BEST WIFE | KOOKMIN | #เบสเมียกุกมิน ♡

ตอนที่ 6 : เบสเมียกุกมิน|06 🌹

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4638
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 568 ครั้ง
    20 ก.ย. 61






เบสเมียกุกมิน|06 




I'm never gonna be good enough for you, am I ?

ฉันไม่เคยพอดีสำหรับคุณเลยหรอ ?































         หลังจบคืนนั้นจองกุกดูติดเขามากเป็นพิเศษ บ้านก็กลับไวอย่างไม่เคยเป็น ไปส่งเขากับลูกทุกเช้า ติดลูกอีกด้วย ไม่รู้ทำไมจองกุกถึงเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้




          แต่จะดีแค่ไหนกันเชียว




          จะมีบ้างที่ฝ่ายนู้นโทรหาหรือส่งข้อความมาแต่จองกุกก็ไม่คิดอ่านหรือจะตอบอะไรกลับไปบางครั้งโทรมาหลายๆรอบจนจองกุกปิดเครื่องหนี ลึกๆก็แอบซะใจอยู่ไม่น้อยเพราะตอนนี้มันก็ดีแล้วนี่







          “จีมิน”




        “หื้ม?”




       จองกุกเอ่ยถามขณะตัวเองกำลังหนุนตักนิ่ม มือเล็กลูบตามเส้นผมนุ่มสีคาราเมลของคนที่กำลังนอนตักตัวเองอยู่




   
          “สิ้นเดือนนี้ฉันต้องไปต่างจังหวัดนะ”





          “ไปอีกแล้วหรอ..กี่วัน?”




          เป็นอย่างทุกครั้งอยู่แล้วที่จองกุกต้องเดืนทางไปต่างจังหวัดทุกๆสิ้นเดือนน้อยสุดก็3วัน มีอาทิตย์นึงบ้าง นานสุดก็คง2อาทิตย์เลย





          “อาทิตย์นึงได้”




          “อืม” จีมินพยักหน้า




          “จีมิน”




         จีมินไม่ตอบแต่ก้มลงมองใบหน้าคมคายที่เรียกตัวเองเมื่อสักครู่





          แต่จองกุกเด้งตัวขึ้นมาโดยไม่ทันสังเกตจีมินที่โน้มตัวลงมาแล้ว เลยทำให้หัวโขกชนกันดังกึกจีมินร้องโอดโอยด้วยความเจ็บ



          “โอ้ย!”



  
          จองกุกและจีมินต่างฝ่ายต่างเจ็บไม่แพ้กันคนตัวโตรีบกรูเข้าไปดูที่หน้าผากเนียนเมื่อโดนแรงกระแทกจากเขาเมื่อสักครู่





           “เจ็บเลยเห็นมั้ย”




   
           “ก็เพราะนายนั่นแหละ!”




  
           จุ๊บ!




           คนที่ทำให้โดนเจ็บตัวโน้มหน้ามาก่อนที่มือเปิดผมหน้าม้าเขาแล้วยื่นหน้ามาจุ๊บส่วนที่โดนชนเมื่อกี้




          “นี่!”




            ตีอกแกร่งไปหนึ่งที เนื่องจากคนตัวโตเข้าจุ๊บหน้าหน้าผากโดยไม่ได้ทันตั้งตัว




            “ทำอะไรเนี่ย”





           “ทำให้เธอหายเจ็บไง”





           “แล้วมันจะหายยังไงเล่า”




          จีมินลูบหน้าผากส่วนที่ถูกจุ๊บฝีมือจองกุกเมื่อกี้แก้เขิน




           “จีมิน”




          “อะไรอีก”




         “ไปเที่ยวกันมั้ย”




         “เที่ยวไง มีฉันเธอ ซอนมิน ซอนมุล 4คน”




         เห็นคนตัวเล็กเอาแต่เงียบเลยพูดอีกรอบให้จีมินเข้าใจ




           “อื้ม”



          จีมินส่งยิ้มหวานมาให้เขาจนต้องยิ้มตามไม่วายที่จะหยีหัวจนเส้นผมนิ่มกระจาย




           “พอได้แล้วน่า หัวยุ่งหมดแล้ว”




           จีมินจับเข้าที่แขนแกร่งให้หยุดหยีผมเขาสักที ส่งสายตาขวางเพราะทำให้ผมเขายุ่งแต่ก็ถูกจองกุกบีบจมูกกลับมาจนต้องโวยวายยกใหญ่




           “ฉันสัญญาว่าจะมีเวลาให้เธอกับลูกมากกว่านี้..”




           “อื้ม”










            ตอนนี้เขากลับมาทำงานปกติแล้วล่ะแต่ก็ต้องหัวเสียนิดหน่อยเมื่อยังมีเด็กในห้องยังไม่กลับเลยทำให้เขากลับบ้านช้าอีกด้วย






         “เอ...ทำไมยังไม่มารับอีกนา..”




         จีมินเดินบ่นอุบอิบเมื่อผู้ปกครองของเด็กในห้องเขายังไม่มารับเสียที นี่ก็เป็นเวลาเลิกงานเขาแล้วเสียด้วย พอโทรไปหาผู้ปกครองก็ติดต่อไม่ได้ เลยไม่รู้จะทำยังไงได้แต่เดินไปเดินมาชะเง้อดูว่าจะมีใครมารับน้องสักที




           “เฮ้อ”




          จีมินถอนหายใจ นี่ก็5โมงครึ่งแล้วด้วยครั้งแรกจองกุกก็มารับเขากับลูกแล้วแต่ก็บอกให้จองกุกพาลูกกลับไปก่อนเพราะเขายังต้องดูเด็ก จองกุกมีท่าทีไม่ยอมดื้อด้านว่าจะรอเขาอย่างเดียวแต่โดนบ่นไปยกหนึ่งก็ยอมเดินคอตกจูงลูกกลับบ้านอย่างน่าสงสาร





           ไม่ต้องห่วงว่าจะกลับยังไงคงรถโดยสารแถวนี้เนี่ยแหละมันคงไม่ลำบากสำหรับเขานักหรอกน่า





            “โอโซนครับ หนูจำเบอร์คุณแม่ได้มั้ย”




           จีมินย่อตัวถามเด็กน้อยตัวอ้วนที่กำลังนั่งเล่นของเล่นอยู่ เด็กน้อยส่ายหัวเพราะความไม่รู้ เขาเองก็โง่ถามเด็กอนุบาล2เนี่ยนะจะจำเบอร์แม่ตัวเองได้




            “เฮ้อ จะทำยังไงดีเนี่ย”




           “ไม่ยู้คั้บ แต่คุงพ่อบอกว่าคุงอาจะมารับโอโซน”




           เด็กน้อยตอบประโยคที่จีมินบ่นคนเดียว 




           “งั้น..หนูจำเบอร์คุณอาได้มั้ย”




           เด็กน้อยตัวอ้วนฉีกยิ้มกว้างจนเขาหวังในใจว่าโอโซนจะจำเบอร์อาตัวเองได้ถึงเปอร์เซ็นมันจะน้อยก็เหอะ




           “ไม่ด้ายคั้บ^^”




           คอตกเหมือนจองกุกที่โดนเขาบ่นไป แล้วเขาจะทำยังไงดีล่ะ จะหนีกลับก่อนก็ไม่ได้แล้วโอโซนจะไปอยู่ไหน ช่วยด้วยยยยยนยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย





            18:13 PM.




            หกโมงสิบสามนาทีกับอีกสามสิบสองวิ เขารอผู้ปกครองนามว่าเป็นอาจะมารับโอโซนก็ไม่เห็นจะมาสักที จนเขาปิดห้องเรียบร้อยว่าจะพาน้องกลับไปบ้านเขาก่อน เมื่อกี้จองกุกก็โทรมาบ่นไปทีหนึ่งแล้วนึกว่าเขาหนีไปเที่ยวนี่ก็ด่าไปทีหนึ่งหาว่าปัญญาอ่อนอีกฝ่ายก็ตัดพ้อตัดสายทิ้งไปเลย อย่าบ้าจองกุก!




             แต่ก็หลังจากคืนนั้นจองกุกกเปลี่ยนไปดูแลเขามากขึ้นไปรับไปส่ง ทุกๆอย่างตามหน้าที่ของสามีและพ่อของลูก มีบ้างที่ฝ่ายนู้จะโทรมาหรือส่งข้อความมาแต่จองกุกก็ไม่คิดจะตอบอะไรกลับไป บางครั้งก็ปิดเครื่องหนีไปเลย ก็แอบซะใจนะ เพราะตอนนี้มันก็ดีไม่ใช่หรอ





            “โอโซนครับ เดี๋ยวครูจีมินจะพาหนูไปบ้านครูก่อนนะ แล้วครูค่อยโทรหาคุณพ่อให้นะครับ”



   
             จีมินย่อตัวให้เท่ากับเด็กที่กำลังยืนสพายกระเป๋าสีน้ำเงินคู่ใจอยู่ ลูบหัวไปด้วยความเอ็นดู ยังดีที่โอโซนไม่ร้องไห้หรือโวยวายอะไร





           “โอเคมั้ยครับ”




          “โอเคคั้บ”




         เด็กน้อยชูมือป้อมที่คล้ายกับเขา(?)ทำรูปโอเค จีมินยิ้มให้กับเด็กน้อย





         “ไปครับ เอเดี๋ยวก่อนเดี๋ยวครูโทรให้ครูจินยองมารับดีกว่า”



 
         คิดว่าเอาน้องไปสภาพนี้ไม่ค่อยจะโอเคเท่าไหร่นัก เลยคิดว่าจะให้น้องชายตัวเองมารับเสียหน่อย





           เดินไปเรื่อยๆโดยมือยังคงจูงโอโซนอยู่ใกล้ๆเพราะจะให้จินยองมารับที่หน้าป้อมยามจะได้ไม่ต้องขับมาไกลแล้วเขาอยู่ตึกสุดท้ายเป็นตึกสำหรับเด็กอนุบาลโดยเฉพาะเลยจะไกลที่สุด





            เดินไปได้ไม่นานก็ได้ยินเสียงใครคนหนึ่งตะโกนเรียกอะไรใครอยู่





            “คุณครูจีมินครับ!!”





           “หะ? ใครอ่ะเรียกเราหรอ?”



     
           เพราะอีกคนที่วิ่งมาก่อนจะมาหยุดอยู่ตรงหน้าจีมิน เขาไม่รู้ว่าคนตรงหน้าเรียกใครเลยชี้นิ้วที่ตัวเอง ว่าเรียกเขารึเปล่า แต่สภาพอีกคนที่ดูหอบเพราะการวิ่งมานี่ก็อดสงสารไม่ได้




             “คุงอา!”




             “เอ๋?”





            เป็นโอโซนที่อยู่ข้างๆก่อนเรียกนามของคนตรงหน้าหัวใจก็พองโตทันที เขาจะได้กลับบ้านแล้วววว





             “แฮ่กๆ คุณครูจีมินใช่มั้ยครับ”




            น้ำเสียงทุ้มที่ปนกับความเหนื่อยหอบเอ่ยถามขึ้น จีมินบอกให้คนตรงหน้าใจเย็นๆก่อนแต่อีกคนก็ทำมือว่าไม่เป็นไร




             แอบสำรวจคนตรงหน้าพลางๆคนตรงหน้าสูงกว่าเขามากตัวใหญ่กว่าเขามากเหมือนกัน ผิวแอบแทนใบหน้าคมคายจนเขาอิจฉาสายตาคู่คมที่จ้องมองทำเขากลัวไปอยู่เหมือนกัน คนตัวสูงตรงหน้าแต่งชุดสีดำสนิทกับเส้นผมถูกย้อมด้วยสีเทา อาเหมือนมาเฟียเลยล่ะ





              “ชะ..ใช่ครับใช่”





             “ขอโทษด้วยนะครับที่มารับช้าผมเป็นอาของโอโซนครับ”




             “อ้อครับไม่เป็นไร แหะๆ”




           จีมินส่งยิ้มเจื่อนๆแต่ในใจนี่อยากลากับคนตรงหน้าขอตัวกลับบ้านเดี๋ยวนี้เลย!







           “แล้วคุณนัมจุนล่ะครับ..อุ่ย ขอโทษครับ”




          เอ่ยขอโทษทันทีเมื่อถามอะไรเกินไป คนตรงหน้าไม่ได้ว่าอะไรแต่ส่งยิ้มมาให้เขาแทน




        
           “นัมจุนติดธุระครับเลยมารับโอโซนไม่ได้มันเลยให้ผมมาแทน”




            คนที่ชื่อนัมจุนก็พ่อของโอโซนนี่แหละ ก็ทุกครั้งคุณนัมจุนเป็นคนมารับโอโซนทุกวันเสื้อผ้าก็แต่งคล้ายกับคนตรงหน้านี่เลย




           “ขอโทษด้วยนะครับพอดีผมติดธุระด่วนเลยมาช้า”




           “ไม่เป็นไรครับ ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวก่อนนะ”




            จีมินขอตัวแยกออกมาเพราะคงไม่มีเหตุผลอะไรให้คุยต่อแล้วแต่คนผิวแทนวิ่งมาดักข้างหน้าเขาพร้อมชูเเขนทั้งสองข้าง




            “เดี๋ยวสิครับ ครูกลับยังไงให้ผมไปส่งมั้ย”




             “ไม่เป็นไรเลยครับ ผมกลับเองดีกว่า ขอตัวก่อนนะครับ”




             หมับ!




            มือหนาผิวสีแทนคว้าเจ้าของข้อมือบางที่กำลังหนีเขาอยู่ ไม่รู้ว่าหนีมั้ยแต่เขาคิดว่าคนตัวเล็กตรงหน้านี้กำลังหนี




             พอรู้ตัวว่าผลั้งมือไปจับก็รีบปล่อยก่อนจะเอ่ยขอโทษทันที คนตัวเล็กก็ดูลนๆปากก็ใจดีบอกว่าไม่เป็นไร





             “ให้ผมไปส่งก็ได้ ถือว่าเป็นค่าขอโทษที่มาช้าละกัน”




            “ไม่เป็นระ-




           “อาแทฮยองโอโซนหิวข้าว”




         เสียงเด็กน้อยที่ยืนเป็นอากาศข้างๆกันแทรกขึ้นเขาและคนตัวสูงหันไปมองโอโซนที่เริ่มหาวและจิ้มที่ท้องของตัวเอง




          “เห็นมั้ยหลานผมหิวแล้ว ถ้าครูไม่ให้ไปส่งหลานผมต้องหิวจนร้องไห้แน่ๆ”





            สุดท้ายเขาเองก็ต้องมาหยุดอยู่รถคันหรูสีเหลืองอ๋อยนี่ดูก็รู้ว่าแม่งแพงโคตรๆ





           จีมินยืนนิ่งอยู่นานจนแทฮยองเริ่มทัก





          “อ้าวครู ขึ้นรถเร็วๆสิครับ”




          “คะ..ครับ”





          จีมินค่อยก้าวเท้าขึ้นรถอย่างระวังเพราะกลัวจะไปทำอะไรให้รถมันเสียหายถ้าทำอะไรพังละก็รับรองไม่มีเงินมาจายคืนแน่ๆ




           “ทำดีๆสิครูรถผมไม่มีอะไรหรอกน่า”




           ไม่มีอะไรแต่มันแพงจนกลัวไง!!




            รถสปอร์ตคันหรูอย่าง Lamborghini Aventador S สีเหลืองเด่น เคลื่อนตัวออกจากโรงเรียนหรือที่ทำงานของปาร์ค จีมิน จีมินนั่งเกร็งจนแทฮยองขำ




           “ครูไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นก็ได้”




          ก็เล่นซะนั่งหลังตรงมือกุมไว้ข้างนอกอย่างเรียบร้อย เป็นท่าตลกที่สุดที่แทฮยองเคยเห็นมา




           “เออคุณ เอ่อ คุณอา-”




          “เรียกผมแทฮยองก็ได้ครับ”




          เห็นคนตรงหน้าอึกอักกับสรรพนามที่ไม่รู้จะเรียกอย่างไรดีจนเขาต้องบอกชื่อให้อีกคนเรียกง่ายๆจะได้ลดความเกร็งลงมาบ้าง





          “เอ่อครับ ถ้าไม่เป็นการเสียมารยาทผมขอเบอร์แม่น้องโอโซนได้มั้ยครับ เผื่อเวลาคุณนัมจุนไม่ว่างจะได้ไม่รับบากคุณ”





           “ได้ครับ แต่ผมไม่ได้ลำบากอะไรเพราะนัมจุนมันคงไม่แม่น้องมารับหรอกมั้งครับ”




           “ครับ?”





            ประโยคชวนแปลกใจทำให้จีมินงงงวย แต่เสียงโทรศัพท์ของแทฮยองทำให่เขาต้องเก็บความสงสัยเอาไว้ก่อน





          “แป๊บนึงนะครับ แม่โอโซนโทรมาพอดีเลย”





         “ครับ”





         แทฮยองพูดยิ้มๆก่อนจะกดรับสาย ตัวเองก็ต่อสายเชื่อมเขากับหูฟังขับรถ





          “ฮัลโหล ว่าไงจิน




           “อืม พี่มารับโอโซนแล้ว”




           “นัมจุนไม่ว่างไงพี่เลยต้องมารับแทน”




   
            “ไม่รู้เหมือนกันมันยุ่งอะไรหนักหนาไม่รู้ช่วงนี้”



             “พี่ก็อยากพาไปหาแต่ถ้านัมจุนรู้เราเนี่ยแหละจะโดน”




             จีมินหันไปมองทางแทนเมื่อเห็นคนข้างกายหันมามองทางเขาแต่เปล่าเลยแทอยองหันมามองโอโซนที่หลัยอยู่บนตักเขาต่างหาก



       
             “โอโซนหลับอยู่จิน”





            “อืม ไม่เป็นไรๆ มีอะไรให้ช่วยก็บอกนะ ครับ แค่นี้แหละ ครับ”





           แทฮยองวางสายไปแล้ว คนผิวแทนหันขวับมาทางจีมินจนสะดุ้ง 



          คุณครูคนนี้น่ารักจังเลยน้า





           “อยากรู้หรอครับ”




          “เปล่าครับ”




          “ผมรู้ครูอยากรู้ แต่ก็ไม่ผิดหรอกเพราะครูเป็นครูประจำชั้นโอโซนนี่”





           “อา..ครับ”





            “พ่อโอโซนแยกกันอยู่กับแม่น้องครับ”




          “ครับ?!”




         จีมินตกใจที่อีกคนพูด เขากำลังมองเด็กน้อยจั๊มมั๊มที่นอนอยู่บนตักกำลังหลับพริ้ม 





          “โอโซนยังไม่รู้ครับว่าแกเด็กกว่าจะให้รับรู้เรื่องแบบนี้”





          “ถ้าเขารู้คงยากที่จะรับได้นะครับ”




          “ก็จริงครับ ตอนนีพ่อน้องเลยบอกว่าแม่น้องไปต่างประเทศจะได้เจอทุกสิ้นปี




          “...งั้นแปลว่าแม่น้องจะได้เจอน้องแค่ครั้งละปีหรอครับ”




           “ถูกครับ”




           “อา..โอโซนของครูจีมิน”




          จีมินกระชับกอดมากขึ้นเมื่อเขารับรู้เรื่องราวของครองครัวนี้ เขาสงสารเด็กน้อยทีนอนอยู่บนตักเขาจริงๆเลย





           “คุณครูจีมินนี่..น่ารักจังเลยนะครับ”





         “ครับ?”





          ขมวดคิ้วจนเป็นปมเพราะไม่เข้าใจกับประโยคกำกวมนั่น






          “ผมหมายถึงน่ารักกับเด็กน่ะครับ เด็กน้าจะรักครูกันเยอะ”




           “ฮ๊ะๆไม่หรอกครับ”





           เขาชวนคุยไปเรื่อยๆกับแทฮยองก่อนจะบอกทางอีกคนว่าบ้านอยู่ตรงไหน พอถึงบ้านเขาแล้วก็ชะเง้อมองในบ้านเสียหน่อยเห็นไฟห้องนอนปิดหมดแล้ว จองกุกคงจะนอนแล้วล่ะ





            อืมตอนนี้4ทุ่ม ครั้งแรกก็คุยเพลินจนแทฮยองขับมาบ้านตัวเองจนเขาต้องรีบบอกอีกคนลืมส่งบ้านเขา แต่คนตัวสูงก็บอกไม่ได้ลืมเห็นเขาไม่บอกทางนึกว่าจะนอนค้างบ้านเขา ตลก! ใช้ว่าเส้นทางมันใกล้ แทฮยองต้องวนมาส่งเขาที่บ้านก่อนเนี่ยสิแต่พาโอโซนเข้าไปในบ้านก่อน บ้านที่เขาเรียกว่ามันเป็นคฤหาสน์น่ะ






             “ขอบคุณมากนะครับคุณแทฮยอง”




             เอ่ยขอบคุณที่อีกคนใจดีพามาส่งถึงบ้านคนตัวข้างกายส่งยิ้มหล่อจนเขาต้องเบินหน้าหนี ยอมรับว่าหล่อมีคนหล่อๆมาทำแบบนี้ใส่ก็ต้องทีเขินกันบ้างแหละน่า




      
              “ไม่เป็นไรครับ ไว้จะมาส่งอีกแน่ๆ”




            “ตลกหรอครับ”




           นิสัยรวมๆก็กวน กวนแบบมีเล่ห์อะไรบางอย่างอ่ะ แต่ก็ใจดีแหละ มั้ง เพิ่งจะรู้ว่าอีกคนอายุมากกว่าเขา




    
           “ผมเข้าบ้านก่อนนะ ขอบคุณอีกครั้งนะครับ”




           “เดี๋ยวสิครับ”




          “ครับ?”




         “ผมขอเบอร์ช่องทางติดต่อครูได้มั้ย ก็..เผื่อมารับช้าเหมือนวันนี้ เผื่อผมมารับช้า ครูจะได้ไม่ต้องรอเหมือนวันนี้ ครูก็พาโอโซนมานี่เลยเดี๋ยวมารับที่นี่เอง”





           “โอเคครับ”





           เห็นใจที่อธิบายมาซะยาว เขาให้เบอร์แทฮยองไปเพราะยังไงไลน์มันเชื่อมกับเบอร์เขาอยู่แล้ว





             หันมาขอบคุณรอบที่สามก่อนจะลงจากรถคันหรู เขาหันมารอให้อีกคนไปก่อนจะได้ไม่ต้องเสียมารยาท





            “ไว้เจอกันใหม่นะครับ คุณครู ปาร์ค จีมิน”





 
จีมินก้าวเท้าเดินเข้าบ้านอย่างปกติ เป็นเวลา4ทุ่มกว่าๆแล้วร่างกายเริ่มเมื่อยล้าและอยากอาบน้ำเต็มทน จีมินจัดการล็อคประตูบ้านให้เรียบร้อยก่อนจะเดินขึ้นบ้าน





           จีมินอาบน้ำเสร็จสรรพทำอะไรเรียบร้อยและจะเข้านอน ปาไป5ทุ่มนิดๆที่ทำอะไรเสร็จ





           แกร็ก..





          จีมินแง้มเปิดประตูเข้าห้องนอน ใบหน้าหวานประดับด้วยรอยยิ้มกว้างทันทีเมื่อวันนี้จองกุกนำลูกมานอนด้วย สามพ่อลูกนอนกอดกันกลมจีมินยืนยิ้มอยู่นานไม่วายที่จะย่องเข้าไปเพื่อจะแอบถ่ายรูปเก็บภาพน่ารักๆนี้ไว้สักหน่อย




            หมับ!




           “!”




          ไม่ทันไรก็โดนฝ่ามือหนากอบกุมแขนบางเอาไว้





          “ทำไมกลับดึก”




          เอ่ยถามทั้งๆที่ยังหลับตาอยู่ 




          “ก็...ผู้ปกครองเด็กในห้องเขามารับช้าไง”




          “มารับช้าขนาด4ทุ่มเลย?”




          เมื่อดวงโตกลมตาที่แอบแฝงไปด้วยความแข็งกร้าวลืมตาขึ้น จองกุกเอ่ยถามนิ่งๆมือก็ยังจับแขนจีมินไม่ปล่อย 




           “ก็ป่าว…”




           “กลับช้าจนลูกนอนหลับไปก่อนแล้ว”





           “ขอโทษ...ที่บ้านเด็กในห้องมีปัญหานิดหน่อย เเต่ไม่ต้องห่วงแล้วล่ะเวลาเขามารับช้าเราก็พาน้องมาที่นี่เลยเดี๋ยวเขาตามมารับ”




           “แล้วเขารู้บ้านเรารึไง”




          “ระ..รู้สิ”



    
          “รู้ได้ไง?”




          จองกุกพูดด้วยไม่สบอารมณ์นักจีมินใจเต้นรัวเมื่อจองกุกเริ่มทำให้เขากลัวขึ้นเรื่อยๆ พอสบตากับดวงตาแข็งกร้าวก็เป็นอันหลบทันที





          “ถามว่ารู้ได้ไง”




         “ก็...ก็”




         “อย่ามาโกหกนะ”




         “ ก็อย่าทำให้มันกดดันจะได้มั้ยเล่า!”




        “ตอบ!!”




         จีมินสะดุ้งด้วยความตกใจเมื่อเสียงเข้มตวาดใส่เสียงดังลั่นไม่เกรงใจลูกน้อยที่หลับอยู่ข้างกายเลยสักนิด




          “ก็บอกให้ตอบไงจีมิน!!”




          “ฮึก..ฮึก”




           ร่างเล็กสั่นด้วยความหวาดกลัวจีมินเริ่มร้องไห้ซิกๆเมื่อจองกุกตวาดใส่ คนตัวหนาที่นอนกึ่งไม่นอนกึ่งเริ่มหน้าเสียเมื่อรู้ว่าตัวเองทำจีมินกลัวจนร้องไห้ เลยหยุดการแกล้งลง




            “จีมิน...ฉันขอโทษ..หยอกเล่นนะ”




            “ฮึก..นายว่าไงนะ…”




           “ขอโทษ..ฉันหยอกเธอเล่น..โอ้ย!



         
          จองกุกพูดไม่ทันไรก็โดนฝ่ามือน้อยตบเข้าที่ต้นแขนเพื่อเป็นการระบายความโกรธ




           “นายก็รู้ว่าฉันไม่ชอบให้ฮึก..นายตะคอก...อึก”




            “ขอโทษครับ จองกุกขอโทษ ผิดไปแล้วครับคุณ”



            จีมินเช็ดน้ำตาลวกๆเขาไม่ชอบเลยที่จองกุกมาตะคอกใส่แบบนี้ เขาเกลียดการตะคอก การพูดเสียงดัง โดยเฉพาะจองกุกที่ทำแบบนี้ มันทำให้เขากลัว





              “ผิดไปแล้ว...มาๆมานอนกันดีกว่า”




             จองกุกพูดไม่ทันไรก็ฉุดข้อมือบางให้ล้มตัวนอนโดยมีเด็กแฝดนอนอยู่ข้างกาย




             ทั้งเตียงเต็มไปด้วยคน4คน ห้องนอนที่เคยสว่างกลายเป็นมืดสนิทเมื่อไฟบนหัวเตียงปิดลง เตียงใหญ่อัดเต็มไปด้วยพ่อแม่ลูก ความอบอุ่นแผ่กระจายไปทั่วเตียงนอนทำให้ลูกน้อยหลับสบายยิ่งขึ้น




              “นอนได้แล้วเด็กขี้แง”



              “เงียบไปเลย!”






  

            


           ผ่านไปร่วมเวลา2อาทิตย์กว่าๆแล้ว


          และวันนี้...เป็นวันเกิดของเขาเอง




            จองกุกตั้งใจเอาไว้ว่าจะพาลูกไปฉลองวันเกิดข้างนอกด้วยกันแต่เป็นเขาเองที่ไม่อยากไปไหนเขาอยากอยู่บ้านมากกว่า อยากอยู่บ้านกับจองกุกทั้งวันอยู่กับลูก แค่นี้ก็มันก็เป็นของขวัญดีๆสักชิ้นในวันเกิดแล้ว




            เราสี่คนนอนดูหนังกันที่ห้องนั่งเล่น จองกุกจัดการเปิดหนังในคอมและเชื่อมมันกับทีวีทำให้จอใหญ่กว่าเดิม



             ดูไปเรื่อยๆจนหนังตาเริ่มหย่นมากขึ้นฝืนไม่ไหวจนสุดท้ายต้องหลับคาหนังจนได้ จองกุกหันมามองจีมินที่กอดซอนมินอยู่ในอก หน้าม้าสีดำสนิทปรกไปทั่วดวงตา จองกุกเอื้อมมือมาปัดให้อย่างอ่อนโยน ทุกลมหายใจเข้าออกริมฝีปากอิ่มสีเชอรี่เผยอหายใจ นิ้วหนาเริ่มลูบไล้จนจีมินต้องเม้มปาก รอยยิ้มจางๆประดับบนใบหน้าคมคาย เมื่อเห็นคนข้างกายขมวดคิ้วเมื่อมีอะไรรบกวน




              จุ๊บ!





            ริมฝีปากได้รูปประทับจูบลงมาแบบกับริมฝีปากอิ่มที่เผยอเรียกร้องอยู่นั้น  จองกุกแค่จุ๊บลงเบาๆเหมือนเป็นการบอกฝันดี 





            “คนอะไร..ขนาดหลับยังน่ารักเลย”













        “อืออออ”



         ดวงตาเล็กเปิดขึ้นเมื่อร่างกายพักผ่อนอย่างเต็มที่แล้ว จีมินลืมตาขึ้นก่อนจะลุกขึ้นนั่งขยี้ตาพลางๆเพราะความง่วงยังไม่สร่างออกไป กระพริบตาปริบๆเช็คสายตาที่เลือนลาง จีมินไล้สำรวจตัวเองก่อนจะเห็นร่างกำยำที่เดินมาหาเขา




            “ตื่นแล้วเหรอ”




           “อื้ม...กี่โมงแล้วจองกุก”




          “5ทุ่มครึ่ง”




          “ห๊ะ! ฉันนอนนานขนาดนั้นเลยหรอ”



         จากดวงตาที่หยี๊เบาๆกลับถลึงตื่นจนเต็มตา จำได้ว่าเขานอนดูหนังกับจองกุกตอน5โมงกว่าๆเอง อะไรจะนอนได้นอนดีขนาดนั้น คิดเอาไว้แล้วว่าจะใช้เวลาคุ้มกับวันเกิดทั้งที..แต่เสียเวลาเพียงเพราะเขาหลับไปถึง7ชั่วโมง ให้ตายสิ เวลามีค่ามากนะ 





          “เธอนอนสนิทมากนะขนาดปลุกแล้วยังไม่ตื่นเลย”




          “งื้ออ ขอโทษนะ”




          “ขอโทษทำไมล่ะ”




          “ไม่รู้อ่ะ”




           จองกุกเดินมาหาจีมินใกล้ มือหนายื่นมือจับที่ต้นแขนพลางบอกให้ลุกขึ้น จองกุกจูงมือมาที่ห้องครัวและเปิดตู้เย็น




            “จะทำอะไรอ่ะ”




          “อุ่นข้าวให้กิน”



         “ไม่ต้องๆเดี๋ยวฉันทำเอง”




         จีมินห้ามจองกุกที่กำลังนำสปาเกตตีเข้าไมโครเวฟ แต่ก็โดนห้ามจากจองกุกอยู่ดี




         “อยากทำให้ ไปนั่งไป”




         จีมินก็ต้องยอมแพ้ จีมินเดินอมยิ้มมานั่งรอจองกุกที่โต๊ะกับข้าว แผ่นหลังกว้างที่หันหลังให้เขา มันทำให้อุ่นใจ ไม่คิดไม่ฝันว่าจองกุกจะทำอะไรน่ารักๆแบบนี้เป็นด้วย






           “กินได้แล้วครับ”




           จองกุกยกจานที่บรรจุสปาเกตตีมาให้ จีมินยิ้มล่าและลงมือกินอย่างดี




          “ทำเองอ่อ”




         “ถ้าบอกว่าทำเองจะเชื่อป่ะ”




        “ไม่อ่ะ”




       “เดี๋ยวจะโดน”




        จองกุกดีดหน้าผากมนต์ไปหนึ่งทีจีมินโวยวายอย่างน่ารักเมื่อโดนจองกุกแกล้ง





          “เจ๊ซอนมีเอามาให้”




          “อ้าว พี่ซอนมีมาที่นี่หรอ”




         “อืม...เจ๊ทำมาให้เห็นวันนี้เป็นวันเกิดเธอ”




         “พี่ซอนมีนี่..ใจดีมากๆเลยนะ”




         “ใจดีกับเธอน่ะสิอยู่กับฉันยังกะหมา”




        “นี่! ...ว่าแต่ลูกล่ะ”



   
          จีมินเอ่ยพูดทั้งที่อาหารยังเต็มปาก ซอสสปาเกตตีเลอะไปทั่วปาก นิ้วหนาเช็ดคราบซอสออกให้ก่อนที่จองกุกจะลงไปดูดนิ้วตัวเองที่เพิ่งเช็ดออกจากปากเขา จีมินหน้าแดงไปถึงหูเมื่อเห็นการกระทำของคนตรงหน้า





         “พาเข้านอนอีกรอบแล้ว...กินให้มันดีๆทำเหมือนเด็กไปได้”




         จีมินพองแก้มตูมๆอย่างน่ารักจองกุกบีบเขาที่แก้มนิ่มจนจีมินเจ็บ





         พรึ่บ!!!






      อยู่ดีๆไฟก็ดับลงมาดื้อๆ จองกุกและจีมินงงไม่ต่างกัน จนคนตัวโตขอออกตัวไปหาเทียนให้ จีมินก็ได้แต่นั่งอยู่ที่โต๊ะกับข้าวกับจานหนึ่งใบ






      “Happy..Birth..day..to you…”




       “Happy..Birth..day..to you…”




       “Happy..Birth….day..happy birthday…”





        “Happy...Brithday...To you……”





         เสียงร้องโทนเข้มที่ดังออกมาจากด้านหลัง ไฟจากแสงเทียนประกายจนมองเห็นหน้าคนถือเค้กได้ชัด จีมินยกมือขึ้นปิดปากด้วยความตกใจก่อนจะร้องไห้ออกมานิดๆ เขาดีใจที่จองกุกทำให้เขาแบบนี้ ไม่คิดเลยสักครั้งว่าจองกุกจะทำแบบนี้ให้ ก่อนครั้งก็เคยมองมันเป็นแค่วันๆนึงสำหรับเขาไม่คิดที่จะทำอะไรให้แต่ก็ไม่เคยลืมว่ามันเป็นวันเกิดเขา เวลานี้เขาดีใจมากที่สุด มันคงเป็นวันเกิดที่ดีสำหรับเขาจริงๆ





       “ขี้แงอีกแล้ว เป่าเทียนก่อนเร็ว”





        จีมินเช็ดน้ำตาลวกๆกำลังจะเป่าลมเทียนให้ดับแต่ก็มีเสียงมาแทรกเสียก่อน




       กริ๊งงงงงงงงงงงงงงง





          เสียงออนจากหน้าบ้านทำให้เขาหยุดชะงักก่อนที่มันจะดังมาอีกหลายรอบ เขาบอกให้จองกุกไปดูก่อน เค้กช็อกโกแลตวางลงบนโต๊ะเจ้าของเค้กยังไม่ทันได้เป่าเทียน เขารอที่จะเป่าเค้กต่อหน้าจองกุก 





           เสียงโวยวายหน้าบ้านทำให้เขารีบตามออกไปดู เขาเห็นบุคคลที่3กำลังยืนเถียงกับจองกุกหน้าบ้าน บุคคลที่สามบุคคลที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับครอบครัว บุคคลที่เป็นส่วนหนึ่งทำให้ครอบครัวเขาไม่สมบูรณ์ บุคคลที่แย่งความรักจากจองกุกไปจากเขา




       
         บยอน แบคฮยอน






แนะนำเดียร์ขึ้นไปอ่านช่วงแรกๆก่อนนะคะ







เมื่อแบคฮยอนเห็นเขาก็ผลักจองกุกก่อนจะวิ่งมาหาเขาทันที





         “จีมิน..ฮึก..จีมิน..คืนจองกุกให้ฉันเถอะนะ”




          แบคฮยอนคุกเข่าต่อหน้าเขาและร้องไห้ออกมา จีมินยืนนิ่งช็อคกับเหตุการณ์ตรงหน้า ริมฝีปากอิ่มสั่นลมหายใจเริ่มไม่อยู่กับตัว จีมินยืนหอบหายใจ ฝ่ามือเล็กกำเขาหากันแน่น มันควรเป็นเขาไม่ใช่หรอที่ต้องเป็นฝ่ายขอร้อง




          “ขอร้องนะ..ฉันขอร้อง..นะจีมิน..ฉันอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเขา..ฮึก”




        เขาทำอะไรไม่ถูก คนที่ทำให้ครอบครัวเขาแตกแยก คนที่ทำลายความรู้สึกเขา คนที่แย่งคนรักเขาไป คนที่ทำลายครอบครัวของเขา เขาควรที่จะยกคนรักให้งั้นหรอ แต่ก็หน้าไม่อายที่จะกล้ามาขอร้องอ้อนวอนขนาดนี้ หน้าด้านหน้าทนเกินที่จะเอ่ยปากพูด ไม่คิดว่าคนๆนี้จะทำอะไรแบบนี้ ตัวเองอยู่ในสถานะไหนยังไม่รู้จักที่จะเจียมตัวเลยสักนิด 




 
           แบคฮยอนกอดขาเขาร้องไห้เรียกร้องความน่าสงสาร แต่ขอโทษทีมันน่าสมเพชมากกว่า




           “นะจีมิน..ฮึก..ให้ฉันกราบเธอก็ได้..ฉันยอมทุกอย่าง”




           “กลับไปเถอะ อย่าทำแบบนี้อีกเลยขอร้อง”




           จีมินแกะมือของแบคฮยอนออก แววตาเรียวรีเล็กที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำตามากมายทอดมองคนตัวสูงที่ยืมกุมขมับอยู่ไม่ไกล




            “ฮึก...ขอร้องนะ..จีมิน..คืนจอง-”



           “ทำร้ายฉันยังไม่พอเธอยังจะทำร้ายลูกฉันอีกหรอ”



           “...”



          จีมินพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งไม่มีแม้แต่จะชายตามองคนที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าด้วยซ้ำ




           “ละอายใจบ้างมั้ยที่ทำอะไรแบบนี้ แค่เธอพรากเขาไปจากฉันเธอยังจะพรากเขาไปจากลูกอีกหรอ..ขอร้องเถอะ ถ้ายังมีจิตสำนึกอยู่”




          “....ฉันรักจองกุกจริงๆนะจีมิน”




          “แล้วฉันรักจองกุกน้อยกว่าเธอตรงไหน!!”



          จีมินเริ่มหัวเสียเมื่อแบคฮยอนยังคงอ้อนวอนขอร้องไม่หยุด ยิ่งมาพูดแบบนี้แล้วมันหงุดหงิด




          เหมือนแข่งกันร้องไห้ เขาเเละคนนั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าร้องไห้ไม่แพ้กัน เขาไม่รู้ว่าคนตรงคิดอะไรอยู่ที่มาทำอะไรแบบนี้




           จีมินเตรียมจะหันหลังกลับแต่ก็โดนฉุดเอาไว้จากแบคฮยอน




            “จีมิน..ฉันอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเขา”




            “แบค พอได้แล้ว”




           จองกุกที่มาจากด้านหลังเข้ามาห้าม จองกุกแกะมือแบคฮยอนออกจากแขนจีมิน




           “จองกุก..นายไม่รักเราแล้วหรอ”


   

           “...แบค…”




          “นายไม่รักเราแล้วใช่มั้ย”




         แบคฮยอนตัดพ้อน้ำหูน้ำตาไหลออกมาเยอะมากมายทั่วใบหน้า แบคฮยอนทรุดลงกับพื้น




          “เราอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีนาย”




           ฉึก!!




          จู่ๆแบคฮยอนก็นำมีดสั้นที่ไหนไม่รู้มาแทงท้องของตัวเอง เขาและจองกุกตกใจมากที่แบคฮยอนทำแบบนั้น ก่อนที่จองกุกจะลงไปประคองคนที่ทรุดอยู่





           “แบค!!”




          จีมินยืนอึ้ง ทำอะไรไม่ถูก เขาไม่รู้จะทำยังไงจะยืนดูหรือจะช่วย




     
            “ฉันจะพาแบคไปโรงพยาบาล”




           “จองกุก แล้วฉันล่ะ เค้กล่ะ”



    
            “จีมิน! คนกำลังจะตายต่อหน้ายังมาห่วงเรื่องแบบนี้อยู่ได้!!”




           จุก จุกจนพูดไม่ออก จุกจนไม่รู้จะสันหาคำไหนมาพูดแล้ว




           จองกุกเลือกไม่สนใจจีมินอีกครั้ง ช้อนตัวคนที่สลบอยู่ขึ้นแนบอกแต่ก็โดนเสียงร้องไห้ปนหวานเอ่ยทักเอาไว้ก่อน





    
            “จองกุก”




           “ถ้าฉันกับเขากำลังจะตายพร้อมกัน...ฮึก...นายจะเลือกใคร”



   
           “จีมิน! ฉันไม่ตลกนะ!!”





          “แล้วฉันตลกอยู่หรอจองกุก!!”



        จีมินก้มไปหยิบมีดสั้นที่เปื้อนคราบเลือดของคนก่อนหน้านี้แล้วมาจี้ตรงอกตัวเอง




          “ฉันกล้าทำนะจองกุก”




          “อย่ามาทำอะไรบ้าๆนะจีมิน!!”




          “ตอบมา!!”




          “แม่งเอ๊ย!!!!”




          จองกุกวางคนบนอกลงบนพื้นก่อนจะเดินมาหาจีมิน




            “อย่าทำให้เครียดไปกว่านี้ได้มั้ย”




            จองกุกว่าและค่อยๆแย่งมีดออกจากมือจีมินออกมาและโยนมันทิ้งไป




             “ฉันรักเธอ”




              เพียงเท่านั้นแข้งขาก็รู้สึกอ่อนปลวกเปลียกขึ้นมาอย่างงั้น จีมินทรุดตัวลงกับพื้นหัวใจดวงน้อยเต้นระรัว ใจสั่นเหมือนจะหลุดออกมา มันเหมือนไม่ใช่คำบอกรัก..แต่เป็นคำปลอบใจมากกว่า…




              จีมินร้องไห้อย่างน่าสงสาร จองกุกเห็นดังนั้นรีบเข้ามากอดปลอบแต่ก็โดนผลักไสออกมา




            “ออกไป!!!”




           “ออกไป!!!!”



         
           เพี๊ยะ!



          ใบหน้าคมคายหันไปตามแรงดวงตากลมโตน้ำตาคลออย่างไม่เคยเป็น จีมินเบือนหน้าหนีก่อนจะพยุงตัวตัวเองขึ้น




           “พาคนของนาย..ฮึก..ไปดูแลกันให้สมใจเถอะ..ฮึกก”




          จีมินเดินปาดน้ำตาเข้ามาในบ้านแววตาเศร้าหมองมองเค้กช็อคโกแล็ตที่วางอยู่บนโต๊ะ หน้าเค้กที่เคยตกแต่งอย่างสวยงามกลับเละเทะไปนิดเพราะน้ำเทียนไหลลงมา เทียนหลายเล่มที่ถูกปักจากเคยที่ประกายแสงสว่างมากลับถูกดับลงไปเอง ทั้งๆที่คิดว่าจะกลับมาเป่าพร้อมๆกับจองกุก




            
HBD. เด็กขี้แง

จองกุกรักจีมินนะ





        หน้าเค้กที่ถูกช็อคโกแลตวาดเส้นมาอีกที จีมินเดินร้องไห้มาที่ห้องครัว ควานหาเทียนสำหรับวันเกิดในตู้ จีมินหยิบเทียนวันเกิดมาสามเล่มและเดินมายังโต๊ะกับข้าวที่มีเค้กวางอยู่กลางโต๊ะ จีมินยืนปักเทียนทั้งน้ำตา ก่อนที่จะนำไฟแช็กมาจุดทีละด้าม…




           “ฮึก…”




          “ขอ..ฮึก..ขอให้วันเกิด...ปี้นี้..มีแต่ความสุข…”



        
           ฟู่ว~




          จีมินยืนเป่าเค้กทั้งน้ำตา แสงสว่างของเทียนดับลงทีละเล่ม ใจตอนนี้แทบไม่ไหวแล้วมันยากที่จะอดทน ยากที่จะทนแบกรับความรู้สึกแบบนี้ไว้อีกแล้ว หูอื้อตาลายไปหมด




         ยิ้มให้กับตัวเองอย่างน่าสมเพช







         “สุขสันต์..ฮึก..วันเกิด..อึก..นะ..ปาร์คจีมิน..ฮือออออออ”




เป็นวันเกิด...ที่เจ็บปวดที่สุดในชีวิต..





To be continued…




#เบสเมียกุกมิน



Twt : @aom_derr





TALKING WITH DEAR 3

อัพแล้วน้าา แต่งดราม่าอาจจะไม่ค่อยเก่งเท่าไรนะคะ5555แต่งได้อยู่แต่แบบนี้ใครเบื่อขอโทษน้าจะพัฒนาต่อไปค่ะ สกรีมแท็ก#เบสเมียกุกมิน ให้หน่อยนะคะเงียบมากเลยเหมือนป่าช้าแงงง
 
บอกก่อนเลยนะคะว่าไม่ได้ไม่ชอบแบคฮยอนเด้ออชอบน้าานางน่ารักค่ะไม่ได้แอนตี้ใดๆ ขอความกรุณาอย่าว่าร้ายศิลปินเกินเหตุนะคะเพราะเป็นตัวละครที่หยิบยกขึ้นมาให้สมจริงในการจินตนาการค่ะ

อธิบายความรู้สึกของจีมินนิดนึง คือจีมินเนี่ยไม่อยากเชื่อใจจองกุกอีกแล้ว  แม้กระทั่งคำบอกรักมันเหมือนกับคำปลอบโยนมากกว่า
เข้าใจว่าแบคฮยอนกำลังเจ็บแต่ตอนนี้จีมินก็เจ็บเหมือนกัน
คนรักของตัวเองที่เขาไปช่วยเขาไปห่วงใยต่อหน้ามันเจ็บมากกว่าจะพูดคำไหนๆแล้ว เราแต่งยังหน่วงเลยค่ะ บรรยายก็ไม่ค่อยเก่งนักแต่จะพยายามค่ะ 

Kookminติดเทรนนาจาาาาเลยรีบมาอัพอย่างไว555555เห็นคลิปที่จีมินทากันแดดให้จองกุกยัง โอ้โห!! แม่ง!! เขินมากกกกกกก

ทาลึกเกินไปนะคะพี่ขาาาากริ้ดดดดด

ไป











TALKING WITH DEAR 2

วอนอย่าด่า555555มาเรียกคอมเม้นค้าบ ถ้าชื่นใจจะมาต่อให้วันนี้เลยยยยย

อย่าเกลียดกันเลย ขอโทษ(จิ้มนิ้ว)









 TALKING WITH DEAR

เห้อ แต่งเสร็จสดๆร้อนๆเลยค่ะ ตอนนี้เที่ยงคืน43กว่าแล้ว ข่าวร้ายกู้ไฟล์คืนไม่ได้ข่าวร้ายอีกโง่กดยกเลิกที่แต่งใหม่ลบหมดเลย นี่ก็มานั่งแต่งใหม่อีกคือรวมๆแล้วแต่งทั้งหมด3รอบ โครตเหนื่อยเลยแต่เดียร์น่าจะรอกันนานเลยรีบมาต่อให้ค่ะ

แทแทออกโรงแล้วววเป็นไงบ้างงชอบกันมั้ย555555ใครนึกไม่ออกก็เดี๋ยวเปะรูปให้แต่ทรงผมก็ช่วงDNAเลยค่ะ

สกรีมแท็กและคอมเม้นเยอะๆนะคะ มันคือกำลังใจของเราเองงง คอมเม้นเยอะเล่นแท็กเยอะเจอกันเร็วค่ะ นอนก่อนนะง่วง แต่งทั้งวันสมองแบบเอ้ออออ



นี่รูปแทๆนะคะ








ประมาณนี้นะแต่ทรงผมจะช่วงDNAเลยค่ะ แต่ชุดไม่จำเป็นต้องแบบนี้นะ 2รูปแรกมาเฟียดีหล่อ55555555555555555 อย่าลืมคอมเม้น!เล่นแท็กด้วยนะ ตอนนี้เพิ่งจัดหน้านิยายเสร็จ เที่ยงคืน56 ล่ะค่ะจะหลับแล้ว ไปก่อนนะ TT ฝันดีนะคะถ้าใครอ่านตอนนี้!!













          




          




           





            





      





            













ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 568 ครั้ง

573 ความคิดเห็น

  1. #571 NaAuAhgase (@NaAuAhgase) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2562 / 02:05
    มันก็จริงอะที่คนจะตายก็ต้องช่วยก่อนมั้ย​ ถ้าเราเป็นจีมินถึงจะช็อคแต่ก็ต้องช่วยก่อนแหละ.. ตายที่รพ.ตายได้แต่อย่ามาตายที่บ้านกรู๊!!! 555555
    #571
    0
  2. วันที่ 25 มกราคม 2562 / 22:01
    คือร้องไห้หนักมากอะ เจ็บแบบรู้สึกตามที่จีมินรู้สึกจริงๆ..
    #522
    0
  3. #494 Bunnytitty (@Bunnytitty) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 15:32
    ดีมากกจนไม่สามารถอธิบายให้ได้เลยยยเจ็บปวด
    #494
    0
  4. #470 Titty (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 15:41

    ไม่มีอะไรจะพูดแล้วคือมันดีเกินไปดีจน .....เหอะะะะะะะ

    #470
    0
  5. #411 dem18367 (@dem18367) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 00:14
    อ่านวันนี้พอดี เป็นวันเกิดของจีมินจริงๆด้วย
    #411
    0
  6. #401 toey_surarak (@toey_surarak) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2561 / 16:34
    นั้นน่ารึปูนซีเมนห่ะ เเบค
    เปลี่ยนเรือเเร้ว เเทมิน 55
    #401
    0
  7. #357 mindned (@mindned) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 21:23
    ไรท์อ่านวนเเล้วนะมาต่อเร็วๆๆนะ
    #357
    0
  8. #356 MkNatnicha (@MkNatnicha) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 02:07
    รอน้าค้าาาา
    #356
    0
  9. #355 Ploysin_02 (@Stigma_ptp2002) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 19:35

    คิดถึงง่ะ กลับมาอ่านอีกรอบ หน่วงใจมากๆค่ะ

    #355
    0
  10. #354 YamPronnatcha (@YamPronnatcha) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 22:34
    ใครบอกไรท์แต่งดราม่าไม่เก่ง แต่งเก่งสุดๆไปเลยต่างหาก เราร้องไห้จมูกแดงไปหมด รือแบบมันดีอ่ะค่ะ ไม่รู้จะพูดอะไร

    เดี๋ยวไปสตรีมแท็กให้เดี๋ยวนี้เลยค่ะ
    #354
    0
  11. #353 Nina4552 (@Nina4552) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 08:53
    นางแบคคค เค้ากำลังไปได้ดีกันแกมาขัดขวางทำม้ายยยย
    #353
    0
  12. #352 Thezillize (@05zll) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 07:55
    โครตเจ็บเลยTT สงสารจีมินที่สุดเลย โอ๊ยยยยพี่แท มาค่ะมามาแย่งน้องไปเลยค่ะ
    #352
    0
  13. #351 khaohom_ft (@kawhom-ft) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 14:26
    ความรักมักทำให้คนใจร้ายอย่างเลือดเย็น
    #351
    0
  14. #350 BBcandy1708 (@BBcandy1708) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 14:19
    หนูมินนนนน
    #350
    0
  15. #349 NEVER💩 (@bah-boa) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กันยายน 2561 / 21:19
    น้ำตาจะไหล ;-;
    #349
    0
  16. #348 เมถุนนฯ (@koryaaaaaaa) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กันยายน 2561 / 16:22
    สงสารรร
    #348
    0
  17. #347 PJMchimx2 (@kolykloy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กันยายน 2561 / 13:11

    สงสารน้อง ใจจะขาดแทน

    #347
    0
  18. #345 mindned (@mindned) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กันยายน 2561 / 09:21
    รีบๆๆๆๆๆมาค่อนะคะว้อนมากกกค้องการอ่าน
    #345
    0
  19. #344 JANIS_JK (@JANIS_JK) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กันยายน 2561 / 07:29

    คือมันมีวิธีอื่นเว้ย แต่กุกคงจะนึกไม่ออก จริงๆเรียกรถพยาบาลก็ได้ม่ะ เดี๋ยวกลับมาอีกที จีมินคงโดนแทแทคาบไปแล้ว หมั่นใส้ๆ ทำอะไรไม่คิด เดี๋ยวมินก็อยู่แล้วจะรู้สึก
    #344
    0
  20. #343 _____faiii (@_____faiii) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กันยายน 2561 / 07:06
    รออออออ
    #343
    0
  21. #342 Uraiwan96 (@Uraiwan96) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กันยายน 2561 / 06:56
    เราว่าจองกุกรักจีมินจริงๆอ่ะ จองกุกเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนแล้ว แต่ก็เข้าใจจีมินนะ ว่ามันเจ็บปวดมากเลย หวังว่าจองกุกจะกลับมาหา มาปลอบจีมินนะ
    #342
    0
  22. #341 <3JM (@Ai_Aluvis) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กันยายน 2561 / 06:52

    จะร้องไห้ตามจีมินแล้วเนี่ย

    คือแบบแบคก็เกินไปอ่ะ เป็นน้อยแล้วยังไม่เจียมอีก

    กุกก็เหมือนกันอ่ะ ดูทำตัวดิ ทำจีมร้องกี่ครั้งแล้วอ่ะ

    เชียร์ให้อาแทจีบจีมเลยค่ะ
    #341
    0
  23. #340 LipikarPhugun (@LipikarPhugun) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กันยายน 2561 / 06:19

    ฮือจีมินอ่า
    #340
    0
  24. #339 Minyoonnngi (@Minyoonnngi) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กันยายน 2561 / 06:09

    แบคแม่งงงงงง อย่ามาทำให้เขาร้าวฉานกันดิวะะะ!!! ถ้าจองกุกยังเป็นแบบนี้ เชียร์วีมินจริงด้วยอ่ะ คราวนี้..........
    #339
    0
  25. #338 ARMY_2436 (@ARMY_2436) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กันยายน 2561 / 06:02
    vminเลยดิ่ดีสุด
    #338
    0