คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

บรรณารักษ์จอมเวท: ภาค ปฐมบทมนตรา

ตอนที่ 21 : งานเลี้ยงแฟนตาซีแห่งความลับ สอง


     อัพเดท 13 พ.ย. 54
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: เวทมนต์, จอมเวท, แฟนตาซี
ผู้แต่ง : จักรพรรดิอักษรา ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ จักรพรรดิอักษรา
My.iD: https://my.dek-d.com/parpat
< Review/Vote > Rating : 86% [ 10 mem(s) ]
This month views : 2 Overall : 31,143
553 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 401 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
บรรณารักษ์จอมเวท: ภาค ปฐมบทมนตรา ตอนที่ 21 : งานเลี้ยงแฟนตาซีแห่งความลับ สอง , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1687 , โพส : 8 , Rating : 95% / 8 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


งานเลี้ยงแฟนตาซีแห่งความลับ 2

 

            ห้านาทีต่อมาสี่สาวก็ปรากฏตัวบุกยึดพื้นที่ต่างๆของห้องระดับแพตตินั่มในทันที ใช่แล้วสี่สาวถึงแม้ว่าสองในสี่นั่นจะไม่นับว่าเป็นสาวได้เท่าไร่ เพราะคนหนึ่งอายุยังไม่ถึงสิบห้า อีกคนหนึ่งก็อายุมากกว่าคนทั้งห้องรวมกันเสียอีก

            “นายกำลังคิดอะไรเสียมารยาทอยู่เปล่า ไค”อารี่ที่มีสัญชาติญาณของผู้หญิงยอดเยี่ยมเอ่ยถามทันทีที่ไคพึ่งนินทาเธอในใจไป

            “นิดหน่อยนะ เฮ้ยๆ...เธอยังเด็กเกินจะลองนะน้องหนู”ไคร้องบอกลิซ่า เด็กหญิงวัยสิบห้าที่แอบหยิบเหล้าน้ำผึ้งของเขาไปอย่างเงียบๆ

            “อะไรกัน ขอทีเถอะน่าฉันโตแล้วอายุสิบห้า เป็นนักรบมังกรแล้วด้วย”ลิซ่า ไซเลสเถียงทันทีสำหรับนักรบมังกรที่มีมังกรเป็นของตัวเองจะถูกยอมรับว่าเป็นผู้ใหญ่มากพอแล้ว

            “ไม่ได้ แคทช่วยหน่อยเหอะ”ไคหันไปขอความช่วยเหลือจากเพื่อนสาวที่ตอนนี้กำลังเอกขเนกจิบเหล้าวิสกี้แรงๆกินขนมไร้ไขมัน นอนเล่นเกมที่ไคเล่นค้างไว้อยู่

            “เหรอๆ เออ งั้นถ้าให้เธอกินนิดเดียวแล้วกัน”แคทเทอรีนพูดอย่างไม่ค่อยใส่ใจ เธอเห็นว่าการดื่มเหล้าตอนเด็กไม่เห็นจะเสียหายอะไร เจ้าอเลนกินเหล้าได้ตั้งแต่แปดขวบด้วยซ้ำ

            “เฮ้ย ไม่ใช่เฟ้ยห้ามเธอสิฟะ”ไคโวย

            “ใช่ ลิซ่า มีอย่างอื่นอีกนะ อย่างชานมที่เทรนกำลังดื่มอยู่ไง ลองกินดูสิ”รินารี่ที่ใช้โอกาสนี้มานั่งใกล้ๆเขาพูดทันที แต่จังหวะก่อนที่รินารี่จะเนียนนั่งข้างเขาได้นั้น อเลนก็ชิงนั่งลงไปก่อน

            “ใช่แล้ว ไปกินนมซะยัยเตี้ย มีเวลาก็รีบโตเดี๋ยวจะกลายเป็นตัวเล็ก หุ่นกระดานแบบรินารี่...โอ๊ย ตีฉันทำไมฟะยัยแบน”อเลนโวยวาย ก่อนวิ่งไปรอบๆเพราะหนีจากส้อมของรินารี่ที่พยามจะแทงอเลนให้ได้

            “เจ้าบ้าเอ๊ย ดันไปว่าจุดอ่อนของยัยนั่นซะได้”แคทเทอรีนบ่นเบาๆ

            สภาพห้องตอนแรกนึกว่าจะเป็นการก๊งกันของสามหนุ่มสามมุมที่ไหนได้ ตอนนี้กลายเป็นสถานเลี้ยงเด็กไม่รู้จักโตหลายคนไปซะแล้ว ส่วนคนที่เงียบๆอยู่ใช่ว่าไม่ได้ทำอะไรหรอกนะ เทรนนั้นกำลังพยามห้ามปรามอย่างสุดความสามารถและสาธยายข้อเสียของการกินเหล้าตั้งแต่เด็กให้ลิซ่ากัน ส่วนอารี่ก็กำลังซัดแบบไม่หายใจหายคอกับอาหารสุดอร่อยที่ยกมาไม่มีหยุด

            “เฮ้อ ข้างนอกเป็นไงมั่งละ”ไคถามความรู้สึกของสาวห้าวที่กำลังเล่นเกมอยู่

            “ก็ดีนะ บรรยากาศดี นายอย่าใส่ใจเจ้าพวกนี้เลยนะ เจ้าพวกนี้ก็แค่ดีใจและรู้สึกสนุกจนเกินไปโดยเฉพาะเจ้าอเลน”

          “หืม”ไคหันมามองหน้าด้านข้างของเอลฟ์สาวที่มีเค้าโครงของแคทเทอรีนผสมอยู่ นี่คือแฟชั่นสมัยใหม่ของยุคนี้ชุดแฟนตาซีที่จะผสมผสานให้ตัวเองกลายเป็นเผ่าพันธุ์อื่นๆได้ตามใจปราถนา เหมือนกับว่าถ้าคุณเกิดมาเป็นเอลฟ์คุณจะหน้าตาแบบไหน นั่นแหละคอนเซ็ปของยา

            “นี่คืองานเลี้ยงของเราไง ข้างนอกนั่นมันคืองานเลี้ยงที่เราต้องใส่หน้ากากเข้าหากันแต่ในนี้ไม่นั่นแหละที่เราดีใจ และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่เราไม่ต้องห่วงเรื่องกฎมารยาทให้มากมาย จะบอกว่านี่คือพื้นที่ของเราจะว่างั้นก็ได้นะ”แคทเทอรีนหน้าบึ้ง ก่อนยื่นจอยสติ๊กให้ไค

            “มาดวลกันดีกว่า”ไคว่า พร้อมกดเปลี่ยนแผ่นเปลี่ยนเป็นเกมต่อสู้กัน

            “ท้ากันงั้นเรอะ เจ๋งสิ คนแพ้ต้องดื่มวิสกี้หนึ่งแก้วต่อหนึ่งตา”แคทเทอรีนพูดอย่างไม่รู้เบื้องหลังของไค ซะแล้ว

            “เอาสิ”ไคยิ้มอย่างยินดี ทั้งคู่หัวเราะหึๆใส่กันแล้วก็เริ่มเล่นเกมทันที

 

            “อ๊ากกกก...แพ้อีกแล้วว”อเลนส่งเสียงโอเวอร์ราวกับตัวเองเป็นตัวละครที่ถูกไคชกจนน็อคก็ไม่ปาน นักรบหนุ่มในคราบวีรบุรุษสงครามกลางเมืองยกแก้ววิสกี้ซดอย่างไม่เต็มใจ

            “สุดยอดเลย ท้าผิดคนจริงๆ”แคทเทอรีนที่ตอนนี้หน้าแดงแจ๋เอ่ยอย่างยอมรับหมดใจ เธอเล่นชนะไคไม่ได้เลยตลอดสิบห้าตาที่ผ่านมา ทำให้เธอต้องดวดน้ำสีอำพันเข้มไปถึงสิบห้าแก้วที่ครองสติอยู่ได้นี่นับว่ายอดเยี่ยมแล้วทีเดียว

            จากนั้นคนอื่นๆก็ผลัดกันเข้ามาท้าแข่งกับแชมป์อย่างไค ผลก็คือรินารี่จอดสนิทไปตั้งแต่สามตาแรกหรือสามแก้วแรกไม่ใช่ว่าถอดใจแต่เพราะว่าเมาไม่รู้เรื่องจนต้องเอาไปนอนกองที่เตียง เทรนที่สู้ไปสองตาก็ประเมินว่าตัวเองคงห่างชั้นเกินไปจึงเลิกเล่น อารี่อยากจะล้มไคให้ได้บ้างจึงมาเล่นผลก็คือแค่ห้าตาก็ลงไปนอนเป็นเพื่อนรินารี่ เหตุนี้เจ้าคนที่บ้าพอและคอแข็งมากพอจึงมาท้าแข่งกับไคเป็นคนสุดท้าย

            “บ้าเอ๊ย...เซียนเกมชัดๆไพ่ก็เก่ง เกมก็แจ่ม กราบเป็นอาจารย์สักทีดีไหมนี่”อเลนพูดอย่างคับข้องใจก่อนจะหันมาเล่นเกมทั้งๆที่หน้าแดงจัด

            “ยังจะเล่นอีก”ไคท้วง ใบหน้าอานูบีสไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปแม้แต่น้อยเพราะไม่ได้ดื่มแอลกอฮอล์ไปแม้แต่หยดเดียว

            “ต้องชนะเท่านั้นน”อเลนประกาศจบ

            กริ๊งงง กริ๊งงง

            ไคหันขวับ ไปยังต้นเสียงตามปฏิกิริยาที่เคยเป็นในขณะที่อเลนกดรับโทรศัพท์อย่างเบื่อหน่าย หมอนี่มันเอาเสียงโทรศัพท์บ้านมาเป็นริงโทนเหรอฟะ ตกลงมันเป็นคนโลกเวทมนต์แน่นะ

            “หา ไม่เอาอ้ะ...แม่ก็ดูเองสิ....อีกแหละ เอาเรื่องนี้มาอ้างตลอด ก็ได้ๆ”อเลนรับคำอย่างเสียไม่ได้ก่อนมองมาทางไคอย่างอ้อมๆแอ้มๆ

            “ให้เดานะ เจ้าน้องชายนายอยากจะมาที่นี่ด้วยนะสิ”แคทเทอรีนเอ่ยอย่างรู้ทัน

            “ใช่ แม่บอกให้เอาน้องมาอยู่กับคนรุ่นเดียวกัน”อเลนบอกอย่างจ๋อยๆ

            “ไม่เห็นเคยบอกมาก่อนเลยว่านายมีน้องชายด้วย”ไคโวยเบาๆ

            “แล้วนายเป็นศรีภรรยาฉันหรือไง ฉันถึงต้องรายงานนายน่ะ ห๊ะ”

            “อ้าว ปากแบบนี้...”

          “น่าจูบ ชิมิ ฮ้า”อเลนเล่นมุกได้น่าอ้วกมาก

            “น่าถีบโว้ยย ขนลุกๆ”แคทเทอรีนถึงกับตาสว่างเกาะไหล่ไคกระโดดถีบเข้าที่ใบหน้าอย่างแม่นยำแต่นักรบหนุ่มสามารถบล็อกเอาไว้ได้ทันกาล แต่จังหวะไม่เหมาะที่ไปชนเจ้าเทรนที่กำลังถือแก้วชานมอยู่ ผลก็คือแก้วนมหล่นไปตรงจุดสำคัญแห่งความเป็นชายพอดี

            “อู๊ก...”

          “สวรรค์ลงโทษแล้ว”ลิซ่าเอ่ยอย่างไม่มีการปลอบใจใดๆ ปล่อยให้ชายผู้น่าสงสารกุมจุดสำคัญที่โดนเล่นด้วยแก้วหนักๆพร้อมส่งสายตาคลอไปด้วยน้ำตาไปให้เทรน

            “เอ่อ ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ขอโทษนะคราวหน้าจะเอาให้โดนส่วนอื่น”เทรนบอกตรงๆแต่คนที่ฟังกลับฮาครืน

            “สรุปว่าคราวอื่นจะเอาจุดอื่นใช่ไหม เอาตรงนี้แหละดีแล้ว”แคทเทอรีนที่สร่างเมาเพราะมุกเห่ยๆของ อเลนหัวเราะไปพลางพูดออกมา

            “จะบ้าเรอะ มันไม่ต้องไม่มีคราวหน้าแล้วสิเฟ้ย”อเลนชักฉุน

          “เออน่า เทรนมันคงไม่ได้ตั้งใจ มันก็ขอโทษแล้วไง”ไคปรามอเลน เพราะกลัวว่าอเลนจะฉุน

            “เออๆ ว่าแต่นายเถอะ แม่ฉันอยากเต้นรำกับนายสักเพลงนะ เห็นบอกไปพนันอะไรไว้นี่แหละ”อเลนบอกซะไคอึ้ง

            “แล้วแม่นายรู้ไหมว่าฉันอยู่ในชุดไหน”ไคถามอย่างสงสัยใจจับใจ ว่าถ้ารู้ว่าต้องเต้นรำกับอานูบีสละก็จะยังจะยอมเต้นอยู่ไหม

            “ก็เปลี่ยนชุดสิ”อเลนตอบ

            “เปลี่ยนได้ด้วยเหรอ”เทรนถามอย่างงงๆ

            “อ้าว ก็ต้องได้สิ แค่เป่าลมหายใจลงจุกขวดชุดจะถูกเก็บไว้เอง พอนั่นนายค่อยกินใหม่แต่เปลี่ยนได้ไม่เกินหกครั้งนะ”แคทเทอรีนเป็นคนตอบ

            เพราะแบบนี้เองไคจึงเปลี่ยนชุดและหยิบชุดเอลฟ์หนุ่มนักรบออกมาใส่แทนเป็นการชั่วคราว ชุดเอลฟ์หนุ่มนั้นเป็นเจ้าชายแห่งเอลฟ์ เมื่อไคใส่แล้วกลับดูไม่ค่อยเข้ากันสักเท่าไร่มีแต่แววตาคมกริบนั่นแหละที่พอจะดูดีที่สุด

           

            อเลนเองก็อยู่ในชุดเอลฟ์เหมือนกันเมื่อเป็นแบบนนี้ทั้งสองคนก็ไม่ต่างอะไรจากคนทั่วไปที่เข้ามาในงานนี้เพราะชุดเอลฟ์นั้นเป็นชุดที่นิยมกันมากที่สุดนั่นเอง

            ครอบครัวแรนทิสนั้นอยู่ที่ชั้นบน เมื่อก้าวแรกที่ไคมาถึงที่นี่ก็ต้องนิ่งงันไปกับความสวยงามเกินคำบรรยายของทางช้างเผือก เสียงเพลงที่ดังมาราวกับไม่ใช่เสียงที่โลกมนุษย์ประดิษฐ์ขึ้นมันคล้ายดังมาจากสรวงสรรค์ซะมากกว่า อเลนที่เห็นไคกำลังหลงในบรรยากาศจึงเลือกที่จะไปคุยกับครอบครัวก่อน

 

            “จักรวาลอยู่ใกล้เราแค่เอื้อมจริงไหม”เสียงนุ่มๆเอ่ยขึ้น เมื่อไคในคราบเจ้าชายเอลฟ์หันไปพบว่าเป็นหญิงสาวในชุดเดรสสีสีฟ้าอ่อนเธอมีผ้าคลุมไหมยาวคลุมไหล่ดูเป็นสตรีชั้นสูง ชุดที่เธอใส่เป็นชุดเงือกที่ลอยได้กลางอากาศ

            “เราอยู่ในจักรวาลอยู่แล้วครับ”ไคตอบไปอย่างสุภาพ หญิงสาวดูตะลึงไปเล็กน้อยกับคำตอบของไคก่อนหัวเราะอย่างสุภาพ

            “ค่ะ...จริงด้วยคะ คุณรู้หรือเปล่าว่าพวกเรานั้นมีตำราพยากรณ์ที่เป็นของเราเอง”เธอเอ่ยขึ้นมาคล้ายเป็นประโยคบอกเล่าแต่ไคกลับฉุกใจขึ้นมา

            “คุณรู้แล้วหรือครับว่าผมคือใคร”ไคถามตรงๆ หญิงสาวใบหน้าอ่อนหวานจับใจหันมาสบตากับไคตรงๆ เธอมองลึกเข้าไปในดวงตา

            “ฉันรู้คะ คุณไค”เธอเอ่ยชื่อเขาด้วยเสียงอันดังราวกับกระซิบ

            “หรือว่าคุณคือหนึ่งในผู้ร่วมเดินทาง”

          “ไม่คะ ฉันรู้ได้เพราะอย่างอื่น สิ่งที่เหนือไปกว่านั้น”เธอเอ่ยก่อนจะเงียบไปพักหนึ่ง

            “ชาวบาบิโลน เชื่อกันว่าชีวิตของมนุษย์นั้นถูกกำหนดขึ้นมาตั้งแต่ก่อนที่จะเกิดรูปแบบนั้นคือรูปแบบของจักรวาลหนึ่งชีวิต ต่อหนึ่งดวงดาว พวกเขาพยามค้นหาว่าจะอ่านการเคลื่อนไหวของดวงดาวนั้นได้อย่างไร พยามกันอยู่ราวห้าร้อยปีสิ่งที่พวกเขาค้นพบก็คือความสัจธรรมไม่ไกลไปจากตัวเราเลย”

          “ชาวบาบิโลน”ไคทวนคำอย่างงุนงงชาวบาบิโลนอยู่ที่โลกเขาไม่ใช่หรือ

            “ค่ะ พวกเราเพื่อที่จะค้นหาข้อเท็จจริงต่างๆจึงเดินทางไปเพื่ออ่านการเคลื่อนไหวของดาว ณ จุดอื่นๆนั่นทำให้พวกเราค้นพบว่าดาวประจำตัวนั้นจะเปลี่ยนแปลงไป ตามลิขิตของโลกใบนั้น

ในโลกของคุณ คุณเป็นแค่ผู้ชายธรรมดาๆที่มีความพิเศษอยู่บ้างแต่ไม่มากมาย แต่ที่โลกนี้ไม่ใช่เลยคุณคือคนที่พิเศษสุด ชะตากรรมมันหมุนเวียนอยู่รอบตัวของคุณ อ๊ะ...ฉันพูดอะไรแปลกๆไปซะแล้วขอโทษนะคะ โอ้ เพื่อนของคุณมาแล้วฉันขอตัวละคะ”เธอเอ่ยอย่างรวดเร็วในประโยคหลัง สบโอกาสที่อเลนโผล่มาพอดีไคหันไปมองเพียงชั่วครู่เดียวเมื่อหันกลับมาเธอก็ไม่อยู่แล้ว

“เฮ้ ไคทางนี้”ไคมองหารอบๆอีกครั้ง ก่อนที่จะตัดสินใจเก็บการพูดคุยนี้ไว้กับตัวเองเพราะเห็นว่ามันไม่มีอะไรมากไปกว่าการสนทนาครั้งหนึ่ง แต่ไคลืมไปว่าคนที่อยู่ที่ชั้นนี้ไม่ใช่คนธรรมดาทั้งนั้นรวมทั้งนางเงือกปริศนาด้วยเช่นกัน

 

เมื่อเดินตามอเลนไปสักพักก็พบว่าครอบครัวแรนทิสกำลังนั่งทานอาหารกันอยู่บนโต๊ะหรูหราไฮโซ มีชายวัยกลางคนที่ฉีกยิ้มต้อนรับ ชายคนนี้มีรอยแผลเป็นหน้ากลัวที่ใบหน้าพาดจากเหนือคิ้วซ้ายไปจรดข้างแก้มดูเหมือนรอยดาบ แน่นอนเขาตาบอดข้างหนึ่งด้วยแต่ไคกลับอดคิดไม่ได้ว่าคนๆนี้เท่ห์สุดๆ

“ไค นี่พ่อฉัน อาร์เคน แรนทิส นั่นแม่ฉัน นาลิสซิส แรนทิส นู้นน้องชายฉัน อนาลิส แรนทิส ทุกคนนี่เพื่อนสนิทฉัน ไค เซนเคน” อเลนแนะนำอย่างเหนื่อยๆรวดเดียวจบจนไคนึกอยากจะเตะสั่งสอนเรื่องมารยาทซักหน่อยแต่ตอนนี้คงไม่ใช่เวลา

“ผม ไค เซนเคนครับ ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนครับ”ไคพยามกู้หน้าแต่ผิดคาด

 “เบาหน่อยไอ้หนุ่มคนดัง ดูไม่เบาเลยนี่นาตาขวาเท่ดีนะ ฉันมีตามังกรนะ”ชายคนนั้นเอ่ยพร้อมกับตอบคำถามในใจไคเสร็จสรรพ เมื่อไคนึกสงสัยเรื่องนัยน์ตาตั้งตรงแบบงูของอาร์เคน

“คุณไม่ได้ใส่ชุดแฟนซีเหรอครับ”

“โอ้ ฉันใส่สิฉันใส่เป็น อาเคนท์ แรนทิส พ่อของเจ้าสองป่วนนี่ไง ฮะๆ”อาเคนท์แนะนำตัวอย่างเป็นกันเองพร้อมหัวเราะแบบเดียวกับอเลนไม่มีผิดเพี้ยนดูไม่น่าเชื่อว่าเป็นพ่อของเจ้าตัวป่วนอย่างอเลน

“ป้าชื่อ นาลิสซิส จ้ะ เต้นรำกับป้าหน่อยได้ไหมจ้ะ พอดี พ่อ เค้าไม่ค่อยแข็งแรงนะจ้ะ”นาลิสซิสยิ้มอย่างสนุกสนานทันทีที่ไคหันมามอง ไคกล้าเดาได้ว่าอเลนคงได้นิสัยแม่มามากกว่าพ่อแหงๆ

“เอ่อ ได้ครับ ไม่ว่าอะไรใช่ไหมนายนะ”ไคหันไปทักเด็กชายที่กำลังอึ้งกับการปรากฏตัวของไค หรือกำลังผิดหวังอะไรสักอย่างอยู่

“ได้ฮะ แต่ระวังหน่อยนะฮะ พ่อผมค่อนข้างขี้หึงกับคนที่แม่สนใจ ถ้าแม่พยามจูบพี่ชายก็จูบๆไปเหอะพ่อไม่ว่าอยู่แล้วเพราะเถียงแม่ไม่ได้”

“อนาลิส!!”ทั้งคุณและคุณนายแรนทิสต่างปรามเสียงดัง แต่ไคอดคิดไม่ได้ว่าสรุปสองพี่น้องนี่นิสัยแบบเดียวอย่างกะถอดพิมพ์มา

“เรื่องจริงนะฮะ”อนาลิสยังมีย้ำอย่างหนักแน่น

“ฮะๆ น้องนายนี่น่าสนใจนะอเลน”ไคหันไปพูดยิ้มๆกับเพื่อนสนิทที่ทำหน้ากลั้นหัวเราะสุดชีวิต

“คุณนายแรนทิสครับ ถ้าไม่รังเกียจผมละก็เต้นสองเพลงก็ได้ครับ แต่บอกไว้ก่อนนะครับผมไม่ออมมือแน่”ไคกล่าวบ้างทำให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารกลับมาดูดีเหมือนเดิม แต่ดูเหมือนเจ้าตัวแสบจะรู้สถานการณ์กว่าที่คิด

“งั้นพี่อเลนพาผมไปที่ห้องก่อนได้ไหมฮะ”อเลนเลิกคิ้ว ก่อนจะส่ายหน้าเพราะรู้แผนหลบการดุของพ่อ

“พี่ว่าจะเต้นรำกับอูน่า ตรงนั้นพร้อมๆกับไคนะ”อเลนเอ่ย ที่จริงแล้วเขาเองก็มีหน้าที่ดูแลไคด้วยถึงแม้จะไม่อยากเต้นรำกับอูน่าผู้หญิงแสนจะขี้บ่นก็ตามที

“งั้นผมเต้นด้วย โซโซเองอยู่แถวนี้แหละ”อนาลิสได้รับการยอมรับจากใจของไคแล้วว่าเป็นพ่อปลาไหลอีกหนึ่งตัว ไคแอบมองใบหน้าของคนถูกทิ้งอย่างอาร์เคนที่กำลังตีหน้ายิ้มบางทีอาจจะแอบวางแผนไปก๊งกับหมู่เพื่อนก็ได้แฮะสรุปแสบทั้งครอบครัวเลยนี่หว่า

 

คุณนายแรนทิสนั้นอยู่ในชุดของเอลฟ์สาวที่อายุไม่เท่าไร่ถ้าพยามมองก็คงพอเดาได้ว่า เธอมีเค้าโครงของสาวน่ารักอ่อนหวานไม่มีอะไรงบ่งบอกถึงนิสัยแสบๆของเธอได้เลย แต่ดูจากอเลนและอนาลิสไคเชื่อมั่นว่าคุณแม่ของอเลนต้องไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าลูกๆแน่นอน

ขณะที่ไคและคุณนายแรนทิสกำลังรอคิวเพื่อเต้นในรอบถัดไปนั้น หญิงสาววัยกลางคนที่ดูสาวสวยไม่ต่างจากเด็กสาวดูดีและน่ารักกว่าเด็กสาวบางคนเสียด้วย เพราะเธอตัวเล็กบอบบางคล้ายแก้วที่จะแตกไปได้ทุกเมื่อทุกเวลา

“แหม อายจังได้มาเต้นรำกับคนดังอย่างไคเนี้ย เป็นความฝันของป้าเลยนะ คิกๆ”นาลิสซิสที่ตัวเล็กกว่าไคราวหนึ่งในสี่เอ่ยเบาๆส่งยิ้มหวานชวนหลงมากให้แวบหนึ่ง ในวินาทีนั้นไครู้สึกเหมือนโดนเข็มจิ้มที่หลังจนต้องเหลียวกลับไปดู พบว่าอาเคนท์ส่งยิ้มแห้งๆมาให้ ดูท่าคงจะไม่ดีซะแล้วมั้งนี่

“แต่ ผมก็สงสัยนะครับทำไมคุณป้าถึงต้องเจาะจงผมด้วย ดูๆไปคุณลุงเองก็ท่าทางแข็งแรงนะครับ”ไคพยามถามโดยหวังลึกๆว่าเธอคงไม่ได้หวังเงินพนันอย่างที่อเลนมันพูดหรอกนะ

“อ้าว ป้านึกว่าอีตาอเลนมันบอกไปแล้วนะ ที่จริงตั้งแต่ป้ารู้ว่าอเลนเค้าเป็นเพื่อนกับไคก็เลยเอาไปคุยโวกับเพื่อนๆเสียยกใหญ่ แล้วดั๊นมีเพื่อนเค้าท้ามากลัวว่าจะไปหลอกเค้า ป้าก็เลยโมโห...เอ๊ย อยากให้เค้ารู้ความจริงก็เลยขอให้ไคมมาเต้นกับป้านะจ้ะ”นาลิสซิสเอ่ยบอกเบาๆขณะที่เพลงจบลง

“แล้วเค้าจะรู้ได้อย่างไรละครับว่าคุณป้าเต้นรำกับผม”ไคเอ่ยอย่างสงสัย เพราะเค้าอยู่ในชุดแฟนตาซีแถมคุณป้านาลิสซิสก็ไม่ได้ไปบอกเพื่อนๆ

“ที่ลานเต้นรำวางเวทมนต์เอาไว้นะจ้ะ ทันทีที่ไคเหยียบลงพื้นลานคนบางกลุ่มก็จะรู้ได้ทันทีว่า เข้าไปเต้นรำในลานนั้น มันเป็นเกมของพวกชนชั้นสูงที่รู้กันเฉพาะกลุ่มนะจ้ะ เกมนั่นก็คือให้หาไคหรือคนอื่นๆในคณะเดินทางฯถ้าทายถูกก็จะได้เงินรางวัลนะจ้ะ”นาลิสซิสยิ้มแพรวพราย ไคนิ่งคิดก็เย็นวาบไปทั้งตัวนี่ไม่ใช่ว่ากะกินทั้งขึ้นทั้งล่องหรอกเหรอ

“แบบนี้เพื่อนๆของคุณป้าได้กำไรแหงๆเลยสิครับ”ไคก้มลงกระซิบที่ข้างหูของนาลิสซิส เธอหัวเราะคิกคักอย่างมีความสุขเหมือนเด็กตัวเล็กๆที่หัวเราะเวลาโดนจับไต๋ได้

“แค่สองในสิบเท่านั้นแหละจ้ะ ที่เหลือของป้า”นาลิสซิสเอ่ยเบาๆกลับไป ไคส่ายหัวทันทีที่ดูเหมือนความแสบของอเลนยังไม่ได้ครึ่งหนึ่งขอผู้ให้กำเนิดเลยด้วยซ้ำ

“นี่คงไม่ใช่ว่าดัดหลังคุณลุงแรนทิสด้วยหรอกนะครับ”ไคหันไปถามอย่างสงสัย ในขณะที่เจ้าตัวยิ้มระรื่นไม่ตอบคำแต่ยื่นมือมากุมมือไคซะอย่างนั้น

“ฮึๆ ถ้าไคมาจีบป้านะบอกได้เลยว่า ไม่ติดแน่ๆเพราะว่าป้าไม่ค่อยชอบคนรู้ทัน”นาลิสซิสพูดกระซิบเบาๆที่ข้างหูไคแล้วในวินาทีนั้นก็หอมแก้มไคไปด้วย ไครู้สึกอายจนหน้าชาแต่คุณท่านผู้ก่อเรื่องกลับทำตัวไม่รู้เรื่องใดๆ

จนกระทั่งเพลงที่รอมาถึง อเลนกับอนาลิสก็มาข้างๆไคพอดี อเลนส่งสายตาวิบวับคล้ายจะบอกว่า ‘เป็นไงละแม่ฉัน เจ๋งละสิ’ แถมเจ้าตัวยังไม่คิดแก้ปัญหาให้ไคด้วยนะสงสัยจะเป็นการเอาคืนที่ทำให้อเลนแพ้รวดหลายตา ส่วนอนาลิสมีท่าทีเฉยๆขณะที่สาวน้อยผมดำตัวจ้อยที่อยู่ข้างๆกลับเขินแล้วเขินอีก

เป็นอย่างที่นาลิสซิสบอกไว้ไม่มีผิดทันทีที่ไคและคู่เต้นรำราวยี่สิบห้าคู่ก้าวเท้าเข้าที่ลานเต้นรำ พื้นไม้พลันกลายเป็นพื้นสีทองสุกใสดูหรูหรา ประดับไปด้วยคริสตัลเป็นรูปหัวสิงโตกำลังคำรามเพลงทั้งหมดพลันเงียบลงพริบตาหนึ่ง ก่อนที่วงดนตรีหลักจะเล่นเพลงที่เพราะพริ้งมีจังหวะที่ฟังดูมีชีวิตชีวาผิดกับเพลงอื่นๆที่ผ่านมา

แค่ไคได้ฟังยังรู้สึกถึงความสนุกและอารมณ์อยากสนุกนั้นมันราวกับมาจุกที่อกอยากเต้นอยากวิ่งกับคู่เต้นรำเดี๋ยวนั้นเลยทีเดียว มันคือเพลงที่ทำให้เพลงที่เล่นผ่านๆมานั้นดูด้อยค่าไปถนัดตา

“ว้าว เพลงของไซออนซิส ไม่อยากเชื่อตระกูลอิกเนเทียสเล่นเพลงนี้ต้อนรับเธอเหรอ มาๆไคเรามาเต้นด้วยกัน”คุณป้านาลิสซิสดูเหมือนจะโดนอารมณ์แห่งความสนุกครอบงำจับไคหมุนสองรอบก่อนที่ไคจะเอาคืนไปสองรอบแล้วทั้งหมดก็เริ่มเต้นรำ

ไซออนซิสคือศิลปินเวทมนต์ขนานแท้ เป็นอัจฉริยะที่ทั้งโลกเวทมนต์ยอมรับเพลงของไซออนซิสนั้นแบ่งตามอารมณ์ต่างๆของมนุษย์ กล้าหาญ, สนุกสาน, ยินดี, เกลียดชัง, โกรธแค้น และ โศกเศร้า ทั้งหกอารมณ์ที่ถูกแต่งออกมาเป็นเพลงที่มีทั้งด้านบวกและด้านลบ แต่เพลงที่ตกทอดกันมาจนถึงยุคปัจจุบันก็มีแค่ กล้าหาญ, สนุกสนาน, โศกเศร้าเท่านั้น

ว่ากันว่าเพลงของไซออนซิสยังไม่ได้มีแค่นี้ยังมีอีกมากที่ตกไปอยู่ในมือของ เอเดเรียสลูกศิษย์คนโตของ ไซออนซิสทว่าเอเดเรียส มองว่าเพลงที่เหลือนอกจากหกเพลงแรกแล้วไม่สมควรถูกเปิดเผยออกไปจึงทำการปิดผนึกเพลงที่เหลือซึ่งเป็นผลงานเพลงของไซออนซิสเอาไว้

เพลงอารมณ์แห่งความสนุกสานที่ตระกูลอิกเนเทียสได้มานั้นก็ตกทอดกันมานานแล้ว เพราะว่าเป็นตระกูลที่จัดงานรื่นเริงบันเทิงจึงต้องเสาะหาเพลงต่างๆเอาไว้เป็นจำนวนมาก ปัจจุบันเพลงนี้ก็ถูกเก็บรักษาเอาไว้อย่างดีมีการถ่ายทอดอย่างรัดกุม

แน่นอนเมื่อเป็นเพลงของศิลปินที่ได้ชื่อว่าอัจฉริยะก็ต้องหมายความว่าเพลงที่แต่งนั้นไม่ธรรมดา เพลงแห่งความสนุกนั้นเป็นลักษณะของวงจรที่ซ้อนทับกันเป็นเพลงเมื่อเล่นแล้วจะไม่จบถ้าหากผู้บรรเลงไม่ผ่อนเพลงให้จบ

 

ไคและคุณป้านาลิสซิสเต้นกันราวกับเป็นเพื่อนสนิทกันมานาน ทั้งหยอกล้อกลั่นแกล้ง แอบเหยียบเท้าบ้าง การเต้นรำนั้นแทบจะทำให้ไคลืมเลือนไปเลยว่าคู่เต้นรำของตนนั้นเป็นสตรีมีเจ้าของบวกกับรูปลักษณ์ที่ดูอ่อนเยาว์ของคุณป้านาลิสซิสด้วย

ไครู้สึกเหมือนตัวเองเข้าไปอยู่ในงานรื่นเริงของนิยายที่ไหนสักเรื่อง มันสนุกสนานเต็มไปด้วยสีสันมากมายแสงไฟแวววาว สตรีที่อยู่ในอ้อมแขนหรือก็เต็มไปด้วยความสนุกสนานเรื่องราวดูเหมือนจะไปในทางที่ดีถ้าอเลนไม่ควงคู่เต้นรำมาใกล้ๆ

“ไค นี่มันสี่รอบแล้วนะโว้ย พ่อฉันรออยู่ตรงนั้นเฟ้ย”อเลนพูดเสียงไม่ดังมากแต่ใบหน้าจริงจังสุดๆไคสะดุ้งสุดตัวเมื่อเห็นอาเคนท์ที่หน้าขรึมมาแต่ไกลแต่พอสังเกตเห็นไคที่มองมาก็ยิ้มให้ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ไคเดาว่าถ้าบอกไปตรงๆว่าจะไปคุณป้านาลิสซิสต้องขอตัวออกไปพร้อมเขาแน่ และนั่นจะทำให้เรื่องราวมันใหญ่โตไปอีกในความคิดไค

“ขออีกรอบได้ไหมครับกำลังสนุกเลย”ไคขอหญิงสาวที่ตอนนี้หน้าแดงไม่รู้เพราะเหนื่อยหรือเพราะอายแต่คุณป้าจอมแสบก็ยินยอมพยักหน้า นั่นก็ตกหลุมพรางของไคเสียแล้ว

ไคเต้นลีลาสในจังหวะที่ช้าลงที่แปลกคือ เพลงดันช้าลงตามสเต็ปของไคเสียนี่แล้วที่แย่สุดๆคือดันเป็นเพลงรักอีก ไคที่ไม่รู้จะทำยังไงกับสถานการณ์แบบนี้ได้แต่แสร้งมองเสไปที่อื่นจะได้ไม่ต้องทนมองรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะสนุกเหลือเกินของคุณป้านาลิสซิส

ในจังหวะกลางเพลงไคที่เต้นอยู่วงนอกนั้นก็เวียนมาถึงตรงจุดที่ อาเคนท์กำลังยืนมองพอดีอาเคนท์ทำท่าเหมือนจะพูดอะไรแต่ก็ไม่พูด คุณป้านาลิสซิสยิ่งกอดกระชับไคราวกับจะย้ำใส่ฟืนใส่ไฟในหัวใจของอาเคนท์เข้าไปอีก

“แบร่”คุณป้านาลิสซิสเห็นสามีตัวเองกำลังทำหน้ากลืนไม่ได้คายไม่ออก ก็อดเยาะเย้ยไปเสียหน่อยตามนิสัยเก่าไม่ได้ ขณะที่กำลังแลบลิ้นน่ารักนั่นเองหลานชายที่เธอมองว่าไหวพริบดีแต่แก้เกมไม่เป็นนั้นก็ทำเรื่องที่น่าตกใจ

ไคคว้ามืออาเคนท์ที่กำลังใจลอยไม่รู้จะสำนึกผิดหรืออะไร เมื่อมือหยาบกร้านอยู่ในมือไคเรียบร้อยชายหนุ่มก็ออกแรงดึง หากเป็นปกติต่อให้ไคใช้แรงมากกว่านี้ก็คงดึงอาเคนท์ไปตามกระแสแรงของตนเองไม่ได้หรอกเพราะอย่างไร อาเคนท์ แรนทิสก็คืออดีตนักรบมังกรคนหนึ่ง

แต่อาเคนท์นั้นรู้ทันทีตั้งแต่ไคจับมือแล้วว่าชายหนุ่มยื่นโอกาสแสนงามมาให้ มีหรือที่อาเคนท์จะไม่คว้าเอาไว้ โอกาสทองมีแค่หนเดียวเท่านั้นแหละ

ฟวั่บ

“ปฏิบัติการสลับคู่สำเร็จแล้วนะครับ ขอให้แก้ความเข้าใจผิดได้เร็วๆนะฮะ ผมว่าถ้าลุงอาเคนท์มีลูกสาวสักคนนี่จะดีมากเลยนะครับ คิคิ”ไคที่ออกไปยืนอยู่ตรงจุดที่อาเคนท์เคยยืนเอ่ยเบาๆ ให้แค่คนคนทั้งสองที่ตั้งใจฟังได้ยินเท่านั้น

“เจ้าเด็กบ้า หนอยแน่ะ กล้าทิ้งฉันเรอะ”นาลิสซิสที่กำลังจะเดินไปคิดบัญชีกับไคสักหน่อยแต่กลับโดนอ้อมแขนใหญ่โตที่คุ้นเคยกอดไว้แน่น

“เป็นความคิดที่ดีนะไค เดี๋ยวลุงจะลองพยาม ฮ่าๆ”อาเคนท์ หัวเราะอย่างมีความสุข

“พยามบ้าอะไร ฝันไปเถอะย่ะ ไปกุ๊กกิ๊กกู๋กี๋กับแม่เด็กสาวที่ชื่อ ชาโลว์นั่นเถอะยะฉันก็แค่ป้าแก่ๆที่ไม่สาวไม่สวยอะไรแล้วนี่”

“โถ่คุณ...”

เสียงทะเลาะเบาๆค่อยๆจางไปเพราะว่าอาเคนท์กลัวว่าภรรยาสุดที่รักจะพลีพลามออกจากลานเต้นรำไปจึงพยามพาไปที่กลางวงเพื่อให้เธอไม่มีโอกาสได้เผ่นหนีออกไปแบบไค

          ไคยืนมองสองสามีภรรยาที่ทะเลาะกันจนดูเหมือนว่าเต้นรำจะล่มอยู่ร่อมร่อแล้ว อาเคนท์ก็จัดการจูบปากของคุณป้านาลิสซิสกลางพื้นที่สาธารณะอย่างไม่อายใครจนคุณป้าแกได้แต่แอบอิงอกแข็งแกร่งเพื่อไม่ให้คนจำหน้าแกได้

            “เหอะๆ เอาอีกแล้ว แกไม่น่าไปแนะนำแบบนั้นเลยนาไค รู้ไหมถ้าพ่อกับแม่มีน้องสาวขึ้นมาคนที่ซวยก็ฉันกับเจ้าอนาลิสนี่แหละ”อเลนที่โผล่มาตอนไหนก็ไม่รู้พูดเบาๆกับไค

            “นั่นสิครับ แถมไอ้รอยยิ้มพิลึกๆ ประกายตาวิบวับ แล้วยังเป็นโอกาสที่ได้คืนดีกันอีกหลังกระเง้ากระงอดกันมาราวเดือนครึ่ง เชื่อว่าคืนนี้คง...โอ๊ย”อนาลิสที่พูดจาแก่แดดแก่ลมจนไคทนไม่ได้ จึงแจกมะเหงกไปหนึ่งที

            “น้องนายนี่มันแสบจริงๆนา”ไคบอกตรงๆอเลนได้แต่ยิ้มๆ

            “ไม่ต้องชมก็ได้ฮะ แต่ผมว่าผมไม่ได้แสบหรอกฮะ ผมปวดเลยละ โดนเต็มๆ”อนาลิสพูดพลางคลำมะนาวที่โดนเขกอย่างสำออย

            “ไม่ได้ชมว้อย ฟังยังไงฟะเป็นชม”ไคโวยวายแต่เจ้าสองพี่น้องได้แต่ยิ้มแฮะๆ แต่ไม่ยอมอธิบาย

            “ฉันว่านะไค รีบกลับไป...”อเลนที่กำลังจะพูดอยู่นั้นก็ต้องชะงักก่อนจะคลี่มืออก ในมือมีบัตรสีดำสนิทที่เขียนว่า

รวมตัวผู้เดินทาง ที่ห้อง แพลตินั่ม หมายเลข ศูนย์

 

            “ได้เวลาแล้วละมั้ง”ไคเอ่ยเบาๆเมื่อเอาบัตรนั่นที่อยู่ในมือขึ้นมาบ้างเหมือนกัน

            “ไปชวนเทรนเถอะ”อเลนบอก ไคก็ตกลง

 

            ณ ห้องแพลตินั่ม หมายเลข ศูนย์นั้นเป็นห้องสุดหรูหราแบบเดียวกับห้องของพวกไคแต่ที่ต่างกันก็คือมีโต๊ะทรงกลมจำนวนสิบที่นั่ง วางไว้ตรงมุมหนึ่งของห้องนอกนั้นไม่ว่าจะเป็นโซฟาการจัดของตู้เตียงเกมเหมือนกันหมด

            “เฮ้ย มีตั้งสิบที่ เดี๋ยวนะ อาธีน่า แองเจล่า ฉัน เทรน อเลน ไดอาน่า ขาดไปสี่คนสินะ”ไคที่ทวนชื่อของผู้ร่วมเดินทาง

            “อันที่จริง ขาดไปสามต่างหากเพราะบัตรเชิญที่นายอีกใบหนึ่งไง”เทรนแย้งขึ้นมา ไคค่อยนึกขึ้นได้ว่าเป็นอย่างนั้นจริงๆ แต่พอพูดถึงเรื่องนี้ไคเองก็เกือบลืมไปแล้วแต่ไคไม่รู้หรอกว่าคนทั้งงานเขาแทบจะไม่มีใครลืมข้อเท็จจริงนี้เลย

            “ใครนะ...กรี๊ดดดดด”เสียงเย็นๆของใครบางคนเอ่ยยังไม่ทันจบก็ต้องกลายเป็นเสียงกรี๊ดแหลมสูง ก่อนที่ข้าวของนับสิบชิ้นจะปาใส่ไค

            “เฮ้ยๆ นี่ฉันเองว้อย ไค เซนเคน”ไควิ่งหลบข้าวของใกล้มือของแองเจล่าที่ดูเหมือนจะตกใจกับภาพลักษณ์อานูบิสของเขาอย่างมากไปหน่อย

            “ไคเหรอ แน่ใจเหรอฉัน...ไม่ได้ทำผิดอะไรเลยนะ”แองเจล่าดูเหมือนจะสติแตกได้ที่เลย ไคก็เลยต้องควักขวดออกมาเก็บชุดเผยให้เห็นร่างจริงของเขา

            “เป็นไง ฉันจริงๆบอกแล้ว”ไครีบพูดขณะเดินเข้าไปใกล้

            “หนอย เจ้าบ้าเอ๊ย กล้ามาหลอกฉันเรอะ นี่นายหวังเอาไว้แล้วละสิจะแกล้งฉันให้ได้น่ะ อึ๊ก จำไว้เลยเจ้าคนใจร้าย”แองเจล่าสะอึกเล็กๆ ไคที่เห็นว่าเธอไม่ได้ใส่ชุดแฟนตาซีอะไรเลยมีแต่ตัวเธอเท่านั้นจริงๆ

            “เธอเป็นอะไรของเธอ นี่....เว้ยเฮ้ย นี่ซัดเหล้าเป็นลังเลยเรอะ”ไคร้องตะโกนอย่างลืมตัว เพราะข้างๆที่นั่งกึ่งนอนที่แองเจล่ากำลังนั่งอยู่นั้นข้างๆมีขวดเหล้าสีชมพูออกแดงๆวางเกลื่อนมากกว่าสิบสองขวด

          “Blood Mom ต่างหากเล่า ค็อกเทลที่ดื่มเพื่อระลึกถึงวันที่จากไปของมารดาผู้ให้ อึ๊ก กำเนิด ทำจากน้ำผลไม้เชียวนะ อึ๊ก ไม่เมาแน่นอน”แองเจล่าที่เมาได้ที่ยังอุตสาห์แก้ตัวได้อีก สุดยอดมนุษย์จริงๆไคคิด

            “แล้วพวกเอ็งน่ะ จะยืนใส่ชุดแฟนตาซีทำแป๊ะแซะอะไรฟร้า ถอดออกซะเดี๋ยวคนอื่นๆมันก็จำได้หรอกว่าพวกนายใส่ชุดอะไรน่ะ พวกนายนะไม่เท่าไร่แต่ถ้าไอ้ตัวอ่อนด๋อยนี่ตายไปลำบากฉันนะวุ้ย อึ๊ก”แองเจล่าโวยวายจนไคคิ้วกระตุก

            “ไอ้ตัวอ่อนด๋อย”ไคทวนคำ

            “เฮ้ยๆ เอาน่าเธอเมาอยู่น่า แถมกินเหล้าแบบนั้นอีกน่าสงสารออก”เทรนรีบมาปราม แต่ไคก็ไม่คิดอะไรอยู่แล้ว จึงส่ายหน้าเดินไปที่มุมเหล้าเอาผ้าสะอาดชุบน้ำเย็นมาเช็ดตัวให้หญิงสาวผู้มีฐานะเป็นแพทย์ประจำคณะเดินทาง

            “วิ๊ดวิ้ว หวานแหว แอ๊ก…”อเลนที่ยังไม่ทันแซวก็โดนขวดเหล้าปาใส่หัว โชคดีเจ้าตัวหลบได้แต่โดนปาเข้าที่ท้องไปอีกสองดอกจนต้องร้องแล้วไปทรุดตัวเจ็บปวดอยู่ที่โซฟาท่ามกลางสายตาสมเพชของมิตรสหาย

            ไคเช็ดตัวให้แองเจล่าที่โวยวายไม่หยุดเหมือนเด็ก จนเวลาผ่านไปราวๆสิบนาทีเห็นจะได้หญิงสาวถึงค่อยรู้สึกตัว

            “เฮ้ย...โอ๊ย”ไคร้องตกใจเมื่อขาขวาที่กำลังเช็ดอยู่ดันเด้งขึ้นมาเองได้แต่ก็หวุดหวิดโดนหน้าไป แต่เขาก็ลงไปกองกับพื้นอยู่ดี

            “นะ...นาย เช็ดตัวฉันงั้นเหรอ”แองเจล่าถามพร้อมกับใบหน้าแดงจัด

            “ก็เห็นๆอยู่ มีสติสะตังแล้วก็เช็ดตัวเองซะนะ”ไคพูดพลางโยนผ้าเช็ดตัวให้ แองเจล่าที่ก้มหน้างุดไม่ยอมรับผ้าเพราะมัวแต่บ่นอุบอิบอะไรที่ไคฟังไม่รู้เรื่องอยู่

         

            “อ้ะ...อ้าวมากันแล้วเหรอเนี้ย”เสียงตื่นๆของใครบางคน ดังขึ้นขณะที่ชายร่างสูงผมสีเงินตาสีเทาใบหน้าจัดว่าดูดีทีเดียวก้าวเข้ามา ชายคนนี้อายุดูไล่ๆกับไคคือยี่สิบต้นๆยังหนุ่มๆแต่ดูเหมือนจะประหม่ามากไปหน่อย

            “อะ...เอ่อ ผมบัน ฟาครอสครับ”ชายหนุ่มพยามยิ้มสู้เสืออย่างเห็นได้ชัด แถมพยามยิ้มให้อเลนแต่ก็จ๋อยไปสนิทเพราะอเลนที่วันนี้โดนอัดแต่เช้าทำหน้าบึ้งใส่

            “อ้อ ครับ คงเป็นหนึ่งในคณะเดินทางด้วยกันสินะ ผมไค เซนเคนครับ ทางนั้นคือ เทรน ฟีเนเซียร์ คุณผู้หญิงทางนี้คือ แองเจล่า...”

          “คุณผู้หญิงอะไรย่ะ ฉันยังไม่แต่งงานย่ะ”แองเจล่าท้วงเสียงดัง จนไคสะดุ้ง

            “แฮะๆ”

          “เอ่อ ยินดีที่ได้....”บันกำลังจะพูดแต่กลับมีมารมาขวางคอเสียก่อน

            “เฮ้ย ไค แล้วฉันละแนะนำฉันด้วยเซ่”

          “เอ่อ...คือ ยินดีที่ได้....”

          “แนะนำฉันเดี๋ยวนี้เลยนะเฟ้ยย ไม่งั้นมีเรื่อง ไม่เท่าเทียมกันนี่หว่า”

          “คือว่า...ผม”บันกำลังพยามพูดครั้งที่สาม

            “ย้าก เร็วๆ...อุ้ก”คราวนี้ไม่ใช่ไค หรือแองเจล่า แต่เป็นเทรนที่ดึงเจ้าตัวโวยวายไปลงไปที่โซฟาแล้วเอาหมอนอุดปากเอาไว้จะได้ไม่ปากมากอีก

            “เยี่ยมเลย ส่วนไอ้ตัวที่โวยวายอยู่นั่นชื่อ ขี้เลนครับไม่ต้องไปใส่ใจมากก็ได้ครับ”ไคบอกเสียงดัง อเลนแม้จะโดนอุดปากเอาไว้แต่ยังไม่วายแสดงท่าทีไม่ยินยอมพร้อมใจกับชื่อไคแนะนำให้ บันได้แต่ยิ้มนิ่มๆกึ่งรับกึ่งสู้

            “กินอะไรก่อนไหมครับ เดี๋ยวผมสั่งมาให้”ไคชักชวนหนึ่งในเพื่อนร่วมเดินทาง บันพยักหน้าอย่างยินดีก่อนเอาผ้าสีขาวมาเช็ดเหงื่อก่อนนั่งลง

            ไคโทรสั่งอาหารราวๆสามถึงสี่อย่าง พร้อมน้ำที่ไม่ใช่รวมทั้งยาแก้เมาให้แองเจล่าด้วยถึงเจ้าตัวยืนกรานว่าไม่กินแน่ต่อให้ไคสั่งมาแล้วก็ตามที

            “ผมยังกังวลใจอยู่เลยนะครับว่าจะเข้าหา เอ๊ย เข้ามาเป็นเพื่อนกับพวกคุณไคอย่างไงดี”บันพูดอย่างเขินๆ

            “หา เอ่อ มันก็ไม่ได้ยากอย่างนั้นหรอกครับ”ไคชักรู้สึกกดดันที่โดนแบบนี้ขึ้นมาบ้างแล้ว ทว่า

            “จ๊ะเอ๋ นี่มันอะไรหว่า เริ่มต้นการคบเพื่อน : สำหรับหนุ่มขี้อาย อุ๊ยตายอกอีแป้นจะแตก ตัวเองอ่านหนังสือแต๋วแตกพรรค์นี้ด้วยเหรอฮ้า คุคุคุ น่ารักน่าหยอกน่ากินจริ๊งจริง...โอ๊ก แกทำอะไรฟะไอเทรนบ้า วันนี้แกดูจะอาฆาตฉันเหลือเกินนะ”อเลนที่เข้ามาฉกหนังสือที่กระเป๋าเสื้อโค้ทของ บันก็ล้อเลียนใหญ่แต่ทว่าอเลนไม่รู้หรอกว่าเจ้าเทรนมันก็เคยอ่านหนังสือเล่มนี้เหมือนกัน ว่าบันเท่ากับว่าเทรนดังนั้นก็รับกรรมไปซะเถอะนะ

            “ขอโทษด้วยนะครับ”ไคพยามขอโทษให้เพื่อนแต่กลับผิดคาด บันกลับแค่ยิ้มนิดๆเท่านั้น

            “หือ อะไรเหรอครับ”บัน ฟาครอสเอ่ยถามอย่างนิ่งๆ

            “โดนแกล้งขนาดนี้ไม่รู้สึกโกรธหรืออะไรเลยหรือครับ”ไคถามตรงๆ บันเบิกตาเล็กน้อยแต่พยักหน้านิดหนึ่งราวกับเข้าใจในคำถามแล้ว

            “ก็นะครับ ผมก็โดนแบบนี้ประจำแหละครับ ชินแล้วละครับ”บันยอมรับแต่ไคสิงุนงง ตกลงหมอนี่อ่อนแอหรือว่าแข็งแกร่งกันแน่ ตามที่อารี่เคยพูดไว้คนที่อ่อนแอที่สุดในกลุ่มก็เขาไม่ใช่เหรอ แต่นี่อย่างกับเด็กแว่นไม่สู้คนที่โดนเด็กเกเรรังแกเลยแฮะ

            “อ้อ อย่าเข้าใจผิดนะครับ ผมหมายถึงเรื่องชอบโดนคุณอเลนแกล้งนะครับ พอดีเราเคยรู้จักกันตอนคลาสควบคุมนะครับ เป็นคลาสที่ใช้ควบคุมเวทมนต์ที่มีชีวิตอะไรทำนองนั้นนะครับ”บันรีบพูดแก้ไขความเข้าใจผิด ไคก็ค่อยเข้าใจที่แท้หมอนี่ก็โดนแกล้งจนชินแล้วนั่นเอง

            “งั้นก็ถือเป็นเพื่อนของเจ้าขี้เลนสินะ”ไคถามใหม่

            “อเลนเว้ย”อเลนที่ไปนั่งเล่นเกมกับเทรนเหมือนเดิมตะโกนแก้ชื่อตัวเอง

            “ก็ ถ้าเขายอมรับนะครับ”บันตอบในขณะที่ไม่สบตา จนไคงงนี่มันอาการเดียวกับหญิงสาวที่แอบรักเขาข้างเดียวแต่ไม่กล้าพูดอะไรมากนี่หว่า

            “อ๊ะๆ อย่าเข้าใจผิดนะครับ ผมเป็นผู้ชายที่ชอบผู้หญิงเท่านั้นนะครับ”บันที่เห็นแววตาตกตะลึงของไคก็รู้ได้ทันทีว่าคิดอะไรอยู่จึงรีบแก้ความเข้าใจผิดอีกรอบ

            “อ้าว เดี๋ยวๆ แล้วรู้ได้ไงว่าผมเข้าใจว่าไง”ไคชักงง หรือว่าหมอนี่อ่านใจได้อีก

            “เอ่อ ผมไม่ได้อ่านใจได้หรอกนะครับ แต่ว่าผมเจอแบบนี้บ่อย มากนะครับจนมันเหมือนเป็นลูปซ้ำๆเลยนะครับ ถามแบบนี้ต้องคิดแบบนี้ ตอบไปแบบนี้ต้องถามมาแบบนี้ หลังๆนี่ชักจะทายคำถามคำตอบเองได้อยู่แล้วละครับ”ชายหนุ่มผมเงินยอมรับหน้าเศร้ากับความจริง

            “ท่าจะแย่นะครับ ช่างเถอะครับแล้วชอบผู้หญิงแบบไหนละครับ”บันเงยหน้าขึ้นมาสบตากับไคแวบหนึ่งก่อนจะเงียบไปไม่ยอมพูดอะไรอยู่นาน

            “เอ่อ ผมขอโทษครับที่ถามละลาบละล้วงไปหน่อย”ไคที่สงสัยว่าเขาจะล่วงเกินเขตแดนส่วนตัวไปแล้วเลยรีบเอ่ยปากขอโทษทันที

            “อ๊ะ...คือมัน...แบบว่า ไม่ใช่ คือ...”ขณะที่บันกำลังเลอยู่นั้น อเลนที่แอบฟังอยู่ก็สวนขึ้นมา

            “หมอนั่นชอบ แคทเทอรีน แต่เธอมีข่าวกับนายก็เลยไม่กล้าพูดอะไรมากกลัวว่านายจะหาว่า นายจะหาว่ามันแย่งผู้หญิง แต่ฉันว่าแคทเทอรีนไม่เห็นจะสวยตรงไหน”อเลนพูดเสียงดังจนบันอายหน้าแดงก่ำแต่พอมาถึงประโยคสุดท้ายบุคลิกของบันกลับกลายเป็นห้าวหาญทันที

            “ไม่ใช่นะ ความสวยงามของคุณแคทเทอรีนอยู่ที่ความแข็งแกร่ง เท่ เก่งกาจรอบด้านต่างหาก เธอราวกับสิงโตเพศเมียที่แข็งแกร่ง ดุ....อ๊ะ...เอ่อ...”บัน ฟาครอสที่รู้ตัวว่าตัวเองเผยไต๋ออกไปแล้วก็ต้องมานั่งสลดหลบสายตาไค

            “อิ๊อิ๊ เจ๋งป่ะ”อเลนกลับหัวเราะชอบใจ ที่บัน ฟาครอสโดนแกล้งได้สำเร็จเพราะรู้สึกว่าพักหลังนี่ตัวเองจะโดนแกล้งบ่อยเหลือเกิน

            “คุณบันครับผมกับแคทเทอรีนเราเป็นเพื่อนกันครับ ข่าวที่ออกก็เป็นแค่ข่าวโคมลอยไร้สาระ ไม่มีเค้ามูลความจริงอะไรเลย แต่ผมก็เห็นด้วยนะครับที่แคทเค้าเป็นผู้หญิงที่สวยเท่มากๆ ถ้าจะจีบให้ได้ก็คงต้องแกร่งกว่าทั้งกายและจิตใจ”ไคพูดออกมาอย่างจริงจังเพราะเรื่องนี้เกี่ยวพันถึงศักดิ์ศรีของฝ่ายหญิง

            “จริงเหรอครับ !! แหมแย่จังเลยนะครับทั้งๆที่หลายคนต่างลงความเห็นว่าคุณกับคุณแคทเทอรีนนั้นเหมาะสมกันมาก แหมไม่อยากจะเชื่อเลยนะครับว่าข่าวเล่าลือพวกนั้นจะไม่เป็นความจริง น่าเสียดายนะครับที่คุณไคไม่ได้คู่กับคุณแคทเทอรีน ฮะๆ”บัน ฟาครอสหัวเราะอย่างสุขใจ แม้ประโยคกับหน้าตาที่แสดงออกชัดเจนว่าดีใจนั้นจะไปกันคนละทางก็ตามที

            “แต่ว่าให้ผมจีบเธอก็ได้นะครับ”ไครู้สึกอยากแกล้งขึ้นมาบ้างก็เลยหยอดๆดู

            “อึ๊กก...”ราวกับลูกโป่งแห่งความสุขโดน มือธนูสุดแม่นยิงด้วยความรุนแรงจนแตกออกเป็นเสี่ยงๆ นั่นคือนิยามของความรู้สึกที่แสดงบนหน้าของชายหนุ่มผมสีเงิน

            “ผมล้อเล่นนะครับ คุณน่าแกล้งออก”ไครีบพูดแก้ไขความเข้าใจผิดของหนุ่มผมเงินที่ไม่มีความมัน่ใจในตัวเอง ก่อนที่จะเป็นข่าวลือแปลกๆอีก

            “โธ่ คุณไค”บัน ฟาครอสรู้สึกหมดเรี่ยวแรงกับการเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาของอารมณ์ จึงหยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบแก้คอแห้งเผื่อจะช่วยอะไรได้บ้าง

            จังหวะนั้นเอง ชายร่างใหญ่ตาสีแดงโทนสว่างผมสีเปลือกไม้ เขาอยู่ในชุดหนังสัตว์ธรรมดาๆเขามาพร้อมกับชายหนุ่มอีกคนที่มาในชุดสีขาวขลิบสีเงิน และสตรีที่เดินตามมาติดๆพร้อมกับทำหน้าบึ้งอย่างไม่พอใจ

            “อาธีน่า”ไคทวนชื่อของสตรีผู้นั้น เธอพยักหน้าให้เป็นการทักทายก่อนไปนั่งลงข้างๆแองเจล่า เธอซุบซิบอะไรบางอย่างกับแองเจล่าดูเหมือนเป็นเรื่องของสาวๆ ขณะที่ไคกำลังสบตากับฮามันพยามจะอ่านแววตาสีแดงนั่นให้มากที่สุด

            “ฉันคิดว่าไดอาน่าชนะนะ แต่ว่าเธอไม่ยอมรับสิทธิ์การเดินทางเพราะเธอเข้ารับการฝึกฝนตนไปแล้ว”ฮามันพูดเสียงดัง พร้อมกับเบนสายตาที่สบตากับไคไปสบกับสหายอีกสองคนของไครวมทั้งเจ้าคนหวงน้องสาวสุดๆด้วย

            “เฮ้ๆ ยูฮู้ ฉันเป็นธาตุอากาศอยู่หรือเปล่า ทุกคนนน”ชายหนุ่มผมสีน้ำเงินครามดูแปลกตาพูดอย่างเอาฮา ไคจึงค่อยรู้สึกตัว

            “ผม ชื่อไค เซนเคนครับ”ไคพูดพลางยื่นมือไปเชกแฮนด์ซึ่งอีกฝ่ายก็ทำตามโดยดี

            “ไม่ต้องบอกก็รู้ พ่อหนุ่มรุกกี้หน้าใหม่ใสกิ๊กที่กำลังเป็นดาวดัง มั่ว คั่ว แม่สาวมังกรนั่นใช่ม้า ไม่เบานี่หว่า ฮะๆ ฉันชื่อ นีส ไอจานะ นายคงไม่รู้จักฉันนะแต่ฉันเป็นผู้ใช้สัตว์ แต่ไม่ใช่สัตว์แน่นอน อิ๊ๆ”นีสยิงมุกชวนขำแต่ไคกลับไม่ขำ

            “ผมไม่ได้ทำอะไรแคทเทอรีน ถ้ายังช่วยให้เกียรติเธอด้วยครับนั่นจะดีกับผมมากเลย”ไคพยามบอกกล่าวอย่างสุภาพ นีสเบิกตากว้างก่อนกรอกตาไปเล็กน้อย

            “ได้เลย พ่อหนุ่มจริงจัง แล้วแม่สาวสุดเซ็กซี่ ที่ใช้ธาตุได้ห้าธาตุไปอยู่ไหนแล้วหว่า”นีสเอ่ย พร้อมมองหาสามาชิกอีกคน

            “ใครเหรอครับ”อเลนรีบถามด้วยสัญชาติญาณหน้าหม้อ

            “อ้าวไม่รู้จักหรอกหรือ รันเดีย เจ . ธันเดอร์ ไงแม่สาวสายฟ้าที่ได้รับรางวัลผู้คุมธาตุที่เซ็กซี่ที่สุดในโลกสี่ปีติดกันอ้ะ ไม่เคยเห็นตัวเป็นๆนะแต่ได้ยินว่าสุดๆ”นีสเอ่ยพร้อมกับเอามือป้องปาก

            “นินทาผู้หญิงมันไม่ดีนะคะ คุณนีส ไอจา”หญิงสาวเส้นผมสีทองสดเข้ามาพร้อมกับชุดแซกสีขาวสะอาดเข้าชุด เธอมีดวงตาสีฟ้าใสใบหน้าสวยแบบกุลสตรีผิวขาวสะอาด ชุดของเธอผ่าหลังไปจนถึงบั้นเอวที่ต้นคอแค่ผูกเอาไว้ด้วยเชือกเพียงสองเส้น ด้านข้างนั้นแทบจะเห็นหน้าอกขนาดพอดีตัวอยู่แล้ว

            “งั้นนี่ก็ครบแล้วสินะครับ”ไคเอ่ยเบาๆ ไค เทรน อเลน บัน อาธีน่า แองเจล่า ฮามัน นีส และ รันเดีย ไม่นับบัตรเชิญที่ยังว่างอยู่ของไค

            “ก็คงประมาณนั้นมังคะ”หญิงสาวที่มาพร้อมกับความตื่นตะลึงเดินเข้ามาใกล้ไค ทำให้ไคได้เห็นใบหน้าสวยหมดจดนั้นชัดตาอีกครั้งหนึ่ง

            “เอ่อ งั้นที่เรามารวมกันนี่ คงเป็นเพราะทางผู้จัดต้องการให้มาสังสรรค์หรือว่าอะไร ใครพอจะทราบบ้างครับ”ไคเอ่ยถามทุกคน แองเจล่าลุกขึ้นพร้อมกับหยิบแฟ้มที่ตัวเองใช้หนุนหัวเอาไว้ด้วย

            “สังสรรค์นะใช่แค่ส่วนเดียว แต่พวกเราต้องประชุมด้วย ในนี้มีหัวข้อที่จะประชุมพร้อมกัยพินัยกรรมการเดินทางครั้งนี้ทุกคนต้องเสี่ยงอันตรายถึงชีวิตเพราะอย่างนั้น พินัยกรรมก็เป็นเรื่องสำคัญที่ขาดไปไม่ได้ รวมถึงนายด้วยไค เซนเคน ถึงสภาเวทมนต์จะรับรองว่านายไม่ตายแน่นอนแต่ก็นะ อะไรๆมันก็ไม่แน่นอน”แองเจล่าพูดปิดท้ายซะไคอดใจสั่นขึ้นมาแวบหนึ่งไม่ได้

            “งั้นทุกคนคงไม่ว่า ถ้าเราจะกินอาหารกันซักเล็กน้อยก่อนค่อยเปิดประชุม”ไคกล่าวขอความเห็น

            “ข้าขอเป็นเหล้าเฟรเซียร์ผสมน้ำผึ้งดีกว่านะ”ฮามันเอ่ยพร้อมนั่งลงตรงข้ามกับไค

            “อืม ขอเป็นของหวานแล้วกันนะจ้ะ”รันเดีย กล่าวบ้างก่อนนั่งลงข้างๆไคอเลนรีบชิงเก้าอี้ข้างๆรันเดียอีกทีอย่างรวดเร็ว เทรนนั่งข้างๆบันและคนอื่นๆก็เริ่มนั่งและสั่งอาหารต่างๆ การประชุมกำลังจะเริ่มขึ้นในไม่ช้าในใจของแต่ละคนซ่อนอะไรไว้นอกจากเพื่อนๆแล้วที่เหลือไคแทบไม่รู้เลย

--------------------------------------------------------------
แก้ไขคำผิด ครั้งที่ 1 ณ วันที่ 13/11/2554 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
บรรณารักษ์จอมเวท: ภาค ปฐมบทมนตรา ตอนที่ 21 : งานเลี้ยงแฟนตาซีแห่งความลับ สอง , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1687 , โพส : 8 , Rating : 95% / 8 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 8 : ความคิดเห็นที่ 305
สนุกมากค่ะ คนเยอะขึ้นแล้ว แล้วจำไม่ไหว ฮ่าๆๆ
PS.  ชีวิตคนเรามันก็มีหลายอย่าง มีทั้งชอบและไม่ชอบและดีไม่ดี บางอย่างก็รับไม่ได้... ก็แหม เราไม่ใช่ผู้เฒ่าที่ปลงแล้วนี่นา ถึงจะได้ปล่อยวางได้น่ะ ;)
Name : Dreamever < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Dreamever [ IP : 58.9.114.50 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 พฤศจิกายน 2554 / 16:55
# 7 : ความคิดเห็นที่ 304
ปู่ เสื่อ นั่งทารอารอารบนโต๊ะ = =เหอะๆ คิดไปไกลเลย คนรวยๆ นั่งจกข้าวเหนียวส้มตำกัน
Name : Meemixy [ IP : 118.173.64.87 ]

วันที่: 23 ตุลาคม 2554 / 07:25
# 6 : ความคิดเห็นที่ 303
 อัพได้แย้วๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
PS.  
Name : rainisblue123 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ rainisblue123 [ IP : 202.28.68.33 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 ตุลาคม 2554 / 15:48
# 5 : ความคิดเห็นที่ 302
มาอัพต่อไวๆนะครับ

PS.  "Memories Keep Those We Love Close to Us Forever"
Name : Dexsar < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Dexsar [ IP : 61.19.75.77 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 ตุลาคม 2554 / 15:08
# 4 : ความคิดเห็นที่ 301
สนุกสุด ๆ มาอัพต่อ ไวไว นะครับ
Name : nutjanglae < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nutjanglae [ IP : 183.89.39.40 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 ตุลาคม 2554 / 21:29
# 3 : ความคิดเห็นที่ 300
สนุกครับ แต่ดูวุ่นๆชอบกล มาอัพต่อนะครับ
Name : toy [ IP : 1.46.148.225 ]

วันที่: 16 ตุลาคม 2554 / 16:18
# 2 : ความคิดเห็นที่ 299
ดูวุ่นวายสุดๆเลยนะเนี่ย

PS.  เสียงที่เธอนั้นไม่ได้ยิน...หัวใจฉันพูดกับเธอ
Name : วณิพกพเนจร < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ วณิพกพเนจร [ IP : 101.51.223.171 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 ตุลาคม 2554 / 11:07
# 1 : ความคิดเห็นที่ 298
 มาแว้วววววววว


หนุกกกกกกก



แต่มาอีกได้ไหมมมมมมมมม
Name : [PY]IkkI < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ [PY]IkkI [ IP : 223.206.231.211 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 ตุลาคม 2554 / 09:07
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android