BEST WIFE | KOOKMIN | #เบสเมียกุกมิน ♡

ตอนที่ 3 : เบสเมียกุกมิน|03 🌹

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2544
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 273 ครั้ง
    24 ส.ค. 61






เบสเมียกุกมิน|03






I know but I was not ready to accept the fact

ฉันรู้ แต่ฉันยังไม่พร้อมยอมรับความจริง














         เป็นเวลาดั่งประจำทุกวันที่เขาต้องตื่นแต่เช้าเพื่อไปทำงานยามเสียงเตือนจากนาฬิกาปลุกจีมินลุกขึ้นนอนอย่างไวแต่ก็หันมาพับที่นอนเสียก่อนแล้วค่อยลุกไปชำระร่างกาย


          อาบน้ำเสร็จเตรียมจะเข้าไปปลุกสามีแต่ก็หยุดกึก จองกุกออกจากบ้านไป3วันแล้ว อยากจะตบปากตัวเองที่ไล่จองกุกออกไปแบบนั้น ถึงยังไงก็เป็นเขาเองที่มานั่งห่วงแบบนี้ 3วันที่ไม่รับรู้อะไรเกี่ยวกับจองกุกเลยสักนิด ไลน์ไปหาก็ไม่ตอบโทรไปก็ไม่คิดจะรับมัน เขาสิ้นคิดเเล้วว่าตามอีกคนกลับบ้านยังไง



            จองกุกกลับบ้านรึเปล่านะ?เผื่อจะไปหาคุณแม่ 



           ว่าแล้วรีบต่อสายหาคนบางคนทันที



           “สวัสดีครับ..เอ่อพี่โซมี..นี่จีมินเองนะ”



           “รู้แล้วจ่ะ..ช่วงนี้เป็นยังไงบ้าง”



           โซมีหรือจอนโซมีพี่สาวแท้ๆของจอนจองกุก


             “สบายดีครับ..แล้วพี่โซมีล่ะ”


             “พี่ก็เรื่อยๆน่ะ”


             “พี่โซมี..จองกุกได้กลับไปบ้านบ้างรึเปล่าครับ”


              “จองกุกน่ะหรอ ไม่เลย..ไม่รู้ไปหมุดหัวอยู่ที่ไหน”


             “อา..งั้นหรอครับ ขอบคุณนะครับงั้นจีมินวางก่อนนะครับเดี๋ยวต้องไปปลุกมุลกับมินแล้ว”


            “โอเคจ่ะ”



           ติ๊ด!



         “เฮ้อ..”


        
         ถอนหายใจเฮือกยาว น้ำเสียงที่พี่โซมีพูดอาจจะไม่ได้ดูนิ่มนวลและไม่ได้ดูแข็งกระด้างจนเกินไปเธออาจจะดูใจร้ายในสายตาใครแต่พี่โซมีคือคนที่ใจดีที่สุดในครอบครัวเลยนะ เขารู้ว่าพี่โซมีคงรู้เขาทะเลาะกับจองกุก แต่เธอเลือกที่จะไม่ถามไม่ยุ่งใดๆ มีครั้งหนึ่งที่เขาทะเลาะกับจองกุกเขาโทรไปหาเธอขอร้องอ้อนวอนให้เธอพูดกับจองกุกให้หน่อย เธอยอมช่วยตามคำขอแต่เธอบอกกลับบอกกับเขาว่าปัญหาเราไม่มีใครช่วยได้นอกจากตัวเราเอง  



           ไม่รู้ปัญหานี้ จองกุกเป็นคนสร้างมันขึ้นมาหรือเป็นเขาเองกันแน่ที่เป็นคนทำให้มันแย่กว่าเดิม




              




           “พี่จีมินคะ ผอ.เรียกพี่ให้ไปห้องปกครองค่ะ”



           “งั้นหรอ ขอบคุณที่บอกนะโชอา”





           จีมินใจเต้นสั่นระไม่รัวเมื่อน้องที่ทำงานด้วยบอกผอ.เรียกพบเขา ก้าวเท้าอย่างเร็วกลัวว่าผู้มีอำนาจทางการทำงานอย่างผอ.จะรอนาน เดินไปใจก็คิดไปเรื่อยเปื่อยว่าเขาจะโดนเรื่องอะไรรึเปล่าและแน่นอนว่าการที่โดนผอ.เรียกมันไม่ใช่เรื่องดี



          ก๊อก ก๊อก ก๊อก



         “เข้ามาเลยปาร์คจีมิน”


              
               Jimin part.



         เมื่อได้รับคำอนุญาตแล้วผมเปิดประตูอย่างแผ่วเบาและปิดมันลงด้วยเหมือนตอนเปิด ผมไล่สายตาดูพบว่าคนในห้องมีผอ.และผู้ปกครองหนึ่งซึ่งเป็นผู้ปกครองในเด็กห้องของผมเองกำลังทำหน้าเครียด พอผมสบตาเข้ากับผู้ปกครองคนนั้นเธอตะโกนถามผมเสียงดังและทุบโต๊ะดังปั่ก! และปากระดาษใส่หน้าผมอย่างจัง ผมเองก็ได้เสหน้าหนีเผื่อปลายกระดาษจะทำให้บาดเจ็บ



              ปั่ก!



              “แหกตาดูว่าไอ้รอยที่หลังลูกฉันมันคืออะไร!!”



              “คุณแม่คะ คุณแม่ใจเย็นๆก่อนนะคะ”



              ผอ.พยายามเกลี้ยกล่อมพยายามทำให้ผู้ปกครองคนนี้ใจเย็นลงแต่เปล่าเลย เธอเริ่มอาละวาดมากขึ้น



               ผมก้มลงเก็บกระดาษที่ผู้ปกครองคนนี้ปาใส่หน้า เธอลงทุนที่จะปริ้นมันออกมาด้วยซ้ำ ในกระดาษเท่าเอซีปรากฎรูปรอยยาวด้านแผ่นหลังของเด็กน้อยที่เป็นนักเรียนในห้องของผมเอง มันยาวเหมือนถูกไอตีเข้าจนเป็นรอยพร้อมรอยเล็บเต็มแผ่นหลังของเด็กน้อย ผมทำหน้างงสาบานได้เลยว่าผมไม่คิดที่จะตีเด็กหรือทำร้ายเด็กในห้องแน่นอน



              “ผอ.คะ นโยบายโรงเรียนนี้อนุญาตให้ครูตีเด็กด้วยหรอคะ?!”



              “...เอ่อไม่..ไม่ค่ะ”



              จริงอย่างที่ผอ.ว่าจริงๆนโยบายหรือกฎของโรงเรียนไม่อนุญาตให้ครูตีเด็ก ต้องเข้าใจด้วยว่าโรงเรียนนี้อินเตอร์มีแต่พวกคนรวยส่วนมากที่จะนำลูกหลานของตนเข้ามาอยู่ในโรงเรียนนี้



             ไม่ต้องสงสัยว่าผมรวยหรอ? เปล่าหรอก ถ้าคุณครูท่านใดมีบุตรและเรียนอยู่ในโรงเรียนนี้จะได้ส่วนแบ่งจ่ายครึ่งหนึ่งซึ่งทางโรงเรียนเป็นคนจ่ายให้เรียกง่ายๆว่าเหมือนออกแค่ครึ่งเดียว



              จนเธอเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าผมและตบเข้าที่ใบหน้าผม มันแรงจนใบหน้าเสหันอีกข้าง มันชา..ชาเหมือนใจผมตอนนี้



            “เป็นครูประสาอะไร!ไม่ดูแลเด็กฉันจะเอาลูกฉันย้าย!”



           “คุณแม่ครับ..ผมไม่ได้เป็นคนทำอะไรน้องจริงๆ ผมไม่เคยคิดที่จะตีลูกของคุณแม่เลยนะครับ-”


          “อย่ามาตอแหล! คุณครูคิดว่าฉันเป็นคนทำงั้นหรอคะ? กลับบ้านมาอาบน้ำให้น้องแต่น้องต้องร้องไห้เพราะมีรอยแผลบนตัว คุณจะรับผิดชอบยังไงคะคุณครูปาร์คจีมิน” 

 
         เธอพูดเสียงดังฟังชัด ผมไม่รู้จะทำยังไง ได้แต่ยืนเกร็งกำมือแน่นด้วยความประหม่าและคิดกับตัวเองว่าจะเอายังไง ซึ่งเขาเองเป็นครูประจำชั้นและจะมีครูผู้ช่วยอีกหนึ่งคนรวมถึงครูอังกฤษด้วยหนึ่งคน



         “คุณแม่คะ คุณแม่ใจเย็นๆก่อนนะคุณครูจีมินเป็นครูประจำชั้นแต่จะมีครูอีก2ท่านซึ่งดูแลในส่วนนี้ด้วยเดี๋ยวผอ.จะเรียกมาพบนะคะ ยังไงทางเราจะรับผิดชอบให้มากที่สุดค่ะ”



         “งั้นหรอคะ ส่วนเรื่องที่ลูกฉันถูกตีจนเป็นแผลขนาดนี้ฉันขอความรับผิดชอบจากคุณครูจีมินด้วยค่ะ”


         เธอพูดอย่างยียวนฉีกยิ้มส่งมาให้แต่รอยยิ้มนั่นใครๆดูก็รู้ว่ามันหลอกหลวง



         “ครับ..”




                  



         “เฮ้อ…”



        ผมถอนหายใจเมื่อวันนี้ถึงบ้านเร็วกว่าปกติ ตั้งแต่มีเรื่องน่าปวดหัวเมื่อตอนกลางวันผมก็โดนพักงานทันทีเป็นเวลา1เดือนเต็มๆ สรุปแล้วรอยตีบนตัวเด็กคนนั้นคือคุณครูอังกฤษเป็นคนทำเขาบอกกับเราว่าเด็กคนนี้ดื้อมากตอนในคาบเรียนของเขาแถมยังแกล้งเพื่อนและไม่นั่งกับที่เขาเลยลงมือตีเอาไม้บรรทัดตีที่หลังเขาบอกว่าไม่ได้ตีแรงอะไรมากน้องก็ไม่ได้ร้องเขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตีจนน้องเป็นรอยขนาดนี้ส่วนรอยขีดข่วนบ้าอะไรเขาบอกไม่ได้เป็นคนไปยุ่ง 



            นิสัยรวมๆของครูคนนี้ผมว่านิสัยดีเลยทีเดียว เขาเป็นคนรักเด็กมากๆด้วยเอ็นดูเด็กชอบเสียงหัวเราะเสียบสดใสของเด็ก เหมือนกันผมเลยแหะ ฮ๊ะๆ ผมไม่เชื่อมากนักที่เขาเป็นคนตีจะมันขึ้นรอยขนาดนี้ แต่ก็โดนไล่ออกไปตามระเบียบเพราะผู้ปกครองจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุดส่วนผม เธอบอกว่าผมดูแลเด็กในห้องได้ไม่ดีไม่เอาใจใส่ไม่ดูแลซึ่ง มันไม่ใช่เลยด้วยซ้ำ ผมเลยถูกพักงานไป1เดือนเต็มๆ




          ส่วนซอนมินกับซอนมุลจินยองบอกกับผมไว้แล้วว่าจะไปรับเองให้ลูกกลับพร้อมเขาตอนนี้คงจะเสียเวลาเรียนเปล่าๆ



          ผมนั่งแท็กซี่กลับมาบ้าน พอถึงบ้านเท่านั้นแหละรีบอาบน้ำชำระร่างกายให้สะอาดตอนนี้เลยมานอนที่เตียงโง่ๆอยู่นี่ไง




          ผมนอนราบมองเพดานคิดถึงเรื่องที่ตัวเองทะเลาะกับจองกุกหลายวันก่อน ทั้งคำพูดที่เสียดแทงหัวใจ การกระทำที่ไม้แม้จะชายตามองว่าทำให้ผมเจ็บแค่ไหน ไม่คิดว่าจะแม้จะยื่นมือมาช่วยหรือถามสักคำว่าเป็นอะไรรึเปล่า


          ไม่มี...สักคำ…



          จนป่านนี้ก็ยังไม่กลับบ้านพอลูกถามผมต้องตอบว่าป๊าของเขาไปหาคุณย่าแต่ความจริงแล้ว...ไปหาที่บำบัดจิตใจอยู่ล่ะมั้ง 


           End jimin part.



            ติ๊ง~!


            ติ๊ง~!


            ติ๊ง~!


           ติ๊ง~!


           เสียงข้อความจากโทรศัพท์ดังยิกๆจีมินหลุดออกจากภวังค์ความคิดของตัวเองจึปากด้วยความรำคาญ ใครกันที่ส่งมายิกๆขนาดนี้



            ‘จีมิน’


            ‘แกบอกฉันทีว่านี่ไม่ใช่สามีที่รักของแก’


           ‘ส่งรูปภาพแล้ว’


           ‘ส่งรูปภาพแล้ว’



            เหมือนมีอะไรมาตบหน้าอย่างจังภาพที่จินยองส่งมาคือจองกุก..สามีของเขากำลังยืนจูบกับใครไม่รู้ที่หน้าห้องคอนโดที่ไหนซักแห่งหนึ่ง 


             มือไม้เริ่มสั่นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนมือที่เคยจับโทรศัพท์เริ่มสั่นมากขึ้นหอบหายใจเหมือนคนกำลังจะขาดใจ อยู่ๆดีๆขาแข้งก็รู้สึกอ่อนปลวกเปลียกจีมินทรุดลงกับพื้น เขายังไม่ร้องไห้ เขากำลังช้อคกับภาพบ้าๆที่จินยองส่งมา ได้แต่ภาวนาให้จินยองบอกทีว่าผิดคนว่ามันไม่ใช่ แต่เสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินทำเขาแทบจะปฏิเสธไม่ได้ เสื้อที่เขาเป็นคนซื้อให้จองกุกเองกับมือ เป็นคนเลือกเองกับมือ บอกเขาทีได้มั้ยว่ามันไม่ใช่ พระเจ้า...ช่วยเห็นใจเขาด้วยเถอะนะ…



              ‘ทำไมอ่านแล้วไม่ตอบ’


              ‘แกไหวมั้ยให้ฉันไปหารึเปล่า’


              ‘จีมิน’


              Rrrrr Rrrrr


              ยังไม่ทันจะตอบรับข้อความที่น้องชายตัวเองส่งมาหน้าจอปรากฎรายชื่อโทรศัพท์ว่าใครโทรมาเสียงสั่นของโทรศัพท์เหมือนกับใจเขาที่สั่นระรัวเพราะความรู้สึกที่เจ็บปวดมันเสียดแทงลึกเข้าในใจ


              กดรับสายอย่างไม่รีรอ


              ‘[จีมิน แกไหวรึเปล่าให้ฉันไปหามั้ย]’


              น้องชายเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงเขารู้ว่าจีมินเป็นคนอ่อนแอง่ายเจ็บง่ายทำอะไรถึงดูน่าเป็นห่วงไปเสียหมด


               “ไม่เป็นไรฉัน..ฉันโอเค”


              ‘[แกโกหกคนไม่เก่งหรอกนะจีมิน]’


              “อือ”

   
             ‘[ฉันอยากกลับไปกอดแกจัง]’


             “อึก..อือฉันก็อยากกอดแก อยากกอดมากๆเลย”


             ‘[ให้ไปหาเลยมั้ยด้วยมุลกับมินฉันลาให้]’


             “ไม่ต้องมา ฉันโอเค รอเลิกงานแกค่อยมาดีกว่าเสียเวลาเปล่าๆ”


              ‘[สำหรับแกฉันไม่เคยเสียเวลา ตามใจแกแล้วกัน]’


              “อือ”


             ‘[รูปน่ะพี่โฮซอกคนส่งมาให้ฉันดูพี่เขาไม่กล้าส่งให้แกกลัวแกคิดมาก แต่ฉันไม่อยากให้พี่ฉัน-]’


             “อย่าเพิ่งพูดเรื่องนี้เลย”



           ‘[ขอโทษ ฉันต้องวางแล้วมีอะไรโทรหาฉันไม่ก็พี่โฮซอกนะ ฉันรักแกนะ]’


                
          “รู้แล้ว ฉันก็รักแก”



          ติ๊ด!



          จินยองวางสายเขาไปแล้ว ไม่อยากร้องไห้อีกแล้วไม่อยากเสียน้ำตาให้กับคนเดิมๆอีกแล้ว พยายามแล้วพยายามแล้วจริงๆเขาพยายามที่จะไม่ร้องมันเเล้ว ทำไมเขาต้องรักจองกุกมากขนาดนี้ ทำไมต้องรักคนที่ไม่แคร์แม้กระทั่งลูก ทำไปได้ยังไง ทำได้ยังไง…



            แค่เรื่องงานเขาจะเครียดบ้าตายอยู่แล้วยังต้องมาคิดเรื่องบ้าๆพวกนี้อีก บอกทีต้องทำยังไงให้มันออกจากบ่วงความคิดเขาสักที




            หยิบโทรศัพท์เครื่องเดิมที่เคยคุยกับน้องชายตัวเองไปไม่นาน กดต่อสายโทรหาสายคนที่เขารักมากที่สุดในชีวิต




             ‘[ฮัลโหลจีมิน ว่าไงลูก]’



             น้ำเสียงที่ดูอบอุ่นของคนเป็นพ่อทำให้ระเบิดน้ำตาออกมา 



              “...ฮึก...พ่อครับ…ฮึก”



              ‘[จีมินเป็นอะไรลูก ร้องไห้ทำไม]’



              “ฮึก...พ่อ...เขามีคนอื่น เขาไม่รักจีมินแล้วพ่อ...จีมินจะทำยังไงดี..”



              ‘[ชู่วห์..คนเก่งของพ่อไม่ต้องร้องแล้ว]’


            
              “ฮึก...จีมินจะทำยังไงดีครับพ่อ...จีมินจะไม่ไหวอยู่แล้ว”



              พูดไปใจก็บีบรัดจนเขาต้องเอามือมากุมเอาไว้ มันชามันบีบรัดเหมือนจะตายอยู่แล้ว ทำไมคนๆนึงทำให้เขาเป็นได้มากขนาดนี้นะ




               “จีมินไม่ดีตรงไหนจีมินผิดอะไรต้องทำยังไงช่วยบอกจีมินที..ฮึก…”



             ‘[จีมิน...จีมินฟังพ่อ]’


     
            “ฮึก”


            ‘[มันไม่สำคัญนะลูก..ว่าเราจะดีหรือไม่ดี อย่าโทษตัวเองว่าจีมินผิดอย่าไปโทษเขาว่าเขาผิดอย่าได้โทษใคร ความรักเป็นสิ่งสวยงามนะลูก เป็นสิ่งดีๆที่คนสองคนร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมานะ กาลเวลาจะเยียวยาทุกสิ่งนะ]’



            “จีมินไม่อยากรอเวลาไม่อยากเป็นแบบนี้จีมินทำอะไรผิดหนักหนาพ่อ..ทำไมจีมินต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วย..ฮึก”



           ‘[พ่อรู้ แต่เวลาที่ลูกสองคนคบกันแต่งงานกันมันมีความสุขไม่ใช่หรอ พ่ออยากให้ลูกของพ่อมองโลกในแง่ดีอย่างน้อยก็มีเรื่องดีๆไว้กับเขาอย่างน้อยเราจะได้ไม่เสียเวลาหปกับเขาที่สำคัญเด็กสองคนนั้นก็เกิดจากความรักของพวกลูกทั้งสองคน]’



             “...”




             ‘[พ่อรู้ว่าสิ่งที่เขาทำมันหนักหนาสาหัสมาทำร้ายจิตใจลูกของพ่อแค่ไหนพ่อรู้นะลูก ลูกเจ็บแค่ไหนพ่อก็เจ็บเหมือนกัน ลูกมีความสุขพ่อเห็นแล้วพ่อก็มีความสุข เพราะจีมินเหมือนชีวิตของพ่อ]’


     
               “พ่อ...ฮึก”



               เขาเอาเรื่องเครียดมาระบายให้พ่อฟังแต่ดูเหมือนเขาจะทำให้พ่อเครียดเสียเอง เขาไม่น่าเล่าเรื่องแย่ๆแบบนี้ให้พ่อรับรู้เลย พ่อรักเขามากและก็รักจองกุกมากเหมือนกัน



              ‘ลูกรักใครพ่อก็รักด้วย’



             เป็นคำที่บอกกับเขาวันแรกที่เขากับจองกุกตั้งใจไปบอกพ่อว่าเราคบกัน 



             ‘[พ่อเองไม่อยากให้ลูกของพ่อเสียใจเหมือนกันนะลูก จีมินยังมีพ่ออยู่ตรงนี้ ถ้าลูกคิดจะทำอะไรแล้วมันเป็นความสบายใจของลูก พ่อก็ยอมรับแต่จีมินคิดดีๆเพราะสิ่งที่ทำอาจจะกลับไปแก้ไขไม่ได้]’



               “ครับพ่อ”



               ‘[ลูกเสียใจได้ร้องไห้ได้แต่อย่าทำให้ตัวเองดูแย่ลงไปด้วยนะ แม่เขามองลงมาคงจะเป็นห่วงไม่แพ้พ่อหรอก เข้มแข็งนะ ลูกของพ่อเก่งทุกคนอยู่แล้ว]’



             “จีมินขอโทษนะพ่อที่เอาเรื่องแย่ๆมาเล่าให้ฟังแต่ทำให้พ่อไม่สบายใจด้วยเลย จีมินรักพ่อมากๆนะ”


   
             ‘[พ่อก็รักจีมินเหมือนกันลูกฝากบอกน้องมันด้วยว่าพ่อคิดถึงแย่แล้ว]’



             “อือ อย่าไปบอกพี่ชานยอลนะพ่อจีมินขอ”


            ‘[พ่อไม่บอกหรอก]’


           
          “ดูแลตัวเองด้วยจีมินเป็นห่วงรักพ่อนะ”


          
           ‘[รู้แล้วลูกเอ้ย]’



            “ฮ๊ะๆ วางละน้า”


           ‘[เอ้อออออ]’




           เมื่อวางสายจากพ่อเสร็จเขาก็ปล่อยโฮทันที ที่ร้องเพราะเขาจะร้องให้มันจบๆร้องครั้งนี้ให้มันจบร้องให้พอจะพยายามจะไม่เสียน้ำตาอีกแล้ว แต่ยอมรับเลยว่าพอเขาคุยกับพ่อมันรู้สึกโล่งมากขึ้น






             ตาเรียวรีเล็กค่อยๆลืมขึ้น เขาสำรวจตัวเองสงสัยจะร้องไห้จนหลับ ในใจยังเต้นเป็นส่ำมันโหวงๆแปลกๆยังไงไม่รู้



            เปิดข้อความที่น้องตัวเองส่งมาก็เจอกับความเจ็บปวดไม่น่าโง่เปิดมันดูอีกรอบเพราะคิดว่าใจตัวเองแข็งพอที่จะพร้อมดูอีกรอบแต่เปล่าเลยมือไม้เริ่มสั่นขึ้นอีกแล้ว



             เขาควรจะส่งให้จองกุกมั้ยหรือทำเป็นไม่รู้หน้าโง่ไปเหมือนเดิมดีล่ะ



            แต่ใจเขาเองอยากส่งมันไป อยากจะเคลียร์ให้มันจบๆแต่ติดที่ใจเขาเองว่าจะไว้รึเปล่า




             “ส่งรูปภาพแล้ว”



             “ส่งรูปภาพแล้ว”



             “นายทำมันได้ยังไง”



             “ไม่เห็นใจฉันก็เห็นแก่ใจลูกบ้างเถอะ”



             Read 



              ส่งไปที่ไม่คิดว่าจองกุกจะอ่านหรือไม่อ่าน แต่อีกฝ่ายกลับอ่านอย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ 



                ‘มันไม่ใช่อย่างที่เธอคิด’



                ‘อยู่ไหน อยากคุยด้วย’



                อยู่ไหน อยากคุยด้วย เหอะนี่อ่านเขาอ่านผิดหรือเพิ่งจะมาคิดได้ว่าควรมาเคลียร์ตั้งแต่แรกแล้ว



            “ที่โง่ๆสำหรับคนโง่อย่างฉัน”



            ‘ไม่เอาดิไม่พิมงี้ เดี๋ยวไปหา’



          ปิดโทรศัพท์ลงเพราะไม่คิดจะตอบอะไร จองกุกจะมางั้นหรอ จะมาทำอะไร เคลียร์ให้มันจบแต่ความสัมพันธ์ของเราล่ะ? จะจบด้วยรึเปล่านะ

            ..หม่าม๋าขอโทษนะลูก..



              เสียงรถจากหน้าบ้านทำให้จีมินเด้งตัวขึ้นจากโซฟาตัวนุ่ม วิ่งไปเปิดม่านก็พบรถยนต์คันหรูสีดำสนิทจอดอยู่หน้าบ้านพร้อมกับร่างสูงที่หายหน้าไปหลายวันลงจากรถ



              “จองกุก…”




            ทำไมเขาไม่อยากคุยไม่อยากเห็นหน้าจองกุกไม่อยากจะทำอะไรทั้งนั้น คิดดังนั้นก็เตรียมตัวจะขึ้นด้านบนแต่น้ำเสียงทุ้มที่ตะโกนมาทำให้หยุดชะงัก



             “อย่าหนีกันเลยนะ!”



            อย่าหนีงั้นหรอ? คนที่หนีฉันไปมันไม่ใช่นายหรอจองกุก



            เขาไม่ฟังคำร้องขอจากจะรีบขึ้นด้านบนเพื่อหนีอีกคนแต่จองกุกรีบเปิดประตูเข้ามาในบ้านอย่างไวแล้วจับเข้าที่ข้อมือเขาเสียก่อน




            “คุยกันก่อน”



           “คุยอะไร ฟังคำแก้ตัวของนายน่ะหรอ”



          “จีมิน”



         “หรือไม่จริง”



         “มันไม่ใช่แบบนั้น”



         “แล้วมันแบบไหน”



        “โว้ย ชักจะรำคาญแล้วนะ!”



       สะดุ้งทันมีเมื่อเสียงเข้มตะโกนใส่เขาเสียงดัง จองกุกก็รู้ว่าเขาไม่ชอบการตะคอก ไม่ชอบเวลาจองกุกทำแบบนี้ใส่เขา



        พยายามที่จะทำให้ดูเข้มแข็งแล้วพยายามที่จะไม่ใจอ่อนพยายามที่จะไม่แสดงว่าตัวเป็นจีมินที่ทำอะไรก็ยอมไปเสียหมด แต่เขาทำไม่ได้



        “ขอโทษ


        “ขอโทษที่ชอบทำตัวน่ารำคาญใส่นายขอโทษที่จู้จี้จุกจิก ขอโทษที่บ่น ขอโทษที่ชอบยุ่งเรื่องของนาย ขอโทษที่ดีเหมือนคนในใจของนายไม่ได้”



        “จีมิน..”



        “ฉันยอมนายทุกอย่างขอแค่นายกลับมาหาลูกบ้างอย่าให้ลูกขาดควาอบอุ่นเลยนะ”



         “ฉันสงสารลูก”



        จะทำให้ตัวเองแข็งแกร่งมากแค่ไหนแต่สุดท้ายก็เขาเองที่ต้องยอมใจอ่อนยอมอ่อนข้อให้คนใจร้ายแบบนี้



          ทำไมฉันเกลียดนายไม่ลงแต่ฉันเกลียดตัวเองที่ยอมให้กับคนใจร้ายอย่างนาย









To be continued…




#เบสเมียกุกมิน



Twt : @aom_derr





TALKING WITH DEAR 

ขออธิบายก่อนว่าจีมินรักจองกุกมากนะคะรักมากแทบจะรักมากกว่าตัวเองที่ยอมนู้นยอมนี่เพราะคิดว่าแบบนี้จองกุกไม่ไปไหนไม่ทิ้งไปไหน เพราะครึ่งชีวิตก็อยู่กับจองกุกมาถ้าให้จองกุกไปตอนนี้คงยังทำใจไม่ได้เพราะใจไม่แข็งพอ และสงสารลูกตัวเองด้วยจีมินไม่อยากให้ตัวเองมีส่วนทำให้ลูกต้องขาดความอบอุ่น
ที่ร้องไห้บ่อยเพราะน้องเป็นคนอ่อนแอเพราะใจอ่อนแอตั้งแต่เสียแม่ตัวเองไป อย่ารำคานจีมินเลยนะคะเวลาน้องร้องไห้น้องพยายามนะพยายามที่จะไม่แสดงความอ่อนแอออกมาพยายามทำให้ตัวเองเข้มแข็งมากขึ้น เอาล่ะพอล่ะ อธิบายแบบนี้เค้าคิดว่าน่าจะเข้าใจจีมินขึ้นมาสักนิดเนอะ


ถ้าชอบก็อย่าลืมไปสกรีมแท็กในทวิตด้วยนะคะทวงฟิคได้บางทีก็ลืมเพราะทำอะไรหลายอย่างเนอะ ทวิตมาคุยกันได้ค่ะ เจอกันตอนต่อไปนะคะ


1สกรีม|1คอมเมนท์ = กำลังใจให้นักเขียน


คอมเม้นเยอะๆสกรีมเยอะๆช่วยเราได้มากนะคะ วันนี้มาอัพดึกเลยTT ขอโทษด้วยนะคะ


            

              



           


          










        

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 273 ครั้ง

573 ความคิดเห็น

  1. #561 overdosejm (@Lovely_aumaim) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 13:31
    ถอยออกมาบ้างก็ได้นะน้อง น้องต้องรักตัวเองบ้างอะ อยากให้น้องเข้มแข็งขึ้น
    #561
    0
  2. #467 Titty (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 14:35

    ไรท์เรื่องนี้ดีมากกเราไม่รุ้เเล้วจะใช้คำว่าอะำรดีมันคือที่สุดเเล้วจริงงง

    #467
    0
  3. #185 Rodle9595 (@Rodle9595) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 08:45
    เอคืนจองกุกบ้างนะจีมิน
    #185
    0
  4. #85 pararaew (@pararaewzmk) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 19:06
    เห้อออออ สงสารจีมิน อยากให้สู้ ถ้าไม่ไหวก็อดทนเพื่อลูกไปก่อนะ แล้วค่อยเดินออกมาเงียบๆ
    #85
    0
  5. #83 Halan Luciano Raphael (@Twilight43) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 22:00

    เราจะร้องไห้แล้วนะ
    #83
    0
  6. #82 khwanii_ii (@khwanLH) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 21:18
    หน่วงมากอ่ะ สงสารน้อง ฮือออออ
    หอบลูกหนีไปอยู่ที่อื่นเลยจีมิน ปล่อยให้กุกไม่ต้องเหลือใคร
    รอนะคะไรท์สู้ๆๆๆ
    #82
    0
  7. #81 ARMY_2436 (@ARMY_2436) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 20:31
    เอาเลยจีมสวยเเละหยิ่งเลยคะ
    #81
    0
  8. #79 lasea (@lasea) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 02:46
    สงสารจีมิน ไม่อยากให้ทนแล้ววว!
    #79
    0
  9. #78 Janie773 (@Janie773) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 22:40
    หวังว่าจองกุกจะมีเหตุผลดีๆให้จีมินนะ
    #78
    0
  10. #77 wdjkjm (@wdjkjm) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 20:27
    สงสารจีมินอะ ชีวิตมีปัญหาเยอะไปหมด แงงงงง สู้ๆนะคะไรท์ จะรออ่านอย่างดีเลยค้าบ
    #77
    0
  11. #76 jaeminnoona (@leedongdang) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 20:05
    อยากให้คุณพ่อเด็ดขาดอ่ะ เอาจีมกับหลานออกมาจากกุกซะ เห็นลูกทนอยู่แบบนี้ได้ไงอ่ะ กุกก็นะ ทำไมทำแบบเน้!
    #76
    0
  12. #75 Minyoonnngi (@Minyoonnngi) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 20:01
    แงงงงง สงสารจมิงงงง ลูกด้วย ไม่รักจีมแต่ก็ขอให้รักลูกเถอะจองกุก//อินเกินน
    #75
    0
  13. #74 Eung_Eeng (@Eung_Eeng) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 19:56
    รออออออ
    #74
    0
  14. #73 CHIMMEE_JK (@jiminnie_chim) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 19:51
    กุกใจร้ายย อต่ก็ชอบ5555//ไรท์รีบมาต่อเท้อออ จะตายแล้วว
    #73
    0
  15. #71 Mook_gmail (@Mook_gmail) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 18:13
    สนุกมากๆค่ะชอบมากๆด้วย
    #71
    0
  16. #70 Phamtom (@Phamtom) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 17:52
    จีมิน​ต้องเข้มแข็งนะจีมินยังมีลูกนะ
    #70
    0
  17. #69 Sirikorn_kw (@25092004) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 13:16
    สงสารน้องงง
    #69
    0
  18. #68 OMS_cxxx (@OMS_cxxx) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 10:18
    จีมินถีบไข่จกุกไม่ให้เหลือชิ้นดีเลยลู้ก
    #68
    0
  19. #67 Jm1013 (@Jm1013) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 09:43
    จองกุกใจร้ายยยยยยยยย สงสารจีมิน ลูกแม่
    #67
    0
  20. #66 Ploysin_02 (@Stigma_ptp2002) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 08:48

    เราเข้าใจจีมินค่ะเป็นโรคจิตชอบให้น้องร้องไห้อยู่แล้ว ยิ่งเห็นความหน่วงของเรื่องมากเท่าไหร่ยิ่งชอบ(โรคจิตจริงๆแล้วเนี่ย)แต่ที่ไม่เข้าใจคือจองกุกค่ะ รักกันจริงไหมเนี่ย ตั้งแต่เริ่มเรื่องมานอกจากจะไม่สนใจจีมินแล้ว(อันนี้รับได้)แต่ไม่สนใจลูกเลยนี่ยังไงอ่ะ ไม่พูดถึงเลยว่ารักลูกไหม ใจร้ายมาก สงสารเด็ก//อินเกินเบอร์ เป็นกำลังใจให้แต่งเรื่อยๆเลยนะคะ

    #66
    0
  21. #65 PJMchimx2 (@kolykloy) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 07:20

    กุกกกกกกกก สักวันเทอจ้อต้องเสียใจจจ เว้ยยยย สงสารน้องจีมิน ฮือออ

    #65
    0
  22. #64 Uraiwan96 (@Uraiwan96) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 07:09
    จองกุกมาบอกกับจีมินแบบนี้เพื่ออะไร ถ้าไม่รักกันแล้วก็อย่าทำให้จีมินเจ็บเลย สงสารลูกสงสารจีมินบ้างเถอะ
    #64
    0
  23. #63 numwan227460000 (@numwan227460000) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 07:00
    โครตหน่วง
    #63
    0
  24. #59 chimchim1995 (@Doremon0808) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 05:12
    สงสารน้องงงง
    #59
    0
  25. #58 call (@call) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 01:53
    คืออออถ้าเรื่องนี้จบแบบแบดเอนจะเป็นเรื่องแรกที่ไม่เสียใจอ่ะ อารมณ์แนวเมีย2018อ่ะที่จบแบบเลิกกะสามีก็คือดีแล้ว รอวันที่จีมินเข้มแข็งแล้วกล้าที่จะเดินออกมานะ
    #58
    0