คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

บรรณารักษ์จอมเวท: ภาค ปฐมบทมนตรา

ตอนที่ 31 : อมตฤทธิ์


     อัพเดท 9 ม.ค. 57
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: เวทมนต์, จอมเวท, แฟนตาซี
ผู้แต่ง : จักรพรรดิอักษรา ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ จักรพรรดิอักษรา
My.iD: https://my.dek-d.com/parpat
< Review/Vote > Rating : 86% [ 10 mem(s) ]
This month views : 15 Overall : 31,159
553 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 402 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
บรรณารักษ์จอมเวท: ภาค ปฐมบทมนตรา ตอนที่ 31 : อมตฤทธิ์ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 459 , โพส : 7 , Rating : 100% / 6 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


อมตฤทธิ์

ก็ต้องช่วยอยู่แล้วสิ อีกอย่างชั้นคิดว่าความสามารถของชั้นมีประโยชน์ต่อการค้นหาคนพอสมควร แต่ถ้าได้ความสามารถของนายมาร่วมก็เยี่ยมไคยิ้มบางๆ

นาย...ตาวิเศษ...ลืมไปเลยนะเนี่ย โอเคเลยภารกิจนี้โอกาสสำเร็จมากกว่าเจ็ดในสิบมากกว่าภารกิจหลักอีกนะเนี่ยนีสตกลงทันทีที่คิดได้ว่าโอกาสสำเร็จมีเท่าไร่

อืม ตกลงว่าคนที่เหลืออยู่ที่นี่ทั้งหมด คือตกลงยอมรับเข้าสู่ภารกิจของมาเนียนะอาธีน่าเอ่ยด้วยสีหน้าที่ผ่อนคลายกว่าเดิม

อาธีน่ายิ้มน้อยๆก่อนจะหันมามองหน้าทุกคนบนโต๊ะที่ตอนนี้กำลังให้ความสนใจกับ ช่วงเวลาต่อไปช่วงเวลาของคำเฉลยของภารกิจที่พี่สาวมาเรียไปปฏิบัติ

ขอให้ทุกคน เซ็นชื่อลงแผ่นดินเหนียวมนตรานี้ นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เป็นภารกิจที่เมื่อรับปากแล้วจะเปลี่ยนทีหลังไม่ได้เด็ดขาด ต่อให้ใครอยากเปลี่ยนใจ อย่างมากก็ทำได้แค่อยู่เฉยๆอาธีน่าพูดขึ้น มาเนียรีบหยิบแผ่นดินเหนียวที่ว่าออกมาก่อนส่งให้อาธีน่า

อาธีน่าโบกมือเพียงวูบเดียว เหนือแผ่นดินเหนียวก็มีข้อตกลง ที่ดูๆไปก็คล้ายกับหน้าจอใสๆในแบบในหนังแนวอนาคต ออกมามีกฎบัญญัติไว้สามข้อซึ่ง อาธีน่าได้โบกมืออีกครั้งหน้าจอใสๆที่มีข้อความจารึกก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าทุกคน

ภารกิจช่วยเหลือ มาเรีย อาร์ ซีโซเดีย

1.เมื่อเข้าร่วมภารกิจนี้จะถอนตัวไม่ได้ จนกว่าผลลัพธ์จะปรากฏชัดแจ้งและมีหลักฐานเพียงพอและจะถือผลลัพธ์นั้นเป็นเอกฉันท์ที่มีผู้เข้าร่วมทั้งหมดรับผิดชอบร่วมกัน

2.เมื่อเข้าร่วมภารกิจนี้ หากไม่ว่าผู้ใดก็ตามในภารกิจได้รับน้ำอมฤทธิ์ หรือของเหลวมีฤทธิ์ย้อยวัยจากเฒ่าชรากลับสู่เยาว์วัย ต้องแบ่งให้กับผู้จัดจ้าง(โอมาเคน แอล พีเจ) เป็นจำนวนเจ็ดต่อสิบที่มี

3.เมื่อท่านรับทราบข้อมูลเชิงลึก ของภารกิจค้นหาน้ำอมฤทธิ์ซึ่งถือเป็นทรัพย์สินส่วนบุคคลของ จอมเวทผู้ยิ่งใหญ่ โอมาเคน แอล พีเจ ท่านจะไม่สามารถส่งต่อข้อมูลนี้ต่อไปได้ ในกรณีใดๆก็ตาม ยกเว้นจะได้รับการอนุญาตโดยตรงจาก ท่านโอมาเคน แอลพีเจ

 

หมายความว่าไงที่ว่าผลลัทธ์นั้นจะต้องรับผิดชอบร่วมกันไคเอ่ยถามขึ้นเมื่ออ่านทวนอีกครั้งหนึ่ง ซึ่งตอนนี้เขาที่เข้าใจในหลักภาษาการสื่อสารแล้วจึงเข้าใจได้ แต่ภาษากฎหมายในโลกของไคเองเขายังงุนงงเลย อย่าว่าแต่ภาษาที่เป็นเหมือนพันธะสัญญาแบบนี้

หมายความว่าผลลัพธ์ในการค้นหาครั้งนี้พวกเราต้องรับผิดชอบ เช่นหากมาเรียยังไม่ตายแต่เราดันสรุปว่าตาย เราก็ต้องรับผิดชอบในส่วนนี้ให้กับมาเรียอเลนที่เชี่ยวชาญเรื่องสัญญาแบบนี้จึงเป็นตัวแทนอธิบายให้

แต่ว่ามันน่าแปลกนะ ที่ภารกิจนี้เจาะจง มาเรียคนเดียวแต่คนที่มาทำภารกิจนี้ร่วมกับมาเรียไม่ใช่แค่มาเรียคนเดียวใช่ไหมไคถามต่ออย่างจับจุดได้อย่างรอบคอบ แต่คนที่สะดุ้งเพราะเพิ่งเห็นจุดนี้กลับมีแค่มาเนียเพียงคนเดียว

ไม่แปลกหรอก นายโอมาเคนอะไรเนี่ยคงสรุปแล้วละว่ากลุ่มของมาเรียคงล้มเหลวในการตามหา แต่เพียงว่ามาเรียมีอะไรบางอย่างผูกพันอยู่จึงต้องตามหาให้พบ หรืออาจจะเป็นของสำคัญอะไรสักอย่างนีสเดาได้อย่างใกล้เคียงจนอาธีน่าที่รับดูแลเรื่องนี้ให้กับมาเนียต้องรีบพูดก่อน

มาเนียเล่าเรื่องทั้งหมดเอาตั้งแต่ต้นเลยอาธีน่าตัดบท ทุกคนพุ่งความสนใจไปที่มาเนียก่อนที่เด็กสาวจะยืดตัวตรงสูดหายใจลึกๆก่อนจะเริ่มเล่าตำนานอันเป็นปฐมบทของการเดินทางพี่สาวของเธอ

 

 

เมื่อนานมาแล้วมีจอมเวทย์ผู้หนึ่งได้ค้นพบไหประหลาดที่ด้านในบรรจุน้ำที่ใสราวกับไม่มีตัวตน จนตอนแรกเขาคิดว่าเป็นไหเปล่า แต่เพียงยกมันขึ้นมาหยดน้ำเพียงเล็กน้อยก็ร่วงลงสู่ต้นหญ้าที่เหี่ยวเฉา กลับกลายเป็นว่าต้นหญ้าเหี่ยวแห้งนั้นกลับคืนชีพราวกับปาฏิหาริย์

ซึ่งมันก็คือน้ำอมตฤทธิ์ทันที จอมเวทย์ผู้ค้นพบนั้นยังหนุ่มแน่นจึงเที่ยวตระเวณเอาน้ำที่ได้มาอย่างบังเอิญไปรักษาผู้เจ็บป่วยด้วยโรคที่ไร้ทางรักษา ระหว่างทางก็พบเจอเรื่องราวมากมายเกิดเป็นตำนานเล่าขานสืบทอดกันมาไม่รู้จบ แต่ทว่าจุดจบของจอมเวทย์ผู้มีจิตใจดีงามนี้กลับไม่สวยอย่างที่คิด ด้วยเนื่องจากกลุ่มคนที่ไม่หวังดีได้ขโมยน้ำที่สามารถย้อนวัยจากเฒ่าชราสู่วัยหนุ่มไป เมื่อสิ้นน้ำอมตฤทธิ์จอมเวทย์ผู้นั้นก็ยุติการเดินทางของตนเขียนบอกเล่าถึงสรรพคุณอันวิเศษให้จอมเวทย์รุ่นหลังได้เพ้อฝันเอาเยี่ยงอย่างต่อไป

เมื่อกาลเวลาผ่านไปผู้คนมักพูดว่าเรื่องของชายหนุ่มผู้มีจิตใจดีงามนั้นเป็นเพียงเรื่องเล่า ใครเล่าที่จะค้นพบยาอายุวัฒนะให้ตนเองหนุ่มแน่นตลอดกาลนาน แต่กลับไม่ยอมใช้มันเองกลับเดินทางเที่ยวแจกจ่ายให้กับคนที่ป่วยไข้ แม้ผู้คนจะเริ่มตั้งคำถามกับตำนานที่ดูจะเป็นเทพนิยาย

แต่ทว่ามันก็คือความฝันของคนที่ชราภาพไร้ซึ่งกำลังและอยากกลับไปหนุ่มแน่นอีกครั้งหนึ่ง น่าขำคนที่ไม่เคยเชื่อมาตลอดเวลาที่ยังหนุ่มแต่พอแก่ตัวลงกลับมีศรัทธาแรงกล้าขึ้นมาและใช้ทุกสิ่งทุกอย่างแลกมา บ้างก็ว่ามีคนทำสำเร็จแล้วเขากลับไปหนุ่มแน่นอีกครั้งและออกสร้างตำนานของตนเองในรูปลักษณ์ที่เยาว์วัย

และเช่นเดียวกับผู้ชราภาพคนอื่นๆที่มีศรัทธาอันแรงกล้าของยาอายุวัฒนะที่ไร้ซึ่งข้อกังขานี้ จอมเวทย์ผู้ยิ่งใหญ่โอเคนมาแอล พีเจหรือ ผู้เฒ่าพีเจนั้นเป็นผู้ที่เชื่อและทุ่มกำลังทรัพย์กำลังคนรวมถึงทรัพยากรอื่นๆ เพื่อให้ได้มาซึ่งเบาะแสของที่อยู่ของน้ำอมตฤทธิ์

แล้วที่อยู่นั้นคือนีสที่เอ่ยถาม มาเนียต่ออย่างใจจดใจจ่อหลังจากฟังตำนานมาพอควรแล้ว

ที่นี่คะมาเนียตอบสั้นๆ ก่อนจะมองหน้าทุกคนที่มีใบหน้าแตกต่างกัน

บ่อน้ำอมตฤทธิ์ หรือที่รู้จักกันในชื่อน้ำพุแห่งความเยาว์วัยนั้นมีความเปลี่ยนแปลงอยู่ทุกๆครั้งที่มีคนที่พบมัน เมื่อมันพบว่ามีใครก็ตามที่ไปพบเจอมันเข้ามันก็จะทำการย้ายตัวเองไปเรื่อยๆ มีเพียงไม่กี่อย่างที่จะสามารถรั้งมันเอาไว้ได้มาเนียอธิบาย

นั่นหมายความว่าพี่สาวเธอมีของที่มีพันธะเกี่ยวกับธาตุปฐพีขั้นสูงสินะอาธีน่าพูดพร้อมกับพยายามไม่เหลือบมองแหวนแห่งไกอาที่สวมอยู่บนนิ้วของไคอย่างที่หลายๆคนพยายามไม่มองเช่นกัน ยกเว้นเจ้าอเลนที่บัดนี้กำลังเบิกตาริษยามาเต็มพิกัด

          “มีคะ เป็นดาบจิตปฐพีที่สร้างด้วยพิธีกรรมโบราณมาเนียตอบเบาๆ คนที่รู้ถึงพิธีกรรมที่ใช้สร้างดาบจิตปฐพีถึงกับเลิกคิ้วและมีสีหน้าแปลกใจกันถ้วนหน้า เพราะพิธีกรรมโบราณที่ว่าเป็นพิธีกรรมแห่งปฐพีล้วนๆซึ่งจะต้องใช้สิ่งของและเวทมนต์ของสายปฐพีและพลังอำนวยพรของไกอาทั้งหมด ซึ่งถือว่าสูสีกับแหวนที่มีพันธะแห่งไกอาของไคเลยทีเดียว

            สร้างในยุคนี้เหรอ ตาแก่พีเจนี่ไม่เบา แบบนี้ตาแก่นั้นถึงได้ยอมออกค้นหามาเรียสินะอเลนที่รู้จักกับพีเจอยู่บ้างถึงกับยอมรับพีเจขึ้นมาบ้าง เพราะการสร้างพิธีกรรมโบราณที่ต้องใช้ความรู้เวทย์มนต์และทรัพยากรจำนวนมาก อนึ่งอเลนรู้ดีว่าดาบแห่งจิตปฐพีเมื่อทำการผูกสัญญากับใครแล้วมันจะติดตามสายเลือดของผู้ผูกสัญญาไป นั่นหมายความว่า

            พี่สาวเธอรับดาบนั่นมาเป็นของรางวัลงั้นเหรอแองเจล่าที่คิดออกเช่นกัน มาเนียถอนใจก่อนพยักหน้ารับ เธอไม่อยากบอกด้วยซ้ำว่ามันเล่ห์กลเพื่อนรักของพี่มาเรียที่ถูกหลอกให้รับดาบนั้นมาเป็นของเธอเองโดยที่ไม่อยากได้และไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย

            แล้วเธอมีเบาะแสอะไรอีกไหม เกี่ยวกับที่พี่สาวของเธอจะไปนีสถามต่ออย่างกระตือรือร้นเพราะว่าเขารู้แล้วว่าของรางวัลสำหรับภารกิจนี้คุ้มค่าที่จะลงมือ

            มีคะ ป่าที่อยู่ของบ่อน้ำอมตฤทธิ์ที่ว่า จะต้องเป็นป่าที่ปกคลุมด้วยหมอก ล้อมรอบด้วยทะเลทราย และป่าแห่งนั้นจะมีพืชสูงใหญ่อย่างกับป่าดึกดรรพบรรพ์ แต่จะไม่มีสัตว์ป่าชนิดไหนอาศัยอยู่มาเนียอธิบายต่อตามที่เธอได้รับข้อมูลมา นีสที่ได้ยินคำว่าป่าถึงกับยิ้มกว้างแต่พอรู้ว่าไม่มีสัตว์ชนิดไหนอาศัยอยู่ถึงกับหุบยิ้มทันทีนีสรู้ได้ทันทีว่าป่านั่นต้องไม่ปกติแน่ๆ

            ถ้าเป็นอย่างที่เธอพูดจริง ป่านั้น...ถ้าใครก็ตามที่เข้าไปในป่านั้น ห้ามกินอะไรก็ตามในป่านั้นเด็ดขาด ชั้นเคยเห็นมาแค่สองครั้งเท่านั้น ป่าที่อุดมสมบูรณ์สุดยอดแต่ไม่มีสิ่งมีชีวิตชนิดไหนอาศัยอยู่เนี่ย มันโครตจะอันตรายเลยนะนีสรีบบอกคำเตือนทันที ซึ่งไคกับเทรนก็หันมาสบตากันเล็กน้อย เพราะว่าเจ้าหนุ่มขี้เล่นคนนี้ดูจะระลึกถึงความหลังที่ไม่สวยงามอยู่

            แน่นอนว่าไม่ใช่แค่นีสเท่านั้นที่กำลังนึกถึงสิ่งที่น่ากลัวของป่าที่ไม่มีสิ่งมีชีวิตอยู่ เกือบทุกคนบนโต๊ะนี้ล้วนเคยได้ยินเกี่ยวกับป่าประเภทนี้มาบ้าง เพราะต่างก็เป็นผู้มีฝีมือและผ่านประสบการณ์มามากมาย การที่ป่าสักป่ามีความอุดมสมบูรณ์ถึงขั้นเป็นป่าดึกดรรพบรรพ์แต่กลับไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิต มันแปลว่าต้องมีบางอย่างที่เป็นปรปักษ์ต่อสิ่งมีชีวิตอยู่อย่างแน่นอน และที่สำคัญระบบนิเวศของป่าที่ไม่มีสัตว์อาศัยนั้นน่ากลัวกว่าระบบนิเวศที่มีสัตว์ดุร้ายอาศัยอยู่ชนิดเทียบกันไม่ได้เลย

            ภารกิจนี้มันอยู่ในระดับตำนานเลยนะเนี่ยบันที่รับฟังมาพอสมควรพึมพำออกมา จนมาเนียมีสีหน้าถอดสีเพราะคำพูดนี้มันยิ่งกว่าจริงเสียอีก

            แต่ยังไงก็ตาม เราเองตอนนี้ก็ทำภารกิจระดับตำนานอยู่ไม่ใช่หรือไง....อีกอย่างเราไม่ต้องตามหาน้ำที่ว่าก็ได้แค่หาพี่สาวของมาเนียให้เจอก็พอ ชั้นคิดว่าเธอคนนั้นอยู่ที่นี่มาตั้งนานก็น่าจะเจออะไรมาบ้างละ ไคพูดขึ้นท่ามกลางความเงียบ อาธีน่า แองเจล่า มาเนีย บัน นีส อเลน ไค และคานัน ต่างยิ้มให้กันไครู้สึกเขินนิดๆเพราะไม่รู้ว่าพูดจาน่าอายอะไรออกไปรึเปล่า

            งั้นก็เอาตามนี้นะ ทุกคนขอให้เก็บเรื่องข้อมูลเอาไว้เท่านี้ ตอนนี้ทำภารกิจหลักให้สำเร็จได้ด้วยดีเสียก่อนแล้วเราค่อยมาเริ่มงานที่สองกันอาธีน่าปิดประชุมอย่างสวยงาม พร้อมกับดีดนิ้วเบาๆ บาเรียกันเสียงลอดออกไปก็สลายหายไป

            แยกย้ายได้ เจอกันตอนหัวค่ำอาธีน่าสำทับก่อนจะลุกขึ้นไปคนแรกและตามด้วยคนอื่นๆ คานันลุกขึ้นและเดินเข้าห้องด้วยสีหน้านิ่งๆจนไคนึกห่วงขึ้นมาอย่างประหลาดๆ เพราะดูไม่เหมือนคานันตามปกติ หรือจะบอกว่าดูปกติเกินไปดีเพราะปกติแล้วยัยนี่ไม่เคยปกตินี่นา

            เดี๋ยวชั้นไปดูยัยนั่นก่อนละกันนะไคบอกกับเทรนก่อนจะเดินตามคานันที่ตรงดิ่งไปที่ห้องของกัปตันเรือด้วยกริยาไม่พูดไม่จา

 

ไคเปิดประตูห้องให้คานันเข้าไปก่อน แต่แม่ภูติหน้าสวยก็ยังคงเงียบเหมือนคิดอะไรอยู่ในใจ จนเหม่อลอยไป จนกระทั่งนั่งลงบนเตียง ไคจึงหยิบเอาเก้าอี้มานั่งตรงข้ามจ้องหน้าเหม่อๆของแมวดำอยู่พักหนึ่งก่อนคิดว่าจะพูดอะไรดี

 นี่ เป็นอะไร หิวเหรอไคเอ่ยถาม แต่ภูติสาวกลับเงียบกริบผิดวิสัย

เอ้าๆ พูดด้วยก็ไม่พูดด้วย เป็นอะไรละหะไคพอจะนึกสาเหตุของการงอนออกมาได้แล้ว จึงเปลี่ยนไปนั่งข้างๆเจ้าแมวดำก็เลยถอนใจยาว

ไค คานันต้องเรียกนายว่าเจ้านายหรือเปล่าคานันถามคำถามที่ไม่คาดคิด ไคถึงกับเลิกคิ้วเล็กน้อย

ไม่รู้สิ แต่ชั้นไม่เคยมองว่าเธอเป็นบ่าวมาก่อน สำหรับชั้นเธอเหมือนเพื่อนมากกว่าไคตอบตรงๆ คานันกลับไม่ได้มีสีหน้าดีใจสักเท่าไร่

ทีน่าบอกคานันว่า คานันเป็นภูติมีฐานะเป็นบ่าวของไคต้องให้ความเคารพกับไค เหมือนเจ้านายจะเล่นสนุกเหมือนที่ผ่านๆมาไม่ได้คานันเอ่ยขึ้นมาเหมือนระบายความในใจ ไคเองก็เพิ่งเห็นด้านนี้ของยัยภูติสาวจอมเฮฮา ที่ดูเหมือนว่าไปไหนก็จะมีแต่บรรยากาศความสนุกสนาน

เหรอ งั้นก็เรียกอย่างที่เธอชอบเถอะ ชั้นไม่ฝืนใจใคร อีกอย่างเธอเป็นภูติแห่งความมืดจริงหรือเปล่ายังไม่มีข้อสรุปชัดเจนหรอกนะไคเอ่ยเบาๆ คานันหันขวับมามองไคด้วยสายตาแปลกใจดีใจระคนสงสัย

แล้ว...แล้ว ถ้าคานันไม่ใช่ภูติ คานันจะเป็นอะไรคานันถามออกมาซื่อๆ แต่ทว่ากลับเป็นคำถามที่ไคตอบได้ยากที่สุด

ไม่รู้เหมือนกัน เอาแบบนี้สิ ถ้าเราไปถึงบ่อน้ำพุนั่น เธอก็ขอความรู้ ความทรงจำ อะไรก็ได้ที่มันระบุตัวเธอว่าเธอสิ่งใดกันแน่แล้วกันไคเสนอ คานันมีแววตาเป็นประกายเล็กน้อยก่อนยิ้มกว้าง

นั่นสิน้า แต่ว่า...มันน่าเบื่อออก เข้าไปอยู่ในแหวนทั้งวันแบบนั้น....บางทีนะทีน่าอาจจะชอบไคอยู่ก็ได้ก็เลยพยายามกันคานันออกจากไค เพราะกลัวว่าไคจะชอบคานันคานันพูดพลางหลับตาครุ่นคิด ไคหัวเราะกับความคิดตื้นๆ ก่อนจะโยกหัวเจ้าแมวน้อยเล่น

เอาเถอะน่า ถึงเวลาชั้นคงอยู่คนเดียวมากกว่าอยู่กับอาธีน่า ถ้าตอนที่ชั้นอยู่คนเดียวแล้วอาธีน่าไม่อยู่ใกล้ๆเธอจะออกมาชั้นก็ไม่ว่าอะไร แต่อย่าซนก็เท่านั้นเอง ตอนนี้ก็เข้าแหวนไปก่อนแล้วกันไปอ่านนิยายนอกรีตนอกรอยของเธอซะไป๊ไคยิ้มไปกล่าวไป คานันทำแก้มป่องก่อนแล่บลิ้นออกมาอย่างน่ารัก

ลองอ่านซะก่อนเถอะ เปิดใจซะบ้าง แล้วนายจะรู้ว่ามันสนุกขนาดไหน เจ้านิยายผู้ชายกอดกันเนี่ย ฮิฮิฮิคานันหัวเราะด้วยเสียงพิลึกๆก่อนจะสลายตัวเป็นละอองความมืดเข้าสู่แหวนโดยดี

 

ไคเก็บของส่วนตัวใส่แหวนมิติอย่างรวดเร็ว ซึ่งสัมภาระที่เขาห่วงก็มีแค่ชุดเดินทางตอนแรกเท่านั้นที่เขาใส่เข้ามาแล้วไม่ได้เก็บใส่ของซึ่งนั่นมีคุณค่ากับไคมาก ไคแต่งตัวเป็นกัปตันแทบจะทันทีหลังจากอาบน้ำในอ่างอาบน้ำแล้ว

ชุดกัปตันของไคในตอนนี้แตกต่างจากชุดที่ใส่เดินไปเดินมาในเรืออย่างยิ่ง เพราะตอนนี้ชุดกัปตันเรือเป็นชุดเต็มยศซึ่งมีลูกเล่นมากมาย ในเรื่องของการซ่อนอาวุธและยาขนาดที่ว่าถ้ามันไม่มีคู่มือมาให้อ่านก็คงจะไม่รู้เลยทีเดียวว่าช่องไหนใส่อะไรและใช้ทำอะไร

ไคยังโพกหัว ใส่หมวกกัปตันเดินเรือ ซึ่งดูแล้วทำให้เขาเหมือนกับโจรสลัดในช่วงยุโรปกลางเลยทีเดียว และสิ่งสุดท้ายที่ไคใส่เอาไว้ก็คือผ้าปิดตาหนังซึ่งใช้ปิดตาวิเศษที่มีรอยสักอยู่เต็มของไคนั่นเอง ในตอนนี้ไคดูน่าเกรงขามมาก เพราะอยู่ในภาพลักษณ์ของสิงโตเพลิงหนุ่มตาเดียว

ไคเลือกที่จะไม่ใช้ดาบอาไลคัส ในทันทีเพราะมันเด่นเกินไปด้วยความสง่างามของมันจะติดตราตรึงใจผู้พบเห็นได้ง่าย เพราะฉะนั้นเขาจึงคิดจะใช้ดาบซามูไรเล่มเก่าๆที่เขาซื้อมาจากตลาดคาวนั้น แต่มีดที่ซุกตามที่ต่างๆบนตัวของไคเป็นมีดเจ็ดดาราที่จะกลับมาหาเจ้าของทุกครั้ง หากมีซองของมัน

ซึ่งเจ้าซองนี้สามารถแยกออกเป็นส่วนๆสำหรับการติดตามที่ต่างๆของร่างกาย ยังไม่นับมีดสั้นสองเล่มที่ทำมาจากเงินและทองที่ซ่อนอยู่ในแขนทั้งสองข้างของไค มีดสั้นของเล่มนี้เป็นของอภินันทนาการจากตระกูลไหนไคก็จำไม่ได้แต่เล่มสีเงินมีอำนาจเป็นพิษใช้กับสิ่งมีชีวิตได้ทุกชนิด ยกเว้นเผ่ามนุษย์ที่จะไม่ติดพิษ มีดสีทองมีอำนาจในการกำจัดสิ่งที่เป็นวิญญาณหรือสิ่งมีชีวิตหลังความตาย

 

เปิดหน่อยไคส่งเสียงบอกเทรนเมื่อมาถึงหน้าห้องเทรน ซึ่งเจ้าเพื่อนตัวดีก็เปิดประตูอย่างรวดเร็ว ไคเดินเข้าก็ต้องแปลกใจเล็กน้อยกับสภาพที่มีชุดเกราะหนาชิ้นส่วนต่างๆวางอยู่บนเตียง

อย่าบอกว่าคิดจะใส่ชุดเกราะเต็มยศ แล้วไปยืนเฝ้าหน้าประตูไคเห็นชุดเกราะแบบนักรบจอมอึดในเกมออนไลน์ก็เดาความคิดสหายได้เลย

          “....อย่าอ่านใจสิเทรนตอบสั้นๆ

            ไม่ได้อ่านใจเฟ้ย อีแบบนี้ใครมาเห็นก็เดาออก ปิดแค่หน้าก็พอแล้วมั้ง ชุดเกราะหนักเวลามีเหตุอะไรต้องลงน้ำมันลำบากไคแย้งอย่างมีเหตุผล

            มันเป็นชุดเกราะเวทยมนต์น่ะ ถอดง่ายมากไม่ต้องห่วงแต่คนฟังกลับคิดไปอีกแบบหนึ่ง ไคได้แต่ถอนใจก่อนจะเหลือบตามองเทรนที่ยังไม่รู้ไม่ชี้อยู่

            เข้าฝั่งแล้วแบบนี้ก็หาที่สอนเพลงดาบชั้นได้เลยสินะไคลองพูดขึ้นมา ซึ่งเทรนก็สะดุ้งเล็กน้อยอันที่จริงเขาไม่อยากสอนเท่าไร่ จะเป็นคืนนี้หรือพรุ่งนี้ก็ตามแต่เพราะเทรนไม่อยากให้ไคต้องเสี่ยงเลย เทรนทราบดีว่าบางครั้งการที่เราไม่มีอะไรอยู่ในมือมันทำให้มีโอกาสรอดมากกว่า การมีอาวุธที่ด้อยประสิทธิภาพอยู่ในมือเสียอีกนะ

            ไค...ภารกิจนี้ความจริงเป็นภารกิจค้นหา คนอื่นๆถูกเลือกมาเพื่อสู้แทนนายคิดแทนนาย นายจะอยากสู้เองคิดเองไปทำไมเหรอเมื่อมาถึงจุดนี้เทรนจึงตัดสินใจพูดอย่างตรงไปตรงมา ไคที่เพิ่งนั่งลงบนเก้าอี้รับแขกหันมามองเพื่อนที่เพิ่งคบกันได้ไม่นานนี้

            อืม...ที่นายพูดมันก็ถูก และอาจจะจริงอย่างที่นายว่า แล้วนายคิดว่าชั้นมาทำภารกิจนี้เพื่ออะไรละไคถามกลับอย่างใจเย็น เขายิ้มและไม่โกรธเคืองอะไรที่เทรนมาพูดแบบนี้เพราะไคมองออกถึงสาเหตุ เบื้องหลังวาจาระคายหู

            นายถูกเลือกเพราะนายเป็นคนในโชคชะตา....อย่ายิ้มแบบนั้นน่า ชั้นเชื่อจริงๆนะ เชื่อมากด้วย มีแค่คนที่ถูกเลือกไว้ในกำมือของโชคชะตาเท่านั้นถึงจะเดินบนเส้นทางเดินที่โชคชะตาวางไว้ให้ คนอื่นไม่มีสิทธิ์เทรนเอ่ยอย่างขึงขัง ไคเลิกคิ้วเล็กน้อยจริงสินะเขายังไม่เคยเล่าเรื่องที่เคยไปดูไพ่ของพวกยิปซีที่ตลาดกับอารี่ให้หมอนี่ฟังเลย

            สรุปมาดีกว่า ว่านายอยากสอนเพลงดาบชั้นหรือเปล่า...นายกลัวชั้นไปตายเพราะฝีมือไม่ถึงสู้แบบไม่คิดละสิ บอกไว้ก่อนเลยนะว่าชั้นไม่คิดไปอยู่แนวหน้าอยู่แล้วแต่เพียงว่า ของแบบนี้มันก็ต้องมีติดตัวกันบ้าง มาโลกที่มีทั้งเวทมนต์และนักดาบกันทั้งนี้ เวทมนต์ก็ดันห่วยไม่เข้าท่าเข้ารอยเพลงดาบก็ไม่มีอะไรสักอย่าง มีดีอย่างเดียวคือวิ่งหนีกับหลบๆซ่อนๆ มันไม่เท่ห์ซะเลยน้าไคระบายความจริงในใจออกมา เทรนถึงกับยิ้มน้อยๆเพราะคำพูดชวนไม่เคร่งเครียดแบบนี้

          “ชั้นคิดว่าต้องมีอาจารย์ที่ดีกว่าชั้น ดีกว่าเจ้าอเลนรอสอนนายอยู่แน่ๆเทรนพูดออกมาแบบอ้อมๆ ไคยิ้มบางๆแล้วก็พยักหน้าเขาไม่ฝืนใจเทรนก็ได้ เพราะยังไงซะไคก็คิดอย่างที่บอกเขาแค่อยากฝึกเพลงดาบติดตัวเอาไว้ แต่อย่างไรมันก็อาจจะจริงอย่างที่เทรนว่าก็ได้

            ....เทรนเห็นไคยิ้มเงียบๆ ก็นึกกลัวว่าเพื่อนจะน้อยใจที่ตัวเองไม่ยอมสอนให้แถมถ้าให้ไอ้เจ้าอเลนที่ไม่เคยรู้จักความธรรมดาสอนให้ละก็คงแย่

            แต่ถ้าแค่พื้นๆก็พอได้ ไม่ยากหรอกแค่พวกวิธีจับดาบ รับดาบน่ะ การเรียนดาบของจริงต้องใช้ระยะเวลาและการฝึกฝน เรียนรู้อยู่เนิ่นนานที่เดียวกว่าใช้ออกได้จริงเทรนก็ตัดสินใจพูดออกมา ซึ่งก็ทำให้ไคยิ้มกว้าง

            แบบนั้นก็ดี....ว่าแต่เทรน นายพอจะรู้อะไรเกี่ยวกับสิ่งนี้ไหมไคเอ่ยถามถึงประเด็นสำคัญที่เขาแวะมาหาเทรน พร้อมกับหยิบเอาสร้อยคอสีฟ้าที่มีภาพอันสวยงามของมหาสมุทรมนตรามาให้เทรนดู ซึ่งเทรนก็ขยับตัวเข้ามาใกล้ๆ

            ...ไม่รู้จัก แต่บันอาจจะรู้จัก....แต่นายอย่าเพิ่งไปถามเลยดีกว่า ตอนนี้นายมีแค่แหวนที่มีพันธะแห่งเทพพีไกอาก็เป็นที่อิจฉามากพอแล้ว ชั้นไม่อยากให้เกิดการฆ่านายเพื่อชิงทรัพย์หรอกนะเทรนหยอดมุกตลกแต่ไคกลับหน้าเซ่อเลยทีเดียว เพราะสำนึกได้ว่าตอนนี้เขาเป็นเหมือนหมูอ้วนที่ใส่ทองคำเต็มตัวเลยสิเนี่ย

            ....ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้นก็ได้ ชั้นล้อเล่น ชั้นไม่ปล่อยให้ใครมาทำอะไรเพื่อนคนแรกของชั้นได้ง่ายๆหรอกนะเทรนพูดพร้อมกับเริ่มใส่ชุดเกราะหนัก

            เทรน ไคอยู่ในห้องหรือเปล่าเสียงอาธีน่าดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง ไคที่กำลังจะหลับตาหลับสะดุ้งนิดๆก่อนจะลุกขึ้นไปเปิดประตูเอง

            ว่าไง จะมาขอให้ชั้นทำขนมเก็บไว้ให้เหรอไงไคเปิดประตูออกไป พร้อมกับเอ่ยถามแต่แปลกแทนที่จะได้ปฏิกิริยาอื่นๆ จากแม่กระต่ายสีขาวที่กำลังอยู่ในชุดนักเดินเรือหญิงสีฟ้าอ่อนกลับพบว่าเธอกลับมีสีหน้าแดงๆก่อนที่จะหายไปแทบจะในทันที

            เปล่า ไม่ใช่เรื่องนั้น...นั่นสินะ คุยกันตรงนี้ไม่เหมาะ นายมากับชั้นหน่อยสิอาธีน่าไม่อยากเข้าไปคุยกับผู้ในห้องของผู้ชายให้เสื่อมเสียจึงบอกไคให้ไปคุยกันที่อื่น

 

            ที่อื่นของอาธีน่ากลับเป็นดาดฟ้าเรือที่ตอนนี้แสงแดดอ่อนลงมากแล้ว แถมปลาหมึกตากแห้งก็ถูกอเลนกับนีสเก็บไปเป็นที่เรียบร้อย จนตอนนี้กลับมาเป็นดาดฟ้าเรือที่มีแต่กลุ่มกะลาสีเรือที่เป็นมนุษย์ควายป่าเดินไปเดินมาทำธุระต่างๆ

            นายจะเอายังไงกับเรื่องของพี่สาวมาเนีย ถ้าเราตามเธอกลับมาได้เราจะส่งเธอกลับไปยังไง ชั้นกล้าบอกได้เลยนะว่าถ้ามาเนียใช้เวทมนต์บทนั้นเพื่อส่งพี่สาวเธอกลับบ้านอีกรอบเธอตายแน่ ส่วนมาเรียถ้าคนๆนั้นเป็นคนใช้เวทมนต์บทนั้นมันก็อาจจะไม่มีปัญหาเท่าไร่นัก แต่ปัญหาอยู่ที่ว่าเราจะไปเจอเธอในสภาพแบบไหนมากกว่าอาธีน่าเปิดประเด็นขึ้นมาโดยไม่มองหน้าไค

            ...เอาไว้ถึง...

          “ไม่ได้ ต้องตอนนี้เลยชั้นไม่อยากให้มาเนียต้องมีความหวังที่เกินจำเป็น ถ้านายจะเอามาเรียไปทำภารกิจด้วยมันก็ได้นะ เทียบเชิญยังอยู่ที่นี่นายอีกหนึ่งใบถ้าเป็นแบบนั้นทุกอย่างก็ลงตัว...

          “แล้วคนอื่นๆนอกจากมาเรียละ ชั้นไม่เชื่อหรอกว่ามาเรียจะไม่มีเพื่อนสนิทที่ร่วมเป็นร่วมตายมาไคเอ่ยแย้งในข้อที่อาธีน่าพยายามจะมองข้ามไป

            แล้วยังไงละ....

          “เอาแบบนี้ไคเห็นอาธีน่าตั้งท่าจะเถียงจึงตัดบท ทำให้แม่กระต่ายหันหน้ามาจ้องตากับไค

            แบบไหนเธอถามด้วยเสียงเรียบๆ

            ถ้าหากมาเรียมีพวกมีพ้องอยู่จริง เราจะทดสอบเธอ เราจะบอกกับเธอว่าเรือลำนี้รับแค่เธอคนเดียวเท่านั้น ถ้าเธอยอมรับและไม่ปฏิเสธ ทิ้งสหายของเธอเราจะให้เธอใช้เวทยมนต์บทนั้นพาตัวเองกลับไปไคกล่าวมาอย่างน่าสนใจ อาธีน่าพยักหน้ารับทราบ

            ...แต่ถ้าหากเธอไม่ยอมและอ้อนวอนเราให้รับเพื่อนๆเธอขึ้นเรือมาด้วย เราจะรับไว้ทั้งหมดและถอยกลับไปยังโลกเวทมนต์ด้วยหินกลับบ้านเกิด จากนั้นผลักภาระให้นายพีเจนำหินกลับบ้านเกิดมาให้เรา แล้วเราจะออกเดินทางต่อไคลองเสนอความคิด อาธีน่าขมวดคิ้วยุ่งไม่น้อย

            ...แบบนี้ก็ดี ชั้นจะลองเก็บไปคิดดู ยังไงก็คงต้องเกลาแผนแล้วก็นัดแนะให้เข้าใจกันทุกคนแต่ชั้นเชื่อนะว่าพี่สาวของมาเนียไม่น่าจะเป็นคนใจแคบไปได้แน่ๆ ชั้นเองก็รู้จักมาบ้างได้ยินว่าเป็นคนที่ยินดีรับความตายแทนเพื่อนรักได้เลยละอาธีน่าเอ่ยอย่างเลื่อนลอย

            เธอเรียนเพลงดาบมาบ้างไหมไคเอ่ยถามสั้นๆ แต่อาธีน่ากลับเลิกคิ้วก่อนจะทำหน้าบึ้ง มีไม่บ่อยนักหรอกที่คนเพิ่งเจอกันจะถามถึงจุดอ่อนที่สุดของเธอแบบนี้

            ห่วยแตก....ฮ่าๆอาธีน่ายอมรับ ไคยิ้มกับคำตอบนั้นก่อนที่อาธีน่าจะเล่าเรื่องการเรียนดาบของเธอ ซึ่งเธอไม่ได้เอาอ่าวอะไรเลย ภาพที่ออกมาในสายตาของคนที่สามนั้น กลับเป็นภาพของอาธีน่ากับไคกำลังยิ้มและเล่าเรื่องราวสนุกสนานกัน ในเงามืดของเรือกลับมีชายหนุ่มที่กำลังมีแววตาว่างเปล่าและหัวใจเองก็กำลังจะว่างเปล่าขึ้นเรื่อยๆเช่นกันเขารู้ดี มันเป็นแบบนี้เสมอละเวลาที่เจอของที่ชอบที่รักก็มักช้าไปหนึ่งก้าวเสมอ



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
บรรณารักษ์จอมเวท: ภาค ปฐมบทมนตรา ตอนที่ 31 : อมตฤทธิ์ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 459 , โพส : 7 , Rating : 100% / 6 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 7 : ความคิดเห็นที่ 500
สวัสดีปีใหม่ วันเด็กแล้ว
สนุกมากครับ
มาลงต่อไว ๆ นะครับ
รออ่านการผจญภัยของไคอยู่ เรื่องนี้ ความรู้ดี ผูกเรื่องดี แต่จะไปจนจบไหม ? ตอบยากจริง ๆ 31 ตอนแล้ว พระเอกยังไม่เคยเห็นห้องสมุดเลยอ่ะ
อ่านถึงตอนที่จะเริ่มออกเดินทางยังคิดเล่น ๆ ว่า อาจจะเจอรวบรัด เพื่อเร่งสปีดของเรื่อง
แต่เอาเข้าจริง ๆ ถูกใจมาก ๆ ครับ
ไร้ทเตอร์มาแบบจัดเต็ม 
มาสานต่อเรื่อย ๆ นะครับ
รออ่านอยู่
Name : ลุงดิน < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ลุงดิน [ IP : 114.109.244.15 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 มกราคม 2557 / 22:05
# 6 : ความคิดเห็นที่ 498
เข้ามาอ่านงั้น ๆ ชื่อเรื่องก็ไม่น่าสนใจแต่เอ๊สนุกค่ะ รอตอนต่ไปนะค่ะ
Name : นุช [ IP : 171.99.229.125 ]

วันที่: 10 มกราคม 2557 / 12:53
# 5 : ความคิดเห็นที่ 497
มีเรื่องราวที่น่าสนใจ โผล่มาอยู่เรื่อยๆ
PS.  เราเป็นศิษย์คิดมีครูดูก่อนเถิด อย่าละเมิดคำครูที่พร่ำสอน ปุถุชนคนธรรมดาพึงสังวร ครูท่านสอนมอบสิ่งดีแก่เราๆ
Name : piwut < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ piwut [ IP : 110.168.242.34 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 มกราคม 2557 / 23:36
# 4 : ความคิดเห็นที่ 496
มาอัพต่อไวไวน้า
Name : annaaa < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ annaaa [ IP : 61.90.26.222 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 มกราคม 2557 / 15:09
# 3 : ความคิดเห็นที่ 495
ใครกันที่แอบชอบอาธีน่า เอ๊ะ!!หรือแอบชอบไคกันแน่นะเพราะตรงนั้นยืนอยู่สองคนนี่นา 55555
Name : ไจแอนท์คุง [ IP : 113.53.44.161 ]

วันที่: 9 มกราคม 2557 / 10:51
# 2 : ความคิดเห็นที่ 494
แล้วก็ขอบคุณที่สละเวลามาแต่งนิยายให้อ่านนะครับ
Name : Natdanai Wichapong < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Natdanai Wichapong [ IP : 49.230.71.14 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 มกราคม 2557 / 10:21
# 1 : ความคิดเห็นที่ 493
ไคจะฝึกตอนไหนแล้วที่ไปฝึกมาใช้ไม่ได้หรือครับค้างมากเลย
Name : Natdanai Wichapong < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Natdanai Wichapong [ IP : 49.230.71.14 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 มกราคม 2557 / 10:19
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android