คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

บรรณารักษ์จอมเวท: ภาค ปฐมบทมนตรา

ตอนที่ 25 : อยู่ร่วมกัน สอง


     อัพเดท 13 พ.ย. 54
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: เวทมนต์, จอมเวท, แฟนตาซี
ผู้แต่ง : จักรพรรดิอักษรา ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ จักรพรรดิอักษรา
My.iD: https://my.dek-d.com/parpat
< Review/Vote > Rating : 86% [ 10 mem(s) ]
This month views : 15 Overall : 31,159
553 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 402 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
บรรณารักษ์จอมเวท: ภาค ปฐมบทมนตรา ตอนที่ 25 : อยู่ร่วมกัน สอง , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1746 , โพส : 17 , Rating : 95% / 11 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


อยู่ร่วมกัน 2

 

            “หนัก”ไคพึมพำๆก่อนจะพลิกตัว ก็ต้องพบว่ามีอะไรบางอย่างที่มีสสารขวางทางทำให้เขารู้สึกปวดแขนตรงหัวไหล่ เมื่อปวดแล้วชายหนุ่มก็เลยลุกขึ้นมา

            “สี่โมงเย็นแล้วสินะ”ไคพึมพำขณะมองเข็มนาฬิกาที่กำลังเดินไปเรื่อยๆ

            “ใช่แล้ว นายนอนไปตั้งสี่ชั่วโมงแน่ะ”เสียงใสๆของหญิงสาวเอ่ย ไครับคำอย่างเบลอๆ ทว่าในพริบตากลับตื่นตัวทันที พร้อมหันไปมองต้นเสียงที่เป็นคนพูด

            “คานัน”ไคอุทานชื่อหญิงสาวหน้าสวยที่กำลังทำหน้าทะเล้นๆใส่

            “ใช่แล้ว”คานันยอมรับชื่อนั้น คานันในเวลาดูไม่แตกต่างอะไรกับมนุษย์ทั่วๆไปเลย เธอดูมีมิติมีสสารและแตะต้องตัวได้ ความสวยของเธออาจจะทำให้ผู้ชายหัวใจอ่อนแอต้องหลงรักได้อย่างง่ายดาย แต่ไคยังสงสัยเรื่องที่เธอบอกว่าหลังจากจำศีลแล้วเธอจะมีสภาพร่างกายใกล้เคียงมนุษย์จนต้องจัดการดึงแก้มของสาวน้อยจนเธอต้องรีบตีมือไคทันที

            “บ้าๆ เจอหน้ากันก็แกล้งกันแบบนี้เลยเหรอ”คานันรีบกลิ้งตัวไปหลบซ่อนอยู่อีกมุมของเตียงพร้อมกับลูบแก้มที่โดนไคดึง ความจริงแล้วเธอเองก็พึ่งเคยรู้สึกเจ็บก็คราวนี้เอง

            “ไม่ยักจะกลายเป็นหมอกแฮะ”ไคเอ่ยอย่างงงๆ เพราะคานันยังคงสภาพได้เหมือนมนุษย์ทุกประการ แถมแก้มที่เขาดึงก็มีสสารไม่ต่างอะไรกับแก้มของคนทั่วๆไปเลย

            “อีตาบ้า ใครใช้ให้นายมาทดลองพิลึกๆแบบนี้ฮะ รีบๆไปทำอาหารมาให้ฉันกินเลยนะหิวแล้วด้วย”คานันกอดอกพร้อมพูดใส่ไคทันที

            “หือ เธอคิดดีแล้วเหรอ ที่มาขึ้นเสียงกับฉันแบบนี้นะ หึหึ”ไคหัวเราะเบาๆในขณะที่หน้าด้านหนึ่งกลืนหายไปกับความมืดจนคานันที่มีสถานะใกล้เคียงกับความมืดยังต้องสะดุ้ง เพราะสำหรับเธอเรื่องกินเรื่องใหญ่นะจะบอกให้

            “เอ่อ อ๊ะ แหมๆ ไม่เจอกันนาน เมื่อยขาเมื่อยแขนหรือเปล่าค้า แหมๆหล่อขึ้นนะคะเนี้ย ใบหน้าใสเนียนตาคมกริบจนเดี๊ยนรู้สึกเขินไปหมดแล้ว ฮ้า”คานันพุ่งเข้ามาพร้อมเปลี่ยนท่าทีทันใดแถมยังนวดไหล่นวดแขนเสียคนโดนนวดยังรู้สึกสบายไปกับวิชาจับเส้นของหมอกสาวแสนสวยเลยนะเนี้ย

            “อ้าว ไม่หิวแล้วเหรอ”ไคถามเบาๆพลางกดสวิตซ์ไฟให้เปิดทั่วห้อง พร้อมกับกดรีโมทเปิดม่านออก ทำให้แสงอาทิตย์ยามอัสดงสีทองอำไพสาดเข้ามาในห้องของไค

            ห้องของไคนั้นเป็นห้องขนาดใหญ่ที่สุดเพราะเป็นห้องของหัวหน้าการเดินทาง มีความสวยและหรูหราที่สุดด้วย กระจกบานที่ติดตั้งเอาไว้ด้านหนึ่งของเรือจะปรากฏตามใจชอบแล้วแต่ไคจะกำหนด ตอนนี้ไคกำหนดให้ผนังห้องเป็นกระจกทั้งหมด ดังนั้นมันจึงไม่ต่างอะไรกับกระจกใสที่มองทะลุไปได้

            ภาพยามอัสดงท่ามกลางหมู่เมฆลอยฟ่องสีขาวสะอาดตา ดูคล้ายเป็นทะเลสีขาวที่กว้างไกลสุดสายตาท้องฟ้าที่เป็นสีครามปนดำแสงอาทิตย์สีทองที่ชัดเสียจนเห็นเส้นแสง ภาพเหล่านี้เมื่อรวมกันแล้วดูราวกับเป็นภาพแห่งเทพนิยาย งดงามเสียจนไคเองก็คาดไม่ถึง

            “สวยจัง”คานันเอ่ยเบาๆ พร้อมกับละออกจากตัวไคเดินไปดูทิวทัศน์ใกล้ๆ เธอยื่นมือออกไปสัมผัสดูว่าผนังห้องยังอยู่ไหมซึ่งปรากฏชัดเจนว่ายังอยู่

            “เธอไม่แพ้แสงแล้วสินะ”ไคเอ่ยกับหญิงสาว พลางก้มลงเก็บเสื้อที่คาดว่าน่าจะโดนสาวตรงหน้าจับถอดไปในข้อหารบกวนเธอขณะฟังเสียงหัวใจของไค

            “แหงซียะ นี่กะจะทำให้ฉันตายไปเลยละสิ เล่นเปิดซะโล่งโจ้งแบบนี้นะ”คานันที่เข้าใจจุดประสงค์ของไคต้องหันมาแขวะชายหนุ่มสักรอบ

            “เอาน่าๆ แล้วฉันจะไปอธิบายกับเพื่อนๆยังไงละนี่”ไคลอบปวดหัวเบาๆ เพราะพึ่งขึ้นเรือเรื่องราวต่างๆก็คล้ายจะลงตัวแล้วด้วยแต่กลับมีเรื่องของคานันเข้ามาอีก เขาไม่รู้เลยว่าคนอื่นๆจะว่าอย่างไรในเรื่องของคานัน ดูเหมือนคานันจะจับความรู้สึกของไคได้เธอจึงก้มหน้าไม่พูดอะไร จนไครู้สึกถึงบรรยากาศของเธอจึงต้องพูดเปลี่ยนบรรยากาศ

            “อ่า หิวหรือเปล่าละฉันมีพุดดิ้งกับสตอเบอร์รี่เค้กแช่เย็นไว้ ลองไปกินไหมละ”ไคว่า

            “เย้ ไคใจดีอยู่แล้ว เย้ๆไปเลยๆ”คานันเปลี่ยนอารมณ์ทันใด จนดูคล้ายกับเด็กไคส่ายหน้านิดๆก่อนกำชับให้เธออยู่แต่ในห้อง แล้วเขาจะกลับมาพร้อมกับขนมเอง

          โดยเนื้อแท้แล้วไคเองก็ตั้งใจจะไปปรึกษาปัญหาเรื่องของคานันกับ เทรนและอเลนก่อนให้ทั้งสองคนช่วยกันเล่นละครสักบท จะได้กลบเกลื่อนเรื่องนี้ได้ทันที

            ไคเดินออกมาเบื้องนอกก็พบว่าตัวเรือชั้นสองนั้นไม่มีใครอยู่ เขาจึงเดินลัดเข้าห้องครัวทันทีไคจึงเห็นสาวๆหรือก็คือ แองเจล่า อาธีน่า มาเนียและรันเดียที่กำลังพูดคุยอย่างสนุกสนาน สาวๆเองเมื่อเห็นไคก็สะดุ้งจนหยุดการพูดคุยไปในทันที

            “พอดีเลยไค นายทำพุดดิ้งกับเค้กสตอรเบอร์รี่ได้อร่อยมากเลย วันหลังทำอีกนะคะ”รันเดียพูดก่อนมาคนแรก ไคถึงกับขมวดคิ้วอย่างสงัหรณ์ไม่ค่อยดี

            “ใช่ ถึงจะไม่อยากยอมรับหรอกนะ แต่นายก็ทำอร่อยจริงๆนั่นแหละ แถมยังมีความรับผิดชอบทำของหวาน ของว่างเอาไว้ให้สมาชิกอีก ฉันคงต้องมองนายใหม่แล้ว”อาธีน่าเอ่ยชื่นชม แต่คนฟังรู้สึกหนักใจ แล้วเขาจะไปเอาขนมที่ไหนให้ยายตัวดีมันสวาปามละ รายนั้นยิ่งกินอย่างกะสูบลม

            “แล้วทำไม พี่ไคดูแปลกๆ”เด็กสาวเส้นผมชมพูที่อยู่ใกล้ไคที่สุด จับสังเกตได้           

          “หรือว่าขนมนี่ นายทำไว้กินเองไม่ได้คิดจะแบ่งใคร ใช่ไหม”แองเจล่าคาดเดาได้แม่นยำนักอันที่จริงเขาก็กะกินเองนั่นแหละ แต่ตอนนี้อยากได้มันไปเป็นของเซ่นใครบางคนนะไคตอบในใจ

            “ไม่ใช่แบบนั้น คือว่าพวกเธอ ได้เก็บเอาไว้ให้ เจ้าพวกนั้นหรือเปล่า”ไคถามอ้อมๆในใจคาดหวังว่าจะเอาของเจ้าพวกนั้นไปก่อน ยังดีกว่าไม่มีอะไรติดมือไปแต่เหล่าสาวๆเกิดอาการหน้าแดงกันถ้วนหน้า

            “...คือว่า มันอร่อยน่ะ แถมที่โลกเวทมนต์ก็หากินไม่ค่อยได้ด้วย แล้วๆมันก็...”แองเจล่าก้มหน้าเงียบไปทั้งๆที่พูดไม่จบ

            “กินจนหมดใช่ไหม”ไคต่อให้อย่างใจร้ายนิดๆ

            อันที่จริงแล้วสาวๆกับของหวานนั้นเป็นของคู่กันมาแต่แรกแล้ว ไคไม่มีทางรู้หรอกว่าร้านขนมหวานหรือขนมหวานที่โลกเวทมนต์สั่งมาจากโลกของไคนั้น จะถูกสั่งจองกันเป็นเดือนๆจนของแทบมีไม่พอต่อปริมาณความต้องการอันมหาศาลของหญิงสาวผู้รักในความหวานและน่ารักของขนมเลยทีเดียว

            และเมื่อสาวๆกลุ่มนี้ได้เจอกับขนมหวานในขณะที่ท้องยังว่าง มีหรือขนมพวกนี้จะรอด อนึ่งต้องบอกไว้ว่าพวกเธอเป็นกลุ่มผู้หญิง เมื่อมีขนมหวาน เพื่อนผู้หญิง บรรยากาศดีๆ พวกเธอก็จะเม้ากระจายไปจนไม่รู้ตัวเลยว่าแต่ละคนก็หยิบขนมไปคนละชิ้นสองชิ้น เค้กที่ตัดเอาไว้ครบจำนวนคนก็พร่องหายไปจนหมดตั้งแต่เมื่อไร่ไม่รู้ระหว่างการพูดคุย จนกระทั่งไคโผล่มาอย่างไม่คาดฝันนั่นแหละพวกเธอถึงได้รู้ตัวว่าทำพลาดไปซะแล้ว

            “แหม เอาน่าๆ นายก็ทำชดเชยสิ พวกเราจะงดขนมรอบถัดไปเป็นการชดเชยให้พวกนายเอง”อาธีน่าเสนอออกมาทั้งๆที่หน้าแดง เธอเองก็พึ่งรู้ตัวว่ากินเค้กไปหลายชิ้นพุดดิ้งอีกสองถ้วย

            “นั่นสิ ช่างเถอะฉันก็ไม่ได้ติดใจอะไรมากนักหรอก แต่ว่าพวกเธอเห็นเทรนกับอเลนไหม”ไคถามหาเพื่อนที่คาดหมายว่าจะให้เป็นปรึกษา

            “ทั้งเทรนและอเลนก็อยู่ในห้องตัวเองนั่นแหละ ไม่น่าจะออกไปไหนนะ”แองเจล่าตอบมาทันที ไคพยักหน้านิดหนึ่ง ก่อนตัดสินใจอย่างไรเสียก็คงต้องจัดการเรื่องของกินให้คานันก่อนแล้วกัน ว่าแต่ทำไมเขาต้องมาเดือดร้อนใจเพราะเรื่องคานันด้วยนะ ไคคิดหนักอย่างมาเข้าใจ

            “อืม งั้นพวกเธอก็เก็บกวาดกันด้วยละ”ไคว่าเบาๆก่อนเดินเข้าครัว

            ไคใช้เวลาสิบนาที ในการเตรียมทำอาหารสิ่งที่เขาคิดว่าดีที่สุดและไวที่สุดคือ แพนเค้ก ถ้าราดน้ำผึ้งกับนมข้นก็น่าจะไม่มีปัญหาเรื่องรสชาติเท่าไร่ อีกอย่างคานันน่ะสนใจแค่เรื่องปริมาณมากกว่ารสชาติอยู่แล้วละมั้งไคคิดก่อนลงมือทอดแผ่นแพนเค้ก

            แรกๆยังไม่คล่องมือเท่าไร่ แต่พอหลังจากแผ่นที่สิบห้าเป็นต้นไปไคกลับทำได้คล่องมือจนน่าแปลกใจเขาทำไปเกือบห้าสิบแผ่นซึ่งมากพอที่จะให้คนๆหนึ่งกินไหวเลยเชียวแหละ แต่ไคทำเยอะถึงขนาดนี้ก็เพราะว่าทำเพื่อคนอื่นๆด้วยนั่นเอง

            ไคจัดเอาแผ่นแพนเค้กใส่ตระกร้าสานพร้อมกระปุกน้ำผึ้ง เนยเหลว นมข้นหวานและน้ำผลไม้อีกหนึ่งกระติกจำนวนแผ่นแพนเค้กนั้นเขาไม่แน่ใจแต่คิดว่าคงไม่ต่ำว่ายี่สิบแผ่น

            “โห นี่นายทำเองเหรอเนี้ย แพนเค้กใช่ไหม ที่ใช้แป้งขาวๆผสมน้ำแล้วเอาไปทอดนะ”อาธีน่าแกล้งทำเป็นเดินเข้ามาถาม แต่จริงๆแล้วเธอกับพรรคพวกแอบสังเกตการณ์ไคทำอาหารไว้แต่แรกแล้วแต่ไม่กล้าเข้ามารบกวนเพราะมีความผิดติดตัว คิดจะเข้ามาช่วยไคและแอบเรียนรู้วิธีทำขนมนั้นก็ใจไม่กล้าพอกันทั้งหมดสุดท้ายเลยส่งตัวแทนอย่างอาธีน่าออกมานั่นเอง

            “อือ ไว้วันหลังจะสอนนะ ถ้าพวกเธอไม่อิ่มก็กินต่อได้นะ แล้วก็ไปเรียกพวกนั้นมากินด้วยก็ดีนะ”ไคว่าพลางยิ้มๆมองสีหน้างอนๆของอาธีน่า

            “นายเห็นพวกฉันเป็นคนกินจุหรือไง พวกฉันก็บอกแล้วว่าขนมหวานงวดหน้าจะของดน่ะ”

          “อ๊ะๆ ตามใจๆ”ไคยักไหล่ ก่อนเดินออกไปที่ห้องของตัวเอง ทิ้งให้สาวๆงุนงงว่าไคนั้นดูรีบร้อนไปทำไมกัน แต่ทว่าความสนใจในเรื่องนี้กลับอยู่ไม่นานเพราะสาวๆกลับต้องมาต่อสู้กันเองอีกระหว่างมโนธรรมกับขนมรอบสองของพวกเธอ

           

           

            “ช้ามาก เจ้าบ้า จะฆ่ากันให้ตายใช่ไหม”พอไคเข้ามาก็โดนสาวน้อยหน้าปลาบู่แว้ดใส่ทันที

โครกกก....

            เสียงท้องร้องของคานัน ทำเอาสาวเจ้าหน้าแดงแปร๊ดอีกรอบไคอดจะยิ้มไม่ได้ที่เห็นท่าทางเอ๋อๆปนโกรธของคานัน เธอคงตั้งใจวางมาดข่มไคเต็มที่แต่ท้องเจ้ากรรมกลับมาหักหน้าเจ้าของซะนี่ทำให้มาดเข้มกลายเป็นมาดเอ๋อไปแทน

            “อย่ามัวแต่ยิ้มซียะ ส่งมาเลยๆ”คานันไม่รอให้ไคตอบ เดินไปหยิบตระกร้าใส่ขนมแพนเค้ก แล้วเดินไปที่มุมโต๊ะที่ตั้งอยู่ตรงส่วนหนึ่งของห้อง ก่อนจะเริ่มกินด้วยการวางแพนเค้กไว้บนจานแล้วก็ใช้น้ำผึ้งเพียวๆราดแล้วตัดด้วยส้อมกับมีดกินอย่างเชี่ยวชาญ

            กลิ่นหอมๆแบบแป้งทอดของแพนเค้กลอยคลุ้งไปทั่วห้อง คานันเองก็กินอย่างไม่ชวนไคด้วยไคเองก็ไม่คิดจะเข้าไปรบกวนเธอจึงนั่งมองเธอจากที่เตียงของตัวเอง ขณะนั้นเองเขากลับรู้สึกสงสัยขึ้นมาในตัวของคานัน

            “คานันเธอบอกว่า เธอจำอะไรไม่ได้ไง ไหงกินขนมของโลกฉันได้คล่องแบบนี้ละแถมรู้ด้วยว่าต้องกินแบบไหน”ไคเอ่ยเบาๆ แต่หญิงสาวกลับไม่สนใจตั้งหน้าตั้งตากินต่อไป จนคนถามชักเคืองเดินเข้ามาใกล้ๆเธอทว่าเมื่อถึงในระสี่ก้าวจะถึงตัวนั้นคานันกลับยกมือห้ามไคเอาไว้

            “ใจร้อนจริง ฉันก็ไม่รู้หรอกว่าทำไมรู้ แต่มันเป็นไปเองเหมือนแบบ ไงอะ อยู่ๆมันก็รู้นะเหมือนว่ามันเคยรู้อยู่แล้วแค่จำไม่ได้แต่พอเห็นมันก็สะกิดแล้วก็จำได้ขึ้งมาซะงั้นน่ะ ฉันถามนายบ้างนะทำไมนายชอบถามคำถามยากๆชวนปวดหัวตอนฉันกำลังกินอยู่เรื่อย มารคอหอยหรือไง”คานันถามซะคนถูกถามเดือดขึ้นมาตะหงิดๆ

            “ปากแบบนี้ มันน่าจับงดอาหารนัก งดซะทีดีไหมจะได้รู้ว่าใครคุม”ไคไม่พูดเปล่า พลางเอามือจะไปกระชากตระกร้าแพนเค้กออกจากโต๊ะ

            “อ๊า นายก็แบบนี้ทุกทีเลย เอาของกินมาขู่อีกแล้วๆ ก็ได้ๆ นายคุมๆ พอใจหรือยังเล่า”คานันรีบเอามือป้องกันมือของไคทันทีพร้อมกับปัดไปปัดมาราวกับว่าไคเป็นแมลงวัน

             “ดีมาก เชื่องกับฉันเข้าไว้จะได้ไม่อดตาย”ไคเอ่ยยิ้มๆ

            “เมี้ยว อิฉันจะเชื่องกะนายท่านคนเดียว เมี๊ยว พอใจหรือยัง ห๊ะ”คานันพูดพลางทำท่าเหมือนแมวแล้วกลับมาตีหน้ายักษ์ใส่ไคต่อ ไคถึงกับยิ้มกว้างเมื่อเห็นสาวน้อยเล่นมุกกลับด้วย

            “อืม ยิ่งนานวันฉันยิ่งสงสัยขึ้นทุกวันว่าเธอนะเป็นใครกันแน่”ไคพูดขึ้นหลังจากเงียบกันไปพักหนึ่งคานันเหลือบตามองไคนิดหนึ่งแล้วหันกลับไปรับประทานแพนเค้กต่ออย่างไม่สนใจ

            ทว่าไคกลับจ้องเสียจนแม้แต่คานันเองก็ยังรู้สึกแปลกๆจนต้องหันหน้ามาสบตาชายหนุ่ม ในที่สุดก่อนเอ่ยโต้ตอบอย่างเสียไม่ได้

            “ฉันก็ไม่รู้ ยิ่งฉันคิดก็ยิ่งปวดหัว อย่างที่เคยบอกไปนั่นแหละ พอมาตอนนี้ก็เลยเลิกคิดแล้ว”คานันตอบอย่างไม่ยี่ระกับคนอื่นๆที่อยู่ในสถานการณ์เดียวกับเธออาจจะมองว่าเป็นเรื่องสำคัญแต่กลับคิดแตกต่างออกไป

            “เรื่องนั้นตามใจเธอแล้วกัน ว่าแต่เธอรู้หรือเปล่าเธอว่าตอนนี้เธอนะอยู่ที่ไหน”ไคลองถามดูว่าสาวน้อยคนนี้จะรู้ไหมว่าเธอนั้นได้มาร่วมหัวจมท้ายการเดินทางที่อันตรายซะแล้ว

            “รู้สิก็ห้องนายไง อือ ว่าจะถามพอดีทำไมห้องนี้มันถึงได้ลอยฟ้าละ นายปรับเกาะลอยฟ้าของนายให้สูงขึ้นเหรอ”คานันตอบไปอย่างที่เธอเข้าใจไคถอนหายใจยาว และได้เล่าเรื่องที่เธอมาอยู่ในเรือกุหลาบทองคำที่เหาะได้และกำลังอยู่ในการเดินทางไปตามหาผลึกแห่งดินแดน

            คานันนั้นแสดงอาการตื่นเต้นแค่ตอนที่ไคบอกว่าเธอเข้ามาอยู่ในการเดินทางแล้วเท่านั้น และเธอก็หันไปกินอาหารต่อโดยไม่สนใจว่าไคจะพูดถึงสมาชิกคนอื่นๆแบบไหนและให้เธอระวังคนไหนไว้ คานันฟังเรื่องพวกนี้ไปเพียงผ่านๆหูเท่านั้นเอง

           

“เรื่องที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือฉันจะบอกพวกเขายังไงดี”ไคบ่นอุบ

“ก็บอกไปสิ ว่าฉันเป็นภูติแห่งความมืด เรื่องก็จบแล้ว ถึงแม้ว่าตอนนี้ฉันจะสามารถแสดงตัวตนให้นายเห็นได้ด้วยตาเปล่าแต่ว่าฉันยังสามารถสลายตัวตนไม่ให้มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าได้ด้วยนะ หรือนายจะให้ฉันหลบๆซ่อนๆอยู่ในแหวนละ”คานันเสนอ

“แล้วเธอรู้ได้ไงว่าเธอสามารถทำแบบนั้นได้น่ะ”ไคถามตรงจุด คานันถึงกับอึกอักไปเล็กน้อย

“แหวนนั่นบอกฉันมาแบบนี้แหละ ว่าแต่นายเถอะสนใจกันหน่อยสิที่ฉันพูดถึงคือเรื่องที่นายจะทำยังไงกับฉันจะเปิดเผยตัวตนของฉันไปหรือว่าจะซ่อนไว้ ไม่ใช่เวลามาสงสัยเรื่องความสามารถของฉันสักหน่อยหนึ่ง”คานันรีบพูดไคขมวดคิ้วอย่างสงสัยเหลือหลาย

“ฉันว่าเปิดเผยไปดีกว่า เพราะถ้าซ่อนไว้ยังไงๆสักวันก็คงต้องเปิดเผยออกมา”ไคตอบตรงๆ คานันก็ยักไหล่ประมาณว่า ไปไหนไปกัน

“แต่ฉันไม่มั่นใจว่าจะปลอมเธอได้เหมือนกับภูตแห่งความมืดหรือเปล่านี่สิ”ไคบ่นอย่างกลุ้มๆ จากการอยู่ร่วมกับคานันมาระยะหนึ่ง เขาพอจะรู้ดีว่านิสัยของเด็กคนนี้ค่อนข้างไม่มีความรับผิดชอบแถมยังมีความเป็นเด็กอยู่มากอีกด้วย กลัวว่าจะเผยไปง่ายๆว่าเธอเป็นอย่างอื่นที่ไม่ภูติแห่งความมืด

ไคเคยพูดคุยเรื่องของภูติแห่งความมืดกับอารี่มาแล้ว ซึ่งเธอได้บอกลักษณะเด่นๆของภูติแห่งความมืด ประการแรกคือ ภูตินั้นมีหลายระดับตั้งแต่ต่ำจนถึงชั้นสูงและตำนาน ภูติที่มีลักษณะเรือนกายใกล้เคียงมนุษนย์นั้นจะมีความงดงามสูง เวทมนต์แบบที่มนุษย์ใช้ไม่ได้และยากที่จะทำความเข้าใจ พวกภูติชั้นสูงสามารถจำแลงกายได้หลากหลาย

ในหลายๆข้อนั้น ไคลงความเห็นในใจว่าถ้าให้แหกตาก็คงได้อยู่หรอก ว่าคานันนั้นเป็นภูติแห่งความมืดแต่ว่าคงได้ไม่นาน เพราะไคมั่นใจว่าเธอไม่ใช่ภูติแห่งความมืดแน่นอน แต่ว่าเมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้วจะถอยก็ใช่ที่เรื่องของอนาคตไว้ว่ากันทีหลัง

“อ่า...ยังไม่ค่อยอิ่มเท่าไร่ แต่ก็โอเคอยู่นะ ฝากเก็บจานชามด้วยเน้อ ฉันขอนอนก่อนละ”คานันพูดพลางลอยตัวอย่างเกียจคร้านไปหล่นตุ้บลงบนเตียงขนาดคิงส์ไซด์ของไค

“เฮ้อ ภูติแห่งความมืดที่ไหนเค้านอนกันบ้างละ”ไคพูดเบาๆ ใช่เอกลักษณ์ที่สำคัญที่สุดของภูติแห่งความมืดอันเป็นทาสแห่งรัตติกาล คือพวกเค้าจะไม่พักผ่อนด้วยการหลับใหลพวกเขาจะทำเพียงอยู่นิ่งๆเพื่อพักฟื้นเท่านั้นแต่สตินั้นกลับครบถ้วน

 

 

ไคเอาจานชามและข้าวของต่างๆไปจัดการให้เรียบร้อย ในขณะเดียวกันก็คิดวางแผนต่างๆไว้ในใจด้วย เมื่อเข้ามาในห้องครัวเขาก็พบว่าแพนเค้กที่เหลืออยู่สามสิบกว่าแผ่นนั้นหายไปอย่างไร้ร่องรอย ตอนนี้ไคยังพอวางใจได้เปลาะหนึ่งเพราะคานันคงไม่ก่อเรื่องยุ่งๆหลังจากกินอิ่มแน่ๆ

ไคจึงลงมือทำอาหารเย็นอย่างใจลอยๆ ไคทำข้าวผัดกระทะใหญ่และน้ำซุปกระดูกหมู เขามารู้ตัวตอนเช็ดเครื่องครัวเสร็จแล้วนั่นแหละ พอทำเสร็จไคก็จัดการลงมือกินไปก่อนใครเพื่อน

ก๊อกๆ

“ไง”ไคเอ่ยทักทายเมื่อเห็นเทรนลุกขึ้นมาเปิดประตูต้อนรับไค เบื้องหลังเทรนมีบันนั่งอยู่ด้วยทั้งคู่ดูเหมือนกำลังถกเถียงเรื่องอะไรซักอย่างอยู่

“เข้ามาสิ”เทรนเชิญด้วยเสียงเรียบๆตามฉบับ บันยิ้มให้ไคซึ่งไคก็ยิ้มกลับอย่างมีมารยาทดี

“พวกนายคุยกันอยู่เหรอ รบกวนหรือเปล่า”ไคถามขึ้นพลางนั่งลงบนเตียงของเทรน บันปิดหนังสือต่างๆลงก่อนวางมันไว้ด้านหนึ่งของโต๊ะ

“ไม่หรอก อันที่จริงเราก็กำลังพูดถึงนายอยู่นั่นแหละ”เทรนตอบตรงๆจนไคเลิกคิ้วอย่างสงสัยว่าเจ้าสองคนนี้มาจับคู่นินทาอะไรเขา

“หรือให้ชัดลงไปก็แหวนของนายนั่นแหละ แหวนไกอา แหวนแห่งมิติ แหวนแห่งราชินีเอลฟ์ ชื่อนี้พอคุ้นๆกันอยู่ใช่ไหม แต่อีกวงหนึ่ง นั่น...”

“เรายังไม่มีข้อสรุป แต่นายบอกว่าเจอจากบ้านพักของนาย มันไม่น่าเป็นไปได้นะไค เพราะก่อนหน้านั้นพวกสภาได้ส่งคนไปปรับเปลี่ยนดูแลจนของแบบนี้ไม่น่าจะรอดพ้นสายตา”เทรนแย้งขึ้นมา

“อือ ก็ใช่ แต่อาจจะมีบางคนที่หวังดีกับไคก็ได้”

“คิดในแง่ดีเกินไปแล้ว ของมีค่าระดับนั้น จะให้ฟรีๆเหรอไม่มีทางหรอก”เทรนเถียงบัน

“เฮ้ยๆ ใจเย็นก่อนทั้งคู่เลย ตกลงนี่พูดเรื่องอะไรกัน อธิบายให้ฉันฟังหน่อยสิ”ไครีบห้ามทัพทันที ทั้งคู้สบตากันก่อนยิ้มออกมา ก่อนที่บันจะเรียกให้ไคเข้ามาล้อมวงที่โต๊ะ

“ไค ดูนี่สิ”บันพูดพลางเปิดหนังสือไปที่หน้าหนึ่งซึ่ง มีแหวนสีดำลวดลายสีแดงดูคล้ายๆแหวนของคานันเลยทีเดียว

“นี่คือ...”

“แหวนแห่งนิกซ์ไง หนึ่งในปฐมมารดรแห่งพันธะธาตุ ถ้าหากมันเป็นจริงละก็มันจะสุดยอดมากๆเลยนะครับ ยิ่งถ้าใช่ร่วมกับผ้าคลุมของคุณด้วยละก็ ผมว่าคุณคงไร้เทียมทานไปเลยละครับ”บันอธิบายแบบไม่อธิบายให้ไคฟัง

“ขอแบบชัดกว่านี้ได้ไหมนี่”ไคบ่น

“โทษทีครับ ผมมัวแต่ตื่นเต้นไปหน่อย คุณไคนี่มันเหลือเชื่อจริงๆนะครับ แหวนในตำนานถึงสามวงเลยนะครับที่ตกมาอยู่ในมือของคุณนะ ลำพังวงเดียวชั่วชีวิตของชาวเวทมนต์ก็ยังหามาครอบครองไม่ได้เลยนะครับ

แหวนแห่งนิกซ์นั้นเกิดจากการรวมตัวกัน หรือควบแน่นของความมืดครับ มันมีพลังทำให้ผู้สวมใส่สามารถกักส่วนหนึ่งของนิกซ์ได้ หรือพูดง่ายๆก็คือสามารถกักความมืดได้นั้น ”

“แค่นั้น”ไคงงแค่กักความมืดนี่นะ บันทำหน้าแบบอึ้งๆเขาคาดหวังว่าไคน่าจะทำหน้าประมาณว่าตกใจสุดขีดหรือดีใจมากๆ

“ไม่ใช่แค่นั้นหรอกไค แหวนนี่ยังสามารถใช้งานควบคู่กับอย่างอื่นได้อีก อย่างในตำนาน แหวนสามารถสร้างลูกธนูที่เกิดจากความมืดได้ไม่จำกัด สร้างดาบที่แกร่งที่สุด ผสานกับร่างกายของผู้ใช้ทำให้ผู้ใช้เป็นความมืดในชั่วขณะหนึ่ง ซึ่งนั่นหมายถึงการโจมตีทางกายภาพจะทำอะไรไม่ได้เลย การพรางตัวหายไปกับความมืด การหายตัวไปยังอีกสถานที่หนึ่งโดยอาศัยความมืดเป็นสื่อกลาง หรือการจับภูติแห่งความมืดด้วยกักมันไว้ในแหวน”เทรนอธิบายความสามารถออกมา เสียไคนึกสงสัยในอานุภาพเหลือเชื่อของแหวนวงนี้

“นั่นแหละครับที่มันสุดยอด แต่ว่าตามประวัติศาสตร์มันมีแค่วงเดียวครับ ไม่สิได้รับการยืนยันจากสภาเวทมนต์เมื่อยี่สิบปีก่อนแล้วว่าโลกใบนี้มีแค่วงเดียวเท่านั่น”บันให้ข้อมูลที่น่าตกใจออกมา

“เดี๋ยวสิ งั้นวงนี้ก็...”

            “ใจเย็นน่า ไค นายดูให้ดีวงที่อยู่ในสมุดภาพแห่งแหวนนั้น มีลายใช่ไหมละ นั่นนะเป็นลายของราชวงศ์โรซารีน ผู้ครอบครองแหวนแห่งนิกซ์ แต่ของนายเป็นแค่แหวนสีดำเกลี้ยงๆแถมหัวยังใหญ่กว่าด้วย ดูเหมือนจะใหญ่กว่าทุกๆส่วนของแหวนวงนี้เสียด้วยซ้ำ”เทรนชี้ให้เห็นถึงข้อแตกต่าง

            เป็นความจริงว่าในบรรดาแหวนที่ไคใส่นั้นมีลักษณะที่ใหญ่โตเกินกว่าจะเป็นของผู้หญิงถึง สามวงมีเพียงแหวนแห่งราชินีเอลฟ์เท่านั้นที่ดูคล้ายจะใส่ได้ทั้งเพศหญิงเพศชาย ในขณะที่ภาพของแหวนแห่งนิกซ์ที่ปรากฏนั้นเป็นลักษณะที่ใส่ได้ทั้งหญิงและชายเช่นกัน

            “นี่แหละครับ เรื่องที่เราถกเถียงกันมาตลอดตั้งแต่ทานอาหารเสร็จ”บันยิ้มแห้งๆ เมื่อนึกได้ว่าหลายชั่วโมงก่อนตนเองเข้ามาพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องแหวนของไค ซึ่งพยามชี้ให้เห็นถึงข้อเท็จจริงต่างๆแต่เทรนกลับชี้ข้ออื่นๆขึ้นมาโต้แย้งแทนไค

            “อีกอย่าง ถ้าเป็นวงนั่นจริงก็ต้องมีภูติแห่งความมืดที่เป็นชายอยู่ด้วยนะสิ มันมีไหมละ”เทรนเอ่ยขึ้นสายตาสองคู่หันมาทางไคอย่างคาดคั้น ไคยิ้มแห้งๆขณะที่คิดว่าอะไรจะปะเหมาะขนาดนี้

            “จริงๆก็มี แต่คิดว่าคงไม่ใช่ภูติแห่งความมืดแต่ฉันอยากให้เธอเป็นภูติแห่งความมืดนะ”ไคเอ่ยเบาๆขณะมองหน้าเพื่อนทั้งสองที่กำลังงุนงงได้ที่กับคำพูดของไค ไคจึงค่อยๆเล่าเรื่องตั้งแต่เจอคานันครั้งแรกหรือประสบการณ์หลอนๆที่บ้านพัก แล้วค่อยรู้จักเธอรวมถึงเรื่องราวต่างๆที่ไคพอจะรู้จากการสอบถาม

           

 

            “บ้าน่า แบบนี้มันไม่เคยมีอยู่ในสาระบบเลยนะครับ ผมนะเป็นซัมมอนเนอร์นะครับเชี่ยวชาญเรื่องสิ่งมีชีวิตพิเศษที่สุดแต่ไม่เคยเจออะไรอย่างที่คุณไคว่ามาเลยนะครับ”บันที่ฟังเรื่องมาตลอดก็แย้งอย่างตกใจสุดๆ

            “แต่ถ้าไคบอก ก็คงจะจริงนั่นแหละ”เทรนเชื่อทุกอย่างที่ไคพูดทันที

            “ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ฉันว่าฉันจะเปิดตัวเธอก็แล้วกัน ยายนี่ยิ่งดื้อๆอยู่ด้วย พวกนายก็คิดแผนด้วยละหลังจากนี้เราคงมีเวลาคุยกันนานขึ้นสินะ”ไคว่าพลางยิ้มอย่างไม่รู้สึกรู้สาในขณะที่เพื่อนทั้งสองคนต่างหันมามองหน้ากันอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

          ทว่าก่อนที่ทั้งสามคนจะได้ทำอะไร เรือก็อยู่ในสภาพคล้ายอยู่ในท้องทะเลที่ปั่นป่วน ไคมือไวพอที่จะจับขาเตียงเอาไว้ได้ เทรนใช้วิธีไหนไม่รู้ในการยึดตัวอยู่กับพื้นได้ ส่วนบันที่มัวแต่ห่วงหนังสือล้ำค่าก็ลอยไปกระผนังห้องนอนของเทรนดังอั๊ก

            ห้องเอนตัวไปทางขวาและซ้ายแต่ยังเบากว่าครั้งแรกมากนักจากนั้นก็เกิดความสงบนิ่งที่น่าอึดอัด ไคและเทรนต่างมองตากันอย่างมั่นใจว่า มันยังไม่จบ

            พริบตาต่อมาเรือก็คล้ายพลิกคว่ำไปหนึ่งรอบ หรือพูดง่ายๆว่าห้องของเทรนหมุนไปรอบหนึ่งพอดีจบด้วยแรงกระแทกที่รุนแรง ไคที่อ่านทางออกแต่แรกแล้วจึงรีบไปหลบใต้เตียงเพราะสังเกตว่าขาเตียงนั้นยึดอยู่กับพื้น เขาจึงไม่ต้องปลิวไปตามแรงเหวี่ยงมากนัก

            ส่วนเทรนใช้พลังบางส่วนของโซลเมจิคควบคุมให้มือดูดกับพื้น เขาจึงอยู่รอดปลอดภัยดีจะมีเพียงบันนี่แหละที่ไม่ทันตั้งตัวล้มกลิ้งไปหลายตลบตามแรงเหวี่ยงก่อนจะมานอนแผ่หลาอย่างหมดแรง

            ส่วนทั้งเรือและห้อง ก็เหมือนหมดพิษสงจากการอาละวาดทุกอย่างนิ่งสนิทไคและเทรนต่างวิ่งออกไปข้างนอกเพื่อดูต้นเหตุสถานการณ์ลึกลับ

            “ทุกคน เกิดอะไรขึ้น”ไคร้องถามอย่างตกใจกับอาธีน่าที่ดูเหมือนว่ากำลังปัดข้าวผัดออกจากตัว ดูท่าทางเจ้าตัวคงกำลังรับประทานอาหารเย็นอยู่แล้วก็เกิดเหตุนี้ขึ้นพอดี

            “ไม่รู้ รีบไปดูมาเนียเถอะ”เธอว่าไคก็พยักหน้าเห็นด้วย เพราะยังไม่รู้ว่าเพราะอะไรแม่สาวหัวชมพูถึงได้ขับเรือซิ่งขนาดนี้

           

            ที่ห้องควบคุมมาเนียก็กำลังนอนตะแคงข้างชั้นลูกแก้วเวทมนต์ หรือลูกแก้วชาจ์พลังธาตุนั้นเป็นสีใสไปกว่าครึ่ง ไควิ่งเข้าไปพลิกตัวของสาวน้อยมาเนียนนั้นหน้าซีดมากหายใจเข้าออกอ่อนๆจนน่าเป็นห่วง

            “เธอสลบ แต่ร่างกายไม่บาดเจ็บตรงไหน มีอาการของการฝืนใช้เวทมนต์ที่เกินตัว ทำให้ร่างกายช็อคสลบไป”แองเจล่าที่โผล่มาจากไหนรีบพูดก่อนดันตัวไคออกไป และอุ้มตัวสาวน้อยออกมาจากห้องควบคุม

            “เทรน ฮามันรีบไปตรวจสถานการณ์เบื้องนอกซิ”ไคสั่งชายสองคนที่อยู่ด้านหลัง ทั้งเทรนและฮามันสบตากันแวบหนึ่ง ก่อนถอยออกไปตรวจดูสภาพเรือและข้างนอกเรือว่ามีอะไรเสียหายหรือไม่ ส่วนตัวไคเองรีบเรียกภาพสะท้อนเงา ซึ่งจะฉายภาพการเดินเรือเอาไว้

            แองเจล่าพยามรักษามาเนียด้วยพลังเวทมนต์ในแบบที่ไคไม่เคยเห็นมาก่อน แสงสีขาวนวลผ่องสบายตาถูกปล่อยออกมาจากมือของเธอด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียด แสงนั้นราวกับซึมซับเข้าไปในตัวมาเนียคล้ายต้นไม้ที่กระหายจะซึมซับน้ำอันทรงคุณค่า

            แองเจล่าปล่อยแสงนั้นใส่ตัวมาเนียไปเกือบสองนาที เธอจึงยกมือขึ้นพร้อมกับสีหน้าที่ดูเหน็ดเหนื่อย ในขณะเดียวกันมาเนียก็มีอาการดีขึ้นแก้มสีซีดๆของเธอนั้นเริ่มมีเลือดฝาดเล็กๆขึ้นมาตามปกติ ปากก็เริ่มกลับมีมีสีสันเหมือนเดิม

            “อาการตอนนี้คงที่แล้วละ”แองเจล่าประกาศ ทำให้คนที่รอดูอาการของเด็กสาวต่างถอนใจด้วยความโล่งใจกันอย่างถ้วนหน้า

            “ไค ออกมาดูข้างนอก ซิ”เสียงเทรนดังขึ้นจากเบื้องนอกประตู ไคไม่รอช้าก้าวยาวๆออกไปเบื้องนอก ทันทีไม่รอช้า

            แสงแดดร้อนจ้าแบบวันไร้เมฆปรากฏให้เห็น ท้องฟ้าเป็นสีฟ้าสะอาดสดใสเช่นเดียวกับท้องทะเลที่เป็นสีครามกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา ทว่าในเส้นขอบฟ้านั้นกลับมีร่องรอยที่คล้ายแผ่นดินปรากฏให้เห็น

            “เราไม่ได้ตกลงทะเล”อาธีน่าที่ตามออกมาพูดอย่างช้าๆ

            “ตอนนี้ลูกแก้วแห่ง อนาตาเซียกำลังส่องแสง”ฮามันเอ่ยเบาๆ พลางชี้นิ้วไปยังเสากระโดงเรือที่ส่องแสงคำว่า อนาตาเซีย หรามันหมายถึงหนึ่งในชื่อของดินแดนที่กลุ่ม อวาริเทียจะต้องทำภารกิจนั้นอยู่ตรงเบื้องหน้านี้แล้ว

-------------------------------------------------------------
แก้ไขคำผิด ครั้งที่ 1 ณ วันที่ 13/11/2554 

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
บรรณารักษ์จอมเวท: ภาค ปฐมบทมนตรา ตอนที่ 25 : อยู่ร่วมกัน สอง , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1746 , โพส : 17 , Rating : 95% / 11 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 17 : ความคิดเห็นที่ 477
สาวๆพวกนี่นิสัยน่ารักจนเกินทนจริงๆ โชคดีที่ไคไม่ใช่คนคิดเล็กคิดน้อย
Name : ไจแอนท์คุง [ IP : 113.53.58.149 ]

วันที่: 28 ธันวาคม 2556 / 09:51
# 16 : ความคิดเห็นที่ 441
คนไหนคือคนที่ถูกแฝงมากันนะ? เราเดาไม่ถูกเลย...ฮัน บัน หรือผู้หญิงทั้งหมด?(อคตินี้หว่า= =;;//ก็ไม่อยากได้นางเอกอ่ะ>3<)
Name : นักอ่าน...lnwcool < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นักอ่าน...lnwcool [ IP : 49.48.167.190 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 กุมภาพันธ์ 2556 / 00:24
# 15 : ความคิดเห็นที่ 362
สนุกมากค่ะ ^^
Name : 8lek [ IP : 125.26.57.46 ]

วันที่: 17 พฤศจิกายน 2554 / 09:39
# 14 : ความคิดเห็นที่ 361
อ่านจบไปอีกรอบเมื่อไหร่ตอนใหม่จะมานะ
Name : nutjanglae < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nutjanglae [ IP : 110.76.153.3 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 พฤศจิกายน 2554 / 17:21
# 13 : ความคิดเห็นที่ 360
ฝืนขับเรือจนสลบล่ะสิ
PS.  เจ้าของกลุ่ม นิยายน่าอ่านใน Dek-d ที่โลกลืม ปี 2554 เจ้าของกลุ่ม My useful knowledges
Name : jsoc < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ jsoc [ IP : 180.183.124.3 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 พฤศจิกายน 2554 / 18:24
# 12 : ความคิดเห็นที่ 359
กรี๊ดดดดดด จบตอนได้ไง กำลังอ่านสนุกอยู่เลยไรท์เตอร์ค่ะ รีบมาอัพต่อไวๆ เลยนะค่ะ
Name : 6892 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 6892 [ IP : 203.147.0.10 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 พฤศจิกายน 2554 / 13:28
# 11 : ความคิดเห็นที่ 358
มาต่อเร็วๆน้า
Name : annaaa < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ annaaa [ IP : 58.8.63.153 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 พฤศจิกายน 2554 / 11:38
# 10 : ความคิดเห็นที่ 357
ชอบอ่า >< มาต่อเร็ว ๆ น้าค่ะ

55 ค้าง ๆ  
PS.  ┢┦aΡpy ToO-GeTher
Name : Aburame_Shino < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Aburame_Shino [ IP : 171.4.245.47 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 พฤศจิกายน 2554 / 07:13
# 9 : ความคิดเห็นที่ 356
สนุกมากกกกกกกกค่ะ!
มาต่อเร็วๆนะคะ ^^
PS.  13 only and forever;)
Name : KimKi_Love✪ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KimKi_Love✪ [ IP : 182.53.7.194 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 พฤศจิกายน 2554 / 20:13
# 8 : ความคิดเห็นที่ 355
 หุหุ ขอโทษ ไรเตอร์ด้วย ที่ไม่ค่อย เม้นให้
บังเอิญติดลม อ่านรวดเดียวหมดเลย
PS.  ทุกอย่างต้องมีทั้งข้อดีและข้อเสีย ได้อย่าง ต้อง เสียอีกอย่าง มีสาระได้ด้วย เก่งจริงๆเลยเรา ( แค่มองก็มึน )
Name : คุณมึนจัง < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ คุณมึนจัง [ IP : 124.122.78.170 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 พฤศจิกายน 2554 / 10:21
# 7 : ความคิดเห็นที่ 354
สนุกมากกกกกกกกกกกก. ชอบมากเลยอ่ะ อัพเร็วๆนะค้าาาา

แต่ตอนต้นๆเรื่องชื่อไคกับเทรนชอบสลับกัน = = เลยงงๆเวลามีฉากต่อสู้

เนื้อเรื่องดูเป็นเอกลักษณ์ดีค่ะ ไม่ซ้ำกับเรื่องอื่นดี แต่ไม่อยากให้นางเอกโผล่มาตอนนี้เรย

อย่าเพิ่งให้ออกมาเลยน้า เพราะมันจะทำให้เนื้อเรื่องกร่อยลง ปล่อยให้คนอ่านเดาสนุกๆแบบนี้ต่อไปอ่ะดีแล้ว

อัพเร็วๆนะค้า จะตามอ่านค่า
Name : กามเทพแห่งเดมอส < My.iD > [ IP : 101.108.24.254 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 พฤศจิกายน 2554 / 08:16
# 6 : ความคิดเห็นที่ 353
หมดแล้ว... อยากอ่านต่อจังเลยค่ะ~
PS.  ชีวิตคนเรามันก็มีหลายอย่าง มีทั้งชอบและไม่ชอบและดีไม่ดี บางอย่างก็รับไม่ได้... ก็แหม เราไม่ใช่ผู้เฒ่าที่ปลงแล้วนี่นา ถึงจะได้ปล่อยวางได้น่ะ ;)
Name : Dreamever < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Dreamever [ IP : 115.87.142.242 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 พฤศจิกายน 2554 / 17:43
# 5 : ความคิดเห็นที่ 352
ถึงซะที ดินแดน แรก แห่งการเดินทาง

PS.  "Memories Keep Those We Love Close to Us Forever"
Name : Dexsar < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Dexsar [ IP : 61.7.147.134 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 พฤศจิกายน 2554 / 16:20
# 4 : ความคิดเห็นที่ 351
อ่านไวจริงๆ




PS.  รู้ไหมทำไมฉันถึงไม่ยิ้ม นั่นน่ะ เพราะฉันเกลียดโลกใบนี้ไงล่ะ!!!
Name : lorun < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lorun [ IP : 125.27.174.88 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 พฤศจิกายน 2554 / 11:32
# 3 : ความคิดเห็นที่ 350
 มาถึงซะที


ลุยเลยพี่น้อง
Name : [PY]IkkI < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ [PY]IkkI [ IP : 223.207.7.61 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 พฤศจิกายน 2554 / 02:24
# 2 : ความคิดเห็นที่ 349

อ่านๆจบตอนอีกแล้ว เขียนก็ยาวแต่ทำไมอ่านแล้ว
มันแป๊ปเดียวเอง
มาต่อไวๆนะครับ

Name : pleza009 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pleza009 [ IP : 58.11.170.143 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 พฤศจิกายน 2554 / 01:51
# 1 : ความคิดเห็นที่ 348
อยากอ่านต่อ อีกหละ
Name : nutjanglae < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nutjanglae [ IP : 183.89.75.240 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 พฤศจิกายน 2554 / 21:36
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android