คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

บรรณารักษ์จอมเวท: ภาค ปฐมบทมนตรา

ตอนที่ 24 : อยู่ร่วมกัน


     อัพเดท 13 พ.ย. 54
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: เวทมนต์, จอมเวท, แฟนตาซี
ผู้แต่ง : จักรพรรดิอักษรา ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ จักรพรรดิอักษรา
My.iD: https://my.dek-d.com/parpat
< Review/Vote > Rating : 86% [ 10 mem(s) ]
This month views : 2 Overall : 31,143
553 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 401 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
บรรณารักษ์จอมเวท: ภาค ปฐมบทมนตรา ตอนที่ 24 : อยู่ร่วมกัน , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1732 , โพส : 16 , Rating : 94% / 10 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


อยู่ร่วมกัน

 

            “บรรยากาศอย่างกับงานศพเลยวะ”อเลนเอ่ยเบาๆ พร้อมกับเตรียมตัวหลบมือของเพื่อนชาย แต่ทว่ารอบนี้ไคกลับมองมาเฉยๆ ไม่ได้ตบสั่งสอน

            “ทุกคนกำลังเครียดอยู่นะ นายก็ระวังปากไว้มั่ง ไอ้ฉันนะไม่เป็นไรหรอกแต่คนอื่นๆเขาก็...นะ”ไคเว้นไว้ในฐานที่เข้าใจแต่เจ้าตัวป่วนกลับยักไหล่เหมือนไม่แคร์

            “ว่าแต่นายเถอะ ทำไมแม่นายถึงได้ดี๊ด๊าอะไรขนาดนั้นลูกชายจะออกไปทำภารกิจอันตรายทั้งที”เทรนที่อยู่ข้างก็ถามบ้าง ไคก็พยักหน้าเห็นด้วยทำเอาอเลนถึงกับทำหน้าเบื่อ

            “ก็นักรบมังกร ส่วนใหญ่อึดถึกตายยากพอๆกับแมลงสาบ พ่อฉันเองโดนแทงทะลุหัวใจมาสองรอบแล้วยังไม่ตายมีลูกได้สองคน สำหรับฉันก็คงพอกันแหละ ไม่สิฉันจะต้องข้ามพลังอึดเหนือพลังแมลงสาบของพ่อฉันให้ได้ ฮ่าๆ”

            “นายนี่มันไม่ทุกข์ไม่ร้อนอะไรเลยน้า”ไคว่าเบาๆ

            “แต่แบบนี้ก็ดีนะครับคุณไค มีคนที่ไม่มีความละเอียดอ่อนอย่างคุณอเลนร่วมทางทำให้รู้สึกดีขึ้นจะตาย”บันรีบพูดเหมือนชม จนอเลนต้องยิ้มหน้าบานไปสักครู่ก่อนค่อยสงสัยว่าแอบด่ากันหรือเปล่า

            “พวกนาย จะยืนเก๊กอยู่บนดาดฟ้าอีกนานไหม หนูมาเนียเค้าจะนำชมด้านในเรือ มัวแต่ยืนแอ๊กเป็นรูปปั้นสี่หนุ่มสอยกันเองอยู่ได้”อาธีน่า พูดจาแทงใจดำแถมมีแขวะบันกับเทรนเท่านั้นที่ไม่เข้าใจความหมายของประโยคหลังส่วนไคกับอเลนได้แต่ขบฟันเดินตามหญิงสาวเข้าไปในเรือ

           

            ด้านในเป็นห้องนั่งเล่นแบบห้าดาวมีระบบไฟฟ้าครบพร้อมด้วยเครื่องอำนวยความสะดวกหรูหราดูไฮเทคลงตัวกับบ้านสมัยใหม่ๆทั้งๆที่เป็นด้านในของเรือ เพดานห้องส่องแสงสีขาวนวลตาพื้นนั้นเป็นพื้นพรมหนา มีโซฟาจัดวางตามรูปแบบมาตรฐาน

            “ยินดีต้อนรับเข้าสู่เรือ กุหลาบทองคำค่ะ”มาเนียเอ่ยเบาๆเธอเป็นเด็กหญิงผมสีชมพูดตาสีแดงเข้ม ไคที่พึ่งเคยเห็นเด็กผมสีชมพูนี่ก็อึ้งไปไม่เหมือนกันเมื่อมองเธอชัดๆ ก็พบว่าเธอเป็นเด็กที่ใบหน้าสวยได้รูปทีเดียวติดเพียงอายุแค่สิบสี่สิบห้าเท่านั้น

            “จ้ะ”แองเจล่าตอบรับ พร้อมกับยิ้มให้กำลังเด็กหญิง เธอยิ้มตอบกับแองเจล่าเธอสูดหายใจยาวๆเหมือนจะเพิ่มความกล้าหาญลงไปในตัวแล้วค่อยเงยหน้าขึ้นมาอย่างกล้าหาญ

            “ก่อนอื่นคงต้องบอกว่าเรือลำนี้เป็นผลงานของท่านพ่อที่เพียรพยามสร้างขึ้นตามแบบ ของเรือโนอาร์แล้วเทคโนโลยีทั้งหมดที่พ่อรู้จักและคุ้นเคย ผลงานชิ้นนี้ใช้เวลานับสิบปีหยาดเหงื่อแรงกายอีกนับไม่ถ้วน เรือลำนี้มีทั้งหมดสี่ชั้น แต่ละชั้นจะแบ่งออกเป็นส่วนย่อยๆ ขอแนะนำเลยแล้วกันนะคะ เชิญทางนี้คะ”มาเนียพูดพลางเดินนำทุกคนไปโดยละทิ้งความอ่อนแอไว้เบื้องหลัง

 

            ด้านบนนั้นเป็นดาดฟ้าที่มีหลังคาล่องหน มีบาเรียชั้นสูงเอาไว้เป็นสถานที่สำหรับฝึกฝนวิชาพื้นที่ของมันกินพื้นราวๆสองในสามของเรือ นอกจากนั้นก็ไม่มีอะไรมากนั่นนับเป็นชั้นที่สี่ซึ่งเป็นชั้นสูงสุดของเรือ

            ชั้นถัดลงมาคือชั้นระดับเดียวกับหัวเรือ เป็นชั้นที่สามแบ่งออกเป็นสี่โซน ได้แก่โซนควบคุมเรือซึ่งเป็นส่วนสำคัญที่สุดอยู่ตรงใจกลางของเรือ มาเนียอธิบายว่าบิดาของเธอได้ทำให้ส่วนนี้เป็นส่วนใจกลางที่ควบคุมเรือและมีความสำคัญที่สุดในเรือเพราะหากขาดมันเรือก็จะอับปางลง โซนที่สองเป็นโซนสำหรับอยู่อาศัยนั่นหมายถึงห้องพักต่างๆจำนวนสิบสองห้อง โซนห้องอาหารซึ่งในกรณีนี้รวมถึงห้องครัวด้วย และโซนสุดท้ายก็คือโซนสำหรับกักตุนเสบียงอาหาร

            ชั้นที่สองเป็นชั้นที่อยู่ต่ำกว่าระดับหัวเรือ เป็นชั้นที่ไว้สำหรับรบในชั้นนี้จะมีคลังแสงอาวุธสำหรับยิงระยะไกลไม่ว่าจะเป็นปืนใหญ่รุ่นโบราณที่มาเนียอธิบายว่าต้องประจุเวทแห่งธาตุลงไปเพื่อกระตุ้นให้มันทำงานได้โซนนี้ยังมีห้องสำหรับคุมขังนักโทษพร้อมเครื่องทรมานสารพัดชนิดใหม่เอี่ยม ซึ่งมาเนียก็ดูจะอึ้งๆไปเหมือนกัน

            ชั้นสุดท้ายเป็นชั้นที่มีมาตรการป้องกันภัยสูงกว่าทุกชั้นที่ผ่านมา มาเนียบอกว่าตรงนี้คือส่วนท้องเรือซึ่งทำโดยทองคำที่แปรธาตุมามันคือส่วนสุดท้ายของเรือที่จะอยู่รอด ถ้าหากเรือถูกทำลายชั้นคือชั้นสำหรับเก็บสมบัติและของมีค่าต่างๆรวมทั้งผลึกแห่งดินแดนด้วย

           

            “เรือลำนี้ ขับเคลื่อนด้วยพลังเวทมนต์แห่งธาตุทั้งแปด ได้แก่ แสง ลม น้ำ ไฟ ดิน ไม้  สายฟ้า และความมืดคะ ถ้ายังก็รบกวนคุณอาธีน่ารับหน้าที่ด้วยนะคะ”มาเนียบอกอย่างสุภาพ

            “เท่าที่เห็น มันมีมากกว่า หกร้อยชุดนี่”อาธีถามอย่างสงสัย เพราะเธอเห็นมันจากห้องควบคุมที่มีแถวของลูกแก้วอัดเวทมนต์ที่เป็นเหมือนแหล่งพลังงานนี่มาแล้ว ซึ่งมีความยาวเป็นทิวสุดจะนับเลยทีเดียวคะ

            “คะ แต่ถ้าเข้าเลโอชาแนล มันจะกินพลังงานอย่างน้อยราวสามร้อยชุดคะ”มาเนียเอ่ยเบาๆอย่างไม่แน่ใจกับคำขอร้องต่อจอมเวทสาวว่าจะได้รับการอนุมัติหรือไม่

            “ได้ เดี๋ยวฉันจะทยอยชาร์จให้ เอาสักสามร้อยชุดแล้วกัน”อาธีน่าตอบราวกับมันเป็นเรื่องสบายๆ

            “เดี๋ยวๆ แล้วเลโอชาแนลนี่มันคืออะไรเหรอ แม่สาวน้อย”นีสเดินออกมาถามพร้อมกับทำตาเล็กตาน้อย มาเนียก้มหน้าลงนิดหนึ่งคล้ายหลบสายตาก่อนที่อาธีน่าจะตัวมาบังแล้วตอบแทนให้

            “เจ้านี่ก็โง่ได้อีกนะ เป็นชาวเวทมนต์แท้ๆ อยู่แต่ในป่าในเขามากไปก็แบบนี้ เลโอชาแนลคือศูนย์รวมของประตูแห่งมิติ เราจะเข้าไปแบบสุ่มจนกว่าจะเจอผลึกแห่งดินแดนที่เราต้องการเข้าใจหรือยังเจ้าโง่”อาธีน่าตอบให้แบบไม่ไว้หน้า จนนีสถึงกับถอยไม่เป็นท่า

            “โง่สองคำโง่ เชอะ”นีสบ่นเบาๆ

            “เอาละทุกคน เข้าห้องพักไปจัดการธุระของตนเองได้แล้ว อ้อ แล้วเจ้าคนที่ใส่เต็มยศก็ถอดๆก็ได้นะ อยู่ในเรือนี่จะมีความปลอดภัยอย่างน้อยก็ระดับหนึ่งละ จะใส่เต็มยศเฉพาะตอนออกจากเรือโอเคนะ”อาธีน่าพูดจบก็ถือวิสาสะดึงตัวมาเนียไปเลย แองเจล่าที่ขำอะไรไม่รู้ก็เดินตามไปด้วยรันเดียเองก็เดินตามกลุ่มสาวๆไปเช่นกันทิ้งให้หนุ่มๆยืนงงอยู่กับที่

           

            ห้องของไคเป็นห้องของหัวหน้าภารกิจ หรืออาจจะกล่าวได้ว่าเป็นห้องของกัปตันในตู้เสื้อผ้ากลับมีเสื้อผ้าที่ไม่ใช่ของเขา แต่คาดว่าพวกสภาคงเตรียมไว้ให้อยู่เต็มไปหมด น่าแปลกใจที่เสื้อเหล่านั้นกลับพอดีตัวไค ไคมองไปรอบๆเขาเลือกที่จะถอดแค่เสื้อคลุมและชุดเกราะอื่นๆไว้ในห้องส่วนดาบและอาวุธอื่นๆนั้นเขากลับเก็บมันลงแหวนมิติ

            ไคหันมาใส่เสื้อแบบเบาสบายกางเกงสีน้ำตาลเข้มเท้าเปล่าๆเพราะเขาเห็นว่าไม่มีความจำเป็นต้องใส่รองเท้าเดินไปเดินมาบนพื้นที่มันทำความสะอาดตัวเองทุกๆครึ่งชั่วโมงหรอก ห้องของไคจัดว่าเป็นห้องที่หรูหราสมราคาตำแหน่งหัวหน้าเป็นอย่างยิ่ง แม้แต่ห้องน้ำยังมีอ่างอาบน้ำขนาดอาบได้หกคนและเครื่องอำนวยความสะดวกอีกมากมาย

                       

 

            “เฮ้ ไค อาธีน่าบอกให้นายไปกินอาหารเที่ยงน่ะ”เทรนบอกออกมา ที่หน้าประตูไคที่กำลังหยิบหนังสือมาอ่านดูก็รีบเดินออกไปทันที

            เมื่อไคเดินออกมาก็พบว่าทุกคนต่างนั่งจ้องอาหารที่ดูงดงามปนสยองๆ คือมีอันที่งดงามและสยองๆวางสลับกันคล้ายกับระเบิด ไคถึงกับชะงักเมื่อได้กลิ่นพิลึกๆโชยมาจากไก่ย่างที่ท่าทางอร่อยนั้น

            “มาเป็นเพื่อนร่วมชะตากรรมหน่อยนะ”อเลนกระซิบเบาๆเมื่อไคนั่งลงตรงกลางระหว่างอเลนกับเทรน ไคสังเกตว่าอาหารทั้งมีอยู่สามระดับ คือยอดเยี่ยมแต่ดูไม่ดี ดีปานกลางแต่ไม่น่าไว้ใจ สยองจนใจหวิวปิ๋ว

            “เอ้า รออะไรอยู่ละ พวกนายก็ทานอาหารเลยสิ”ไคพูดขึ้นทำลายบรรยากาศความเงียบ ในขณะที่สาวๆหรือก็คือ รันเดีย แองเจล่า อาธีน่า และ มาเนียต่างตักอาหารขึ้นมากินทีละคำๆแต่ทว่าเหล่าชาติชายกลับไม่ขยับตัวราวกับมีสัญชาติญาณที่เฉียบคม

            “ทำมพวกนายไม่กินละ ว่าไงนีสเมื่อกี้นายบอกว่าอยากกินอาหารของรันเดียไม่ใช่หรือไง รันเดียเค้ารับผิดชอบเรื่องเนื้อไก่ หมู ปลา นั่นน่ะฝีมือเค้าหมดแหละ”อาธีน่าพูดจบ ใบหน้านีสก็ปรากฏเหงื่อเม็ดโป้งราวกับสายฝนทั้งๆที่ห้องอาหารนั้นมีอากาศที่ค่อนไปทางเย็นทีเดียว

            “เอ่อ ฮ่าๆ เมื่อกี้ไอ้อเลนแกกินแล้วเป็นไงบ้างวะ”นีสหันมาถามอเลนที่ยิ้มจืดชืดจนดูคล้ายไม่ใช่การยิ้ม

            “นายไม่เชื่อมั่นฝีมือของคุณรันเดียหรอฟะ ลองกินดูสิ กินให้อิ่มเลยนะเว้ยเฮ้ย”อเลนพูดอย่างมีเลศนัย จนคนฟังต่างขนลุกแปร๊บๆ

            “เมื่อกี้เจ้าอเลนมันลองชิมอาหารของรันเดีย แค่กัดไก่ไปคำเดียวก็อ้วกพุ่งไปนู้น”เทรนแอบกระซิบ ไคฟังแล้วสยองขึ้นมาไม่ใช่เพราะว่าประโยคบอกเล่าของเทรนหรอกนะแต่เป็นสายตาพิฆาตจากรันเดียนี่แหละ

            “เทรนคะ ถ้าข้องใจในฝีมือดิฉัน ก็ไม่เห็นต้องทำท่ารังเกียจขนาดนั้นเลย คนทำอาหารครั้งแรกมันก็ต้องมีผิดพลาดกันได้ แล้วอีกอย่างเครื่องผสมมันก็ไม่ครบ เวลาใช้เวททำอาหารก็ต้องพลิกแผลงกันสุดฤทธิ์ ถ้าคุณไม่ทำเองก็ไม่มีวันรู้หรอกคะ ฮึ”รันเดียพูดน้ำตาคลอ รู้ทั้งรู้ว่าเทรนหวังดีต่อไคแต่ทำไมก็ไม่ทราบเวลานี้เทรนดูเหมือนตัวร้ายที่ทำร้ายจิตใจของหญิงสาวไปซะแล้ว

            “ถ้านายเรื่องมากก็ไม่ต้องกิน จบไหม เอาไอ้นั่นมาด้วย”อาธีน่าที่ดูจะปกป้องพวกพ้องเป็นพิเศษ ก็ใช้เวทมนต์ยกจานอาหารของเทรนที่กำลังหน้าซีดๆ ออกไปไว้ที่รถเข็นเก็บจานชามและเศษอาหารเป็นเครื่องหมายบอกชัดเจนว่าเทรนอดกิน

            “ไค ตกลงนายจะกินไหม ทำไมถึงนั่งนิ่งอย่างนั้น”อาธีน่าที่ดูเหมือนหงุดหงิดเสียจนแขวะเลยเถิดมาถึงไคเป้าหมายรายต่อไป ไคถึงกับสะดุ้ง

            “เดี๋ยวฉันทำให้นายกินเอง รอหน่อยแล้วกัน”ไคพูดเบาๆ ซึ่งเทรนค่อยมีสีหน้าดีขึ้นหน่อยจึงรินน้ำส้มจิบรอเวลาอาหารของไคซึ่งมั่นใจว่าดีต่อสุขภาพลิ้น

            คนอื่นๆที่เห็นสภาพการณ์ขู่บังคับของเจ้าแม่? บนโต๊ะอาหารก็แต่จำใจหยิบช้อนเงินของแต่ละคนขึ้นมาพลางเล็งเป้าหมายที่ตนเลือก แต่ยังไม่วายที่จะสบตาหยั่งเชิงกันและกันราวกับว่าตักพลาดไปนี่ถึงตายเลยทีเดียว ไคที่ลูกเล่นเหนือชั้นก็แอบเล่นตุกติก

            “นี่ แล้วไม่มีอาหารแนะนำบ้างเหรอ”ไคลองเอ่ยถามเหล่าสาวๆซึ่งก็ดูมีสีหน้าดีขึ้นนิดหน่อย ที่อย่างน้อยก็มีคนคิดเสี่ยงตายทานอาหารเธอแล้ว แต่พวกอเลนกลับอึ้งกับแผนการบ้าระห่ำนี้ นั่นก็คือถ้ามันไม่อร่อยที่สุดก็ต้องห่วยที่สุด นั่นแหละความหมายของอาหารแนะนำ

            “เอ่อ ลองทานของหนูได้ไหมคะ จานนี้นะคะเป็นไข่ทอดนะคะ”มาเนียเอ่ยขึ้น พร้อมหยิบจานซึ่งมีวัตถุสีดำที่ไม่ทราบจะบรรยายยังไงวางอยู่ ขึ้นมาให้ไคซึ่งกำลังยิ้มค้าง เหล่าชาติชายที่กำลังมองแผนการบ้าระห่ำก็ต่างคิดไปในทางเดียวกัน ‘ตูว่าแล้วไงละ’

          “ทั้งๆที่ส่วนผสมครบแล้วเชียวคะแต่กลับออกมาไหม้เกรียมซะได้ แต่หนูว่ามันก็อร่อยดีนะคะ นี่คะซอสมะเขือเทศ”มาเนียยิ้มไร้เดียงสาส่งซอสมะเขือเทศอันเป็นความหวังสุดท้ายของชายหนุ่มผู้บ้าเลือดนั่นก็คือ เทซอสให้ท่วมเพื่อจะรสชาติมันจะกลบเกลื่อนไปเอง

            ท่ามกลางสายตากดดันของสาวน้อย และเจ้าแม่ที่ถึงกับหยุดทานเพื่อดูไคตักไข่ทอดไหม้เกรียมขึ้นมาไคทำอะไรไม่ได้แล้วนอกจากกินมันเท่านั้น ชายหนุ่มมีสีหน้าเรียบเฉยทั้งๆที่ใจอยากจะกู่ร้องให้ก้องเรือ ทว่าเมื่อไคตักไข่ทอดขึ้นมา ด้านในของไข่ทอดนั้นกลับเป็นสีเหลืองอร่าม

            “ไม่นะ”อเลนที่เห็นว่าไข่นั้นเบื้องลึกแล้วกลับปกติถึงกับร้องเสียดายออกมา เหล่าชายหนุ่มถึงกับจ้องมาตรงจุดที่ไคตักไข่ทอด

            “หึหึ”ไคหัวเราะในลำคอก่อนตักไข่ทอดขี้ริ้วห่อทองมาบนจานและทดลองกินดู รสชาติไม่ถึงกับแย่ในส่วนที่ไหม้นั้นก็แค่รูปลักษณ์ภายนอก รสชาติจริงๆนับว่าพอถูไถไปได้

            แต่ว่าเมื่อมีเรือฝ่าพ้นวิกฤตเข้าสู่ทะเลอันแสนสงบได้ เรือลำอื่นๆมีหรือจะยอม โดยเฉพาะฮามันที่แม้หน้าจะนิ่งสนิทแต่จริงๆแล้วโดนไปหลายดอก ทั้งไก่ย่าง ปลานึ่ง สตูมันเทศ อาหารที่ไม่ทราบนามและมีรูปลักษณ์ชวนสยองถึงสองจาน เมื่อเห็นชายหนุ่มหน้าใสที่มาท้ายสุดหยิบเอาจานทองคำไปได้ถึงกับตัดเพ้อต่อว่าพระเจ้าเลยทีเดียว

            “ฮึ ข้าไม่เชื่อหรอกว่าฝีมือนังหนูนี่จะดีจริง ไหนขอชิมหน่อยสิ”ฮามันพูดจบ ก็ใช้ทักษะแย่งชิงในพริบตาตัดไข่ทอดจานทองคำไปทีเดียวครึ่งอัน ทว่ายังไม่ถึงจานของฮามันไข่ทอดนั้นก็ถูกตัดออกเป็นสี่ชิ้นด้วยมีดตัดเนื้อของอเลน ส้อมเงินของบันชายหนุ่มผู้โดนอาหารทำร้ายมากที่สุดชุบมือเปิบไข่ทอดทองคำไปถึงสองชิ้น ในขณะที่อเลนและฮามันต่างฉกไปได้คนละชิ้น วินาทีชายหนุ่มทั้งสองพึ่งสำนึกได้ว่าไม่ควรมาสู้ต่อหน้าเสือเงียบเลยทีเดียว (บันนั่งคั่นระหว่างอเลนกับฮามัน)

            นีสที่จับส้อมค้างตัวเองอยู่ไกลสนามรบ(ข้างฮามัน) แม้จะเห็นเหตุการณ์ในพริบตาแต่กลับไม่มีโอกาสได้สอดมือเข้าไปฉกชิงผลประโยชน์ เจ้าตัวได้แต่มองเหล่าด้วยอาการน้ำตาแทบทะลัก

            “พวกนายเล่นอะไรกัน ทำไมไม่กินอาหารให้มันดีๆ นี่มันโต๊ะอาหารนะไม่ใช่สนามเด็กเล่น อายมาเนียกันบ้างไหม ฮะ”ในที่สุดเจ้าแม่ที่เห็นพฤติกรรมเอาชีวิตรอดของเหล่าชายหนุ่มก็ลงมาปราบปราม

            เหล่าชายหนุ่มต่างไม่สนใจใยดี เพราะอเลนกำลังจ้องไข่ทอดในจานตรงหน้าไค บันเองก็คอยระวังฮามันส่วนฮามันเองก็ต้องระแวงเจ้านีส มีแค่เทรนเท่านั้นที่จิบน้ำส้มอย่างใจเย็นและนิ่งสงบที่สุด

            หลังจากจบศึกไข่ทอดทองคำ สถานการณ์เริ่มสงบลงอีกครั้งสงครามยังไม่จบอย่าพึ่งนอนใจ คนที่พลาดคนแรกก็คือฮามันนั่นเอง ด้วยความเป็นคนที่กินเร็วบวกกับกลัวเจ้านีสจะฉกไข่ทอดอันน้อยนิดไปนั้นเจ้าตัวจึงกินไปอย่างเร็วๆ

            “คุณฮามัน กินไข่ทอดแล้วเป็นบ้าง”รันเดียที่ดูเหมือนเป็นตัวแทนถามฮามัน ซึ่งฮามันแม้จะซาบซึ้งใจกับไข่ทอดสักเพียงไหนก็ต้องกลั้นใจตอบ

          “ก็ดี”

          “งั้นลองชิมของฉันบ้างสิ”รันเดียไม่พูดเปล่าหยิบไก่ทอดชิ้นใหญ่ที่สุด ไปวางบนจานของฮามันโดยไม่ทันสังเกตแววตาสุดตื่นตระหนกของฮามัน เหล่าเพื่อนกำลังหัวเราะกับชะตากรรมแสนซวยของฮามัน ก็ต้องสะอึกเมื่อความซวยนั้นส่งต่อกันได้

            “นีส ไหนบอกว่าจะกินอาหารนี่ฉันทำเยอะๆไง ไม่อยากกินเหรอ”รันเดียเอ่ยถามพลางสบตานีส นีสถึงกับสะอึกไอ้ครั้นจะบอกปัดก็ใช่ที่แต่ให้รับมามันคง...

            “มีอะไรพอจะแนะนำฉันไหมละ”ไม้ตายที่เคยได้ผลมาแล้ว มันต้องได้ผลอีกครั้งซิ นีสคิดในใจจึงเอ่ยกล่าวไปเช่นนั้น

            “แหม ดีจังเลย ลองนี่สิ อร่อยนะ”รันเดียไม่พูดเปล่าหยิบมีดหั่นเนื้อออกมา แล้วไปหั่นเนื้อไก่อบที่วางอยู่ตรงกลางวง

            “ไอ้นั่นแหละ ที่ทำให้อเลนมันอ้วกแตก”เทรนกระซิบเบาๆให้ไคฟัง

            “เงียบน่า”อเลนที่โดนเผาเรื่องอ้วกแตกถึงสองรอบ เริ่มจะอายขึ้นมาบ้างแล้วเกิดข่าวรั่วออกไป นักรบมังกรผู้ไม่เคยหวั่นเกรงภัยใดๆแม้ให้ดื่มยาพิษยังมีสีหน้าเป็นปกติ แต่กินไก่อบไปคำเดียวถึงกับอ้วกแตกจนท้องโล่ง แล้วเขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนฟะ

            “ท่าจะแย่”ไคสรุปชะตากรรมของนีสผู้ไม่มีดวงเอาเสียเลย นีสมีสีหน้านิ่งสงบราวกับไม่หวั่นไหวต่อไก่อบซึ่งมีอยู่ถึงครึ่งตัวบนจานของเขา ไคตัดสินใจไม่มองนีสแล้วกันถือว่าไว้อาลัยชายหนุ่ม ให้เกียรติผู้อับโชคในวาระสุดท้าย

            “นีสกินสิ”รันเดียเอ่ยกระตุ้น

            “อื้อ”นีสตอบเสียงเรียบ ไคคิดว่าชายหนุ่มคงช็อคซีนีม่าไปแล้วแหงๆ

            “แล้วนายจะหยิบกุญแจห้องออกมาทำไม”รันเดียถามอย่างแปลกใจ

            “เตรียมพร้อมน่ะ”ชายหนุ่มตอบ

            พริบตาต่อมามีแต่ความเงียบ ไคก้มหน้าไม่ยอมมองนีสก็สังเกตว่าคนอื่นๆแม้แต่ฮามันเองก็ก้มหน้ามองอะไรก็ได้ที่ไม่ใช่ไก่อบอาบยาพิษ

            อึ๊ก...ครืด...ปัง

            เสียงสะอึกปริศนาของนีสทำให้สายตาทุกคู่หันกลับมามองนีส ใบหน้าสีคล้ำกลายเป็นม่วงก่อนที่ชายหนุ่มจะหยิบกุญแจห้องแล้วพุ่งไปที่ห้องของตัวเองอย่างรวดเร็ว แม้ไม่มีเสียงแต่คนบนโต๊ะต่างรู้ดีถึงชะตากรรมนั้น

            “อะ...อิ่ม แล้วครับ ขอบคุณสำหรับอาหารครับ”ไคพูดขึ้นทำลายความเงียบ แต่กลับทำให้สถานการณ์เงียบลงไปอีกนิดหนึ่ง

            “เอ้อ ฉันขอตัวก่อนนะ พอดีว่ายังจัดของไม่เสร็จนะ เทรนนายก็มาช่วยฉันสิ”ไครีบแถทันที เขาอาศัยช่วงตะลึงพรึงเพริดนี้ให้เป็นประโยชน์อย่างน้อยก็ต้องขอบใจนายนีสผู้เสียสละละนะ

 

 

          “อ้วกกกก แหวะ” เสียงอ้วกของอเลนดังออกมาจากห้องน้ำของเทรน ซึ่งเจ้าของห้องขมวดคิ้วอย่างสงสัยว่าทำไมมันไม่ไปปล่อยของเก่าที่ห้องตัวเอง เสียงไม่พึงประสงค์นี้ก็ยังคงดังอย่างต่อเนื่องราวนาทีกว่าๆหลังจากอเลนกลับมาจากโต๊ะอาหาร

            “นายหิวยังละ เทรน”ไคเอ่ยถามเทรน ที่ตอนนี้มีสีหน้าเหมือนคนไม่หิวสักนิด

            “รู้สึกไม่ค่อยอยากอาหารเลย ยิ่งได้ยินเสียงอ้วกพุ่งแบบนี้ มีแต่อยากอ้วก”เทรนตอบตามตรง เขาอาจจะเป็นคนที่โชคดีรองจากไคก็ได้ เพราะเจ้าตัวไม่แตะอะไรเลยยกเว้นน้ำส้มจึงไม่ต้องเผชิญชะตากรรมสุดเครียด

            “แกมันโชคดี ส่วนเจ้าไคมันก็ปลาไหลตัวหนึ่งดีๆนี่แหละ ปลาไหลพิษด้วยนะ ชิ”อเลนออกมาจากห้องน้ำ ด้วยสภาพไม่ใส่เสื้อเผยให้เห็นร่างกายสมส่วนใบหน้าซูบซีด

            “นะ เรื่องการเอาชีวิตรอด ต้องขอละวะ”ไคตอบตรงๆจนอเลนปาผ้าเช็ดหน้าที่พึ่งเช็ดเสร็จใส่ทันที ซึ่งคนโดนปาก็กลิ้งหลบได้อย่างรวดเร็วพลางใช้นิ้วชี้กับนิ้วโป้งคีบมันลงถังผ้าเก่าได้อย่างแม่นยำ

            “แล้วหลังจากนั้นละ”เทรนถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นล้วนๆ

            “หลังไหนละ หลังจากพวกแกสองคนตัดช่องน้อยแต่พอตัวหนีไปดื้อๆงั้นเรอะ หรือว่า หลังจากเจ้าไคมันชวนแกหนีกลับมาโดยไม่ยอมชวนข้า หรือว่าหลังจากเจ้าไคมัน...”

          “เออ จะหลังไหนที่ฟังมามันก็เหมือนกันหมดนี่หว่า รีบๆพูดมาซะ”ไคเอ่ยยิ้มๆ นักรบมังกรหนุ่มแสดงท่าทีขัดใจอย่างเห็นได้ชัด

            “หลังจากนั้นจะเป็นไงละ ก็ซวยกันถ้วนหน้านะสิรันเดียเห็นพวกแกสองคนหนีกลับแบบดื้อๆโดยที่ยังไม่แตะอาหารอย่างอื่นนอกจากไข่ทอดของมาเนียก็บ่อน้ำตาแตก อาธีน่ากับแองเจล่าก็เลยเดือดจัดจัดการให้ทุกคนเลือกจานอาหารซะ แล้วต้องกินให้หมด หลังจากนี้ก็...อย่าไปพูดถึงเลย”อเลนเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์

            “ที่แกหงุดหงิดนี่เพราะแกไม่รอดใช่หรือเปล่าละฮะ ฮ่าๆๆ”ไคหัวเราะใส่ทันที แต่ก็ต้องโดนหมอนข้างใหม่เอี่ยมของเทรนฟาดให้เพราะอเลนหงุดหงิดจนไม่รู้จะทำไง

            “เออ เซ่ ถ้าแกเป็นคนทำอาหารนะเรื่องทุกอย่างมันไม่ลงเอยแบบนี้หรอกเฟ้ย มีฝีมือทำอาหารออกจะดีทำไมไม่ใช้ละฟะฮะ”อเลนถามอย่างเคืองๆ

            “เฮ้ยๆ โบ้ยให้ฉันเลยเหรอฟะ”ไคตอบอย่างปนขำๆ

            “เออ สิ อาหารที่แกทำมันยังกินได้มากกว่าอาหารพิษพวกนั้นอีกนะเฟ้ย”

            “วุ้ย ฉันไม่รู้นี่หว่าว่าพวกสาวๆเขาจะมีวิธีการทำอาหารที่พิสดารอะไรขนาดนั้น อีกอย่างฉันเองก็ไปไม่ทันด้วยพอรู้ตัวก็ถูกพวกแกตามไปในฐานะตัวหารหรอก ฉันรู้ทันนะเฟ้ย”ไคบอก เขารู้อยู่แล้วว่าอาหารมันอร่อยพวกนี้มีหรือจะมาตามเขา เพราะมันไม่อร่อยต่างหากถึงต้องมีตัวหารเยอะๆถึงจะดี

            โครกกก

            อเลนกุมท้องของตัวเองพลางทรุดตัวลงอย่างหมดแรงบนเตียงของเทรน ซึ่งเจ้าของเตียงที่นั่งอยู่ก็ใช้บาทาผลักออกไปอย่างไม่ใยดี

            “อ้วกจนท้องโล่ง ตอนนี้ฉันหิวแล้วฟะ ไปทำอะไรให้กินหน่อยเถอะ”อเลนร้องขออย่างน่าสงสาร

 

            ราวๆสิบนาทีต่อมาไคก็ต้องตกตะลึงกับจำนวนที่มากมายของเสบียงอาหารที่เทรนผู้เป็นลูกมือบอกว่าน่าจะอยู่ได้ถึงสองปีแบบกินทิ้งกินขว้างเลยทีเดียว แต่ไคไม่จำเป็นต้องใช้อะไรขนาดนั้นเขาเลือกวัตถุดิบสำหรับทำอาหารง่ายๆสามสี่อย่าง

            ไข่ทอดขนาดห้าฟอง ผสมด้วยนมและเครื่องมีหมูสับอีกนิดหน่อยตามคำวอนของอเลน น้ำซุปมิโสะหรือซุปไข่หวานๆ และไก่ทอดกรอบสิบชิ้นและหมูทอดกรอบอีกราวๆสิบชิ้นเช่นกัน อาหารจานหลักก็เป็นข้าวสาลีหุงหม้อไฟฟ้า เทรนขอเอาอาหารออกไปก่อนเพราะทนหิวไม่ไหวแล้วส่วนไคก็ทำขนมหวานหรือพุดดิ้งก่อน

            เมื่อไคทำเสร็จก็กินเวลาไปยี่สิบกว่านาทีขนาดว่ามีผงปรุงสำเร็จรูปของโลกของเขาแล้วเชียว ไคยังเสียเวลาในการแช่เย็นอีกคาดว่ากินอาหารอิ่มก็คงได้ทานพอดี

            ทว่าเมื่อออกมานอกห้องครัวกลับมีสมาชิกที่ไม่ได้รับเชิญกำลังนั่งหน้าสลอน หรืออันที่จริงต้องบอกว่าสมาชิกทั้งหมดต่างมาอยู่ที่โต๊ะอาหารนี้อีกครั้ง โดยที่อาหารบนโต๊ะหายเกลี้ยงแม้แต่ย้ำซุปยังไม่เหลือทิ้งไว้แต่จานชามแก้วเปล่าๆ

            “เฮ้ย ไหนบอกว่าจะรอกันไงฟะ”ไคร้องเสียงหลง อันที่จริงเขาตั้งใจจะมากินด้วยหรอกนะถึงได้ยอมทำอาหารนะ

            “ไค พวกเราไม่ผิดนะ เจ้าฮามันเป็นคนเริ่ม มันอ้างว่า ‘ขอชิมอาหารห่วยๆหน่อย’ปากก็บอกห่วยแต่กินโน่นนี่นั่นไปกว่าครึ่ง พอเห็นแบบนั้นฉันก็เลย...”อเลนพูดทำนองเดียวกับเด็กฟ้องครูแต่ก็ไม่พูดไม่จบเพราะ

          “กลัวว่าไม่ได้กิน และกินแข่งกับฮามันในส่วนของไคและเทรนใช่ป่าว”นีสต่อให้ด้วยโทนเสียงแบบเดียวกับอเลนไม่ผิดเพี้ยน

            “ข้าก็แค่อยากรู้ว่ามันอร่อยหรือเปล่าเท่านั้น เท่าที่ดูก็ใช้ได้แต่ไม่อิ่มเลยวะไปทำมาเพิ่มซิ”ฮามันตัวต้นเหตุพูดจาระคายหูเหลือแสน ไคจะอ้าปากพูดต่อว่าอยู่แล้วแต่ว่า

            “แหม บอกไม่อร่อย แต่ดิฉันเห็นคุณฮามันรับประทานทีแทบจะกินโต๊ะเข้าปากเลยนะคะ ฮึ”รันเดียเอ่ยอย่างงอนๆ

            “ไค นี่มันเรื่องอะไรกันคะ”อาธีน่าที่เงียบมาตั้งแต่ไคเข้าห้องก็เปิดฉากทันที

            “อะไรครับ”

          “ฉันน่าจะรู้อยู่แล้ว ก็ตอนที่ไปทานอาหารบ้านของคุณ อาหารของคุณก็อร่อยขนาดนั้น ถ้าคุณมีฝีมือขนาดนั้นทำไมไม่เป็นเชฟของเรือนี้ไปเลยละคะ”อาธีน่าพูดเหมือนเป็นความผิดไคไปเสียอย่างนั้น

            “ใช่ นายก็รู้ว่าพวกฉันต่างทำอาหารกันไม่เก่ง คิดจะให้พวกฉันเสียหน้ากันแต่แรกแล้วใช่ไหม นายมันบ้าที่สุด ฉันจะจดบัญชีนี้เอาไว้แน่”แองเจล่าก็เอากับเขาด้วย ไคได้แต่คิดว่าตัวเขาไปทำอะไรให้ยัยพวกนี้ตั้งแต่ตอนไหนกันแน่ แต่พอมาคิดดูแล้วก็คงเหล่าผู้หญิงผู้ทำครัวคงเสียหน้าน่าดูถ้าพบว่าผู้ชายทำอาหารเก่งกว่าตัวเองนะ

            “เรื่องนั้นนะช่างเหอะ แล้วพวกนายถือวิสาสะมากินอาหารที่ฉันตั้งใจทำได้ไงเนี้ย มันเหนื่อยนะโว้ย”ไคโต้ตอบมั่ง อย่าคิดว่าเขาจะลืมเรื่องอาหารนะเฟ้ยเจ้าพวกนี้

            “ก็กินไปแล้วงะ ชิ”อาธีน่าค้อนเบาๆตกลงนี่พวกเธอก็กินด้วยใช่ไหม แต่เพราะไม่อยากโดนว้ากก็เลยว้ากใส่ฉันก่อนให้ฉันลืมละสินะ ไคลอบปวดหัวเบาๆ

            “เออๆ ทำใหม่ก็ได้ฟะ คราวนี้ไม่มีแบ่งแน่ๆ”ไคประกาศด้วยอารมณ์โมโหหิวหน้ามืด เทรนเดินตามมาด้วยบรรยากาศมาคุ ดูท่าว่าคงยึดมั่นกับคำสัญญามาก

            “เอ๋ๆ เดี๋ยวๆฉันไปช่วยด้วย ชดใช้ความผิดไง”รันเดียพูดพลางลุกขึ้นเดินแซงหน้าไคเข้าห้องครัวทันที

            “หนูด้วยคะ”มาเนียก็เช่นกัน

            “ชิ ถือว่าฉันทำผิด จะยอมเป็นเบ๊ให้ก็ได้”อาธีน่าพูดจบก็เดินกระแทกไหล่ไคเข้าห้องครัว จนไคต้องสับสนงุนงงกับสภาพการณ์ที่เกิดขึ้น

            “...”แองเจล่าที่เดินเชิดๆเข้าครัวแต่ไม่ยอมพูดอะไร ไม่รู้ว่านึกคำพูดไม่ออกหรือว่ายังไง แต่โดยรวมแล้วก็คือ เทรนถูกไล่กลับมานั่งที่เดินกับเหล่าชายโดยทิ้งไคไว้กับสาวๆที่กระตือรือร้นที่จะเรียนวิชาฝีมืออาหารที่ไม่ต้องใช้เวทมนต์

 

            ตอนทำอาหารนั้นไคเกิดสงสัยขึ้นมา ด้วยว่าตนไม่เคยเห็นวิธีทำอาหารเวทมนต์มาก่อนจึงให้อาธีน่าเป็นคนสาธิตให้ดู วิธีการทำนั้นช่างแตกต่างกับของโลกไคอย่างกับอะไรดี มันคือการวางวัตถุดิบที่เหมาะสมตรงสัดส่วนต่างๆแล้วก็ถอยออกมาแล้วเริ่มร่ายเวทมนต์เฉพาะ

            เวทมนต์อาหารนั้นต้องใช้จังหวะการร่ายที่แม่นยำ หากช้าไปก็จะไม่สุกหากเร็วไปกว่าที่ควรก็จะไหม้หากร่ายผิดๆถูกๆผลลัพธ์ที่ควรจะอร่อยก็แย่เต็มกลืน แม้ว่าตอนร่ายเวทมนต์นั้นภาพและแสงสีจะสวยสดอลังการงานสร้างอย่างมากก็ตามที แต่ผลที่ออกมาก็คืออาหารไหม้ๆชนิดหนึ่งที่ดูไม่รู้เลยว่ามันเคยเป็นอะไรมาก่อน

            สุดท้ายไคจึงทำอาหารแบบเดิม แต่คราวนี้เพิ่มปลาทอดไปด้วยครั้งนี้ไคถึงกับเดินคุมอาหารไปติดๆ ก่อนจะทานอาหารกับเทรนและเหล่าสาวๆโดยมีชายหนุ่มผู้กินไปก่อนแล้วมองตาปริบๆ แม้ตอนหลังแองเจล่าจะอนุญาตให้มากินด้วยกันได้ก็ตามที

            ด้วยเหตุนี้ตำแหน่งสำคัญอีกตำแหน่งหนึ่งจึงถูกมอบให้ไครับผิดชอบ โดยมีลูกมืออีกสี่คนเป็นผู้ช่วยเหลือ กว่าจะหมดเรื่องราวก็ผ่านพ้นมาถึงเวลายามสี่ทุ่มแล้วซึ่งเวลานี้ทุกๆคนก็แยกย้ายกันไปจัดของของตนในห้องบ้าง

            ยามบ่ายแก่ๆไคที่อยู่ในห้องนั่งเล่น เพื่อรอเวลาพุดดิ้งเย็นๆของเขาเสร็จก็พบว่ามาเนียนั้นเดินหายเข้าไปในห้องควบคุม ด้วยความสงสัยในการควบคุมเรือของเด็กสาวไคจึงเดินตามเข้าไปในห้องควบคุมอย่างเงียบๆ

            “อุ้ย”มาเนียอุทานอย่างน่ารักก่อน มองไคที่เข้ามาอย่างอายๆ ไคเดาว่าเป็นเพราะเธอได้อยู่สองต่อสองกับผู้ชายกระมังจึงเกิดอาการแบบนี้

            “ไม่เป็นไร ฉันมาดูว่าเธอคุมเรือยังไงก็เท่านั้นแหละ”ไครีบอธิบายให้สาวน้อยฟัง เธอก็พยักหน้ารับ

            “อยากรู้เรื่องอะไรละคะ”มาเนียถามในขณะที่มือทั้งสองของเธอจับแท่นที่มีลูกแก้วอยู่ ไม่ห่างมือ

            “ก็การควบคุมเรืองแบบย่อๆ แล้วก็การทำงานของมันอะไรแบบนั้น”ไคเอ่ยอย่างไม่ค่อยมั่นใจเพราะเรื่องกลไกนั้นเขาไม่เก่งมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว

           

            เรือกุหลาบสีทองนี้มีรูปแบบที่มาจากเรือยักษ์โนอาอันเลื่องลือ เรือโนอานั้นควบคุมด้วยระบบเวทมนต์ทั้งหมดโดยอาศัยพลังเวทมนต์จากจอมเวทหลายร้อยคน แต่เนื่องจากกลไกเวทมนต์โบราณเหล่านั้นได้สาบสูญหายไปพร้อมกับกาลเวลา ทว่าไครซิส อาร์. โซซีเดียได้ทำการปรับปรุงแก้ไขมันตลอดสิบปีโดยอาศัยความรู้ทางด้านเครื่องจักรกลเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยผสมผสานกับเวทมนต์ของยุคปัจจุบันที่ยังพอมีอำนาจอยู่บ้าง ทำให้เรือลำนี้จึงเป็นลูกผสมระหว่างเวทมนต์กับเครื่องจักรอย่างแท้จริง

            มาเนียยังชี้ให้ดูถึงห้องตรงกลางที่เป็นระบบควบคุมผ่านทางเครื่องจักร ในขณะที่เธอทำอยู่นั้นเป็นการควบคุมผ่านทางเวทมนต์ ระบบของตัวเรือเป็นรูปคล้ายหยินหยางควบคุมจากทางไหนก็ได้ มาเนียยังบอกถึงความน่าอัศจรรย์ของรูปแบบต่างๆของการกลไกเวทมนต์ ซึ่งไคก็ฟังผ่านหูไปเพราะไม่เข้าใจถึงศัพท์เฉพาะ

            มาเนียยังอธิบายถึงวิธีการเดินเรือในแบบของกุหลาบสีทองอีกด้วย อันดับแรกคือเลโอชาแนลศูนย์รวมของประตูต่างมิติ มันจะขึ้นไปตามการสุ่มของโลกแต่โชคดีที่มาเนียสามารถรับรู้ได้ว่าเลโอชาแนลนั้นอยู่ที่ไหนด้วยเข็มทิศเลโอชาแนล ซึ่งอยู่ในความครอบครองของเธอเอง ขั้นต่อไปคือการเข้าประตูแบบสุ่มหากเป็นดินแดนที่ถูกต้องลูกแก้วหนึ่งในเก้าที่ลอยอยู่เหนือเพดานห้องควบคุมก็จะส่องแสง

            “เห็นไหมคะ ลูกสีรุ้งกำลังเปล่งแสงอยู่ มันแสดงให้เห็นว่าเรากำลังอยู่ในโลกเวทมนต์คะ ถ้าหากขาดลูกนี้ไปเกรงว่าเราก็จะหาทางกลับบ้านไม่ได้นะคะเนี้ย”มาเนียพูดอย่างติดตลก

            “พวกนี้ทำมาจากอะไรเหรอ”ไคที่ตอนนี้นั่งอยู่บนโซฟานุ่มด้านหลังมาเนียที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ที่ดูคล้ายบัลลังก์ที่แขนนั้นมีลูกแก้วสีใสที่มือซ้ายมือขวาของมาเนียนั้นกุมอยู่ไม่ห่าง

            “หินอาร์แซนเดียร์ของแต่ละดินแดนคะ จะเรียกว่าหินแห่งบ้านเกิดก็ได้มันมีชื่อเรียกหลายชื่อ แต่ไม่ใช่ผลึกแห่งดินแดนหรอกคะ”มาเนียตอบ ไคยิ่งสงสัยหนักไปอีก

            หินทั้งเก้าลูกต่างมีสีสันที่แตกต่างกันไป ไคคิดว่าพวกเขาคงไม่โชคร้ายขนาดที่ว่าสุ่มไม่เจออะไรเลยหรอกนะ จากนั้นเขาขอตัวออกไปก่อนเพื่อให้เด็กสาวได้ทำหน้าที่ของตนต่อไป ไคเลือกจะทำของหวานหวังเซอร์ไพร์ในความพยามของมาเนียนั่นก็คือ เค้กสตอเบอร์รี่ความจริงเขาก็ทำไม่เป็นอาศัยมั่วๆไปก็พอเป็นรูปร่างได้สามอัน ไคก็รู้สึกเหนื่อยจึงเลี่ยงตัวไปนอนก่อน

            เมื่อไคอาบน้ำอีกรอบแล้วเริ่มนอนหลับสนิทในห้องมืดๆนั้น ก็ได้ปรากฏกลุ่มหมอกสีดำที่พวยพุ่งออกมาจากแหวนสีดำทั้งอัน หมอกนั้นค่อยๆกลายเป็นรูปร่างของเด็กสาววัยสิบแปดปีที่มีรูปร่างขาวสวยสะโอดสะองไปทั้งเรือนกาย ทั่วทั้งร่างของเธอมีเพียงเสื้อกล้ามสีดำตัวจิ๋วกับกางเกงขาสั้นๆปกปิดเอาไว้เธอซุกหน้าแสนสวยนั้นลงกับอกด้านซ้ายของชายหนุ่มที่หลับสนิทราวกับว่าการฟังเสียงหัวใจของชายคนนี้เป็นสิ่งที่ไพเราะที่สุดสำหรับเธอ

------------------------------------------------------------------
แก้ไขคำผิดครั้งที่ 1 ณ วันที่ 13/11/2554 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
บรรณารักษ์จอมเวท: ภาค ปฐมบทมนตรา ตอนที่ 24 : อยู่ร่วมกัน , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1732 , โพส : 16 , Rating : 94% / 10 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 16 : ความคิดเห็นที่ 476
แน่นะสาวๆว่าทำอาหารให้ไคกินไม่ใช่การลอบสังหาร
Name : ไจแอนท์คุง [ IP : 113.53.58.149 ]

วันที่: 28 ธันวาคม 2556 / 09:47
# 15 : ความคิดเห็นที่ 440
ตอนนี้เป็นตอนที่ฮาที่สุดเลย!!... ชอบมากขำจนปวดท้องเลยที่เดียว>
Name : นักอ่าน...lnwcool < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นักอ่าน...lnwcool [ IP : 49.48.167.190 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 กุมภาพันธ์ 2556 / 00:12
# 14 : ความคิดเห็นที่ 416
ถ้ามีคนมาเห็นจะเป็นยังไง
PS.  เราชอบ yaoi ความสำเร็จอยู่ที่ความพยายาม
Name : Joker Mask < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Joker Mask [ IP : 110.49.224.227 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 กรกฎาคม 2555 / 09:43
# 13 : ความคิดเห็นที่ 347
พระเอกคิดจะเรียนวิธีบังคับเรือแล้ว
PS.  เจ้าของกลุ่ม นิยายน่าอ่านใน Dek-d ที่โลกลืม ปี 2554 เจ้าของกลุ่ม My useful knowledges
Name : jsoc < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ jsoc [ IP : 180.183.124.3 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 พฤศจิกายน 2554 / 17:56
# 12 : ความคิดเห็นที่ 346
ไม่รู้ว่าจะสงสารหรือจะขำไคดี โดนแย่งข้าวเนี่ย
PS.  ชีวิตคนเรามันก็มีหลายอย่าง มีทั้งชอบและไม่ชอบและดีไม่ดี บางอย่างก็รับไม่ได้... ก็แหม เราไม่ใช่ผู้เฒ่าที่ปลงแล้วนี่นา ถึงจะได้ปล่อยวางได้น่ะ ;)
Name : Dreamever < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Dreamever [ IP : 115.87.142.242 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 พฤศจิกายน 2554 / 17:37
# 11 : ความคิดเห็นที่ 345

แอบอ่านในที่ทำงาน ฮามากเลย แต่ไม่กล้าหัวเราะดังๆๆ กลัวเค้าว่าเอา ไรท์เตอร์ค่ะรีบอัพเร็วๆ หน่อยก็ดีนะค่ะ อัพตอนหนึ่งก็หายไปเป็นอาทิตย์ๆ เลยอ่านไม่มันส์เลย

Name : 6892 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 6892 [ IP : 203.147.0.10 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 พฤศจิกายน 2554 / 12:24
# 10 : ความคิดเห็นที่ 344

จบไปอีกตอน อีกแล้ว ยังอ่านไม่หายอยากเลย
มาต่อไวๆนะครับ

Name : pleza009 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pleza009 [ IP : 58.9.108.124 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 พฤศจิกายน 2554 / 22:01
# 9 : ความคิดเห็นที่ 343
มาต่อเร็วๆน้า
Name : annaaa < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ annaaa [ IP : 58.8.59.171 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 พฤศจิกายน 2554 / 17:57
# 8 : ความคิดเห็นที่ 342
สนุกมากค่ะ ^^
Name : 8lek [ IP : 125.26.50.239 ]

วันที่: 2 พฤศจิกายน 2554 / 16:06
# 7 : ความคิดเห็นที่ 341
มาต่ออีกน้าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

PS.  "Memories Keep Those We Love Close to Us Forever"
Name : Dexsar < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Dexsar [ IP : 61.19.75.77 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 พฤศจิกายน 2554 / 15:03
# 6 : ความคิดเห็นที่ 340
โหยขำจนน้ำตาจะไหล

PS.  ความเงียบหรือการไม่พูดเป็นขุมพลังอันยิ่งใหญ่อย่างหนึ่ง
Name : พีจัง o3o < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ พีจัง o3o [ IP : 182.53.45.115 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 พฤศจิกายน 2554 / 14:20
# 5 : ความคิดเห็นที่ 339
อ๊ายๆๆๆ สนุกมากๆเลย อยากอ่านต่ออ่ะ อัพเร็วๆนะจ๊ะจะคอยติดตามอ่านจ้า
Name : shadow_strom < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ shadow_strom [ IP : 115.87.21.190 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 พฤศจิกายน 2554 / 11:32
# 4 : ความคิดเห็นที่ 338
ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เกือบลืมคานันไปแล้วนะเนี่ย

เฮ้อ ไคเอ๊ย น่าอิจฉาจริงจริ๊ง ก๊ากกกก
Name : darksaynas [ IP : 119.46.62.125 ]

วันที่: 2 พฤศจิกายน 2554 / 10:33
# 3 : ความคิดเห็นที่ 337
เชียร์หนูนันค่ะ



PS.  оO (づ ̄ ³ ̄)づ~~♡ ข้าพเจ้า ก็บ้าๆอ่ะนะ อย่าเอาไรมาก
Name : IzabellaZ-izzi (ศรีนรา) < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ IzabellaZ-izzi (ศรีนรา) [ IP : 118.175.13.49 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 พฤศจิกายน 2554 / 03:33
# 2 : ความคิดเห็นที่ 336
ฮามาก ฮามันแย่งอาหาร


555
Name : [PY]IkkI < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ [PY]IkkI [ IP : 223.204.80.161 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 พฤศจิกายน 2554 / 00:16
# 1 : ความคิดเห็นที่ 335
 ถ้าคนอื่นมาเห็นฉากนี้จะเป็นไง 555
Name : Shiro2309 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Shiro2309 [ IP : 124.120.168.34 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 พฤศจิกายน 2554 / 23:10
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android