BEST WIFE | KOOKMIN | #เบสเมียกุกมิน ♡

ตอนที่ 4 : เบสเมียกุกมิน|04 🌹

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3331
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 331 ครั้ง
    20 ส.ค. 61






เบสเมียกุกมิน|04




I hate myself for still waiting for you 

ฉันเกลียดตัวเองที่ยังรอเธออยู่ที่เดิม














       







         แววตาที่ดูเศร้าหมองทอดมองคนข้างกายที่กำลังหลับตาพริ้มอยู่ เสียงทุ้มต่ำกรนเล็กน้อยดูก็รู้ว่ากำลังหลับสบายแค่ไหน เอวเล็กถูกเกี่ยวไว้โดยมือหนาหลวมๆ



         ไล่สำรวจกรอบหน้าของจองกุกช้าๆ ริมฝีปากอิ่มคลายยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงวันเวลาที่เคยมีความสุขกับคนข้างกาย



           มือน้อยค่อยๆเอื้อมเข้าหาใบหน้าคมคายอย่างช้าๆแต่ก็ชักมือกลับไว้เสียก่อน 



            จีมินเข้าหาตัวจองกุกมากขึ้นเมื่ออีกคนเริ่มดันเขาเข้าหาตัวเองก่อนที่ร่างเล็กจะซุกอยู่ที่อกแกร่ง ความอบอุ่นแผ่กระจายออกมาทำให้หัวทุยเขยิบเข้าหาอ้อมกอดนี้มากขึ้น




             “...นาย...กอดคนนั้นเหมือนที่กำลังกอดฉันรึเปล่านะ..จองกุก..”




            เอ่ยถามออกไปโดยที่ไม่รู้ว่าจองกุกจะรับรู้มั้ย 



            ติ๊ง~!



            เสียงข้อความจากโทรศัพท์ที่วางอยู่บนหัวเตียงเรียกให้จีมินสงสัย จีมินค่อยๆยันตัวขึ้นส่องสายตามองหาเจ้าเสียงเมื่อกี้ แสงไฟจากหน้าจอทำให้รู้ว่ามันอยู่ตรงไหน ค่อยๆยกลำแขนแกร่งที่พาดไว้อยู่ที่เอวออกอย่างเบามือ เอื้อมตัวช้าๆเพื่อไม่ให้จองกุกรู้ว่าตัวเองกำลังจะดูโทรศัพท์อยู่



             จีมินแอบกลั้นหายใจเมื่อคนตัวโตเริ่มขยับตัว พอเห็นอีกคนนิ่งก็โล่งใจ เอื้อมตัวจนหยิบโทรศัพท์เจ้ากรรมได้สำเร็จ แอบส่งเสียงเยสเบาๆพอรู้ว่าทำสำเร็จ ทุกวันนี้เขาจะเหมือนโจรเข้าไปทุกทีแล้วล่ะ



             ‘ทำไมไปหาเพื่อนนานจัง ทำอะไรอยู่’



             ข้อความจากคนเดิมที่เขาเคยเปิดเจอครั้งแรกถูกส่งมาอีกแล้ว ฝืนใจตัวเองเพราะไม่อยากร้องไห้ บอกตัวเองว่าเข้มแข็ง แต่เหมือนมันจะทำไม่ได้



             ติ๊ง~!



              ข้อความถูกส่งอีกครั้งจีมินรีบเพ่งมองดูทันที



              ‘หรือว่านายกลับไปหาเขาหรอ’



              “หืม?”


               จีมินเริ่มงงเมื่ออีกฝ่ายส่งข้อความมาแบบนั้น



               ‘ใช่สิ นายคงจะไปหาเขาสินะ เรามันเป็นแค่ชู้ พอนายทะเลาะกับเขานายก็หนีมาหาเรา พอเขาเรียกหานาย นายก็ไปหาเขา ทิ้งเราให้อยู่คนเดียว เราขอโทษที่มาเจอนายช้า ถ้าเราเจอกันเร็วกว่านี้เรา2คนคงไม่ต้องหลบๆซ่อนๆแบบนี้หรอก’



                ‘เราก็รักจองกุกไม่แพ้เขาหรอกนะ’




                “..อะไรกัน..นี่...รู้อยู่แล้วหรอ”



               อีกฝ่ายส่งข้อความยาวเยียดจีมินไล่อ่านทุกบรรทัดทุกคำ ไม่ผิดแน่ที่อีกฝ่ายจะรู้ว่าจองกุกมีเขาอยู่แล้ว ถามว่าโกรธมั้ย โกรธสิโกรธมากด้วย หันมองคนที่กำลังหลับอยู่ ทำไมคนดีในวันนั้นถึงกลายเป็นคนที่ทำร้ายจิตใจเขาขนาดนี้ล่ะ..



             “..แบคฮยอน..ใครกัน?”













         เช้าวันรุ่งขึ้นจีมินยังว่างเหมือนเคยเขาเล่าเรื่องที่เกิดให้จองกุกฟังหมดว่าทำไมถึงโดนพักงาน มุลกับมินดีใจมากที่ได้เจอพ่อของเขา วันนี้เราเลยตกลงกันว่าจะพาไปเที่ยวและวันนี้เป็นวันหยุดเสาร์อาทิตย์เสียด้วยเลยสะดวกต่อจองกุกมากเป็นพิเศษ



          “หม่าม๊า~มุลสั่ยเชื่อมั่ยด้ายย”



          เสียงงอแงจากเด็กน้อย จีมินก้มลงช่วยลูกตัวเองใส่เสื้อ ไม่วายจะหยิกแก้มนิ่มไปหนึ่งที เด็กน้อยสนุกยิ้มเคิ้กคากวิ่งหนีเขาไปหลบหลังลูกอีกคน




           “พิมินนช่วยมุลด้วยยม๊าแกล้งมุลล”



           จีมินยิ้มตาม เด็กน้อยทั้งสองวิ่งหนีเขา เราสามแม่ลูกวิ่งเล่นไปมาเหมือนเด็กได้ยินเสียงทุ้มพูดขึ้นจึงหยุดทันที



           “ไปแกล้งลูกน่าจีมิน”



           “ปะป๊าา~/ปะป๊าา~” 



           เด็กน้อยวิ่งเข้าไปหาผู้เป็นพ่อ คนตัวสูงย่อตัวให้เท่ากับระดับลูกก่อนจะช้อนอุ้มเด็กทั้งสองไว้ตรงอก



           “ไปกันได้แล้วครับเด็กๆ”



           จองกุกว่าจีมินยังคงนั่งอยู่บนพื้นอยู่ที่เดิม จองกุกหันมามองก่อนจะก้มกระซิบมุลกับมิน




           “หม่าม๊ามัวแต่นั่งอ้วงอยู่ด้ายย/ปะป๊าบอกว่าหม่าม๊าอ้วงคิกคิก”




           “จองกุก!”



           จีมินส่งสายตาเขียวปั๊ดให้จองกุก คนตัวสูงวิ่งหนีเสียก่อนเพราะกลัวว่าจีมินจะหยิกหูเขาเสียนี่สิ




           “วันนี้เยาจะปายหนายกันค้าบปะป๊า~”



           ซอนมินเอ่ยถาม จองกุกหันไปหาลูกที่นั่งอยู่เบาะหลังก่อนจะตอบด้วยรอยยิ้มอบอุ่น



           “สวนสัตว์ครับ มินเคยไปรึยังเอ่ย”



           “มั่ยเคยค้าบ”



           “แล้วมุลล่ะ เคยไปรึยังครับ”



          “มั่ยเคยค้าบ”



          “งั้นเราไปสวนสัตว์กัน”


 
          “เย้!”



          จีมินส่ายหน้าเบาๆเมื่อจองกุกเล่นกับลูก ดูแววตาใสนั่นสิคงจะมีความสุขมากที่เราไปเที่ยวทั้งครอบครัวแบบนี้ เขาสัมผัสได้ว่าลูกมีความสุขแค่ไหนเมื่อจองกุกจะพาไปเที่ยว ก็แหงสิ..กลับบ้านดึกทุกวันแถม3วันที่ผ่านมาก็ไม่กลับบ้านเลย ซอนมินกับซอนมุลคงจะคิดถึงจองกุกมากคงไม่แปลกที่จะติดพ่อเขาขนาดนี้













            ระหว่างการเดินทางเรา4คนคุยเล่นกันไปเรื่อยเปื่อย จีมินหันมองออกนอกหน้าต่างอยู่ๆก็ได้รับความอุ่นจากฝ่ามือตัวเองหันไปมองก็พบกับมือหนากำลังจับมือเขาอยู่ จีมินเงยหน้ามองคนที่ทำหน้าที่เป็นสารทีขับรถ อีกคนส่งยิ้มบางๆมาให้ ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอายก่อนจะรีบหันหน้าหนี ได้ยินเสียงทุ้มนั่นขำเขาเบาๆไม่วายจะหันไปส่งสายตาเขียวปั๊ดให้ทีหนึ่ง





             “อันนี้ตัวอะไยคั้บปะป๋า”



            “ตัวนี้เสือครับลูก กินมุลกับมินเป็นอาหารไง! ควับ!”


         
            เด็กน้อยกริ๊ดกร๊าดวิ่งหนีจองกุกที่ทำท่าจะกิน เด็กน้อยรีบวิ่งไปหลบหลังแม่ตัวเอง



           “หม่าม๊า จัดการปะป๋าเยย!”


           “ใช่ๆหม่าม๊าเปงฮีโร่!” 



          ซอนมุลเริ่มพูดก่อน ก่อนที่ซอนมินจะพูดบ้าง จีมินนึกขำเบาๆ  

          ทำไมมีความสุขจังเลยนะ




           เราสี่คนดูสัตว์ไปเรื่อยๆ วันนี้เขาจับซอนมุลกับซอนมินใส่ชุดเหมือนกันเด๊ะ เป็นชุดมาสคอตรูปลิงเด็กทั้งสองน่ารักมากจนมีหลายครอบครัวที่ยิ้มตามและขอถ่ายรูปน้องเอาไว้



           “หืม?”



           หันไปมองคนตัวสูงข้างๆที่แอบคว้ามือเขาไปจับ จีมินเตรียมจะชักมือกลับแต่จองกุกดันจับเอาไว้เสียก่อน ใบหน้าคมคายส่ายหน้าไปมาเชิงบอกว่าไม่ จีมินถอนหายใจเลยปล่อยเลยตามเลยให้จองกุกเดินจับมือตัวเองต่อไป





           เมื่อเที่ยวสวนสัตว์จนเสร็จจองกุกขับรถออกไปก่อนจะพาไปนั่งเล่นที่สวน จองกุกบอกกับเขาว่าอยากนั่งปินิกเพราะแถวนี้อาการรมรื่นและเย็นมาก พวกเราแวะซื้ออะไรนิดหน่อยก่อนจะมาที่สวนนี้



           เสียงหัวเราะของเด็กน้อยดังอยู่เรื่อยๆและคงมีเสียงเขาและจองกุกเช่นกัน ไม่คิดเลยว่ามีวันนี้อีกครั้งไม่คิดเลยว่าจองกุกจะกลับมาทำแบบนี้อีกครั้ง



            ซอนมุลกับซอนมินง่วงนอนจนหลับไปแล้ว จองกุกเห็นลูกหลับบ้างก็รีบมานอนตักเขาอย่างเร็วแล้วหาข้ออ้างว่าขับรถแล้วเหนื่อย หรอ! ถึงจะบ่นยังไงก็ให้อีกคนนอนหนุนตักอยู่ดีนั่นแหละ


     

         “จีมิน”



         เจ้าของชื่อหันตามเสียงเรียกจีมินก้มหน้ามองคนที่นอนหนุนตักอย่างสบายใจ พอเห็นหน้าจองกุกแล้วก็อดเขินไม่ได้



         “หะ..หืม?”



         “...เดือนหน้า...เราไป-”



        Rrrr Rrrr




         โทรศัพท์ของจองกุกดังขึ้นตัดบทสนทนาจองกุกดูหัวเสียไม่น้อย คนตัวสูงจิ๊ปากอย่างหงุดหงิดก่อนจะหยิบโทรศัพท์เจ้าตัวขึ้นมา




          แต่รายชื่อคนที่โทรมาทำให้จองกุกรีบเก็บโทรศัพท์ลงอย่างรวดเร็ว ไม่ต้องเก็บเขาก็เห็นมันเสียแล้ว คนเดิม คนเดิมที่ส่งข้อความาคนเดิมที่จองกุกไปอยู่ด้วย แบคฮยอน ใบหน้าหวานเริ่มเสียลงพยายามไม่คิดอะไร แต่ในใจที่ร้อนรุ่มเหมือนไฟกำลังลน




           “คะ..ใครโทรมาหรอ”



           ใจกล้าเอ่ยถามไปจองกุกเลิ่กลั่กเล็กน้อยก่อนจะส่งยิ้มมาให้ 



            “เพื่อนน่ะ เดี๋ยวฉันขอไปรับก่อนนะ แป๊ปเดียว”



            “..อืม..เร็วๆนะ”



            “ครับผม”




           จองกุกลุกออกจากตักหันมาลูบหัวเขาอย่างเอ็นดูก่อนจะรีบลุกไปรับโทรศัพท์




           คำโกหกที่จองกุกว่ามันเสียดแทงหัวใจมากนะรู้มั้ย




    
           จองกุกหายไปเกือบสิบนาทีแต่ก็โผล่กลับมาอย่างร้อนรน 



           “จีมิน คือฉันมีเรื่องด่วน ด่วนมากๆต้องไปทำเลยกลับเลยได้มั้ย”




             เรื่องด่วนที่ว่าก็ไปหาคนที่ชื่อแบคฮยอนนั่นแหละ




            “อ่าวหรอ นายรีบมากรึเปล่า ถ้ารีบมากนายไปเลยก็ได้นะ ฉันกลับเองได้”




             น้ำเสียงหวานเริ่มสั่นมากขึ้นแอบตัดพ้อนิดหน่อย เขาจะดูว่าจองกุกจะเลือกใคร ระหว่างเขาและคนๆนั้น




            “จะกลับยังไง”



            “เดี๋ยวให้จินยองมารับก็ได้”



           “โอเคครับ ถึงบ้านเเล้วบอกด้วยนะ ฉันไปก่อนนะจีมิน”



           “อือ”



          จุ๊บ!



          คนตัวสูงเดินมาหาเขาที่นั่งทำหน้าเศร้าอยู่ใบหน้าคมคายก้มลงเพื่อให้ระดับใบหน้าเท่ากัน อีกคนยื่นหน้าก่อนจะจุ๊บลงที่ริมฝีปากเขาอย่างนิ่มนวล


          อยากรู้สึกดีกับสัมผัสนั้นแต่ตอนนี้มันกลับรู้สึกความเจ็บปวดแทนเสียได้



           “ปะป๊าขอโทษนะ”



           เอ่ยบอกลูกน้อยที่กำลังหลับพริ้มอยู่ก้มลงหอมหัวทุยและลูบมันเบาๆก่อนจะรีบออกไปทันที




            “ฮึก...ฮือออ”



           เพียงเท่านั้นน้ำตาที่อดกลั้นมานานก็แตกออกมาเต็มใบหน้า จีมินร้องไห้จนตัวสั่นมือไม่เริ่มสั่นเหมือนที่ชอบเป็น จองกุกเลือกคนๆนั้น



           “รู้แล้ว..ฮึก..รู้แล้วว่านายเลือกเขาไม่ใช่ฉัน..ฮือ”




            วันเวลาครึ่งวันที่อยู่กับจองกุกมามันมีความสุขมากเหมือนไม่เคยเป็นมาก่อน แต่ไม่คิดเลยว่านาทีเดียวจะทำให้ความสุขครึ่งวันของเขาแหลกเหลวขนาดนี้



             คนตัวเล็กนั่งกอดเข่าร้องไห้จนตัวสั่น เม้มปากสนิทเพื่อไม่ให้เสียงดังจนเกินไปเพราะกลัวลูกน้อยที่นอนหลับอยู่จะตื่นมาเห็นสถาพเขาเป็นแบบนี้




             “ขอโทษนะครับ”



             “เธอคือปาร์คจีมินรึเปล่า”



             เสียงทุ้มของคนแปลกหน้าแต่รู้สึกคุ้นหูกับน้ำเสียงนี้สำหรับจีมิน เงยหน้าขึ้นทั้งน้ำตา เบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อเห็นเจ้าของน้ำเสียงทุ้มเมื่อกี้ แทบไม่เชื่อสายตาตัวเองเมื่อเห็นร่างสูงตรงหน้า





            “ซะ..เซฮุน



            “ปาร์คจีมิน ผมกลับมาแล้ว”





            โอ เซฮุน แฟนเก่าของเขาเอง




          “แทบจำไม่ได้เลยนะเนี่ย”


           
            ชายหนุ่มเริ่มพูดก่อนเพราะคนตัวเล็กยังคงดูช็อคไม่หาย จีมินขยี้ตากลัวว่าคนตัวสูงตรงหน้าจะไม่ใช่ตัวเป็นๆ มือหนาเอื้อมมาวางไว้ที่ศรีษะเล็กเหมือนเคย จีมินทำตัวไม่ถูกยิ่งกว่าเดิม เขารีบเช็ดน้ำตาอย่างเร็ว



               “หม่าม๊าาา”



               เสียงงอแงจากลูกน้อยเรียกให้บุคคล2คนหันควับ



               “..ลูกหรอ..”



               “อื้ม..ลูกเราเอง”



               “กับจองกุก?”



               “อืม..ใช่”



               จีมินส่งยิ้มเจื่อนๆให้คนตัวสูงตรงหน้า


 
               “น่ารักดีนะ ชื่ออะไรหรอ”


                “ซอนมุลกับซอนมินน่ะ”



                “หม่าม๊าามุลอยากกลับบ้านน”


                เสียงใสงอแงหาผู้เป็นแม่จีมินอุ้มซอนมุลขึ้นแนบอก คนตัวเล็กทำท่าจะอุ้มลูกอีกคนแต่เซฮุนห้ามไส้เสียก่อนก่อนจะขออาสาช่วยอุ้มอีกแรง 



                “กลับยังไงล่ะ”



                คนตัวสูงเอ่ยถาม จีมินส่งยิ้มให้อย่างน่ารักก่อนตอบอีกคนกลับ



               “จินยอง นายจำได้ใช่ป่ะ”



               “โห จำได้ดิเราไม่เคยลืมครอบครัวจีมินหรอก”



                จีมินเปลี่ยนยิ้มเจื่อนๆให้แทน คนตัวสูงรีบเปลี่ยนเรื่องเพราะเห็นสีหน้าคนตัวเล็กไม่ดีเท่าไรนัก



                “เดี๋ยวเราไปส่ง”



               “เห้ย ไม่เป็นไรๆ”



               “เหอะน่า”



               “เราเกรงใจ เดี๋ยวเราโทรบอกจินยองแล้ว”



               “รบกวนจินยองเปล่าๆ กลับกับเรานั่นแหละ ทางผ่านพอดี ว่าแต่อยู่หลังเดิมใช่มั้ย”



               “อื้ม หลังเดิมเลย”




              เซฮุนโล่งใจมาหน่อย ที่ต้องพูดว่าทางผ่านก็เพราะให้จีมินหายเกรงใจเขามากขึ้น จะได้วางใจ




            เซฮุนและจีมินวางเด็กแฝดทั้งสองที่กำลังนอนหลับไว้เบาะหลัง ก่อนเขาทั้งสองจะมานั่งหน้ารถ



            จีมินนั่งหน้าเป็นตุ๊กตาหน้ารถให้อีกคนระหว่างทางเราสองคนก็ชวนคุยไปเรื่อยเปื่อยเพื่อไม่ให้บรรยากาศดูมาคุจนเกินไป 




            “นายยังตลกเมื่อเดิมเลย”


           “ทุกๆอย่างเรายังเหมือนเดิมนั่นแหละ”


           “เอ่อ...อื้ม”


           จีมินรีบหันหน้าหนีอีกคนไปมองทางหน้าต่างแทน ระหว่างเราสองคนไม่ได้จบกัรดีนักและก็ไม่ได้จบไม่ดี เราสองคนเหมือนมีอะไรค้างคาอยู่ในใจ



            “จีมิน..เรา..-”



            Rrrrr Rrrrr



            เสียงโทรศัพท์ของคนตัวเล็กดังสนั่นจีมินหันมาบอกว่าแปบนึงก่อนจะรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู



             ..จองกุก..



             ไม่อยากแม้จะรับสายสักนิด ไม่อยากแม้จะคุยด้วยสักคำ ไม่อยากแม้กระทั่งได้ยินเสียงเลยปล่อยให้มันดังแบบนั้น จนมันวางไปเอง



             แต่ไม่ทันไรก็ดังขึ้นอีกจีมินจิ๊ปากด้วยความหงุดหงิดก่อนจะกดปิดเสียง



             “ไม่รับหรอ เขาอาจจะมีเรื่องด่วนก็ได้นะ”


             เซฮุนหันมาบอก เขาละสายตาจากเซฮุน ก้มลงหน้าจอที่ขึ้นชื่อคนใจร้ายที่ทำร้ายจิตใจไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมง เหอะ สำหรับเขามันเคยมีเรื่องด่วนสำหรับจองกุกด้วยรึไง ถอนหายใจเฮือกใหญ่ นิ้วเล็กสไลด์หน้าจอกดรับสาย



             ‘[ทำไมรับช้า ถึงบ้านรึยัง]’


             “ยัง”


            ‘[ลูกทำอะไรอยู่]’


            “หลับ”


            ‘[วันนี้...ไม่กลับนะ]’


         
            “...”



            ต้องเจ็บกี่ครั้งกับคำพูดจากคนใจร้ายแบบนี้ เคยคิดบ้างมั้ยว่าคนที่รออยู่ตรงนี้มันเจ็บแค่ไหน ครั้งแล้วครั้งเล่าที่พูดทำร้ายความรู้สึกกัน กี่ครั้งแล้ว.. เขาแทบจะทนไม่ไหวแล้วนะ


  
           ‘[ฮัลโหล เธอได้ยินมั้ย]’



           คนในสายเห็นว่าจีมินเงียบไปเอ่ยเรียกว่าอีกฝ่ายยังอยู่มั้ย



            “อืม  ไปไหนหรอ”



           รู้ว่าเสียงตัวเองตอนนี้มันสั่นมากแค่ไหนมือน้อยกำเข้าหากันอย่างอัตโนมัติ มือใหญ่จากคนข้างๆเลื่อนมากุมไว้ก่อนจะบีบไว้เบาๆเหมือนปลอบใจ



           '[...กลับบ้าน…]'



           โกหกอีกแล้ว



            “จองกุก นายเห็นฉันโง่ขนาดนั้นเลยหรอ”


       
            '[จีมิน ไม่ใช่ฟังก่อน]'



           “ฉันไม่ได้โง่นะจองกุก เลิกโกหกกันสักที!”



           จีมินตะโกนใส่คนในสายอย่างเหลืออด เขาจะทนไม่ไหวอยู่แล้วนะ



           “ถ้ารักมันมากก็ไปอยู่กับมันเลยไป!!”



           ติ๊ด!




           “ฮึกฮืออออออ”


           ตัดสายจองกุกทิ้งอย่างไม่ใยดี ระเบิดน้ำตาออกมาต่อหน้าเซฮุน เขาไม่อายอะไรทั้งนั้นรู้แค่ว่าเขาเสียใจอยากร้องไห้อยากระบายแค่นั้น คนตัวสูงรีบจอดรถข้างทางทันทีก่อนจะปลอบเขา



           จองกุกยังคงโทรมาไม่หยุดจีมินเลยปิดเครื่องหนี



          “ใจเย็นๆก่อนจีมิน”



         “เราทนไม่ไหวแล้วอ่ะฮุน เราไม่อยากเจ็บแบบนี้ เราเหนื่อย ฮึก”



          “เราเข้าใจ จีมินอย่าร้องไห้เลยนะครับ”



          น้ำเสียงอบอุ่นนึกให้จีมินอุ่นใจ วงแขนกว้างดึงจีมินเข้าไปกอดมือหนาลูบแผ่นหลังเล็กบางเบา พอตั้งสติได้ จีมินรีบกอดเซฮุนกลับทันทีก่อนจะระเบิดน้ำตามามากกว่าเดิม



          “เราทำผิดอะไรว่ะฮุน อึก ทำไมเราต้องมาเจออะไรแบบนี้…”



         “จีมินไม่ผิดเลยนะ ร้องออกมาให้พอ ฮุนอยู่ตรงนี้ฮุนอยู่ข้างๆจีมินเสมอนะ”



          จบประโยคจีมินก็กอดรัดร่างสูงมากกว่าเก่า น้ำตาแตกเต็มไหล่กว้างนั้นเต็มไปหมด แต่เจ้าของไหล่กว้างก็ไม่ว่าอะไรขอแค่คนตัวเล็กตรงหน้าสบายใจเขาทำได้ทุกอย่าง



          “หม่าม๊า…”



          ลืมไปเลยว่ายังมีลูกเขาที่ยังนั่งอยู่ในรถ จีมินรีบเช็คน้ำตาทันที ก่อนจะส่งยิ้มให้เหมือนเคย แววตาโตใสฉายแววเศร้าลง เด็กน้อยทั้งสองปีนข้ามเบาะมาหาผู้เป็นแม่



           “หม่าม๊า..อย่าร้องไห้..”



          คนเป็นพี่เช็คคราบน้ำตาของผู้เป็นแม่จีมินหลับตาลงและร้องไห้ออกมา



          “มุลรักหม่าม๊า..หม่าม๊าไม่ต้องร้องไห้แล้วนะคั้บ”



           คนเป็นน้องล้มทับตักจีมินก่อนจะกอดแขนน้อยจะกอดคนเป็นแม่



          จีมินกอดลูกจนแน่นและร้องไห้ออกมามากมายจนเซฮุนต้องเขามาลูบไหล่เบาๆ



           “หม่าม๊าขอโทษนะครับลูก..”



          “...”



          “หม่าม๊ารักเราสองคนนะครับ”



          “มุลก็รักหม่าม๊า”


          “มินก็รักหม่าม๊า”



          3แม่ลูกกอดกันกลม เซฮุนมองภาพนั้นแล้วอุ่นใจ เขารู้ว่าจีมินทะเลาะกับจองกุกรู้ว่าจีมินเสียใจรู้ว่าจีมินกำลังอ่อนแอ เขาจึงอยากทำให้จีมินมีความสุขเหมือนเดิม เหมือนคนตังเล็กมีแต่ความทุกข์ที่แบกเอาไว้เต็มบ่า






            เซฮุนพาจีมินและลูกไปห้างนิดหน่อยเพราะจีมินบอกยังไม่อยากกลับบ้าน จนตอนนี้มืดมากแล้วเขาจึงมาส่งจีมินที่บ้าน เด็กแฝดหลับอย่างอิ่มท้องเขาเลี้ยงอะไรหลายอย่างด้วยความเต็มใจ ถึงจีมินจะเกรงใจแค่ไหนก็สู้เขาดื้อด้านแบบนี้ไม่ได้หรอก




           “ขอบคุณสำหรับวันนี้มากๆนะ”


     
          “ไม่เป็นไร เราเต็มใจ”



          รอยยิ้มอยอุ่นจากเซฮุนทำให้เขาชื้นใจขึ้นมามาก รู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยมากเมื่ออยู่กับคนๆนี้



           “ไปก่อนนะ เดี๋ยวเราอุ้มลูกไปเอง”



           “มีอะไรโทรมาได้เสมอนะจีมิน”



           “อื้ม เราไปก่อนนะ”



          “ครับ”



          “อ้วนของเรายังแก้มเยอะเหมือนเดิมเลย”



           มือไวบีบแก้มนิ่มจนจีมินร้องโอดโอยด้วย จีมินตีอีกคนไปหลายทีจนเซฮุนยอมปล่อยจากแก้มเขา



          จีมินลงจากรถคันหรู แขนบางอุ้มลูกน้อยทั้งสองขึ้นแนบอกด้วยความลำบากก่อนจะรีบเดินเข้าไปในบ้าน จีมินวิ่งขึ้นบนบ้านก่อนจะนำลูกไปไว้ในห้องนอน เตรียมตัยมาชั้นล่างเพื้อปิดประตูบ้านแต่น้ำเสียงทุ้มต่ำจากด้านหลังทำให้หันควับอย่างรวดเร็ว



          “ไปไหนมา”



          จีมินไม่ตอบเลี่ยงเดินหนีจองกุกที่ยืนทำหน้าดุอยู่ตรงหน้า แขนบางถูกกระชากด้วยความแรงจากคนด้านหลัง



         “โอ้ย!”



         “ถาม!”



        “อะไร!!”



         “ไปไหนมา!แล้วใครมาส่ง! ตอบ!!”



         “โอ้ย! ฉันเจ็บ ปล่อย!”



         จองกุกไม่ปล่อยแทบยังบีบแรงขึ้นกว่าเดิมใบหน้าหวานบิดเบี้ยว จองกุกบีบที่ไหล่เล็กทั้งสองข้าง แล้วเขย่าไปหลายทีจนจีมินเริ่มทนไม่ไหว



          “ปล่อย!!!”



           จีมินผลักคนตัวหนาสุดแรงจนจองกุกปล่อย ไม่ทันจะได้เดินหนีก็โดนคนใจร้ายคนเดิมคว้าแขนเอาไว้




            “คุยให้รู้เรื่อง!”



           “จะคุยอะไร! ทีนายล่ะ..ฉันเคยพูดอะไรมั้ย!!!”



          “...”



          “ถ้ารักกันมากก็ไปเก็บข้าวของไปอยู่ด้วยกันเลยไป! ทิ้งฉันให้อยู่คนเดียวดีกว่ามีคนใจร้ายอย่างนายมาอยู่ด้วย!!!”



          เพี๊ยะ!!



          ใบหน้าหวานหันไปตามแรงเมื่อโดนมือหนาตบเข้าที่ใบหน้า มันแรง แรงจนจีมินล้มลงกับพื้น



          “เออ!อยู่ได้ก็อยู่ไป! อย่ามาเรียกร้องอะไรแล้วกัน!!”



          จองกุกเดินหนีเตรียมจะไปขึ้นรถแต่เสียงหวานพูดขึ้นดักไว้เสียก่อน




          “คนสารเลวอย่างนายไม่ควรเป็นพ่อคนเลยสักนิด!!!”



          “จีมิน!!”



         “ทำไม! ฆ่าฉันเลยมั้ยล่ะ!!”



         จองกุกโมโหจนเลือดขึ้นหน้าคนตัวโตจ้องจีมินเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ จองกุกเดินไปที่รถกระชากประตูออกก่อนจะนำร่างใครคนนึงออกมา




         “!!!”




          จองกุกยืนจ้องเขม็งมือใหญ่กุมมือคนข้างๆเอาไว้ 




          นี่เอามันมาเหยียบถึงบ้านเลยหรอ..เห็นข้อความไม่เจ็บพอใช่มั้ย จิตใจทำด้วยอะไร 




          น้ำตาร่วงอย่างไม่รู้ตัว จีมินน้ำตาแตกต่อหน้าจองกุกและคนข้างๆ เขาคงหน้าสมเพชมากสินะ แค่ยืนตอนนี้ยังไม่ไหวด้วยซ้ำ



           “..เลว..”



          “...”



          “..สารเลว..”



         “เออ! กูเลว!”



        จองกุกจูงมือคนข้างๆขึ้นรถ



         “พรุ่งนี้..เจอกันที่อำเภอ เที่ยงตรงห้ามเลท”



         ว่าเสร็จก็เข้าไปในรถแล้วขับออกไปทันที



         “ฮึกฮือออออออออออออออออออ”



         จีมินร้องไห้เสียงดัง คนตัวเล็กสภาพไม่น่าดูสบักสบอมมุมปากมีรอยเลือดไหลออกมา มือน้อยกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ จีมินร้องไห้เหมือนคนบ้า สภาพน่าสมเพชน่าดู ใจดวงน้อยที่โดนทำร้ายอย่างไม่ในดียับเยินแหลกเหลว มันเจ็บปวดใจหาย จนเข้าอยากตายให้พ้นๆ



          “หม่าม๊า..ขอโทษที่ดูแลลูกต่อไปไม่ได้..หม่าม๊าขอโทษนะลูก”



           ตาเริ่มมัวพร่าลงภาพตรงหน้าเริ่มไม่ชัดเจนและค่อยๆมืดสนิทลง



           ไม่อยากจะมีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้ว











        

To be continued…




#เบสเมียกุมิน


Twt : @aom_derr




TALKING WITH DEAR 2

โปรดอย่าด่าเราพล็อคเป็นแบบนี้จีมินตายแบคคบกับจองกุกต่อค่ะ



จะบ้าหรอ!


คอมเม้นเยอะสกรีมเยอะต่อให้เลยค่55555555

1สกรีม|1คอมเม้น = ล้านของล้านกำลังใจ
เจอกันตอนหน้าค่ะ







 TALKING WITH DEAR

แฟนเก่าเว้ยแฟนเก่า เอาไงดีคะ 
มา70%ก่อนเด้อ (ใครน้ามาทวง555555) พาร์ทนี้กากๆไงไม่รู้อ่ะรู้สึกไม่เต็มที่เลยยังไงใครอ่านขัดๆขอโทษด้วยนะคะ เดี๋ยวจะมาแก้อย่างแน่นอนเลย

เรามีIGที่เอาไว้ลงนิยายบางส่วนด้วยนะคะแล้วก็ไลฟ์บ่อยด้วย เดียร์คนไหนอยากตามมาคุยด้วย ไอจีนี้นะ ig : ficz_kookmin เราไม่ได้บังคับนะทุกคน บอกเอาไว้เผื่อใครอยากคุยด้วย5555ช่วงนี้เหงามากกไลฟ์ค่อนข้างบ่อยเลย คุยได้ทุกเรื่องเลยนะคะถามเรื่องฟิคได้นะจ๊ะ

1สกรีม|1คอมเม้น = กำลังใจให้นักเขียน

พูดคุยได้ในทวิต #เบสเมียกุกมิน ทวงฟิคได้นะค้าบบางทีลืม55555










             
         



           














ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 331 ครั้ง

573 ความคิดเห็น

  1. #568 porr2000 (@porr2000) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 14:55
    ฟิวส์ขาดมาก ตอนอิกุกตบหน้าลูกชั้น จีมินลูกฮืออออ มาให้อิแม่กอดนะลูก
    #568
    0
  2. #562 overdosejm (@Lovely_aumaim) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 13:50
    หย่าไปเลยก็ได้นะ น้องยังมีคนอยู่ข้างๆอีกตั้งหลายคน เหมือนอยู่ไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นอะ หย่าเลยคับผมมมมหาใหม่ เราฟิลขาดตั้งแต่ตบหน้าแระ เกินไป
    #562
    0
  3. #551 rao_xeng (@rao_xeng) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 18:16
    โอ้ยไม่ไหวแล้วทำไมจองกุกทำกับจีมินแบบนี้ จะล้องหั้ยสัมผัสได้ถึงนั้มตาที่คลอเบ้า ฮรุก
    #551
    0
  4. #468 Titty (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 14:55

    งืออออน้ำตาไหลิกเเล้ววไรท์ทำไงด มันดีเหลือเกินน

    #468
    0
  5. #287 toey_surarak (@toey_surarak) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 21:43
    เลวไปเเล้วน่ะ กับไปอยู่กับฮุนเหอะมีผัวเเบบนี้ #ร้อนเรยเนี้ย
    #287
    0
  6. #246 IDKOUO (@IDKOUO) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 กันยายน 2561 / 22:41
    จองกุกจ้ะ จะไปใช่มะได้ๆฟฟๆฟๆๆๆๆๆๆ นี่เดี๋ยวเราอาสาขบรถไปส่งเลย!!! ///ลผฃกสกบไกมสัสมปงดจำ
    #246
    0
  7. #158 kiris2 (@Kiris) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 22:44
    อห เลวมาก สารเลวเวอร กล้าตบน้องเลยเหรอ !!!!!!!!!! ไป๊ ไปไหนก็ไปเลยจองกุก ไป๊!!!!!
    #158
    1
    • #158-1 neena6292 (@neena6292) (จากตอนที่ 4)
      24 สิงหาคม 2561 / 20:59
      ใช่ๆๆๆ ชอบความอินของเทอง่ะ5555
      #158-1
  8. #157 YU_YUJIN (@YU_YUJIN) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 21:06
    ไปอยู่กับฮุนเลยจีมม

    จองกุกใจร้าย หย่ากันให้จบๆไปเลน สงสารลูก
    #157
    0
  9. #156 NattikanPadsak (@NattikanPadsak) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 20:54
    สู้ๆนะไรท์รออยู่น้าาาาา
    #156
    0
  10. #155 Jimminny123 (@kim_suho1) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 20:13
    อินอ่ะร้องไห้ตามเลย
    #155
    0
  11. #154 CHIMMEE_JK (@jiminnie_chim) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 18:47
    กุกใจร้ายยยย ทำไมทำกับจีมแบบนี้~~~ ฮือออออ จีมไปอยู่กับฮุนน้าา // รู้สึกค้างเป็นอย่างยิ่ง ได้โปรดไรท์รีบมาต่อด้วยเถิ-แอร่ก!!! // ไรท์ไฟติ้ง!!!!
    #154
    0
  12. #153 Monkey_couldy (@Monkey_couldy) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 17:19

    ไปจีมไปไปอยู่กับฮุนเลย จองกุกใจร้ายย

    #153
    0
  13. #152 OMS_cxxx (@OMS_cxxx) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 16:21
    จีมินตบหน้าจกุกเลยจ้าาาาสสสส
    #152
    0
  14. #151 OMS_cxxx (@OMS_cxxx) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 16:21
    กรี้ดดดดดดดดดมาตบกันนนค่ะจกุกุกุกุกุกุกุก
    #151
    0
  15. #150 purpleheart💜 (@enwhyny) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 09:45
    เอามาบ้านขนาดนี้ก็เกินไปปปปป
    #150
    0
  16. #149 kik_jt (@kik_jt) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 23:27
    มุนมิน นี่พ่อใหม่ลูก เรียกป๊าฮุนเร็ว
    #149
    0
  17. #148 kookmin9597jimin (@kookmin9597jimin) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 23:25
    จีมินลูก หย่าเลยย อย่าไปสนใจมัน จองกุกเลวได้ขนาดนี้เลยหรออ เซฮุนดูแลจีมินด้วยนะ
    #148
    0
  18. #147 poyeiei_12 (@poyeiei_12) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 22:04
    ไรท์อ่า;_; นี่น้ำตาคลอเลย!!
    #147
    0
  19. #146 chimchim1995 (@Doremon0808) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 21:46

    เลวมาก หย่าไปเลยจีมิน หึ
    #146
    0
  20. #145 ThitinunSaysud (@ThitinunSaysud) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 21:14
    คนคนหนึ่ง เลวได้ขนาดนี้เลย
    เสียไปแล้วจะรู้สึก
    #145
    0
  21. #144 JJ_JMCHIM (@JJ_JMCHIM) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 20:37
    พี่จอน ถ้าจะเป็นแบบนี้ก็ไม่ควรมีเขาตั้งแต่แรกแม้ะ ทำไมถึงเป็นผู้ชายแบบนี้ หย่าแล้วอย่าเสียดายจมิงทีหลังแล้วกันนทเราจะไม่ยกลูกสาวให้แล้ว อย่าร้องไห้ฟูมฟายทีหลังนะ จมิงอ่าา หนูเข้มเเข็งนะลูก
    #144
    0
  22. #143 jmjkk (@jmjkk) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 16:11
    จองกุกเลวเกินไป
    #143
    0
  23. #142 paerryyyy (@paerryyyy) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 11:45
    ฮือออออทำไมจองกุกทำแบบนี้ตบหน้าจีมินด้วยย
    #142
    0
  24. #141 Chimchim_9595 (@Chimchim_9595) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 08:44
    กำลังจะดีแล้วเชียว
    #141
    0
  25. #140 BBcandy1708 (@BBcandy1708) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2561 / 06:53
    น้องงงงงง
    #140
    0