ><
    #22
    0
  17. #21 Tari (@myidme) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2559 / 08:56
    ตอนแรกก็เฉยๆคู่นี้อะ พอเห็นแล้วก็...เห้ย มันก็ได้นิหว่าาา ติดเบย
    #21
    0
  18. #20 popularword (@popularword) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 มกราคม 2559 / 22:51
    เพิ่งจะมาอ่านค่ะ...อ่านเเล้วอยากให้มี"ซินเดอเรลล่า"ด้วยเลยค่ะ
    #20
    1
    • 6 มกราคม 2559 / 17:56
      เรามีแต่งซินเดอเรลลาไว้ในรวมฟิคสั้นห้องเรียนนะคะ แต่เป็นคู่มาเออิโซผสมคารุนางิกะเร็นกาคุค่าาา (^???^ )
      #20-1
  19. วันที่ 9 พฤศจิกายน 2558 / 19:09
    ดีมาก ดีมาก ดีงามมากๆค่ะ!!

    ยังไงแล้ว แดงก็ต้องเคะล่ะเนอะ!!?
    #19
    0
  20. #18 hhantrz (@hana124) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 19:08
    3พรี~~~~อมก.!!!นานๆจะเห็นนางิเสะรุกวุ้ย!!!!! คารุมะเป็นเคะที่น่ารักมาก-/////-
    #18
    0
  21. วันที่ 24 มิถุนายน 2558 / 21:21
    คารุมะเคะ!!! OMG! นี่แหละสิ่งที่ต้องการ!!!
    #17
    0
  22. วันที่ 20 มิถุนายน 2558 / 16:08
    //โบกป้ายแดงเคะอย่างเป็นทางการ
    โถ..คารุมะ..ไม่เป็นไรนะ..อย่างน้อยก็มีสามีตั้งสองคน..#อร๊ายยย
    #16
    0
  23. #15 เขื่อนน้ำ (@ploy-0825092183) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2558 / 09:23
    กริ๊ดดดด 3P มันเป็นอะไรที่ดีงามเเละฟินมากค่ะ~ #ฟินมากกกกกกตั้งเเต่ตอนที่คารุมะถูกมัดมือเเล้ว //q// #ขอให้เเต่ง3Pคู่นี้อีก คือตอนเเรกคิดว่าจะเเต่งให้คารุมาเป็นเมะเเต่อ่านไปอ่านมานางมันเป็นเคะซึนชัดๆ #โฮกกกกกกหมีจะไม่ทนทำหน้าจริงจัง ส่วนนางิสะโพล่มาอย่างเคะกลายเป็นเมะ พลิกล๊อกมาก เเต่อยากให้กาคุโฮคู่กับคาราสุมะด้วย มันจะเป็นอะไรที่ดีงามมากค่ะ~ #ชูป้ายอวย #ไรเตอร์เเต่งได้เมพมสกเลยค่ะชอบมาก /คารุมาเคะคือดีงาม #เบลอๆขอความนี้ไปย์ #หลบมุมโม่ยสามคนนี้โฮ~ /ว่าเเต่สินสอดเท่าไร #ว๊อท! #พอวางกาว
    #15
    1
    • #15-1 เขื่อนน้ำ (@ploy-0825092183) (จากตอนที่ 1)
      24 พฤษภาคม 2558 / 09:31
      ปล.ถ้าดีคู่อิโซไกกับมาเอฮาระจะฟินกว่สนี้ /กำเดา ยังไม่จบ #เอาไปเก็บๆ

      แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 24 พฤษภาคม 2558 / 09:35
      แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 24 พฤษภาคม 2558 / 09:36
      แก้ไขครั้งที่ 3 เมื่อ 24 พฤษภาคม 2558 / 09:38
      #15-1
  24. #14 yugijudai (@0868864816) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2558 / 01:28
    เสียดายอาที่ฟิคนางซินคารุไม่ได้เป้นเคะ
    #14
    0
  25. วันที่ 11 พฤษภาคม 2558 / 02:44
    ชอบบบบบ */////* หัวแดงเคะนี่มันน่ารักสุดๆไปเลยค่ะ ดื้อๆ ซึนๆ น่าแกล้งมาก...
    ทำเป็นเก่งจะกินหมาป่า ไงล่ะๆๆๆ เจอหมาป่าx2กินตัวเองกลับซะเลย 5555 น่ารักไม่ทนนน แต่งแบบนี้อีกเยอะๆนะคะไรท์เตอร์ โอเมก้ากู้ดจ๊อบ! >////<)b
    #13
    0