คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

บรรณารักษ์จอมเวท: ภาค ปฐมบทมนตรา

ตอนที่ 8 : เธอคือใคร??


     อัพเดท 13 พ.ย. 54
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: เวทมนต์, จอมเวท, แฟนตาซี
ผู้แต่ง : จักรพรรดิอักษรา ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ จักรพรรดิอักษรา
My.iD: https://my.dek-d.com/parpat
< Review/Vote > Rating : 86% [ 10 mem(s) ]
This month views : 2 Overall : 31,143
553 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 401 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
บรรณารักษ์จอมเวท: ภาค ปฐมบทมนตรา ตอนที่ 8 : เธอคือใคร?? , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2744 , โพส : 7 , Rating : 87% / 11 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


เธอคือใคร??

 

“ฉันรู้ นายมีตาวิเศษ ใช้มันมองฉันทีได้โปรด!!”ประโยคนี้ถูกเขียนด้วยนิ้วมือของอะไรบางอย่าง ไคอึ้งที่อยู่ๆมีสิ่งประหลาดกำลังพยามสื่อสารและรู้อีกด้วยว่าเขามีตาวิเศษ แบบนี้มีงานเข้าแหงๆ

“เร็วเข้า ฉันรวบรวมพลังได้น้อย มองฉัน ใช้ตาสิ!!”อีกประโยคหนึ่งที่เขียนเร่งไค ชายหนุ่มใช้นิ้วชี้แตะที่รอยสักอย่างช้าๆ จากกระจกเขาเห็นกระบวนการที่คุ้นเคยมาแล้วครั้งหนึ่งรอยสักเปล่งแสงมีวงกลมสามวงปรากฏขึ้น และสิ่งที่อยู่ข้างๆกระจกบานนั้นคือสาวน้อย

เธอมีใบหน้าสะสวยใบหน้าหมองเศร้าดวงตาสีดำมีแววลึกเข้าไปคล้ายคนที่อยู่คนเดียวมานาน เส้นผมสีดำของเธอลอยคว้างอยู่ในอากาศราวกับเธออยู่ในอวกาศ เธอมีอาภรณ์เป็นหมอกสีดำสนิทราวกับเธอใส่ผ้าคลุมสีดำตัวใหญ่มือเท้าเธอเป็นสีขาวสะอาด เวลาเธอขยับผ้าคลุมหรือหมอกมักจะสลายกลายเป็นละอองสีดำเล็กๆ

ไคไม่ได้กรี๊ดหรือร้องแหกปากโวยวายอะไร อาจจะเพราะเขาเจอเรื่องแบบนี้จนเส้นประสาทหลอนมันพังลงไปแล้ว นั่นสินะคนที่เจอเทพโอดินมาแล้วเจอของแค่นี้มันกระจอกมาก

“เธอคือคนที่ล้างจานให้ฉันสินะ...ขอบใจนะ”ไคเอ่ย หญิงสาวดูงุนงงแต่ก็พยักหน้ารับอย่างงงๆ

“เดี๋ยวสิ นาย นายไม่ตกใจเหรอ เอ๊ะ นายเห็นฉันด้วยสุดยอดไปเลย”หญิงสาวยิ้มร่าทำให้เธอดูสวยกว่าที่เป็นอยู่สิบเท่า ไคกระชับผ้าขนหนูเล็กน้อยเพราะเกิดอาการประหม่าที่ต้องมาอยู่ในสภาพกึ่งเปลือยกับผู้หญิงที่สวยสุดๆคนนี้ ไคเคยคิดว่าอารี่ กับ ริต้า ก็สวยมากแล้วนะแต่เธอคนนี้กินขาดไปแบบซื่อๆเลย

เธอไม่จำเป็นต้องแต่งหน้า ไม่ต้องยิ้มมีความลับชวนค้นหาสิ่งที่เธอมีสิ่งที่เธอเป็น คือเธอแค่สวยรูปลักษณ์ของเธอนับว่านางแบบอายไปได้เลยสบายๆ

“แล้วทำไมนายเงียบละ หือ ภาษาอังกฤษฉันโอเคนะฉันเองก็ดูเหมือนจะมึนๆกับภาษานี้นะ”เธอพูด จนไคจุดประกายออกมาจากภวังค์ความคิด

“เออ ใช่แล้วเธอเป็นใครเนี้ย พูดภาษาฉันได้ไงแล้วมาอยู่ที่นี่เมื่อไร่ตอนไหน ทำไมเธอถึงมีสภาพเป็นแบบนั้นละ”ไคยิงคำถามจึงนึกขึ้นได้ว่าตัวเองสติแตกไปหน่อยจึงยั้งตัวเล็กน้อยให้เธอตอบ

“คำถามเยอะจัง แต่ไม่เป็นไรฉันไม่มีเพื่อนคุยมาชาติหนึ่งละ เอาเป็นว่าฉันจะลงไปรอข้างล่างนะนายเอาอาหารมาให้ฉันกินด้วยแล้วฉันจะตอบคำถามให้หมดเลย”เธอบอกเสร็จเธอดิ่งลงพื้นอย่างรวดเร็วทะลุพื้นไปอย่างง่ายดายราวกับว่ามันไม่ได้มีอะไรขวางกั้นเธอ

“ให้ตายสิต้องมีเรื่องตลอด”ไคบ่นๆพร้อมกับสังหรณ์ใจเล็กๆว่าตั้งแต่เหยียบโลกใบนี้ความวุ่นวายก็เริ่มพาดผ่านเส้นชีวิตเขามากขึ้นๆ บางทีมันอาจจะเป็นการคิดดอกเบี้ยสำหรับความวุ่นวายที่เขาหลบหนีมันมาก็ได้นะ ไคได้แต่ภาวนาว่ามันคงไม่เป็นเช่นนั้นไม่งั้นดอกเบี้ยที่ต้องจ่ายคงบานเบอะยิ่งกว่าที่คิด

            เสื้อผ้าชุดนอนแบบเดิมกางเกงขาสั้นเสื้อกล้าม ไคลงเดินลงมาพบหญิงสาวอยู่ในชุดกางเกงขาสั้นเสื้อกล้ามสีดำแบบเดียวกับที่เห็นในหนังฝรั่งบ่อยๆเปิดเผยผิวขาวและสัดส่วนจนไคตะลึง

            “นี่ๆทำอาหารเร็วๆสิฉันหิวนะ ระหว่างทำเดี๋ยวนายก็ถามคำถามมาแล้วกัน”เธอบอก ไคขมวดคิ้วคนในโลกนี้ชักจะใช้เขาเป็นพ่อครัวเกินไปแล้วนะ ถึงจะไม่ได้รังเกียจอะไรแต่ก็เหนื่อยๆเหมือนกัน

            ไคทำอาหารง่ายๆคือหน่อไม้ฝรั่งผัดน้ำมันหอยให้เธอ พร้อมข้าวสุกอีกครึ่งหม้อตามคำขอของเธอระหว่างนั้นไคไม่ได้ถามอะไร เพียงแอบสังเกตหญิงสาวผู้มาใหม่ นอกจากความสวยโลกตะลึงของเธอแล้วนอกนั้นเธอก็เป็นผู้หญิงหุ่นดีคนหนึ่ง ดูเหมือนเธอจะอายุไม่ถึงสิบแปดปีดีไคแอบคิดอาจจะเพราะเธอใช้เวทมนต์จำแลงร่างหรือเปล่านะ แต่มาคิดอีกทีดวงตาวิเศษของเขามองทะลุของพวกนี้ได้ ดังนั้นเธอไม่น่าจะใช้มนต์จำแลงอะไรได้

            “เสร็จแล้ว”ไควางอาหารลงบนโต๊ะของเธอ หน่อไม้ฝรั่งนี่เป็นชุดสุดท้ายแล้วที่ไคมีไคอยากจะรู้เหลือเกินว่าวิญญาณอย่างเธอจะกินมันได้อย่างไร

            “ขอบคุณมากๆนะ”เธอไม่พูดเปล่า เอามือทั้งสองข้างวางไว้เหนืออาหาร

            ไอดำจากมือของเธอออกมาจากมือเธอราวกับเล่นกล มันค่อยๆซึมเข้าไปในอาหารจนกระทั่งจานอาหารทั้งสองมีแต่หมอกสีดำปกคลุม ใบหน้าของเธอก็อิ่มเอมคล้ายรู้สึกดีไคถึงกับอึ้งกับวิธีกินของเธอ มันไม่ได้น่าขยะแขยงอะไร เพียงแต่มันน่ากลัวเท่านั้นเอง

            ไคอดคิดไม่ได้ว่าถ้าเธอคิดจะกำจัดเขาเธอก็แค่ปลอมปนมากับความมืดแล้วกัดกินเขาจนเขามีสภาพไม่ต่างจากโครงกระดูกสีขาวสะอาดที่เด็กๆใช้เรียนรู้กัน

            “ฮ่าห์ อิ่มมากฝีมืออาหารนายสุดยอดที่สุดเท่าที่เคยกินมาเลย พูดไปนั่นฉันก็เคยกินแค่นายทำเท่านั้นนี่นา ฮะๆ”เธอหัวเราะไร้เดียงสา

            “หมายความว่าไง”

          “อืม ก่อนหน้านั้นนายมีคำถามหลักๆไม่ใช่เหรอ ฉันคิดก่อนนะ ฉันเป็นใครคำตอบของคำถามนี้คือฉันไม่รู้หรอกฉันรู้แค่ว่า ฉันชื่อคานันเดาว่านั่นน่าจะเป็นชื่อฉันนะ ฉันพูดภาษาอังกฤษได้อย่างไรคำตอบคือไม่รู้เหมือนกันรู้แค่ว่ามันพูดได้ยังมีภาษาอื่นๆอีกนะ ฉันมาอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไร่ฉันก็ไม่รู้อีกนั่นแหละ เพราะรู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่มีคนมาแต่งเติมบ้านเมื่อสองปีก่อนแต่มันก็เหมือนครึ่งหลับครึ่งตื่น มารู้สึกตัวจริงๆก็ตอนนายทำอาหารกินนั่นแหละ เป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกหิว ทำไมฉันถึงมีสภาพแบบนี้ ก็ไม่รู้อีกนั่นแหละมันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่ตอนรู้สึกตัวอะนะ”

          “...ไม่รู้อะไรสักอย่างนอกจากชื่อเลยนี่นา ยัยเซ่อ”ไคบ่นทำเอาหมอกสาวหน้ายู่

            “รู้นะ หลายอย่างด้วยฉันดูทีวีเรียนอะไรได้ตั้งหลายอย่าง แต่ก็นั่นแหละฉันเองยังข้องใจตัวเองเลยมันเหมือนกับ ความทรงจำมันขาดๆหายๆพอพยามนึกเท่าไร่ๆมันก็มีแต่ภาพเดิมๆ”ไคเลิกคิ้ว

            “ภาพเดิมๆ”เธอเลือกที่จะเงียบไปพักหนึ่งแต่ไคก็เงียบเช่นกัน ตอนนี้เขาเปิดใช้ดวงตาวิเศษอยู่เท่าที่ผ่านมาเธอไม่ได้โกหกอะไรตอนนี้เธอกำลังว้าวุ่นใจ

            “ก็ภาพของฉัน กับใครอีกสองคนไม่รู้เดาว่าพ่อแม่ละมั้งเป็นภาพที่ไม่ชัดซะด้วย แต่ฉันรู้อย่างหนึ่งส่วนลึกของฉันมั่นใจว่าฉันคือมนุษย์ แต่ว่านอกจากนายแล้วก็ยังไม่มีใครมองเห็นฉันเลยขนาดยัยยมทูตสาวนั่นยังมองไม่เห็นฉันเลย วิญาณทั่วไปก็ไม่เห็นฉันนายรู้ไหมฉันคืออะไร”ไคมึนไปเล็กน้อย เขาสิที่ต้องถามเธอไม่ใช่เธอถามเขา

            “จะไปรู้เหรอ ฉันเองก็พึ่งมาโลกนี้ แต่ว่าเธอจะอยู่ในบ้านหลังนี้จริงๆสินะ”ไคถามอย่างไม่มั่นใจ หญิงสาวหน้ายู่ก่อนจะถามกลับ

            “แล้วนายจะไล่ฉันออกไปเหรอ ไม่สงสารฉันบ้างหรือไงตอนนี้นะพอฉันไม่ได้กินอะไรฉันก็หิวมากๆจนเหมือนกับตัวเองจะจางหายไปเลย สัญชาติญาณมันบอกฉันว่าถ้าฉันไม่ได้กินข้าวฉันก็จะหายไปเลยนะนายทำได้ลงเลยเหรอ”

          “โม้เกินไปแล้ว”

          “เอ๋ ฮะๆ โดนจับไต๋ได้แล้วสิ เลียนแบบในละครไม่ได้ด้วยจริงๆสินะ นี่ๆแต่ฉันช่วยได้นายได้นายไม่รู้จักภาษาอื่นนอกจากภาษาอังกฤษใช่ไหมละ แต่ฉันรู้จักนะนายให้ฉันเป็นล่ามส่วนตัวได้เลยนา”เด็กสาวยืนขึ้นจากตรงนี้เธอดูเหมือนเด็กสาวทั่วไปจริงๆนั่นแหละ

            “เออๆ ตอนนี้ฉันเหนื่อยและง่วงมากๆเลยถ้าไงขอไปนอนละ”

          “อื้อ”เธอตอบรับ พอมาแบบนี้ไคก็อดรู้สึกแปลกๆไม่ได้ที่อยู่ๆก็มีเด็กสาวโผล่มาขออาหารบอกว่าตัวเองไม่รู้เป็นใคร ตามปกติแล้วต้องโวยวายร้อนใจแต่เขากลับรู้สึกเหนื่อยๆ

            “ขอพักก่อนเถอะแล้วค่อยคิดเรื่องอื่น”ไคพูดกับตัวเองและหลับไปโดยไม่สนใจเสียงอาบน้ำ ของห้องน้ำเพราะรู้แล้วว่าอะไรคือสาเหตุ

            บางทีเป็นเพราะในตอนแรกที่ไคกลัวนั้นเพราะไคกลัวในสิ่งที่ตัวเองไม่รู้จัก นั่นคือตัวตนจริงๆของสิ่งที่ไคกลัวเช่นเดียวกับที่มนุษย์กลัวสิงโตเพราะไม่รู้จักมันดี แต่ถ้าเขารู้จักเขาก็จะรู้ว่าถ้าเขาเดินผ่านหน้ามันตอนอิ่มให้ตายมันก็ไม่ลุกมาไล่ล่าแน่นอน พอไคมองเห็นสาวน้อยที่เป็นต้นเหตุทั้งปวงอีกท่าทางของเธอก็ไร้เดียงสา

ไคเองก็เชื่อในดวงตาวิเศษของตนเองอยู่ไม่น้อยเขาเชื่อว่าสิ่งที่เห็นบ่งบอกว่าไม่ว่าเธอจะเป็นอะไรเธอไม่ได้เป็นอันตรายต่อไคเท่าไร่

ชายหนุ่มพลิกตัวแต่ไม่ได้เพราะรู้สึกเหมือนมีอะไรมากดทับไว้ พบว่าเป็นคานันนั่นเองเธอกำลังหลับอยู่โดยที่นอนบนหน้าอกของไค

“เฮ้ย อะไรเนี้ย”ไคโวยทันทีเด็กสาวหล่นลงไปบนหมอนพร้อมๆกับขยี้ตา

“นายนั่นแหละอะไรคุณไค จะนอนไม่ใช่หรือไง”

“ก็ไปนอนห้องอื่นสิ”ไคเถียง ถึงจะไม่ได้รู้สึกรังเกียจที่มีคนสวยๆมานอนกอดแต่ถ้านั่นเป็นคนจริงๆนะ

“นายอาจจะไม่สังเกตนะ บ้านนี้มีห้องนอนห้องเดียว ฉันเองก็เบื่อๆอยู่พอดีที่ต้องนอนงั้นดูทีวีก่อนนะ มีรายการสารคดีส่องโลกสัตว์วิเศษกับรายการของลิ้ตเติ้ลแซงทัวร์รี่”เธอเปิดโคมไฟข้างๆเตียงทันทีด้วยท่าทางกระตือรือร้น

“ดีๆงั้นเธอลงไปดูข้างล่างนะ”ไคบ่นและเอนตัวลงนอนอีกครั้งแต่คานันไม่ได้ไป

“พูดอะไรของนาย ห้องนี้ก็มีทีวีนั่นไง”เธอชี้ไปยังจอแอลซีดีที่โผล่ออกมาจากเพดาน อันที่จริงไคยังไม่เคยเปิดไฟในห้องนอนตัวเองหรือสังเกตจริงๆจัง เขาเลยไม่รู้ว่ามันมีทีวีในห้องด้วยซึ่งติดไว้ที่เพดาน

เธอกดรีโมทรายการอะไรสักอย่างก็เปิดขึ้นมา พร้อมๆกับสัตว์ประหลาดสี่หัวแต่ละหัวพ่นไอสีแตกต่างกันไคถึงกับครางอือ เขาไม่อยากเห็นอะไรที่ชวนไม่หลับแบบนี้ก่อนนอนหรอกนะไม่งั้นฝันร้ายแน่ๆ

“นี่ไคอ้าแขนหน่อยสิฉันอยากนอนบนอกนายอะ”

“พูดอะไรของเธอจะบ้าเหรอ”ไคหน้าแดงเล็กๆแต่โชคดีที่บรรยากาศมันมืดๆ

“น่าๆ ฉันอยากฟังเสียงหัวใจนายเต้นอะ มันเพราะดี”

“หือ....พิลึก ไม่ได้...อุก ก็ได้ครั้งเดียวนะ”ไคบ่นๆเพราะเห็นเด็กสาวนามคานันกำลังจะน้ำตาแตก เด็กสาวกระแซะตัวมาแบบไม่รีรอไครู้สึกผิดสังเกตนิดๆที่ร่างกายของเธอมีไออุ่น

“ทำไมเธอถึงสัมผัสได้ละ แถมยังอาบน้ำได้อีก”

“หือ อาบน้ำหมายถึงเอาตัวไปแช่ในน้ำนะเหรอเปล่าหรอกฉันไม่ได้อาบน้ำแต่กินน้ำนะใช่”เธอตอบง่ายๆไคก็นึกออกทันที เธอคงเปิดน้ำให้เต็มจากนั้นก็ดูดกลืนน้ำเข้ามาในร่างกาย

“มันถึงกับสัมผัสเธอได้เลยเหรอ”

“อือ แต่ไม่นานหรอกพอเช้ามันก็กลายเป็นหมอกอีก วิญญาณเขาไม่เป็นแบบนี้ใช่ไหมละ”

“แล้วเสื้อผ้าเธอละ”

“พลังของฉันเองละ แน่ะ อย่าบอกว่านายอยากเห็นฉันเปลือยเหรอ เจ้าคนทะลึ่ง”เธอแขวะใส่ไคจนไคพ่นลมหายใจแรงๆใส่

“ดีจังเลยนะ มีลมหายใจมีหัวใจ”

“เธอไม่มีเหรอ”

“ไม่มี”คานันให้คำตอบ ช่างดูเศร้าสร้อยสำหรับเธอ

“บางทีฉันอาจจะหาคำตอบให้เธอก็ได้นะว่าเธอคืออะไรกันแน่”ไคให้กำลังใจเด็กสาว เธอไม่ได้ตอบแต่เอื้อมมือไปกดปิดทีวีที่รีโมท

“นอนเถอะ นายมีนัดกับยมทูตหน้าสวยนั่นนี่ ดูเหมือนหล่อนก็สนใจนายไม่ใช่เล่นนะ”

“พูดพิลึก”ไคตอบและหลับตาลง โดยมีหมอกสาวแสนสวยอยู่ในอ้อมแขน

 

 

“ฝันหรอ”ไคพึมพำเมื่อมองเพดานมืดๆแสงอาทิตย์สลัวๆสาดเข้ามาเป็นสัญญาณของเช้าใหม่ น่าแปลกใจที่เขาไม่ได้มึนเมาอะไรมากมายทั้งๆที่เมื่อวานดื่มไวน์ขาวไวน์แดงไปหลายขวดอยู่

“ไม่ได้ฝันหรอกคะ เช้าแล้วเหรอเนี้ยดีละนายห้ามให้แสงเข้ามาโดนตัวฉันนะไม่งั้นฉันจะกลายเป็นหมอกอีกอ้ะ”เสียงเด็กสาวกล่าวขึ้นพร้อมๆกับเสยผมออกมาเผยให้เห็นใบหน้าสะสวยของเธอ

“โชคร้ายชะมัด ทำไมเรื่องแปลกๆถึงมาเกิดกับฉันเยอะแยะเนี้ยะ”ไคบ่นๆโดยไม่สังเกตสีหน้าของเจตภูตสาวที่ทำหน้ายู่ ก่อนจะใช้มือดึงแก้มทั้งสองของไค

“โอ๊ย ปล่อยนะเธอจะฆ่าฉันเรอะ อย่านะกลัวแล้วๆ”ไครีบบอก

“จะบ้าเหรอ นี่นะสีหน้าของคนกลัวหน้าตายซะ ช่างเถอะหิวแล้วรีบๆไปอาน้ำแล้วทำกับข้าวให้ด้วยวันนี้ฉันจะนอนแช่น้ำทั้งวันเลยละนะ”เธอบอกอย่างสดใส

“แล้วเธอจะแช่น้ำทำไมไม่ทราบ”ไคบ่นๆพร้อมๆกับลุกออกจากเตียง ไม่อยากจะเชื่อเมื่อคืนนอนกับวิญญาณนี่จริงๆดิ

“ไม่บอก ปล่อยให้งง ฮะๆ”

“งั้นอดข้าว”

          “อ๊า อย่าๆก็ได้ๆ ฉันพึ่งค้นพบเมื่อวันก่อนนะว่าถ้าฉันแช่น้ำหรือดูดเอาสสารเข้าไปในตัวมากพอฉันก็จะคงสภาพเป็นมนุษย์ได้ แต่ถ้ายังไม่อิ่มตัวมันก็จะไม่สมดุลเหมือนเมื่อวานไง เมื่อวานฉันก็นอนแบบนี้แหละแล้วอยู่ๆก็มีตาบ้าเฮงซวยที่ไหนไม่รู้ เปิดหน้าต่างพรึ่บฉันงี้เจ็บเหมือนโดนไฟเผาทั้งตัวเลย”

          “เดี๋ยวๆเจ้าคนที่พูดถึงมันฉันนี่นา”

          “ไม่รู้”เธอพูดพร้อมกับหันหน้าไปอีกทางหนึ่ง

            “เหอะๆ แล้วเป็นไงต่อละ”ไคถามด้วยความสงสัยเธอตนนี้จะแปลกเกินวิญญาณทั่วๆไปซะแล้วนะ

            “ถามได้ฉันก็สลายกลายเป็นหมอกนะสิโดนแสงอาทิตย์ที่ไหนก็เจ็บทุกที แล้วไอ้บ้านั่นดันเปิดสว่างโร่ทั้งบ้านอีกไม่มีที่หลบเลย ดีนะไปเจอห้องใต้ดินเข้ารอเวลาจนกลางคืนนี่แหละถึงค่อยโผล่มาหานายได้”เธออธิบายแต่ไคก็ไม่เข้าใจอะไรๆหลายๆอย่างกับตัวเธอ เมื่อคืนเขาเหนื่อยมากเลยไม่สอบถามเธอให้แน่ชัด

            “เดี๋ยวนะ เมื่อคืนฉันจำได้ว่าเธอบอกฉันว่าเธอความจำเสื่อมหรืออะไรสักอย่าง คนเราเมื่อความทรงจำหายไปบุคลิกภาพก็ต้องหายไปด้วย แต่ทำไมเธอถึงได้ดูแบบยังไงละ เธอไม่ได้ใสซื่อเหมือนเด็กแรกเกิดเหมือนพวกสูญเสียความทรงจำเลย คนพวกนั้นมักตั้งคำถามเกี่ยวกับตนเองและงุนงงสงสัยอยู่ตลอด”ไคจำได้ถึงทฤษฏีความจำเสื่อมที่เคยจำได้

            ความจำของมนุษย์เป็นสิ่งสำคัญมันคือตัวตนคือ เรื่องราวและชีวิตของคนๆนั้นเลยก็ว่าได้สิ่งต่างๆจะถูกเก็บสะสมเป็นความทรงจำจนเกิดสร้างเป็นนิสัย วิธีคิด จิตใจพูดง่ายๆก็คือความทรงจำก็คือจิตใต้สำนึกนั่นเองคนที่สูญเสียความทรงจำถึงขั้นเสียชื่อนั้น ไม่น่าจะจดจำนิสัยของตัวเองได้

            “เรื่องนี้ก็ไม่รู้สินะ เป็นเพราะฉันชอบดูละครหรือเปล่านะปีที่ผ่านมานี้ก็ติดหนึบเสียด้วยสินะ”เธอเอานิ้วชี้แตะที่คางทำท่ามองเพดานแล้วคิด

            “นายนี่ชอบถามเรื่องที่ทำให้คนอื่นเขาหนักใจนะ รีบไปทำอาหารได้แล้วนะฉันไม่ได้เล่าเรื่องที่ฉันแพ้แสงเพราะอยากให้นายสงสัยและตั้งคำถามนะ เข้าใจจุดประสงค์ฉันหน่อยสิฉันหิวนายทำผิดชดใช้ด้วยข้าวเข้าใจไหม ฮึ”คานันกอดอกและจ้องตาไค นั่นทำให้ไคเลิกล้มความพยามไปก่อน

            ไคอาบน้ำอย่างรวดเร็ว แต่งตัวด้วยชุดแขนยาวสบายๆแต่ดูเคร่งๆตามสไตล์ของเขา ความจริงแล้วมันเป็นชุดทำงานออฟฟิศ แต่พอไคใส่พร้อมๆกับยีนส์แบรนด์เนมเลยกลายเป็นชุดสบายๆไป

            ไคลงมือทำอาหารง่ายๆ ง่ายจริงๆนั่นแหละจนคานันขมวดคิ้วสลัดผักสดพร้อมน้ำสลัดไม่ผสมไข่ไก่จืดสนิทไร้รสชาติแต่มีคุณประโยชน์

            เจตภูตสาวที่วันนี้ใส่ชุดสูทแบบหรูไฮโซ ซึ่งเธอบอกว่าเธอแค่คิดเสื้อผ้าก็จะเปลี่ยนไปเองโดยชุดที่เธอเสกขึ้นนั้นเอามาจากนิตยสารผู้หญิงเล่มหนึ่งซึ่งมันมาอยู่ในห้องนั่งเล่นอย่างปริศนา(ไคแน่ใจว่าเขาไม่เห็นมันมาก่อนหน้านี้)

            “ผักแล้วก็ผักๆ น้ำสลัดสุดจืดนายให้ฉันกินของพวกนี้จริงๆอะ ไม่ให้ฉันกินหญ้าไปเลยละเจ้าคนใจร้ายใจดำ แล้งน้ำใจที่สุดมีเนื้อมีไข่อยู่แท้ๆ”คานันบ่นอุบแต่งก็ไม่ได้เรื่องมากอะไรยอมกินโดยวิธีของเธอแต่โดยดี

            “ถ้าจะกินหญ้าละก็วันนี้ฉันจะซื้อมาให้ มันคงมีราคาไม่เท่าไร่”ไคบอกเรียบๆแต่คานันมองค้อน สำหรับผู้หญิงแปลกหน้าที่เป็นเจตภูตตนนี้ ไคไม่ได้รู้สึกกลัวอีกต่อไปกลับกันบางอย่างในแววตาของคานันทำให้ไคสงสารรู้สึกเห็นใจ รวมทั้งความรู้สึกส่วนหนึ่งลึกเขากลับรู้สึกผูกพันกับเธออย่างประหลาด

            แต่ไคกลับคิดไปอีกแบบ บางทีเขาอาจจะเจอเรื่องประหลาดพิลึกจนสติเพี้ยนไปแล้วแหงๆถึงได้สนิทสนมกับเจตภูติแห่งความมืดอย่างรวดเร็วแบบนี้

            “เออ ฉันสงสัยว่าเธอน่ะเป็นไปได้ไหมว่าจะเป็นภูติธรรมชาติ แบบพวกเจตภูติแห่งความมืดอะไรเทือกนั้นนะ”ไคเอ่ยถามหญิงสาวที่ตอนนี้ทำหน้าเซ็งๆเพราะอาหารเช้าไร้รสชาติ

            “เอาหญ้ามาให้ฉันกิน ยังจะมาตั้งคำถามอีกนะ”

          “ถ้าไม่ตอบวันนี้ก็ไม่ได้กินอีกนะ”

          “ชิ อะไรๆก็เอาของกินมาขู่คิดว่าฉันจะกลัวนายเหรอ เห็นฉันเป็นแมวข้างถนนที่ต้องมาขอข้าวนายกินหรือไง ฉันก็มีศักดิ์ศรีนะเฟ้ย”คานันฉุนขาด

            “ก็ได้ งั้นวันนี้หากินเองแล้วกันนะ”ไคตัดบท

            “เอ่อ ฮะแฮ่ม เรื่องภูติธรรมชาติฉันไม่รู้หรอก ความจริงสิ่งที่ฉันรู้เกี่ยวกับตัวฉันเองก็บอกนายไปหมดแล้ว และถ้าเป็นไปได้นายลองเลียบๆเคียงๆถาม ยัยยมทูตหน้าสวยนั่นสิบางทีอาจจะรู้เรื่องก็ได้นะ”ศักดิ์ศรีเมื่อกี้มันหายไปไหนหมดแล้วแม่คุณ

          “แล้วทำไมต้องเลียบๆเคียงๆฉันตั้งใจจะบอกเธอไปด้วยซ้ำว่าเธอมีตัวตนอยู่ จะได้ช่วยกันหาความจริงที่ซ้อนเร้นอยู่ของเธอไง”

          “ไม่ได้นะ คือแบบว่าไงละฉันไม่พร้อมน่ะ ฉันเคยดูข่าวของพวกล่าวิญญาณพวกที่มันกระทำกับวิญญาณน่ะมันน่ากลัวมากๆเลยนะ จริงอยู่ที่อารี่เป็นดุลลาฮานเธออาจจะรู้ก็ได้ว่าฉันคืออะไรแต่ว่าในทางเดียวกัน คนที่อยู่ในหน่วยของเธอก็ต้องรู้ด้วย ดุลลาฮานพวกนี้นะไว้ใจกันไม่ได้ทุกคนหรอกนะ”

          “หมายความว่ายังไงไม่เข้าใจ”ไคงงกับการอธิบายของคานัน

            “โอ๊ย เรื่องพวกนักล่าวิญญาณนายไปฟังจากยมทูตนั่นแล้วกัน ฉันไม่กล้าเล่าแต่เรื่องดุลลาฮานน่ะฉันอธิบายได้คือคนเราไม่ดีไปหมดทุกคนใช่ไหมละ พวกยมทูตนะมีข่าวสารอยู่ทุกหนทุกแห่งเผลอๆอาจจะเป็นสายลมสายน้ำแสงแดดก็ได้ความมืดยังมีเลย พวกนี้บางครั้งก็ร้อนเงินขายที่อยู่ของวิญญาณดีๆให้กับพวกนักล่าน่ะ ฉันไม่อยากจับถูกไปฉีกเป็นชิ้นๆเพื่อแค่จะได้เป็นเครื่องประดับหรอกนะ” ไคไม่ได้ถามต่อ เพราะมีเสียงคนมาเคาะประตูบ้าน

            “อย่าลืมนะไค ห้ามบอกใครเด็ดขาดถ้าถึงที่สุดให้บอกแบบเลียบๆเคียงๆไปถามอะไรมาลึกๆก็ตอบไปว่าไม่รู้นะ ขอร้องละเดี๋ยวฉันจะหลบไปที่ห้องใต้ดินก่อน”เธอกล่าวจบก็ทิ้งตัวลงไปในดิน ไคไม่ชินสักทีที่เธอทำแบบนี้เธอดูเหมือนมนุษย์อยู่ครึ่งชั่วโมงแต่อีกห้านาทีก็กลับไปเป็นวิญญาณ แต่เขาเชื่อในตาวิเศษ

            ไคเอื้อมนิ้วกลางแตะที่รอยสักเพราะไม่มีความจำเป็นต้องใช้แล้ว เสียงเคาะประตูดังถี่ๆเหมือนไม่พอใจ ไคเปิดประตูเงียบๆ

            “นี่ กดกริ่งตรงนี้ก็ได้ทำไมต้องเคาะ”ไคพูดเรียบๆ ยมทูตสาวที่วันนี้แต่งตัวแบบวัยรุ่นกางเกงยีนส์ขาเดฟรองเท้ามีส้น เสื้อเชิ้ตง่ายๆสบายๆอารี่ยังคงแต่งตัวแบบเด็กสาวแต่คราวนี้เธอพาใครอีกคนมาด้วย

            “อ้อ นึกว่านายรู้จักกันแล้วนะไค นี่ไคนะโอรี่ ส่วนนี่โอรี่นะไคเขาเป็นน้องสาวฉันไงเธออยากจะมาขอโทษด้วยที่ทำรถที่นายนั่งพลิกคว่ำนะ หือนายทำกับข้าวเหรอทำไมมีกลิ่นผักติดมือละ”เธอเปลี่ยนประเด็นแล้วหยิบมือขวาไคขึ้นมาดมทันที

            “เฮ้ย ทำอะไรนะ ฉันก็ทำอะไรกินรองท้องก่อนเธอมานะสิเข้ามาสิ”ไคบอกยมทูตทั้งสองที่มองหน้ากัน อารี่ดูอารมณ์ดีกว่าเมื่อวาน

            “ฉันเข้าไปดูก่อนละ”อารี่บอกแล้วเดินฉับๆเข้าไปในบ้านเหลือเพียงไคกับโอรี่

            “ขอโทษด้วยนะคะ รบกวนจริงๆเลยคะ แล้วต้องขออภัยอย่างมากๆสำหรับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนั้นคะฉันเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่าจะเกิดอะไรแบบนั้น”โอรี่พูดด้วยกริยาสำรวมเรียบร้อย น้ำเสียงสบายๆแต่มีมารยาท

            “อ้อไม่เป็นไรหรอกครับ ผมได้ยินจากรีเจนว่าผมต่างหากที่เป็นต้นเหตุไปเรียกชื่อคุณเข้า เข้ามาเถอะครับเดี๋ยวจะได้ทานอาหารเช้ากัน หนังสืออะไรครับนั่น”ไคเชิญสาวน้อยมารยาทดีเข้ามา เธอโชว์ปกหนังสือที่เธอถืออยู่ให้ดู

            “ฉันเป็นอาจารย์สอนในคลาสวิญญาณนะคะ เล่มนี้เกี่ยวกับเอ่อ...อ้อ วิญญาณกับการฆาตกรรมหมู่ ความเคียดแค้นและการเสพติดการฆ่าค่ะ”พูดเรียบๆแต่เนื้อหาสุดยอด ไครู้สึกว่าตัวเองตาถั่วไปเยอะเลยเวลาปลดเนตรทิพย์

            “อ้อ เอ่อ แว่นเหมาะมากเลยนะครับ”ไคนึกอะไรไม่ออกได้แต่แถชมแว่นที่เธอหยิบขึ้นมาอ่าน แถมเป็นการหยิบจากอากาศซะด้วยสมแล้วที่เป็นโลกเวทมนต์

            “เอ่อ คะขอบคุณคะมีคนบอกมาเหมือนกัน ไปกินอาหารเช้ากันเถอะคะ”เธอทำท่าเขินอาย แต่ไคไม่รู้สึกว่าเธอจะเหมือนสาวน้อยขี้อายเท่าไร่เพราะมีหนังสือที่สุดยอดเล่มนั้นอยู่ในมือแถมยังเป็นคนสอนด้วยนะดีๆไม่ดีเป็นคนเขียนขึ้นมาอีกต่างหาก

            ไคสั่นหัวเรียกสติแล้เดินไปทำอาหาร ที่ตอนนี้อารี่จัดแจงของอย่างรู้งานไคเลยทำเนื้อชุบแป้งทอดกับแกงจืดรสอ่อนๆข้าวหุงเต็มหม้อตามคำขอของอารี่

            ไม่ได้มีการพูดคุยอะไรกันมากไคหลังจากเจอหมัดน็อกเจอหนังสือที่เกี่ยวกับ วิญญาณกับการฆาตกรรมหมู่ ความเคียดแค้นและการเสพติดการฆ่า ไครู้สึกหมดกำลังใจยังไงชอบกลแต่เพราะเรื่องของคานันทำให้เขาตัดสินใจถาม

            “คุณโอรี่ คุณเป็นอาจารย์สอนในคลาสวิญญาณพอจะรู้จักพวกเจตภูติแห่งธรรมชาติไหมครับ”ไคคิดว่าตัวเองถามได้ถูกคนพอสมควร โอรี่ละจากการกินแกงจืดเนื้อไก่นิ่งคิดก่อนตอบ

            “คะ เป็นข้อมูลที่มีความน่าเชื่อถือระบุไว้เจตภูตแห่งธรรมชาติเนื้อแท้จริงๆแล้วคือเทพ อย่างเทพไกอาตัวแทนแห่งดิน เธอคือหนึ่งในเจตภูตที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกนี้เลยละคะ หรือจะเป็นโพเซดอนเจตภูตแห่งทะเลพวกเขาเหล่านี้ปรากฏตัวเป็นระยะๆ แต่การปรากฏตัวนั้นก็แทบจะหาหลักฐานทางวิญญาณไม่ได้เลยละคะที่บอกบอกว่าน่าเชื่อถือได้นั้นเป็นเพราะ ฉันเคยเจอท่านทั้งสองมาก่อน”เธอตอบไคพยักหน้าแล้วถามต่อ

            “แล้วเป็นไปได้ไหมครับที่เจตภูตจะกำเนิดขึ้นเป็นเจตภูตเล็กๆ แล้วสามารถติดต่อกับมนุษย์ได้”ไคเอ่ยถาม อารี่วางช้อนลงแล้วตอบแทน

            “ฉันไม่รู้นะว่านายมองหาอะไร ถ้านายจะเชื่อในทฤษฏีของอะไรสักตัวนี่แหละเขาบอกไว้ว่า เจตภูตนั้นกำเนิดจากจุดที่มีความผิดปกติทางธรรมชาติอย่างเข้มข้น อย่างเทพไกอาเธอกำเนิดจากจุดรวมพลังที่เข้มข้นสูงของธาตุแห่งดิน หรือซูสเทพสายฟ้าที่นายเรียกกันท่านก็กำเนิดจากสายฟ้าที่รวมกันนอกอวกาศ นั่นคือเรื่องที่น่าเชื่อถือที่สุด

สิ่งที่ฉันจะให้นายเข้าใจก็คือ หากมีอะไรสักอย่างที่กำเนิดมาเป็นเจตภูตได้ที่แห่งนั้นจะต้องมีความผิดปกติแห่งธาตุอย่างมากๆ บางทีอาจจะหาลิมิตที่โลกจะวัดนั้นไม่ได้เลยก็เป็นได้ และนั่นหมายความว่าพวกเราจะต้องรู้ตัวก่อน และฉันยืนยันได้เลยว่าระยะช่วงอายุของฉัน ฉันไม่เคยเจอเหตุการณ์ที่ว่านั่นเลย”อารี่กล่าวสรุป ไคครุ่นคิดคานันบอกว่าเธอกำเนิดได้ไม่นานดังนั่นก็ไม่น่าจะเป็นไปได้

“แล้วเจ้าโดมสีดำนั่นละ”ไคถามเพราะดูจากไอเวทมนต์ที่ฟุ้งอยู่รอบๆมันไม่น่าจะธรรมดาได้เลยจริงๆอารี่กับโอรี่มองหน้ากันเล็กน้อยเหมือนมีความนัย ก่อนที่อารี่จะตอบ

“ก็เป็นไปได้ที่จะเกิดอย่างที่นายว่า แต่ฉันก็แน่ใจว่าตอนนี้ยังไม่มีเจตภูตอะไรกำเนิดมาแน่นอน เพราะการกำเนิดของเจตภูติธรรมชาติในตำนานนั้นจะสั่นคลอนไปถึงโลกทั้งเก้าซึ่งมันยังไม่เคยเกิดขึ้น”อารี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย

          “พี่คะ นี่มัน”โอรี่ทำท่าเหมือนจะพูดอะไรแต่อารี่เบรกเอาไว้ก่อน

            “มันอยู่มาหลายสิบปีแล้ว มันไม่มีทางเป็นไปได้ในวันพรุ่งนี้หรือวันนี้หรอก รอเราหาหลักฐานให้พร้อมค่อยดำเนินการไป เรื่องพวกนี้มันละเอียดอ่อนโดยเฉพาะกับเจ้านั่น เอ่อฉันหมายถึงโดมน่ะ”อารี่อธิบายให้ชัดเจนเมื่อเห็นไคมอง

            “แต่ไม่น่าเชื่อเลยนะคะ คุณไคมาได้ไม่นานก็ชี้ข้อบกพร่องของการป้องกันที่ดีเยี่ยมที่สุดของโลกเวทมนต์ได้ พวกเราอยู่มาตั้งนานเสียตาจริงๆคะ”โอรี่พูดอย่างชื่นชม

            “อ๊า โอรี่แปดโมงแล้วนี่นา เดี๋ยวสอนเด็กไม่ทันไครีบเก็บจานเถอะ”อารี่ออกคำสั่ง ไคเองแอบแปลกใจกับความเร็วในการกินของทั้งสองคนเหมือนกัน

            ระหว่างล้างจาน ไคแอบสังเกตโอรี่ เธอไม่ได้สวยเด็ดเผ็ดดุแบบพี่สาวตรงกันข้ามเธอกลับสวยแบบอ่อนหวานละลายหัวใจของชามหนุ่มได้ง่ายดาย ราวกับกุหลาบอ่อนแอที่ไร้หนามแหลมคม แก้มสีชมพูระเรื่อๆแบบฝรั่งเศสทำให้เธอดูดีชอบกล

            เมื่อล้างจานเสร็จไคและยมทูตสาวทั้งสองก็ออกมาจากบ้าน อารี่สะบัดแส้เล็กน้อยก่อนที่รถม้าแบบเปิดประทุนคันงามจะเผยออกมาให้เห็น

            “เบียดๆกันหน่อยนะ รถฉันไม่ได้เป็นรถขนส่งแบบยัยโอรี่นะ”อารี่อธิบายก่อนขึ้นไปก่อนคนแรกในฐานะคนขับ ไคเชิญให้โอรี่ขึ้นก่อนและค่อยขึ้นตามไป

            “แต่ว่ารถคันนั่นของคุณโอรี่เป็นอะไรไปละครับ”ไคถามอย่างสงสัย แต่อารี่กลับตอบแทน

            “ก็พังนะสิยะ ดีนะม้าประจำตัวของยัยโอรี่ไม่ได้เป็นอะไรมาก”

          “พี่คะ คุณไคเขาไม่ได้ตั้งใจซะหน่อย อีกอย่างเดี๋ยวมันก็ใช้ได้แล้วนะคะ”

            “จ้าๆ ตอนนี้จับแน่นๆนะ พี่จะซิ่งแล้ว”อารี่บอกอย่างเจ้าเล่ห์ ยิ้มนิดๆให้ไคก่อนจะฟาดแส้ออกไปเต็มแรง ม้าดำทะยานขึ้นท้องฟ้าอย่างรวดเร็วด้วยความเร็วประมาณร้อยหกสิบได้

            ใช้เวลาเพียงหนึ่งนาทีในการเดินทางถึงที่หมาย ระหว่างทางอารี่กับโอรี่คุยอะไรกันสักอย่างโดยที่ไคไม่ได้สนใจเพราะมัวแต่เกาะราวที่นั่งอยู่

            “เอ่อคุณไคคะ ปล่อยมือได้แล้วละคะ”โอรี่ส่งเสียงเบาๆ เตือนไคที่กำลังมึนๆ

            “หะ อ้อ ขอโทษครับไปจับตอนไหนเนี้ย”ไคพูดอย่างติดตลก กระโดดลงจากรถทั้งๆที่ขายังสั่นนิดๆ ได้มาบินบนท้องฟ้าด้วยความเร็วสูงๆโดยที่ไม่มีอะไรเป็นหลักประกันภัยนี่มันเสี่ยงชีวิตจริงๆ ให้ตายสิเขาจะไม่ขับรถเร็วๆอีกแล้ว

            “ไงรู้สึกดีไหม ได้ซิ่งตอนเช้าๆเนี้ยสุดยอดไปเลยใช่ม้า”โอรี่พูดอย่างร่าเริง ไคได้แต่คิดใช่รู้สึกดีมากเลยที่ยังมีชีวิตอยู่ทั้งที่แม่คุณคนขับวาดลวดลายอย่างกับเจ็ทคอสเตอร์

          “เดี๋ยวพี่ต้องพาคุณไคเขาสำรวจมหาลัยไม่ใช่เหรอ ถ้ายังไงลองไปดูที่คลาสเรียนของฉันไหมคะดูเหมือนคุณจะสนใจในเรื่องของวิญญาณนะคะ”โอรี่พูดอย่างปรารถนาดีแต่ประสงค์ ร้ายซะแล้วไคไม่ถูกกับวิญญาณเลยต่างหากแต่จะปฏิเสธไปมันก็เสียฟอร์ม

            “เอ่อถ้าไม่รบกวนก็ได้ครับ”ไคตอบยิ้มๆ

            “อือ งั้นดีเลยเดี๋ยวเดินดูพวกคลาสเรียนต่างๆไว้ก็ดีนะ ศึกษาไว้” อารี่มองไปยังด้านหลังของไคทำให้ไคหันตาม สิ่งที่เขาไม่ได้สังเกตมาแต่แรกก็ปรากฏอยู่ในสายตา

            ตัวปราสาทสีขาวสะอาดถูกจัดสร้างด้วยหินอ่อนขาวบริสุทธิ์ตัดกับสีฟ้าสดสว่างของท้องนภาเบื้อหลัง ราวกับว่าไคกำลังยืนอยู่หน้าปราสาทขาวในตำนานเรื่องใดเรื่องหนึ่ง พื้นหญ้าสีเขียวมีคนในชุดคลุมแบบต่างๆเดินกันมากมาย บ้างก็หันมามองไคหรือไม่สนใจก็มี

            ปราสาทสีขาวมหาลัยลิ้ตเติ้ลแซงทัวร์รี่ ไคแค่เห็นภาพที่อยู่ตรงหน้าก็คล้ายกับว่าตัวเองอยู่ต่อหน้าประวัติศาสตร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกเวทมนต์แล้ว

----------------------------------------------------------
แก้ไขคำผิดครั้งที่ 1 ณ วันที่ 13/11/2554

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
บรรณารักษ์จอมเวท: ภาค ปฐมบทมนตรา ตอนที่ 8 : เธอคือใคร?? , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2744 , โพส : 7 , Rating : 87% / 11 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
# 7 : ความคิดเห็นที่ 167
 สนุกมากค่ะ~

แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 12 พฤศจิกายน 2554 / 13:20

PS.  ชีวิตคนเรามันก็มีหลายอย่าง มีทั้งชอบและไม่ชอบและดีไม่ดี บางอย่างก็รับไม่ได้... ก็แหม เราไม่ใช่ผู้เฒ่าที่ปลงแล้วนี่นา ถึงจะได้ปล่อยวางได้น่ะ ;)
Name : Dreamever < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Dreamever [ IP : 58.11.28.19 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 พฤศจิกายน 2554 / 03:53
# 6 : ความคิดเห็นที่ 166
 บทพูดมีสีสันมากๆครับ  ชอบมาก
PS.  เจ้าของกลุ่ม นิยายน่าอ่านใน Dek-d ที่โลกลืม ปี 2554 เจ้าของกลุ่ม My useful knowledges
Name : jsoc < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ jsoc [ IP : 180.183.113.244 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 พฤศจิกายน 2554 / 11:29
# 5 : ความคิดเห็นที่ 165
สนุกมากค่ะ
PS.  สนุกมากค่ะ
Name : [Op]Ko_Ke < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ [Op]Ko_Ke [ IP : 223.205.116.239 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 ตุลาคม 2554 / 14:27
# 4 : ความคิดเห็นที่ 164
ใช่ค่ะ สนุกมากกกกก

เป็นอีกเรื่องเลยค่ะ ที่จะไม่แปลกใจถ้าได้ตีพิมพ จินตนาการ การดำเนินเรื่องสุดยอดจริงๆ
PS.  
Name : _fiona_ < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ _fiona_ [ IP : 110.33.176.236 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 เมษายน 2554 / 00:55
# 3 : ความคิดเห็นที่ 163
สนุกดีค่ะ อัพตอนต่อไปไวๆๆนะค่ะ
Name : devil of love < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ devil of  love [ IP : 180.180.113.86 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 เมษายน 2554 / 12:35
# 2 : ความคิดเห็นที่ 162
สนุกมาก อัพไวทันใจ มาอัพต่ออีกนะ รออ่านอยู่
Name : แฝงไว้ซื่ง..... < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ แฝงไว้ซื่ง..... [ IP : 125.27.229.48 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 เมษายน 2554 / 12:25
# 1 : ความคิดเห็นที่ 161
สนุกมากเลยละครับ เป้นผลวงานที่หน้าติดตามมากขอโทษที่ละกันที่อ่านรวดเดียวแล้วมาเม้นนะครับ
Name : Yongkare01 < My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Yongkare01 [ IP : 180.183.169.226 ]
ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 เมษายน 2554 / 00:22
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android