คัดลอกลิงก์เเล้ว

fic harry potter : Hp/dm A long time ago(จบแล้ว)

เดรโกไม่เคยภักดีต่อจอมมาร... และตอนนี้เขากำลังทำสิ่งที่ร้ายแรงที่สุด โดยการเก็บเด็กชายผู้รอดชีวิตมาเลี้ยง!! //ได้แรงบันดาลใจจากแท็ก #เจอกันที่ชุมนุมพ่อมด

ยอดวิวรวม

3,323

ยอดวิวเดือนนี้

40

ยอดวิวรวม


3,323

ความคิดเห็น


28

คนติดตาม


239
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  29 เม.ย. 61 / 20:32 น.
นิยาย fic harry potter : Hp/dm A long time ago() fic harry potter : Hp/dm A long time ago(จบแล้ว) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
เดรโกไม่เคยภักดีต่อจอมมาร... และตอนนี้เขากำลังทำสิ่งที่ร้ายแรงที่สุด โดยการเก็บเด็กชายผู้รอดชีวิต ศัตรูคู่อาฆาตของจอมมารมาชุบเลี้ยง!!


"อย่าห่วงเลย ฉันจะเลี้ยงนายให้เติบโตขึ้นมาอย่างปลอดภัย และเมื่อถึงตอนนั้น... ช่วยฆ่าไอ้โล้นนั่นที" - Draco Malfoy 


"เอ็กซ์เปลิอามัส!!" - Harry Potter


"นี่คือสิ่งที่คนผู้นั้นทิ้งไว้ให้เธอ" - Albus Dumbledore

//หลังจากส่องแท็ก #เจอกันที่ชุมนุมพ่อมด ในทวิต เราก็เกิดปิ๊งไอเดียฟิคนี้ขึ้นมาค่ะ5555 แน่นอนว่าต้องเป็น HPDM แน่นอน!

เนื้อเรื่อง อัปเดต 29 เม.ย. 61 / 20:32


A Long Time Ago

#HPDM #เจอกันที่ชุมนุมพ่อมด

 

Title : ได้แรงบันดาลใจจากแท็ก #เจอกันที่ชุมนุมพ่อมด ในทวิตเตอร์ค่ะ เลยเกิดเป็นฟิคนี้ขึ้นมา  : ) ปกนิยายดูไม่โปรเลย555 นั่งทำแป้บเดียว ขอโทษด้วยนะคะ ><

 

              A Long Time Ago


 

                เมื่อสิ้นเสียงกรีดร้องของลิลี่ พ็อตเตอร์ เสียงคาถาที่ถูกร่ายขึ้นโดยคนที่คุณก็รู้ว่าใครและเสียงบ้านที่พังทลายแล้ว ทุกอย่างที่กลับมาเงียบสงัด... จอมมารสลายไปแล้วด้วยคาถาที่สะท้อนกลับหลังจากที่เขาร่ายมันเข้าใส่แฮร์รี่ พ็อตเตอร์ เด็กทารกวัยขวบเศษที่ไม่รู้เรื่องราวอะไร และคาถาทำได้เพียงฝากรอยแผลรูปสายฟ้าไว้ที่หน้าผากเพียงเท่านั้น

                ตึก ตึก ตึก

เดรโก มัลฟอย มือขวาของลอร์ดโวลเดอร์มอร์ และหนึ่งในพ่อมดที่ถูกกล่าวขานว่าแข็งแกร่งที่สุดในโลกเวทมนตร์ เดินย่ำเท้าผ่านเศษซากต่าง ๆ มาอย่างเงียบงัน ดวงตาสีเทาอมเขียวที่นิ่งสงบกวาดมองไปรอบ ๆ ก่อนจะยิ้มออกมาบาง ๆ เมื่อเห็นว่าทารกน้อยในห่อผ้ายังสบายดีและแผดเสียงร้องอยู่ไม่ไกลจากศพของมารดานัก ร่างโปร่งบางเดินเข้าไปใกล้แล้วจึงอุ้มแฮร์รี่ขึ้นมาด้วยความถนุถนอม

                “เงียบซะเจ้าหนู ไม่เป็นไรแล้ว...”         เสียงนุ่มเอ่ยปลอบ มือบางยกขึ้นลูบศีรษะที่ปกคลุมด้วยเส้นผมสีเข้มอย่างอ่อนโยน และน่าแปลกนักที่แฮร์รี่หยุดร้องในทันที ดวงตาสีเขียวสดใสกลมโตจ้องมองพ่อมดเบื้องหน้าด้วยความใคร่รู้

 เดรโกมองตอบ จ้องไปในดวงตานั้น

                “อย่าห่วงเลย ฉันจะเลี้ยงนายให้เติบโตขึ้นมาอย่างปลอดภัย เมื่อถึงตอนนั้น...”                   เขาเว้นช่วง สายตาที่อ่อนโยนเปลี่ยนไปเป็นอาฆาตยามเมื่อนึกถึงใบหน้าอันชั่วร้ายของเจ้าแห่งศาสตร์มืด    “ช่วยฆ่าไอ้โล้นนั่นที”

                เดรโกไม่เคยภักดีต่อจอมมาร ที่เขายอมเป็นผู้เสพความตาย ยอมอยู่เคียงข้างเจ้าแห่งศาสตร์มืดก็เพราะรอเวลา... เวลาที่จะแก้แค้นให้ครอบครัวโดนฆ่า ลูเซียสและนาร์ซิสซ่า พ่อกับแม่ของเขาโดนจอมมารสังหารตอนที่ทำภารกิจไม่สำเร็จต่อหน้าต่อตาเดรโกนั่นเอง และครั้งนี้ เวลาได้มาถึงแล้ว!

จอมมารจะไม่มีวันรู้ว่าเด็กคนนี้เป็นอย่างไร เพราะจะไม่มีใครหาเขาเจอ ตราบเท่าที่แฮร์รี่ยังอยู่กับเดรโก

                “มาอยู่ด้วยกันเถอะนะ”

                เดรโกมองหนูน้อยในอ้อมกอดพร้อมกับยิ้มอีกครั้ง มือขาวยกไม้กายสิทธิ์ฮาวทอร์นของตนขึ้นร่ายมนตร์คุ้มครองอีกชั้นหนึ่ง ถึงเขาจะรู้ว่าความรักของลิลี่จะเป็นเวทมนตร์ที่เข้มแข็งอยู่แล้ว แต่ก็เพื่อความแน่ใจ ไอเวทย์สีขาวพิสุทธิ์โปรยตัวรอบร่างเล็กก่อนจะจางลงจนหายไปเมื่อสิ้นสุดการร่ายมนตร์

                เดรโกพาแฮร์รี่หายตัวมายังคฤหาสน์ของเขา คฤหาสน์ของตระกูลมัลฟอย ที่ก่อนนี้เคยเป็นบ้านอันอบอุ่นของเขากับพ่อแม่ กลายเป็นที่กบดานของผู้เสพความตาย และตอนนี้มันได้ร้างไปหลังจากที่ผู้เสพความตายหนีกระจัดกระจายกันไปเมื่อจอมมารสิ้นอำนาจ

                มือขาวยกไม้กายสิทธิ์ขึ้นวาดผ่านอากาศ ฉับพลันพื้นที่สกปรกด้วยฝุ่น แชนเดอเลียสีหม่น พนังที่ดำคล้ำและพรมขาดวิ่นก็ถูกชำระจนสะอาดและซ่อมแซมจนเหมือนใหม่ ความหม่นหมองที่ครอบคลุมคฤหาสน์จางหายไปในทันที ร่างโปร่งอุ้มแฮร์รี่ขึ้นไปที่ชั้นบน ไปยังห้อง ๆ หนึ่งซึ่งครั้งหนึ่งมันเคยเป็นห้องของพ่อกับแม่ เดรโกยกไม้ขึ้นตวัด เตียงเด็กสีสดใสก็ปรากฏขึ้นพร้อมของเล่นและของใช้ต่าง ๆ และสมุดสีเขียวเข้มเล่มหนึ่ง แฮร์รี่ถูกวางลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา เขาหลับไปแล้ว

                เดรโกมองร่างน้อยที่หลับอย่างเป็นสุขด้วยรอยยิ้ม สิ่งเดียวที่เบลส ซาบินี่ เพื่อนของเขาบอกว่าหาได้ยากยิ่งจากเจ้าชายน้ำแข็งอย่างเดรโก ร่างโปร่งเสกปากกาขนนกและหมึกออกมา เปิดสมุดและเริ่มต้นจดบันทึก

 

***

 

                วันเวลาช่างผ่านไปรวดเร็วเหลือเกินในโลกผู้วิเศษ มันผ่านมา 8 ปีแล้วหลังจากเหตุการณ์ที่โด่งดังไปทั่วโลก วันที่โวลเดอมอร์สาปสูญ และวันที่เจมส์กับลิลี่ พ็อตเตอร์ถูกฆ่า ตอนนี้แฮร์รี่วัย 8 ขวบกำลังนั่งเล่นตุ๊กตาพ่อมดตัวหนึ่งพร้อมกับจ้องเป๋งไปที่เดรโกที่กำลังโบกไม้กายสิทธิ์ให้ช้อนคนซุปไปด้วยพร้อมนั่งกับอ่านเดลี่พรอเฟ็ต และเหมือนเขาจะรู้ตัวว่าถูกมอง จึงหันกลับมาหาแฮร์รี่พร้อมกับทักทาย

                “ไงแฮร์รี่ หิวเหรอ? รออีกหน่อยนะ”

                เด็กน้อยพยักหน้า มือน้อยวางตุ๊กตาลงพร้อมกับเดินมาหาร่างโปร่งแล้วกอดเข้าที่เอวบางและยิ้มเผล่ ตาสีเขียวสดใสมองใบหน้าสวยด้วยดวงตาเป็นประกาย ...สิ่งเดียวที่แฮร์รี่จำได้ ใบหน้าที่อ่อนโยนของเดรโกและดวงตาสีเทาอมเขียวที่มองมาที่เขาอย่างรักใคร่ตลอด 8 ปี ถึงบางครั้งเดรโกจะวางท่าทีเข้มงวด แต่ก็ปฏิบัติกับเขาความรักตลอด ความรักที่มอบให้แทนพ่อกับแม่ที่รู้แค่ว่าตายไปแล้ว... เมื่อคิดถึงขึ้นมา เขาก็อยากให้เดรโกกอด อ้อมกอดอุ่นที่เขาชอบและทำให้รู้สึกปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก

                “เดรโก”

                “เฮ้ มันทำให้ฉันเสียสมาธินะ”    เดรโกดุไม่จริงจังนัก เขาวางเดลี่พรอเฟ็ตลงพร้อมกับยกร่างเล็กที่เริ่มจะไม่เล็กเท่าไหร่ขึ้นมานั่งบนตก เจ้าหนูแฮร์รี่ได้ทีซบหัวทุย ๆ ลงบนอกแล้วหลับตาพริ้ม ร่างโปร่งก้มลงมองพร้อมกับคลี่ยิ้ม มือขาวยกขึ้นลูบศีรษะของอีกฝ่ายเบาๆ

                “คิดถึงพ่อกับแม่หรือ?”

                “ก็นิดหน่อย... นี่เดรโก เล่าเรื่องพ่อกับแม่ให้ฟังหน่อย”

                สิ้นคำขอ เดรโกก็นิ่งไปครู่หนึ่ง มือยังคงบรรจงลูบผมสีน้ำตายุ่ง ๆ นั่นอยู่ ริมฝีปากสีอ่อนขบกันอย่างใช้ความคิด

                ยังไม่ถึงเวลา  

                “ยังไม่ใช่ตอนนี้แฮร์รี่ นายยังเด็กเกินไป... พอถึงเวลาแล้วนายจะได้รู้เองล่ะ”    ร่างโปร่งปลอบ แฮร์รี่ทำหน้ามุ่ย ขมวดคิ้วไม่ชอบใจ ก่อนจะพยักหน้าแล้วเลื่อนตัวลงจากตักแล้วเดินห่างออกไป

                เดรโกมองร่างที่เดินออกไป ความหวาดหวั่นฉายในดวงตา มือขาวกุมเข้าหากันแน่น... ไม่น่าเชื่อว่า 8 ปีที่เขาคอยเลี้ยงดูแฮร์รี่ขึ้นมานั้นจะทำให้เกิดความรู้สึกรักใคร่ผูกพันธ์ขึ้นในใจ ซึ่งนั่นไม่ใช่เรื่องที่ดีเลย เพราะมันใกล้แล้ว... ใกล้เวลาที่แฮร์รี่จะจากเขาไป เด็กคนนั้นจะไม่เหมือนเดิม...

                เมื่ออายุ 11 ปี จะถึงเวลาที่แฮร์รี่ได้เข้าเรียนที่ฮอกวอตส์ และแน่นอน...ตอนนั้น ทุกอย่างจะเดินไปตามทางที่คนๆนั้นปูเอาไว้  

                และนั่นคือสิ่งที่เดรโกกลัวที่สุด

 

**

 

                และเขาว่ากันว่าสิ่งที่เรากลัวที่สุดมักจะมาหาเราเร็วเสมอ และกับเดรโกด้วยเช่นกัน... วันนี้คือวันที่ 31 กรกฎา วันเกิดปีที่ 11 ของแฮร์รี่ พ็อตเตอร์ ในขณะที่เด็กหนุ่มเจ้าของวันเกิดกำลังนั่งกินเค้กวันเกิดสูตรพิเศษที่ร่างโปร่งทำให้อยู่นั้น ก็มีนกฮูกตัวหนึ่งบินโฉบเข้ามาทางหน้าต่าง และหย่อนจดหมายที่มีตราประทับสีม่วงให้

                แฮร์รี่หยิบมันพลิกขึ้นมาดูอย่างตื่นเต้น ดวงตาสีเขียวสดที่บัดนี้มีแว่นกลม ๆ บดบังนั้นมีประกายระยิบระยับข้างใน เมื่อฉีกอ่านก็พบกับข้อความเชิญให้เขาไปโรงเรียนคาถาพ่อมดแม่มดศาสตร์ ฮอกวอตส์ เขากวาดสายตาอ่านรวดเร็วแล้วจึงยิ้มกว้าง

                “เดรโก! ดูสิ จดหมายฮอกวอตส์!

                “อ้อ... นั่นสิ ยินดีด้วยแฮร์รี่ แต่ฉันไม่แปลกใจเท่าไหร่หรอกที่นายได้จดหมาย ชื่อนายคงจะโดนบันทึกตั้งแต่อยู่ในท้องแม่แล้ว”      เดรโกพูดกลั้วหัวเราะ แต่แววตาไม่ได้ยินดีเท่าคำพูด

                “ฉันคงโตพอจะรู้เรื่องพ่อแม่แล้วใช่ไหม?”     แฮร์รี่มองเดรโกอย่างมีความหวัง เดรโกยิ้ม

                “ใช่ แต่คนที่เล่าให้นายฟังจะไม่ใช่ฉันหรอก”

                “อ้าว... แต่ฉันอยากฟังจากเดรโกนี่”    แฮร์รี่บุ้ยปาก เดรโกไม่ได้มองว่าน่ารัก มันดูน่าถีบ... เขาส่ายศีรษะน้อย ๆ ลุกจากเก้าอี้มาหาเด็กชายที่ตอนนี้สูงเท่าไหล่เขาแล้วพร้อมกับคว้าเข้ามากอด ริมฝีปากสีอ่อนประทับจูบข้างกระหม่อมที่ปกคลุมด้วยเส้นผมสีเข้ม ก่อนจะกระซิบเบา ๆ

                “มันไม่จำเป็นหรอกแฮร์รี่”

                ใช่    ไม่จำเป็นเลย...

 

***

               ต่อจ้าาาา

                ตอนนี้ทั้งคู่อยู่ที่ชานชาลา 9 ¾ แล้ว แฮร์รี่ที่ยืนอยู่ข้างเดรโกที่ดูจะแต่งตัวมิดชิดกว่าปกติมองดูรอบ ๆ อย่างตื่นเต้น ในมือถือนกฮูกหิมะที่เดรโกซื้อให้เป็นของขวัญแน่น อีกไม่นาน รถไฟก็จะออก และพานักเรียนไปสู่ฮอกวอตส์

                “เดรโก จะเขียนจดหมายมาใช่ไหม”    เขาถาม เดรโกนิ่งไปครู่แล้วตอบ มือยกขึ้นลูบศีรษะของแฮร์รี่เบา ๆ

                “แน่นอน ไปขึ้นรถไฟได้แล้วแฮร์รี่”

                “แล้วเจอกันตอนปิดเทอม!    แฮร์รี่โบกมือลา เดรโกเองก็โบกมือตอบ เขามองแผ่นหลังของแฮร์รี่หายลับเข้าไปในรถไฟแล้วจึงลดมือลง รอยยิ้มเศร้า ๆ ถูกเคลือบบนริมฝีปาก เขาหายตัวกลับไปที่คฤหาสน์ทีที่รถไฟเคลื่อนตัวออกจากชานชาลา

                คฤหาสน์มัลฟอยที่ไม่มืดหม่นดังแต่ก่อน ตอนนี้กลับมาเงียบเหงาอีกครั้งเมื่อสมาชิกคนหนึ่งที่อาศัยอยู่ 11 ปีจากไปสู่ฮอกวอตส์ เดรโกมองไปรอบ ๆ ยกไม้ฮาวทอร์นของตนขึ้น โบกเพียงครั้ง รูปวาดบิด ๆ เบี้ยว ๆ อันเป็นผลงานของแฮร์รี่ วัย 4 ขวบ พร้อมกับเตียงเล็ก ๆ ตุ๊กตาพ่อมดและเสื้อผ้าต่าง ๆ ก็หายไป ทุก ๆ อย่างที่เคยเป็นของแฮร์รี่ หรือสิ่งที่เคยแสดงว่าเด็กชายผู้รอดชีวิตเคยอาศัยอยู่ที่นี่ถูกลบล้างไปจนหมด เดรโกยิ้มขื่น พร้อมกับน้ำตาหยดหนึ่งที่ไหลจากดวงเนตรสีเทา

                “ลาก่อน... แฮร์รี่”

            เดรโกกระซิบกับความเงียบงัน ดวงตาสีเทาสวยปรือปิดลงไล่หยดน้ำตา เขาเม้มปากกลั้นสะอื้น

จะปล่อยให้ความอ่อนแอพังทุกอย่างลงไม่ได้ มันต้องดำเนินต่อไป แม้จะทำให้เจ็บปวดใจเพียงใดก็ตาม...

 



เวลาผ่านไปได้หลายวันหลังจากที่แฮร์รี่เดินทางสู่ฮอกวอตส์ เขาได้พบกับเพื่อนที่ดีและถูกคัดสรรไปอยู่บ้านกริฟฟินดอร์ บ้านแห่งผู้กล้าหาญ แข็งแกร่ง และจิตใจสูงส่ง... ต่างจากบ้านเก่าของเดรโก บ้านสลิธีรีนที่ถูกกล่าวว่านิยมชมชอบเวทมนตร์สายมืดและฉลาดแกมโกงเป็นนิจ และดูเหมือนแฮร์รี่ก็จะไม่ค่อยชอบเด็กสลิธีรีนสักเท่าไหร่ด้วย

 ‘พวกเขาชอบหัวเราะรอน (เพื่อนใหม่ของฉัน เขาตัวสูง ผมแดง หน้าตกกระ เขาค่อนข้างยากจนนะแต่นิสัยดี--) แล้วก็ยังแกล้งเนวิลล์(เพื่อนอีกคนที่ขี้ลืมมาก ๆ เลยล่ะ) ด้วย’     แฮร์รี่เขียนมาในจดหมายที่ส่งมาถึงคฤหาสน์มัลฟอยในเย็นวันหนึ่ง เดรโกอ่านพร้อมกับส่ายศีรษะ ก็จริงอยู่ว่ากริฟฟินดอร์กับสลิธีนไม่ถูกกันมานานแล้ว เกือบจะตั้งแต่สมัยผู้ก่อตั้ง แต่เขาก็ไม่อยากจะให้แฮร์รี่เกลียดบ้านเก่าของเขาหรอกนะ... เดรโกอ่านจดหมายจนจบ ก่อนจะเก็บมันไว้ในลิ้นชักโต๊ะของเขา มือเรียวหยิบบันทึกสีหม่นออกมา ใบหน้าสวยเงยขึ้นมองนาฬิกาพร้อมกับหายตัวออกจากคฤหาสน์ไปยังปราสาทฮอกวอตส์ ห้องทำงานของดัมเบิลดอร์ เพื่อเริ่มขับเคลื่อนสิ่งที่คำทำนายกำหนดมาเสียที...

 

ป๊อบ!      เกิดเสียงดังขึ้นเบา ๆ เมื่อเดรโกปรากฏตัวอีกทีที่ห้องทำงานของดัมเบิลดอร์ ชายชราเงยหน้าละจากแผ่นกระดาษในมือแล้วส่งยิ้มให้เมื่อเห็นว่าใครที่เข้ามาเยี่ยมเยียน

“สายันสวัสดิ์คุณมัลฟอย ลมอะไรหอบเธอมาถึงที่นี่หรือ?”

อาจารย์ใหญ่แห่งฮอกวอตส์เอ่ยด้วยน้ำเสียงร่าเริง แม้ดวงตาจะส่องประกายแพรวพราวอย่างรู้ทัน มือเหี่ยวย่นด้วยวัยยกไม้กายสิทธิ์เอลเดอร์ของเขาขึ้นโบกหนึ่งครั้ง ถ้วยชาลายหรูพร้อมกับชาฝรั่งกลิ่นหอมก็ปรากฏ— โบกอีกหนึ่งครั้ง เก้าอี้นวมนุ่มสบายก็ปรากฏตามมา แต่เหมือนร่างโปร่งบางจะไม่สนใจ สายตาเย็นชาถูกส่งไปยังดัมเบิลดอร์ ริมฝีปากเอ่ยตอบด้วยเสียงยานคาง

“...คงจะเป็น สายลมของคำทำนาย ล่ะมั้งครับท่านอาจารย์ใหญ่”

ดัมเบิลดอร์หัวเราะเมื่อได้ยิน ดวงตาคมเบื้องหลังแว่นตารูปจันทร์เสี้ยวมองสบดวงตาสีเทานิ่งสงบอย่างเยือกเย็น

“คุณได้ยินคำทำนายด้วยเหรอ?”    ชายแก่ถามอย่างหยั่งเชิง เดรโกหัวเราะแผ่วๆ

“ช่างบังเอิญที่วันนั้นคนที่ได้ยินคำทำนายไม่ใช่แค่เซเวอรัสคนเดียว... ผมไปกับเขาวันนั้นด้วย”     เขาตอบเสียงเรียบเฉย

“โอ้ ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่าเธออยากให้คำทำนายเป็นจริง แฮร์รี่มีสิทธิ์ล้มล้างจอมมารได้-- ก็เลยเลี้ยงดูเขาเอาไว้สินะ... แม้จะรู้ว่าฉันจะต้องทำให้เขาเสี่ยงตายอีกหลายครั้ง แต่ก็ยอมงั้นรึ?”

“ผมรู้ว่าแฮร์รี่เป็นคนที่แข็งแกร่ง และเขามีเพื่อนที่ดี... ที่จะคอยยับยั้งไม่ให้เขาดิ้นไปตามทางของคุณจนลึกเกินไปได้ครับ”    เดรโกตอบ น้ำเสียงหวานยังคงเรียบเฉยเช่นเคย แต่มือขาวกำแน่น อยากจะยกไม้กายสิทธิ์ขึ้นสาปคนตรงหน้านักที่บังอาจจะทำให้แฮร์รี่ได้รับอันตรายในภายภาคหน้า แต่ด้วยธุระ เขาก็ต้องยั้งใจเอาไว้ก่อน

ดัมเบิลบอร์เลิกคิ้วพร้อมกับพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

“งั้นเธอก็คงรู้เรื่องที่เซเวอรัสเป็นสายของฉันแล้วสิ”

“ครับ เขาก็คงจะคอยช่วยเหลือแฮร์รี่อยู่ห่าง ๆ”

“แน่นอนคุณมัลฟอย อย่ากังวลไปเลย เด็กนั่นจะต้องปลอดภัยจนกว่าจะล้มล้างโวลเดอมอร์ได้นั่นแหละ...ฉันคิดว่านะ”

ชายแก่ยิ้ม ประสานมือไว้ด้านหน้า เดรโกมองท่าทีนั้นพร้อมกับเม้มปากอย่างไม่ชอบใจนัก  

“ผมดูแลเขามา 11 ปี... มันยาวนานมากเลยคิดว่างั้นไหมครับ?”    เดรโกเกริ่น เสียงเริ่มสั่นอย่างควบคุมไม่อยู่เมื่อภาพการพบกันครั้งแรกของเขาและเด็กชายผู้รอดชีวิตผุดขึ้นมาในมโนสำนึก

“ใช่ ฉันก็รู้เหตุผลของเธออยู่นะคุณมัลฟอย แล้วยังไงต่อล่ะ?”

 “ผมมีเรื่องจะขอร้อง ”   เดรโกกัดฟันแน่นอย่างฟืนใจเป็นที่สุด และดัมเบิลดอร์ทำเพียงแค่มองพร้อมกับรอยยิ้ม...

.

.

.

***

 

ผ่านไปอีกยาวนาน... นานเกือบสิบปี และในที่สุดมันก็เริ่มต้นขึ้น สงครามฮอกวอตส์ศึกครั้งสุดท้ายของแฮร์รี่ กับคนที่คุณก็รู้ว่าใคร หลังจากตามหาฮอครักซ์ แฮร์รี่ก็ได้รับการช่วยเหลือจากอาเบอร์ฟอร์ทจนเขาเข้ามาถึงฮอกวอตส์ได้อีกครั้ง ที่ห้องนั่งเล่นรวมของกริฟฟินดอร์ การป้องกันทั้งหมดเริ่มขึ้นจากตรงนั้น...

ตอนนี้แฮร์รี่กำลังเดินเข้ามาในป่าต้องห้าม ที่ซึ่งรู้ว่าลอร์ดโวลเดอมอร์ เจ้าแห่งศาสตร์มืดกำลังรอคอยอยู่นั่น พร้อม ๆ  กับเงาร่างของบิดามารดาที่พลัดพราก ซีเรียสพ่อทูนหัว และรีมัส ลูปินด้วย เขาก้าวไปในป่ามืดมิดด้วยกัน แม้จะมีพ่อแม่ ซิเรียส หรือแม้กระทั่งรีมัสอยู่ข้างๆ แต่แฮร์รี่รู้สึกเหมือนว่ามีใครอีกคนที่เขารักขาดหายไป เขาปัดความคิดที่กวนใจทิ้งไปเมื่อเห็นโวลเดอมอร์และผู้เสพความตายคนอื่นยืนอยู่ไม่ห่างไปจากตรงหน้าของเขาเท่าไหร่

“ฉันคิดว่าเขาจะมา... ฉันคาดว่าเขาจะมา”   เสียงแหลมสูงเอ่ย และไม่มีใครปริปากพูดอะไรขัดขึ้นมา เจ้าแห่งศาสตร์มืดจึงเอ่ยต่อ

“ดูเหมือนว่า... ฉันจะเข้าใจผิด”

“ไม่ผิดหรอก!”   แฮร์รี่ตะโกนเสียงดังที่สุด เขาสะบัดผ้าคลุมล่องหนออก เผชิญหน้ากับโวลเดอมอร์ ผู้เสพความตายที่ดูตกตะลึงกับการปรากฏตัวของเขาผุดลุกขึ้น พร้อมกับเสียงคำรามของพวกยักษ์ และแฮร์รี่ก็เห็นแฮกริดถูกมัดอยู่กับต้นไม้ใกล้ๆ เขากำลังตะโกนบอกให้แฮร์รี่หนีไปเสียงดังลั่น

โวลเดอมอร์พินิจเด็กชายตรงหน้า ก่อนจะพูดเสียงเบาไม่ต่างกับลูกไฟที่แตกกระจาย

“แฮร์รี่ พ็อตเตอร์... เด็กชายผู้รอดชีวิต”   เสียงแหลมเอ่ย มือหยาบกระชับไม้กายสิทธ์ของตนแน่นพร้อมกับเอ่ยต่อ

“ฉันจะจัดการแกเดี๋ยวนี้...”    เขายกไม้กายสิทธ์ขึ้น แต่มีร่างหนึ่งออกมายืนขวางไว้ ศรีษะที่ปกคลุมด้วยเส้นผมสีบลอนด์ซีดค้อมต่ำ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้า

“เดี๋ยวก่อนนายท่าน”

“เดรโก!! แกกล้า...!”   เบลลาทริกซ์ที่ยืนไม่ห่างไปจากจอมมารกรีดร้อง หายใจหอบ แต่นายเหนือหัวของหล่อนยกแขนขึ้นกันไว้ก่อน เสียงแหลมเอ่ยกับร่างโปร่งตรงหน้า

“อะไรเดรโก?”

“ให้ผมได้ประลองกับมันก่อนที่ท่านจะปลิดชีวิตเถอะ อย่างน้อยก็เพื่อให้แน่ใจว่ามันจะไม่ซ่อนลูกเล่นอะไรไว้”

เขาเอ่ยเสียงยานคาง แฮร์รี่มองชายร่างโปร่งบางตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย หัวใจเต้นถี่รัว... ไม่ใช่แค่ด้วยความหวาดกลัว แต่มันมีบางอย่างที่ร่ำร้องอยู่ภายในยามเมื่อดวงตาสีเทามองสบยังในตาเขา

“แกกล้าดียังไง!!”   เบลลาทริกซ์ยังคงหวีดร้อง เดรโกปรายตามองหล่อนแล้วยักไหล่ ส่วนโวลเดอมอร์ยิ้ม มือหยาบเชยคางของเดรโกขึ้นพร้อมกับเอ่ยด้วยเสียงแหบเครือ

“ในฐานะที่แกเป็นลูกน้องคนโปรดที่สุด เดรโก... เอาสิ เชิญเลย ถือว่าเป็นการแสดงเล็ก ๆ น้อยๆ ก่อนเด็กชายผู้รอดชีวิตจะลาโลกไป”

เสียงหัวเราะจากผู้เสพความตายดังระงม แฮร์รี่มองไปยังเดรโกและโวลเดอมอร์อย่างกราดเกรี้ยว เขากำไม้กายสิทธิ์ของเฮอร์ไมโอนี่ในมือแน่นเมื่อร่างโปร่งเคลื่อนกายมีอยู่ที่ตรงหน้าเขา หันหลังให้ผู้เสพความตายและเจ้าแห่งศาสตร์มืด

“ไม่ได้พบกันนานจะพ็อตเตอร์...”

“แกคงเป็นหนึ่งในผู้เสพความตายที่เคยมาฆ่าอาจารย์ดัมเบิลดอร์ล่ะสิ”

เขากัดฟันตอบ ชั่วขณะหนึ่ง แฮร์รี่เห็นว่าดวงตาสีเทาไหววูบ รอยยิ้มบาง ๆ บนใบหน้าจางหายใจ

“ใช่ และถ้าแกจำได้ ฉันนี่แหละที่ฆ่าดัมเบิลดอร์...”

เดรโกตอบด้วยเสียงเรียบนิ่ง ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากัน ยกไม้ฮาวทอร์นของตนขึ้น

“สตูเปฟาย!

“โพรเทโก้! แฮร์รี่ร่ายคาถาป้องกันได้ทัน แล้วจึงรีบร่ายคาถาโต้ตอบทันที  “เอ็กซ์เปลลิอามัส!!

เขาคิดไปเองหรือเปล่าว่าเดรโกยิ้ม... ยิ้มอย่างมีความสุขเมื่อไม้ของตัวเองกระเด็นขึ้นไปและแฮร์รี่ก็สามารถรับมันไว้ได้ ก่อนร่างโปร่างจะล้มลงกระแทกกับพื้น ตรงหน้าเขา

“ไม่จริง!”   โวลเดอมอร์หวีดร้อง แฮร์รี่ไม่สนใจเท่าไม้ฮาวทอร์นในมือเขา มันให้ความรู้สึกเปี่ยมไปด้วยพลังมากกว่าของเฮอร์ไมโอนี่เสียอีก แฮร์รี่ลูบไปตามไม้เรียบหรูสีมืดสนิท ฉับพลันความรู้สึกอบอุ่นก็ไหล่เข้ามาที่ปลายนิ้ว เขาตัดสินใจเก็บไม้ของเฮอร์ไมโอนี่ไว้และใช้ไม้ของเดรโกแทน

“ครูซิโอ้!”     “สตูเปฟาย!” เมื่อแฮร์รี่ยกไม้กายสิทธิ์ขึ้นโต้ตอบคาถาที่เบลลาทริกซ์ร่ายใส่ เขาก็พบว่าไม้อันนี้ช่างพลิ้วไหวยามเมื่อร่ายคาถา และความรู้สึกมั่นใจก็ไหลท่วมท้นเข้าสู่อก เขายิ้มอย่างยินดี แต่ในขณะนั้น.. ขณะที่แฮร์รี่กำลังลดแนวป้องกันลง โวลเดอมอร์ก็ตวัดมองมาอย่างเกรี้ยวกราด

“แก!”   โวลเดอมอร์ยกไม้กายสิทธิ์ชี้มาทางเขา “อวาดา เคดาฟ-รา!!” 

ในตอนที่แฮร์รี่หลับตาลงอย่างจำยอมนั้น ก็มีร่างหนึ่งพุ่งเข้ามารับคาถาพิฆาตแทนเขา

เดรโก มัลฟอย นั่นเอง...

 

“อึก!!..

ร่างโปร่งบางล้มลงอีกครั้ง แต่คราวนี้แฮร์รี่รับเขาไว้ได้ทัน ใบหน้าสวยซีดลง อาจด้วยพลังเวทมหาศาลทำให้เขาไม่ตายในทันที  เดรโกยิ้มให้แล้วพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้งและสั่นเครือ น้ำตาพรั่งพรูออกมาจากดวงตาสีเทาที่หม่นแสง และดวงตาคู่นั้นกำลังมองมาที่เขาอย่างอ่อนโยนและดีใจเป็นที่สุด

“โตขึ้นเยอะเลย... แฮร์รี่”

“คุณ!!

“ใช้ไม้ของฉัน... มันจะเป็นกำลังให้นาย ”

เสียงหวานแผ่วเบาลงเรื่อยๆ ก่อนที่คาถาจะสำแดงเดชอย่างสมบูรณ์ เดรโกก็ยังคงยิ้ม มือขาวค่อย ๆ ยกขึ้นแตะใบหน้าของแฮร์รี่อย่างแผ่วเบา กระซิบถ้อยคำสุดท้ายก่อนจะจากไป

ฉันรักนาย แฮร์รี่

สิ้นคำ ดวงตาสีเทาก็อ่อนแสงลง จนในที่สุดไม่สะท้อนภาพของสิ่งใด... ราวกับวิญญาณได้ล่องลอยไปไกลแสนไกลแล้ว

แฮร์รี่มองอย่างสับสน เขากำไม้กายสิทธิ์ของอีกฝ่ายในมือแน่น หัวใจเต้นระรัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ไม่ว่าด้วยเหตุใด แต่เขาเชื่อสุดใจว่าไม้กายสิทธิ์ในมือนี้จะเอาชนะโวลเดอมอร์ได้อย่างแน่นอน

แฮร์รี่ยันตัวลุกขึ้น เผชิญหน้ากับโวลเดอมอร์ด้วยดวงตาสีเขียวที่โชนแสง จากที่เขารู้มา... ตอนนี้ไม้ในมือของอีกฝ่ายจะต้องเป็นไม้กายสิทธิ์เอลเดอร์อย่างแน่นอน และถ้าเป็นอย่างนั้น ไม่มีทางใดที่เขาจะเอาชนะไม้กายสิทธิ์ที่เป็นหนึ่งในเครื่องรางยมทูตได้เลย... แต่เขาก็จะยังจะเชื่อมั่นในพลังเวทย์ของไม้นี้ ไม้ของคนที่เอาชีวิตเข้าปกป้องเขา คนที่มองเขาด้วยสายตาอ่อนโยน...

“ที่นี่ต้องเป็นที่ฝังศพแก! อวาดา เคดาฟ-รา!

“เอ็กซ์เปลลิอามัส!!

เขาตะโกนก้อง ลำแสงต่างสีพุ่งเข้าปะทะกัน ชั่วขณะหนึ่งที่ลำแสงสีเขียวของคาถาพิฆาตกัดกินคาถาของเขาอย่างรวดเร็ว มันกำลังจะพุ่งเข้าปลิดชีวิตเขาในอีกไม่กี่อึดใจ แฮร์รี่คิดว่าเขาจะแพ้เสียแล้ว แต่ทันใดนั้นมือโปร่งแสงก็กุมมือของเขาอย่างแผ่วเบา สัมผัสของมันไม่เย็นเยียบเหมือนเวลาที่วิญญาณสัมผัสร่าง แต่กลับแผ่วเบาราวขนนกและสุดแสนอบอุ่น แฮร์รี่มองไล่ไปก็พบกับเดรโก คนที่รับคาถาพิฆาตแทนเขา ร่างโปร่งใสอยู่ข้างกายเขา กำลังยิ้มให้เหมือนครู่นี้ ทันใดลำแสงของภคาถาปลดอาวุธก็สามารถต้านลำแสงสีเขียวได้อีกครั้ง

“ไม้เอลเดอร์ แท้จริงแล้วมันเป็นของนาย แฮร์รี่”

เสียงแผ่วเบากระซิบข้างหู มือโปร่งใสกุมมือเขาแน่นขึ้นไปอีก ความรู้สึกอุ่นนุ่มกระทบแผ่วเบาที่ข้างแก้ม

“อีกนิดเดียว นายจะชนะแล้ว... ฉันจะอยู่ข้างนายเสมอ จำไว้นะ”

เขาพยักหน้ารับ และในที่สุด แฮร์รี่ก็เห็นไม้กายสิทธิ์เอลเดอร์หลุดจากมือของโวลเดอมอร์ และหลุดลอยสูงไปบนฟ้า ด้วยดีกรีซีกเกอร์มือหนึ่ง แฮร์รี่ก็รับมันได้ในที่สุด ร่างของโวลเดอมอร์ล้มลงพื้น ดวงตาเลื่อนลอย ด้วยคาถาที่ถูกตีกลับ แฮร์รี่มองร่างที่เหลือแต่เปลือกของศัตรู ก่อนจะยิ้มกว้างอย่างยินดี แต่เมื่อเขาหันไป ข้างกายก็ว่างเปล่า ไม่ปรากฏร่องรอยของคนที่ช่วยเขาเมื่อครู่ เขาพยายามมองหา แต่ก็ไร้วี่แวว ผู้เสพความตายเมื่อเห็นนายตนพ่ายแพ้ก็ขวัญหนีดีฟ่อ แตกกระเจิงกันไปหายทิศทาง มีเสียงป๊อบ ดังขึ้น เขาก็พบกับรอนและเฮอร์ไมโอนี่ที่อยู่ตรงหน้า เมื่อทั้งคู่เห็นร่างของโวลเดอมอร์ก็กระโดดกอดเขา ไม่นาน ศาสตราจารย์มักกอลนากัลป์ก็หายตัวมาที่นี่พร้อมกับนักเรียนคนอื่น ๆ เนวิลล์เดินมาหาเขาพร้อมกับกอดแฮร์รี่แน่น

“ฉันฆ่างูนั่นได้!

พวกเขาร่วมยินดีกันอยู่พักใหญ่ มีงานเลี้ยงฉลองใหญ่เกิดขึ้นทันทีที่เจ้าแห่งศาสตร์มืดหายไปอย่างสมบูรณ์ แฮร์รี่ร่วมฉลองด้วยอยู่ครู่หนึ่ง ศาสตราจารย์มักกอนนากัลป์ก็เรียกเขาขึ้นไปพบที่ห้องอาจารย์ใหญ่

“ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์บอกฉันให้เรียกเธอมาที่นี่ เมื่อเธอสามารถเอาชนะเจ้าแห่งศาสตร์มืดได้แล้ว”

เธอเอ่ย มีความยินดีปรากฏในดวงตา มักกอนนากัลป์ปล่อยเขาไว้เพียงลำพัง ส่วนตัวเธอก็ออกจากห้องไป แฮร์รี่มองดูรอบ ๆ ก็พบกับอ่างเพนซิป หลอดแก้วบรรจุเส้นใยสีฟ้าอ่อนวางไว้ข้างกัน ขวดที่บรรจุน้ำยาสีเทา และถัดจากนั้นคือบันทึกสีหม่นที่ดูเก่าเขากำลังจะยื่นมือไปจับ เสียงที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น

“นี่คือสิ่งที่คนผู้นั้นทิ้งไว้ในเธอ”

“ศาสตราจารย์!

แฮร์รี่ตะโกนอย่างตกใจ เมื่อเห็นภาพเหมือนของดัมเบิลดอร์กำลังส่งยิ้มใจดีให้เขา แล้วจึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงงุนงง

“ใครกันเหรอครับ?”

“คนที่ปกป้องเธอจากจอมมารไงล่ะ... คนที่เลี้ยงดูเธอต่อจากพ่อแม่”   ชายแก่เอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง

“พวกเดอร์ลีย์จะมีของพวกนี้ได้ยังไงกันครับ”    แฮร์รี่ย้อนถามพร้อมกับชี้ไปที่เพนซีฟ ดัมเบิลดอร์หัวเราะ เขาส่ายศีรษะพร้อมกับเอ่ยอธิบายอย่างใจเย็น

“อันที่จริงนะแฮร์รี่ ความจริงมันไม่ใช่แบบนั้นหรอก”    ดัมเบิลดอร์หลับตาหลงครู่หนึ่ง เขาลืมตาขึ้นมาแล้วจึงเอ่ยต่อ

“คน ๆ  นั้นคือเดรโก มัลฟอย อดีตผู้เสพความตายและพ่อมดที่มีพลังเวทสูงส่งเป็นอันดับต้น ๆ ของโลกผู้วิเศษแห่งนี้ยังไงล่ะ เขาคือคนที่เลี้ยงเธอมาตั้งแต่เล็ก”

“คนที่รับคาถาแทนผม”   เขาเอ่ยเสียงสั่น ตอนนี้ความคิดต่าง ๆ กำลังตีกันมั่วไปหมดในสมองเขา แฮร์รี่เงยหน้ามองรูปเหมือน และดัมเบิลดอร์ก็ยังคงยิ้ม

“ฉันคิดว่างั้นแหละ เอาล่ะ เธอดูเพนซิฟนั่นได้เลยตอนนี้... มันจะทำให้เธอกระจ่าง มันเป็นความทรงจำของฉันเอง”

แฮร์รี่มองไปยังอ่างและหลอดบรรจุความทรงจำ มันเป็นของดัมเบิลดอร์ ... แฮร์รี่เทมันลงไป รออยู่ครู่หนึ่งภาพสีจางก็ปรากฏ เขาจึงจุ่มหน้าลงไป ภาพเหล่านั้นก็ดึงเขาจมลงสู่ห้วงความทรงจำในทันที

 

***

 

 

 “ผมมีเรื่องจะขอร้อง ”  แฮร์รี่เห็นเดรโก มัลฟอยกัดฟันแน่นอย่างฟืนใจเป็นที่สุด และดัมเบิลดอร์ในตอนนั้นทำเพียงแค่มองเขาพร้อมกับรอยยิ้ม...

“อะไรที่จะทำให้พ่อมดที่ก็มีพลังกล้าแกร่งแล้วอย่างเธอขอร้องคนแก่ ๆ อย่างฉันกันล่ะ”

ดัมเบิลดอร์เอ่ย เอนตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายใจ

“ช่วยปรับเปลี่ยนความทรงจำของแฮร์รี่ให้ที...”    แฮร์รี่มองใบหน้าของเดรโก และตกใจเมื่อพบว่ามันเปรอะไปด้วยน้ำตา เขาเอ่ยต่อด้วยเสียงสั่นเครือ

ล้างความทรงจำเกี่ยวกับผมไปให้หมด มันจะลำบากถ้าต่อไปใคร ๆ รู้ว่าเขาถูกเลี้ยงดูมาโดยมือขวาของเจ้าแห่งศาสตร์มืดอย่างผม...”

หัวใจของแฮร์รี่เต้นแรงอย่างไม่อาจห้ามเมื่อเขาได้รู้ความจริง เขาอยากจะร้องไหเ แต่ก็เลือกจะดูความทรงจำต่อไป และเขาเห็นดัมเบิลดอร์มองเดรโกด้วยสายตานิ่งสงบ

“เธอจะไม่เจ็บปวดอย่างนั้นหรือ?”

“ไม่ครับ...”   เดรโกคิดนานกว่าจะตอบ

“ถ้าอย่างนั้นก็ได้ อันที่จริงฉันก็คิดว่าจะแย่เหมือนกันถ้าเขามีเธอคอยช่วยเหลือ.. ตกลง ฉันจะเรียกคุณพ็อตเตอร์มาพบวันนี้ และจะลบความทรงจำ พร้อมกับใส่ความทรงจำใหม่เข้าไปให้”

“ขอบคุณ”    เดรโกก้มหน้า ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา ก่อนที่เขาจะหายตัวออกจากห้องไป เดรโกก็เงยหน้าขึ้นเหมือนว่าจะนึกอะไรได้ เขาหยิบบันทึกที่ปกมีสีหม่น ๆ ออกมาพร้อมกับยื่นให้ชายแก่

“เมื่อทุกอย่างจบลง ได้โปรด... มอบสิ่งนี้ให้กับเขาด้วย”

ความทรงจำพร่ามัว ก่อนมันจะเปลี่ยนไปเป็นภาพที่ตัวเขาที่ดัมมเบิลดอร์เรียกมาพบยืนอยู่ตรงหน้านี้

“อาจารย์เรียกผมมาพบ มีเรื่องอะไรเหรอครับ?”

เขาเห็นว่าดัมเบิลดอร์ไม่พูดอะไร อันที่จริงเหตุการณ์ตอนนี้แฮร์รี่จำได้แค่ว่าตัวเองไปพบดัมเบิลดอร์ แล้วทุกอย่างก็ดับวูบไปเท่านั้น พอตื่นมา ดัมเบิลดอร์ก็บอกว่าเขาสลบไปเพราะหิวจัด (ที่จริงมันไม่น่าจะเป็นไปได้เลยจริงๆ--) ตอนนี้เขารู้แล้วว่าเพราะอะไรก็เมื่อดัมเบิลดอร์ลุกขึ้น เดินเข้ามาใกล้เขาพร้อมกับยกไม้กายสิทธิ์ขึ้นจ่อที่ขมับเขานนั่นเอง

“ผู้มีบุญคุณกับเธอขอให้ฉันทำแบบนี้ ขอโทษทีนะ”

ด้วยความอ่อนประสบการณ์ เขาทำได้เพียงยืนตัวแข็งเท่านั้นเพราะมือข้างหนึ่งของดัมเบิลดอร์จับมือเขาไว้ทั้งสองข้างทำให้ไม่สามารถหยิบไม้กายสิทธ์ออกมาได้  ดัมเบิลดอร์กระซิบคาถา และแฮร์รี่ก็เห็นว่าตัวเขาในความทรงจำล้มลงไป  จากนั้นเขาก็รู้สึกว่าตัวเองโดนดึงออกมา

               

 

***

 

“เป็นยังไงบ้างแฮร์รี่”  ดัมเบิลดอร์เอ่ย เมื่อเห็นว่าแฮร์รี่นิ่งไปเขาก็พูดต่อด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งอย่างไม่อาจเดาความคิดได้

“ถ้าเธอยังไม่แน่ใจ น้ำยาในขวดนั้นจะช่วยล้างคาถาแก้ไขความทรงจำของฉันได้ ฉันเคยขอให้เซเวอรัสปรุงให้... ก็เพราะคิดเผื่อไว้ว่าเธอจะต้องสับสนแบบนี้ ถ้าเธอ--”

ยังไม่ทันจบประโยค แฮร์รี่ก็คว้าขวดน้ำยาขึ้นกรอกปากดื่ม ทันทีที่หยดสีเทาหยดสุดท้ายไหลลงสีลำคอ หัวของเขาก็ปวดจี๊ด ภาพต่าง ๆ ไหลเข้ามาราวกับกลอเทป แฮร์รี่ลงไปกุมหัวอยู่ที่พื้น และไม่นานทุกอย่างในหัวที่สงบลง... เขานิ่งไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นภาพตัวเองนั่งบนตักของเดรโก กอดเขา ยิ้มและหัวเราะให้กัน... มือขาวที่นุ่มอุ่นที่กำลังลูบศีรษะเขาอย่างอ่อนโยน

ความทรงจำทุกอย่าง ไหลกลับเข้ามาจนหมด...

 

“เดรโก... เดรโก”   แฮร์รี่เอาแต่เรียกหาคนที่อุตส่าห์ปกป้องเขาตั้งแต่รอดชีวิตจนถึงวินาทีสุดท้ายของตัวเอง น้ำตามากมายไหลออกมาจากดวงตาสีเขียวสด เขาถอดแว่นที่เดรโกซื้อให้ออกแล้วจึงใช้แขนเสื้อเช็ดน้ำตา แต่ยิ่งเช็ดมันก็ยิ่งไหลลงมาอย่างห้ามไม่อยู่

เขาหันไปหาบันทึกสีหม่น มือสั่นเทาค่อยๆเปิดมันอย่างช้าๆ ลายมือสวยเป็นระเบียบปรากฏให้เห็น ดัมเบิลดอร์ในรูปภาพไม่พูดสิ่งใด เขาค่อย ๆ หลับตาลงพร้อมกับคลี่รอยยิ้ม

แฮร์รี่เปิดมาที่หน้าแรกที่ว่างเปล่า เปิดมาที่หน้าที่สอง เขาก็เห็นข้อความเขียนไว้ แฮร์รี่ไล่อ่านไปทีละหน้า

 

วันที่ 31 ตุลาคม 1981

ฉันพบแฮร์รี่ พ็อตเตอร์ที่รอดจากจอมมาร... การที่เก็บเขามาเลี้ยงจะทำให้ป้าเบลลาทริกซ์และผู้เสพความตายที่ยังเหลือรอดตามหาเขาไม่พบ จะไม่มีใครทำร้ายนายได้แน่นอนแฮร์รี่ ได้โปรดเติบโตมาอย่างแข็งแรงทีเถอะ

 

วันที่ 31 กรกฎา 1982

แฮร์รี่อายุ 2 ขวบแล้ว เขาเริ่มชินกับคฤหาสน์มัลฟอยแล้วล่ะ เรียกชื่อฉันได้แล้วด้วย เดรโก! เก่งจริงๆ ฉันอยากทำเค้กให้เขาแต่เด็กตัวแค่นี้กินไปจะฟันผุซะเปล่า ๆ ฉันเลยร้องเพลงกล่อมเขาแทน นายน่าจะดีใจนะเจ้าหนู ฉันไม่เคยร้องเพลงให้ใครฟังเลยนะ!

 

วันที่ 28 กันยายน 1983

แฮร์รี่วัย 3 ขวบกว่า นายทำลายแก้วใบโปรดของฉัน! โอเค... ฉันซ่อมมันได้ก็จริงแต่นายไม่ควรจะวิ่งไปมาจนชนตู้ล้มนะ... แต่ไอ้รอยยิ้มซื่อ ๆ นั่นมันอะไรกัน ฉันโกรธไม่ลงเลยเห็นมั้ย?

 

วันที่ 25 ธันวา 1983

เมอร์รี่คริสมาสต์นะแฮร์รี่ ฉันชื้อตุ๊กตาพ่อมดให้ และนายคงจะชอบสินะเห็นกอดไม่ปล่อยเลย ดูแลมันดีๆด้วยล่ะ

 

วันที่ 27 มกราคม 1984

แฮร์รี่นอนทั้งวันเลย เขาไม่สบาย คงเพราะไม่ชอบนอนใส่เสื้อผ้านั่นแหละ หน้าแดงใหญ่ ตัวร้อนจี๋เลย ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะป่วยคล้ายมักเกิ้ลได้ขนาดนี้ ฉันจะพานายไปเซนต์มังโก้ก็ไม่ได้... ฉัน เป็นผู้เสพความตายที่ค่อนข้างเป็นที่รู้จักซะด้วยสิ เอายังไงดี วิธีแบบมักเกิ้ลคงจะช่วยให้ไข้ลดได้สินะ ดีล่ะ

ตอนเย็นของวันนี้ ในที่สุดนายก็ไข้ลดลงแล้ว! ขอบคุณสวรรค์

 

วันที่ 16 มีนาคม 1985

แฮร์รี่วาดรูป ฉันควรจะดีใจที่เค้ามีพัฒนาการสินะ แต่รูปที่นายวาดมันเป็นอะไรที่ห่วยเหลือเกิน แต่ที่ดีที่สุดคือนายวาดแล้วบอกว่ามันคือรูปเหมือนของฉัน! น่ารักจริง ๆ เลย! ถึงมันจะเป็นรูปคนหัวโล้น มีผมสีทองสามเส้น และใส่กระโปรงลายสก็อตก็เถอะ...

วันที่ 31 กรกฎา 1986

ในที่สุดฉันก็ได้ทำเค้กให้นายสักที หลังจากกังวลมาตลอดว่ามันจะทำให้แฮร์รี่ฟันพุ แต่ตอนนี้เขาโตพอแล้ว! หวังว่าเค้กน้ำตาลข้นช็อคโกแลตคงทำให้นายมีความสุขนะแฮร์รี่ สุขสันต์วันเกิด นายอยู่กับฉันมา 6 ปีแล้วนะ

วันที่ 3 เมษายน 1987

แฮร์รี่เริ่มถามถึงพ่อแม่ของเขาเป็นครั้งแรก ฉันต้องไม่เล่าตอนนี้ ไม่งั้นเขาคงต่อต้าน... ฉันบอกเขาไปว่ายังไม่ถึงเวลา แปลกที่แฮร์รี่เข้าใจ เขาพยักหน้าแล้วก็บอกว่าอย่างน้อยว่า ก็ดีที่เดรโกเป็นคนเก็บฉันมาเลี้ยงเด็กดี...

วันที่ 14 สิงหาคม 1987

วันนี้ฝนตกหนัก ฟ้าผ่าด้วย แฮร์รี่ขอมานอนในห้องด้วย เขาขอให้ฉันกอดจนหลับไป  เขาตัวโตขึ้นเยอะ ดูท่าจะเป็นผู้ชายที่สูงและหล่อมากที่เดียวล่ะนะ

วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 1988

แฮร์รี่ขอให้ฉันเล่าเรื่องพ่อกับแม่ให้ฟังอีกแล้ว แต่ไม่ได้หรอก คนที่จะเล่าไม่ใช่ฉัน... ทำยังไงดี อีกไม่นานแล้ว มันจะต้องเกิดขึ้น ตามคำทำนายของทรีลอนีย์... ฉันจะทำยังไงดี ฉันผูกพันกับนายมากจริงๆแฮร์รี่ และฉัน ฉัน...

 

วันที่ 31 กรกฎา 1991

แฮร์รี่ได้จดหมายจากฮอกวอตส์แล้ว นั่นหมายถึงทุกอย่างจะเริ่มขึ้น... ฉันอยากจะไม่ให้เขาไป อยากปกป้องเขาไว้จนกว่าจะตาย แต่ทำไม่ได้... ฉันขอโทษนะแฮร์รี่

ฉันรักนายมากจริงๆนะ

วันที่ 1 กันยายน 1991

ฉันไปส่งแฮร์รี่ที่รถไฟด่วนฮอกวอตส์ เขาบอกลาฉันแล้ว... ฉันโกหกว่าจะส่งจดหมายไป แต่ทำไม่ได้หรอก ไม่อย่างนั้นทุกอย่างจะเสียเปล่า ขอโทษนะแฮร์รี่ ลาก่อน

วันที่ 18 กันยายน 1991

ฉันไปพบดัมเบิลดอร์ ยังเป็นตาแก่น่าหงุดหงิดเหมือนเคย ฉันขอให้เขาแก้ไขความทรงจำของแฮร์รี่ ฉันรู้ดีว่านั่นคือทางที่ดีที่สุด แฮร์รี่จะต้องไม่มีประวัติด่างพล้อย ถึงดัมเบิลดอร์จะรู้ว่าจริงๆแล้วฉันไม่เคยภักดีกับจอมมาร แต่คนอื่นไม่รู้นี่จริงไหม?  ฉันคงจะต้องเสียใจมากแน่ๆถ้าวันหนึ่งนายหันไม้กายสิทธิ์เข้าใส่ฉัน แฮร์รี่... แต่นั่นมันก็ดีแล้วนี่นะ

 

วันที่ 25 ธันวาคม 1991

คริสต์มาสที่ไม่มีแฮร์รี่..

 

วันที่ 31 ธันวาคม 1991

ฉันจะอธิษฐานเพื่อนายตลอดไปแฮร์รี่ ขอให้นายปลอดภัย ไม่ว่านายจะทำอะไรอยู่ ฉันรักนาย และจะรักตลอดไป

 

***

 

บันทึกจบลงแค่นั้น เห็นได้ชัดว่าเดรโกคงไม่อยากบันทึกอะไรลงไปอีกเมื่อเขามาอยู่ที่ฮอกวอตส์ บัดนี้หมึกพร่าเลือนลงไปเพราะหยดน้ำตาของเขาเองที่ซึมลงไปตามเนื้อกระดาษ แฮร์รี่พลิกกระดาษไปหน้าสุดท้ายเพื่อดูให้แน่ใจว่าเดรโกไม่เขียนอะไรไว้อีกแล้วจริงๆ ก่อนจะพบข้อความหนึ่งที่เขียนอย่างบรรจงที่ท้ายกระดาษแผ่นสุดท้าย มันคงจะเป็นชื่อของบันทึกนี้ ที่เดรโกอาจเพิ่งนึกออกเอาตอนท้าย

A long Time Ago…when we were together

นานมาแล้ว... เมื่อเรายังอยู่ด้วยกัน

 

The End

 

Writer talk

จบแล้วค่ะ คือพยายามเขียนให้เศร้านะ ไม่รู้จะเศร้ากันมั้ย555 ชอบไม่ชอบเม้นบอกเค้าหน่อยน้า เค้าอยากอ่านนน >< ขอบคุณแท็ก #เจอกันที่ชุมนุมพ่อมด ค่ะที่ทำให้เราปิ๊งฟิคนี้ขึ้นมา คือมันจะเอาเนื้อเรื่องหลักมาดัดแปลงหน่อยๆ บางช่วงอาจจะไม่สอดคล้องกันขอให้มองข้ามไปเถอะค่ะ— แค่ก //โดนโบก

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ เอลฟ์หูยาว จากทั้งหมด 24 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

28 ความคิดเห็น

  1. #28 Phare Full (@piery) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 21:24
    นี่มันเศร้ายิ่งกว่ารู้ความจริงของเซเวอรัสอีกนะคะ
    #28
    0
  2. #27 LOLLIPOP
    วันที่ 21 เมษายน 2562 / 00:36

    แงงงงงงงงงง เจ็บหัวใจจังค่ะ ไม่รู้จะกอดปลอบใครดีระหว่างหน่องรี่กับคนอ่านTT

    #27
    0
  3. #26 เอิร์น
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 00:01

    แงงง ฮืออ เดรโก ฮือ

    #26
    0
  4. วันที่ 5 เมษายน 2562 / 13:31
    &#128557;&#128557;&#128557;&#128557; ฮื่ออ
    #25
    0
  5. วันที่ 16 มกราคม 2562 / 00:12

    ไรท์ใจร้าย

    #24
    0
  6. วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 02:51

    ร้องเลยค่ะ
    #23
    0
  7. #22 Hayeon22 (@Hayeon22) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 08:18

    โหดร้ายต่อใจมากๆเลย... จบหน่วง... ขอบคุณไรต์เตอร์ที่แต่งให้อ่านนะคะ... กระชับดีจริงๆ555555
    #22
    0
  8. #21 LoxLun (@LoxLun) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 23:17
    สนุกมากๆอยากให้เขียนอีกจัง
    #21
    0
  9. #20 LoxLun (@LoxLun) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 23:17
    สนุกมากๆอยากให้เขียนอีกจัง
    #20
    0
  10. วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 06:27

    คือ ..ร้องไห้เเล้ววววว ฮวือ

    #19
    0
  11. #18 ???
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 11:36

    เราจะร้องไห้แล้ว เราหวังว่ามันจะจบแฮปปี้ แต่นี่มันเศร้าจริงๆ

    #18
    0
  12. #17 มายูกิ (@matamayuki) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 00:33
    เราเข้ามาอ่านแบบหวังhappy ending แต่มันไม่ใช่อ่ะ ไม่ใช่ว่าไม่ดีนะ แต่งดีมากแต่คือเราร้องไห้ไง สงสารทั้งเดรโกทั้งแฮรี่อ่ะ โอ๊ยยยย เจ็บปวดมากค่ะ อินจริงๆ
    #17
    0
  13. วันที่ 19 สิงหาคม 2561 / 00:37
    น้ำตาไหลฮือออ
    #16
    0
  14. #15 K E I ✦ (@coyugi) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 20:42
    เอื้อออ น้ำตาไหลรองได้เป็นถังแล้วค่ะ ฮือออ;;-;;
    ภาษาดีมากเลย
    #15
    0
  15. #14 BammyYuppy (@BammyYuppy) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 13:05
    T^T อ่านไปร้องไห้ไปเลยง่า ฮืออออ ไรท์ใจร้ายมาก
    #14
    0
  16. วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 12:41
    ไรท์ใจร้ายเกินไปแล้ว..
    #13
    0
  17. #12 ifangny (@ifangny) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 15:47
    เศร้าจนน้ำตาไหลเลยค่ะไรท์
    #12
    0
  18. วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 20:10
    ฮืออออออ รี่ใจสลายแล้วมั้งนั่น......ไรท์ใจร้ายย&#128557;&#128557;&#128557;
    #11
    0
  19. วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 16:20
    บอกเลยนะว่า อ่านไปร้องไป สนุกมากค่ะ แต่ไรท์โคตรทำร้ายจิตใตอ่ะ แต่งแนวนี้อีกเรื่องด้วยก็ดีนะไรท์นะ
    #10
    0
  20. #9 2OOS (@viskyzz) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 04:04
    ม่ายยยยยยยย ทำไมจบงี้ ม่ายยยยยย
    #9
    1
  21. #8 Rimini (@tomkamcham) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 เมษายน 2561 / 23:10
    ฮืออออออออออออ(ไม่รู้จะพิมอะไรร้องไห้เนี่ยแหละ!)
    #8
    2
    • #8-1 P.ERR (@peacechan) (จากตอนที่ 1)
      30 เมษายน 2561 / 01:45
      โอ้โหจิตใจ5555 ฮืออออออ
      #8-1
    • 30 เมษายน 2561 / 08:47
      โอ๋ๆ ไม่ร้องนะคะรีดเดอร์ TwT
      #8-2
  22. วันที่ 29 เมษายน 2561 / 21:25
    โนววววววววววววววทำมายยยยยยยยไรท์ถึงทำกับลีดเดอร์ด้ายยยยยยยเศร้าอ่าาาาาาา
    #7
    1
  23. #6 im.mild (@marine893) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 เมษายน 2561 / 04:17
    ทำไมดูเหมือนเดรจะทิ้งรี่แล้วเลยอ่ะ ไม่เอาน้าาา รอติดตามต่อนะคะ
    #6
    1
  24. #5 soie99 (@mhai0809) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 เมษายน 2561 / 15:23
    รอนะคะะะ
    #5
    1
  25. #4 akashi_seiya (@akashi_seiya) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 เมษายน 2561 / 13:33
    แอร้ยยยยยยยย รอค่ะรออออ
    #4
    1