[FIC GOT7] LABEL HOST {END }

ตอนที่ 5 : LABEL HOST ☆ CHAPTER 4 ☆

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,442
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    28 ก.ย. 57


LABEL HOST

CHAPTER 4

#ฟิคลบฮ


 

                “ดื่มสิฮะ” แบมแบมยื่นเรดเลเบิ้ลส่งให้มาร์คแต่คนตรงหน้านี้รู้ทันแล้วล่ะว่าถ้าเขาดื่มจนครองสติไม่อยู่จะเป็นอย่างไร ดีไม่ดีคืนนี้จินยองอาจจะไม่มาลากเขากลับไปนอนที่ห้องเหมือนคืนก่อนแล้วก็ได้




 

                “ฉันอยากคุยกับนายมากกว่า” มาร์คเท้าคางมองดวงหน้าหวานของคนตัวเล็กพลางยิ้มกริ่ม แบมแบมเวลาใส่ชุดสีแดงนี่น่ารักจนเขาไม่อยากจะละสายตาเลยจริงๆ



 

                “คุยไปดื่มไปก็ได้” แบมแบมพยักเพยิดให้มาร์คดื่ม ปากเล็กๆนั่นเอาแต่บ่นไม่หยุดเลยว่าการประมูลโฮสต์มันแพงแล้วมาร์คก็ไม่เคยดื่มได้คุ้มกับราคาเลยสักครั้ง ทั้งที่โดนบ่นแต่ทำไมมาร์คกลับรู้สึกดีนิดๆนะ



 

                “แค่ได้มองหน้านายจะเสียอีกกี่ล้านฉันก็ว่าคุ้ม” แววตากรุ้มกริ่มทำเอาแบมแบมรู้สึกเสียวสันหลังวาบ ใบหน้าน่ารักเริ่มทำตัวไม่ถูกว่าควรจะมองไปทางไหนดี เพราะโซนเรดวีไอพีนี้ก็มีแค่เขากับมาร์คสองคนเท่านั้น



 

                เอาวะ เป็นไงเป็นกัน...



 

                “งั้นผมดื่มเองก็ได้” มือเล็กยกแก้ววิสกี้ขึ้นดื่มหมดในรวดเดียวแล้วใช้หลังมือเช็ดปาก มาร์คมองแบมแบมอย่างตกใจก่อนจะตั้งสติได้แล้วรีบคว้าขวดเรดเลเบิ้ลมาไว้ฝั่งตัวเอง



 

                “ยูคยอมไม่ได้บอกรึไงว่าดื่มแบบนั้นจะเมา” มาร์คเตือนสติคนตัวเล็กที่เบ้หน้าให้กับรสชาติของเลเบิ้ล ดูก็รู้ว่าเด็กนี่ไม่ใช่คนคอแข็ง นอกจากคออ่อนแล้วยังไร้รสนิยมในการดื่มอีก...




 

                “บอกฮะ แต่...มันน่าเสียดายอ่ะ ก็คุณมาร์คเพิ่งดื่มไปได้แค่แก้วเดียว เอามานี่” คนตัวเล็กลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วแย่งขวดเรดเลเบิ้ลไปจากมือของมาร์คก่อนจะเทมันลงไปในแก้วแล้วยกดื่มราวกับกำลังดื่มน้ำเปล่า




 

                “อืม กินไปกินมาก็อร่อยดีเหมือนกันเนอะ ฮะๆๆ” ใบหน้าหวานเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง คนตัวเล็กหัวเราะพลางลงนั่งตามเดิมพร้อมกับรินเรดเลเบิ้ลแก้วแล้วแก้วเล่าขึ้นดื่มชนิดที่มาร์คมองแล้วยังรู้สึกอึ้ง จะว่าคอแข็งก็ไม่ใช่...แต่ดื่มเพียวๆได้จนเกือบหมดขวดขนาดนี้โดยที่ไม่เมาจนหลับไปก็แสดงว่าไม่ธรรมดาเอาการ




 

                “แบมแบมพอได้แล้วน่า” มาร์คลุกเดินไปแย่งขวดเลเบิ้ลออกจากมือเล็กก่อนจะยื้อยุดฉุดกระชากแย่งแก้ววิสกี้ต่อ แบมแบมเป็นเด็กดื้อ เขาไม่ยอมปล่อยแก้ววิสกี้แถมยังทำท่าทางฮึดฮัดไม่พอใจที่ถูกขัดใจอีกต่างหาก





 

                “นายเมาแล้วนะ” มาร์คแย่งแก้วคนตัวเล็กมาถือไว้แล้วกล่าวย้ำเตือนสติ





 

                “ไม่มาวววว” แบมแบมจะคว้าแก้วคืนแต่มาร์คขืนมือไว้จนทำให้ของเหลวสีอำพันหกลงมาเต็มคอเสื้อของมาร์ค แก้ววิสกี้ราคาแพงตกลงบนพื้นจนแตกกระจายไปรอบทิศ ใบหน้าหวานที่แดงก่ำเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ดูจะตกใจไม่น้อยกับสภาพของลูกค้ากิตติมศักดิ์ที่พ่วงตำแหน่งเพื่อนสนิทเจ้าของคลับ





 

                “ผมขอโทษฮะ เปียกหมดเลย” ริมฝีปากเล็กบิดคว่ำคล้ายกับกำลังจะร้องไห้ นัยน์ตากลมโตเริ่มเอ่อคลอไปด้วยน้ำตาจนมาร์คทำอะไรไม่ถูก เขาไม่ชอบเห็นคนร้องไห้ ยิ่งถ้าเป็นคนตรงหน้านี้ด้วยแล้วล่ะก็...




 

                “ไม่เป็นไรๆ” เพราะทำอะไรไม่ถูกเขาจึงคว้าคนตัวเล็กที่เริ่มร้องไห้งอแงเข้ามากอดแล้วโยกตัวเบาๆเป็นเชิงปลอบโยนว่าเขาไม่ได้โกรธและแบมแบมก็ไม่ได้ทำอะไรผิด ใบหน้าเล็กของแบมแบมฝังลงกับไหล่กว้างของมาร์ค จมูกรั้นที่แสนซุกซนคลอเคลียไปตามลำคอที่เปียกชื้นจากวิสกี้ที่หกลงมาจนมาร์ครู้สึกจักจี้เล็กๆ






                “แบมแบม...เดี๋ยวฉันพาไปนอนนะ” ใบหน้าหล่อพรูลมหายใจออกช้าๆอย่างพยายามระงับสติอารมณ์ คนตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมแขนของเขานุ่มนิ่มมือจนไม่อยากปล่อยไป กลิ่นหอมอ่อนๆจากครีมอาบน้ำกลิ่นธรรมดาที่มาร์คไม่เคยได้กลิ่นมาก่อนแต่ทำไมมันถึงได้ดึงดูดขนาดนี้นะ






 

                “งือ” เสียงครางในลำคอเป็นสัญญาณตอบรับกลับมาเพียงอย่างเดียว คาดว่าแบมแบมคงจะเมาจนหลับไปแล้ว มาร์คลูบแผ่นหลังคนตัวเล็กในอ้อมแขนสองสามครั้งแล้วจึงผละออกให้แบมแบมพิงกับพนักโซฟาชั่วคราวเพื่อจัดท่าให้เหมาะสมก่อนจะบรรจงช้อนตัวคนตัวเล็กที่นอนหลับไม่ได้สติมาไว้ในอ้อมแขน แบมแบมสะดุ้งนิดหน่อยพลางคล้องแขนโอบรอบคอมาร์คโดยอัตโนมัติทั้งที่ยังหลับตา ขายาวก้าวเดินผ่านบรรดาพนักงานที่เหมือนรู้กันดีอยู่แล้วว่าควรจะทำยังไงกับสถานการณ์แบบนี้





 

                ร่างสูงวางคนตัวเล็กลงบนเตียงนุ่มอย่างระมัดระวังเพราะไม่อยากรบกวนการนอนของเขา นิ้วยาวเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าออกให้อย่างเบามือ ใบหน้าน่ารักยามหลับนั้นช่างน่าเอ็นดู แก้มยุ้ยทั้งสองข้างเปลี่ยนเป็นสีแดงจัดเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ ปากเล็กๆสีแดงสดที่เผยออกนิดๆเพื่อช่วยหายใจนั่นก็อีก...ทำไมไม่ระวังตัวเลยนะ




 

                “ถ้าเผลอจูบขึ้นมาจะทำยังไง” นิ้วเรียวยาวสัมผัสลงบนริมฝีปากอิ่มอย่างหลงใหลก่อนจะละมือออกอย่างรวดเร็วเมื่อคนตัวเล็กพลิกตัวนอนตะแคงข้างไปอีกทาง



 

                “งืออออ ไอ้คนหื่นเอ๊ย คิดว่ารวยแล้วจะได้ทุกอย่างรึไง...น่าหมั่นไส้” ปากเล็กพึมพำฟังไม่ได้ศัพท์แต่มาร์คก็พอจะเดาออกว่าคนที่แบมแบมหมายถึงอาจจะเป็นเขา




 

                “เดี๋ยวก็จับปล้ำจริงๆซะหรอก” ใบหน้าหล่อเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้พลางกระซิบชิดใบหูตั้งใจจะแกล้งเล่นแต่แล้วกลับกลายเป็นมาร์คเองที่สะดุ้งสุดตัวเมื่อคนตัวเล็กหันหน้ากลับมาจนปลายจมูกของทั้งคู่แตะกัน ใบหน้าน่ารักที่หลับไม่รู้เรื่องเลยว่าอันตรายอยู่ใกล้เขาแค่เพียงหนึ่งลมหายใจ นัยน์ตาคู่สวยไล่มองใบหน้าน่ารักตั้งแต่คิ้วจนมาหยุดที่ริมฝีปากเล็กสีแดงระเรื่อที่ทำให้เขาเผลอใจเต้นแรงทุกครั้งที่แอบมอง




 

                ความเงียบที่ปกคลุมทั้งห้องได้ยินแค่เพียงเสียงลมหายใจสม่ำเสมอจากคนตัวเล็กกับเสียงหัวใจของตัวเขาเองที่กำลังเต้นดังแข่งกับความเงียบอย่างไม่มีท่าทีว่าจะสงบลง





                “บ้าไปแล้วมาร์ค...” คนตัวสูงเบนสายตาออกจากใบหน้าน่ารักเพื่อเรียกสติกลับมา เขาไม่เชื่อในความรัก...ความสัมพันธ์แบบวันไนท์สแตนด์ต่างหากคือความเป็นจริงของโลก แบมแบมก็แค่ความท้าทายอย่างหนึ่ง...แต่ทำไมหัวใจของเขาถึงได้เต้นแรงราวกับจะหลุดออกมาแบบนี้นะ




 

                ใบหน้าหล่อหันกลับไปมองคนตัวเล็กอีกครั้งพลางเลื่อนหน้าลงไปใกล้ช้าๆจนริมฝีปากเกือบจะแตะกันแต่แล้วเขาก็รั้งตัวเองกลับมาอยู่ในตำแหน่งเดิม




 

                “ทำไมทำไม่ลงวะ” มาร์คยีผมตัวเองอย่างหัวเสีย เขาไม่เคยรู้สึกสับสนหรือลังเลอะไรแบบนี้มาก่อน ทั้งที่มันเป็นโอกาสที่ดีแล้วแท้ๆแต่เขากลับทำไม่ได้ ทำไม่ได้จริงๆ


 

                “ลืมตาขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยแบมแบม”




                “...มาทำให้หัวใจฉันเต้นเป็นปกติเดี๋ยวนี้” นิ้วเรียวจิ้มแก้มยุ้ยอย่างมันเขี้ยวสองสามทีก่อนจะถอดเสื้อของตัวเองที่เปียกวิสกี้โยนลงไปบนพื้นแล้วนอนมองหน้าคนตัวเล็กข้างกายที่ไม่มีทีท่าว่าจะตื่นขึ้นมาง่ายๆจนผล็อยหลับไป





 







 

 

                แสงแดดที่ส่องผ่านผ้าม่านสีแดงเข้มเข้ามาในห้องทำให้คนตัวเล็กผู้เป็นเจ้าของห้องต้องลุกขึ้นมาขยี้ตาไล่ความง่วงและอาการเมาค้าง ความรู้สึกเวียนหัวยิ่งทำให้เขารู้สึกมึนงง หลงลืมไปแล้วว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นบ้างแล้วเขากลับมาที่ห้องได้ยังไง  มือเล็กเลิกผ้าห่มออกจากตัวก่อนจะตวัดมันไปไว้อีกฝั่งหนึ่งของเตียงที่ไม่เคยมีผู้ใดมานอนแต่ตอนนี้กลับ...




 

                “อืมมมมม ร้อน เร่งแอร์หน่อยสิ” เสียงบ่นงึมงำพลางคว้ากองผ้าห่มไปกอดแทนหมอนข้างแล้วพลิกตัวไปอีกทางเผยให้เห็นแผ่นหลังเปลือยเปล่าเรียบเนียนน่าซบ คนตัวเล็กหน้าแดงลามไปจนถึงใบหู นัยน์ตากลมโตก้มลงสำรวจตัวเองว่ามีอะไรบุบสลายไปบ้างรึเปล่าแต่พอเห็นเสื้อผ้าอยู่ครบก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก มือเรียวเล็กกดรีโมทปรับอุณหภูมิเครื่องปรับอากาศให้เย็นขึ้นเพราะดูเหมือนเพื่อนร่วมเตียงของเขาจะร้อนจริงอย่างที่พูด เท้าเล็กก้าวลงจากเตียงอย่างเงียบเชียบที่สุด ก่อนจะสะดุดเข้ากับเสื้อเชิ้ตราคาแพงของคนตัวสูงที่ถอดกองไว้บนพื้น มือเล็กเก็บมันขึ้นมาเพื่อจะได้เอาไปซักคืนให้




                 


 

                เสียงน้ำไหลจากฝักบัวอาบน้ำทำให้คนที่นอนหลับอยู่บนเตียงปรือตาขึ้นมาก่อนจะลุกขึ้นนั่งบิดขี้เกียจพลางอ้าปากหาวหวอดอย่างไม่สนใจภาพพจน์ เงาจากประตูกระจกโปร่งแสงทำให้มาร์คลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือเล็กที่ลูบไล้ไปตามลำตัวและเรียวขายิ่งทำให้มาร์ครู้สึกหายใจติดขัด เขาไม่เคยรู้เลยว่าประตูกึ่งโปร่งใสแบบนี้จะเว้นพื้นที่ให้จินตนาการได้น่าตื่นเต้นกว่าประตูใสที่คอนโดของเขาเป็นไหนๆ เงามือเล็กเอื้อมไปปิดน้ำและหยิบผ้าเช็ดตัวทำให้มาร์คต้องล้มตัวลงนอนแกล้งหลับทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น ทั้งที่หัวใจของเขาเต้นกระหน่ำรัวยิ่งกว่าเมื่อคืนซะอีก




 

                ขาเรียวก้าวออกมาจากประตูห้องน้ำแล้วเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าเพื่อหยิบชุดนักเรียน มาร์คหรี่ตาแอบมองขาขาวๆนั้นก่อนจะรีบหลับตาเมื่อแบมแบมเดินกลับมานั่งที่โต๊ะเครื่องแป้งข้างเตียง




 

                อันตราย...เด็กคนนี้อันตรายเกินไป



 

                “มึนชะมัด” ผ้าขนหนูผืนเล็กที่พาดอยู่บนไหล่ในตอนแรกถูกมือเล็กยกขึ้นไปซับผมที่เปียกชื้นจากหยดน้ำ กลิ่นหอมของแชมพูทำเอาคนที่แกล้งหลับสติกระเจิง บนร่างกายของแบมแบมตอนนี้มีเพียงแค่ผ้าขนหนูสีขาวที่พันรอบเอวกับผ้าขนหนูผืนเล็กที่ใช้เช็ดผมเท่านั้น จากมุมที่มาร์คนอนอยู่ทำให้เขาสามารถเห็นแบมแบมจากด้านข้างได้ชัดเจน ผิวขาวดุจน้ำนมที่ต้องตาของเขาอยู่ทำให้มาร์คไม่อยากจะละสายตา แต่พอเหลือบตาลงต่ำจากไหล่บางมาหยุดที่ตุ่มไตเล็กๆสีชมพูอ่อนนั่นทำเอามาร์คยกมือตะครุบปากแทบไม่ทัน ใบหน้าเห่อร้อนขึ้นอย่างไม่ตั้งใจ ก่อนที่แบมแบมจะลุกขึ้นไปแต่งตัวต่อในห้องน้ำ คนตัวสูงรีบลุกพรวดขึ้นมานั่งหอบหายใจ ใบหน้าหล่อสะบัดไปมาไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกจากหัว






 

                “อ้าว ตื่นแล้วเหรอฮะคุณมาร์ค” เด็กหนุ่มตัวเล็กในชุดยูนิฟอร์มเปิดประตูออกมาจากห้องน้ำพลางกล่าวทักทายคนที่นั่งหัวฟูอยู่บนเตียง



 

                “ไม่สบายรึเปล่าฮะ หน้าแดง...” คนตัวเล็กทำท่าจะเดินเข้ามาใกล้แต่มาร์ครีบถดตัวหนีขึ้นไปติดพนักเตียง แบมแบมทำหน้าประหลาดใจนิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้ถามอะไร




                “ไม่...ไม่เป็นไร นายจัดการธุระของนายต่อเถอะ เดี๋ยวจะสาย” คนตัวสูงกว่าลุกออกจากเตียงแล้วเดินหนีเข้าไปในห้องน้ำให้สายน้ำจากฝักบัวชำระล้างร่างกายและความคิดฟุ้งซ่านออกไปจากหัว เสียงเปิดและปิดประตูจากด้านนอกทำให้มาร์ครับรู้ว่าคนตัวเล็กได้ออกจากห้องไปแล้ว ใบหน้าหล่อจึงหันกลับมาให้ความสนใจกับตัวเอง



 

                “อา...ตัวแสบ...” มือหนาเลื่อนลงมาจับส่วนนั้นของตัวเองที่เริ่มตึงเครียดเตรียมพร้อมจะผงาดออกมาได้ทุกเมื่อ เปลือกตาบางปิดลงพลางนึกไปถึงใบหน้าหวานน่ารักนั่น ผิวกายขาวเนียนและกลิ่นหอมชวนฝันทำให้มาร์คเผลอหลุดครางออกมา ตุ่มไตสีชมพูที่ได้เห็นแค่เพียงเสี้ยววินาทีทำเอาลมหายใจขาดช่วงจนต้องเก็บเอามาจินตนาการต่อ





                “อ่า...แบมแบม” ของเหลวสีขาวขุ่นถูกปลดปล่อยออกมาในเวลาต่อมา คนตัวสูงอาบน้ำชำระล้างร่างกายและคราบอะไรต่อมิอะไรออกก่อนจะเปิดประตูออกมาจากห้องน้ำเมื่อทุกอย่างเข้าที่เข้าทาง เสื้อผ้าชุดใหม่ถูกแขวนไว้หน้าตู้เสื้อผ้าพร้อมกับมีกระดาษโน้ตเล็กๆแปะไว้บนไม้แขวนเสื้อ




 

                 พี่จินยองให้คนเอามาให้เมื่อกี้ ส่วนเสื้อเดี๋ยวผมจะซักคืนให้นะฮะ






 

                ลายมือน่ารักของคนตัวเล็กทำเอามาร์คเผลอหลุดยิ้มออกมาอย่างไม่รู้สาเหตุ เสียเงินสองล้านแลกกับจินตนาการจากคนตัวเล็ก เขาจะถือว่ามันคุ้มแสนคุ้มก็แล้วกัน...


50%




 

             “ไปสถานสงเคราะห์กับแจ็คสันมาเหรอ?” น้ำเสียงเรียบนิ่งพูดขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ ใบหน้าน่ารักละสายตาออกจากแมคบุคเครื่องโปรดแล้วหันไปหาพี่ชายร่างสูงเพรียวที่นั่งอยู่อีกโต๊ะหนึ่งข้างๆกัน



 

                “ครับ พี่จินยองมีอะไรรึเปล่าครับ?” ใบหน้าหวานเผลอขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างเป็นกังวล วันนี้เขาให้แจ็คสันไปรับที่มหาวิทยาลัยแล้วก็ไปซื้อเสื้อผ้าเด็กให้กับน้องๆที่สถานสงเคราะห์การที่จินยองจะรู้มันไม่ใช่เรื่องแปลกแต่การที่จินยองถามถึงต่างหากมันทำให้เขาแปลกใจ




 

                “ไม่มีอะไรหรอกพี่ก็แค่ถามถึง ทำไมนายต้องทำหน้าเครียดด้วย หรือว่ามีอะไรปิดบังพี่?” จินยองหรี่ตามองน้องชายพลางอมยิ้ม ร่างสูงเพรียวตรงเข้ามาลูบผมน้องชายคนรองด้วยความเอ็นดู




 

                “พี่รู้ว่ายองแจจะไม่ทำให้พี่ผิดหวัง พี่ภูมิใจในตัวนายนะ อ่ะนี่ ห้าแสน พี่ฝากทำบุญที่สถานสงเคราะห์ด้วย” จินยองวางเช็คไว้บนโต๊ะของยองแจก่อนจะเดินกลับไปนั่งทำงานที่โต๊ะของตัวเอง คำพูดของจินยองยิ่งเหมือนกับตะปูที่ตอกย้ำลงมาที่อกของเขา ยองแจเม้มปากพลางลอบมองเสี้ยวหน้าของพี่ชายที่ทำงานหนักเพื่อน้องๆมาตลอดอย่างรู้สึกผิดก่อนจะต้องหันหน้ากลับมาที่แมคบุคเมื่อจินยองขยับตัวไปรับโทรศัพท์ที่แผดเสียงร้องอยู่ทางด้านซ้ายมือ





 

                “ว่าไงแจ็คสัน?” เพราะชื่อของคนปลายสายที่พี่ชายของเขาเอ่ยถึงดึงความคิดยองแจให้รู้สึกสนใจในบทสนทนาทั้งที่เขาไม่ใช่คนเสียมารยาทอยากรู้เรื่องของคนอื่นเลยสักนิด



 

                “หม่าม๊าป่วยเลยขอหยุดงานหนึ่งวัน...” จินยองดูตกใจมากเมื่อได้ยินแบบนั้น ยองแจเองก็แอบตกใจเหมือนกันเพราะวันนี้ตอนเจอกันแจ็คสันไม่เห็นจะเล่าอะไรให้ฟังเลย




 

                “ได้สิ ฉันโอเค นายหยุดยาวสักอาทิตย์เลยก็ได้ อยู่กับแม่ไปเถอะ ทางนี้ไม่ต้องห่วง” จินยองอาจจะดูน่ากลัวในบางครั้งแต่ลึกๆแล้วเขาเป็นคนที่มีจิตใจดีและอ่อนโยนมากคนหนึ่งเพียงแต่สังคมและวงการนี้มันหล่อหลอมให้เขาต้องเข้มแข็ง เพราะคนที่อ่อนแอมีแต่จะพ่ายแพ้และใช้ชีวิตบนโลกนี้อย่างยากลำบาก




 

                “โอเค อาทิตย์หน้าเจอกัน ฝากความคิดถึงถึงหม่าม๊าของนายด้วยนะ” จินยองวางสายจากแจ็คสันแล้วหันกลับมามองยองแจที่ให้ความสนใจกับบทสนทนาแต่ไม่ได้ถามอะไรทั้งที่สายตาของเขามันฟ้องชัดเลยว่าสงสัย




 

                “แจ็คสันโทรมาบอกว่าแม่ไม่สบาย พี่เลยให้เขาหยุดหนึ่งอาทิตย์ ทำไม เหงาเหรอไม่มีคนแหย่?” น้ำเสียงหยอกล้อของผู้เป็นพี่ชายท้ายประโยคทำเอายองแจพองลมใส่แก้มแล้วหันกลับมาทำงานของตัวเองต่อ จินยองหัวเราะน้องชายหน้าตี๋ของตัวเองเบาๆแล้วจึงก้มหน้าก้มตาจัดการกับเอกสารกองโตตามเดิม




 

                “เอ๊ะ...หุ้นส่วนของเลเบิ้ลโฮสต์คลับนี่...” ยองแจเลื่อนเมาส์ลงมาหยุดที่รายชื่อหุ้นส่วนพลางขมวดคิ้วเข้าหากัน จินยองวางปากกาแล้วเงยหน้าขึ้นมาสบตากับน้องชายที่มองมาที่เขาเหมือนตั้งคำถามแต่ไม่กล้าถาม





                “ใช่...นั่นเขา อิมแจบอม” ใบหน้าเรียบนิ่งไม่แสดงอารมณ์ใดๆปรายตามองไปทางอื่นเพราะไม่อยากให้ยองแจอ่านใจเขา ยองแจมองหน้าพี่ชายตัวเองด้วยความรู้สึกหนักอึ้งเป็นสองเท่า พี่ชายของเขาตัวแค่นี้เอง...ทำไมถึงแบกรับอะไรเยอะแยะนักนะ




 

                “หือ ทำไรน่ะยองแจ” น้องชายตัวเล็กเดินมาอยู่ด้านหลังตั้งแต่เมื่อไรจินยองก็ไม่ทันได้สังเกต รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่แขนเล็กเอื้อมมากอดคอเขาจากทางด้านหลังแล้วนั่นล่ะ คางมนวางลงบนไหล่บางโดยไม่ได้พูดอะไรออกมาสักคำ




 

                “พี่ไม่ใช่เด็กๆแล้วนะยองแจ” มือเรียวเอื้อมไปลูบผมน้องชาย ยองแจมักจะทำแบบนี้เสมอเวลาที่เขารู้สึกอ่อนแอหรือเหนื่อยกับอะไรบางอย่าง เด็กคนนี้ไม่เคยถามหรือพูดอะไรที่ทำให้เขาต้องรู้สึกขุ่นข้องหมองใจเลยสักครั้ง




 

                “อย่าแบกรับอะไรไว้คนเดียวนะครับพี่”คำพูดของน้องชายทำให้จินยองยิ้มกว้างออกมาแล้วพลิกตัวออกจากอ้อมแขน มือเรียวยีผมน้องชายหน้าตี๋อย่างมันเขี้ยว





                “ไปทำงานต่อได้แล้วไปพ่อคนเก่ง” จินยองยิ้มให้น้องชาย ยองแจพยักหน้ารับแล้วเดินกลับไปนั่งที่



 

                ขอบใจนะยองแจ...











 

 

 

                 โซฟาบุกำมะหยี่สีดำตั้งอยู่ข้างกันเป็นปกติเหมือนทุกวันแต่วันนี้มันแปลกออกไปนิดหน่อยตรงที่มันว่างเปล่าไม่มีโฮสต์ประจำตำแหน่งแบล็กเลเบิ้ลเหมือนเช่นเคย แววตาของยองแจวูบไหวไปนิดหนึ่งก่อนจะปรับกลับมาเป็นปกติเมื่อแบมแบมที่นั่งอยู่โซฟาถัดไปหันมายิ้มให้ ยองแจยิ้มตอบแบมแบมกลับไปก่อนจะเบนสายตามามองบรรดาลูกค้าทั้งหลายที่มองมายังพวกเขาทั้งสี่ มันเป็นเรื่องน่าเบื่อนะสำหรับยองแจกับการต้องไปเอาอกเอาใจคอยหาเรื่องคุยกับลูกค้าแถมยังต้องพยายามหลบหลีกไม่ให้โดนลูกค้าล่วงเกินจนกว่าจะถึงเที่ยงคืน




 

                “ทำหน้าบอกบุญไม่รับแบบนี้จะประมูลได้เท่าไรเนี่ย” จินยองที่นั่งอยู่ถัดจากยองแจเอ่ยปากแซวน้องชายของตน ยองแจจึงยิ้มขึ้นมานิดนึงแต่แค่รอยยิ้มเล็กๆเพียงครู่เดียวก็เรียกเสียงโห่ร้องจากผู้คนด้านล่างไปได้ไม่น้อย จินยองหัวเราะนิดๆเมื่อยองแจกลับไปทำหน้าเอือมระอาเหมือนเบื่อโลกตามเดิม จริงๆแล้วเขาไม่ได้อยากให้น้องมาทำงานโฮสต์คลับสักเท่าไรหรอกเขาแค่อยากให้น้องๆของเขาได้สนุกไปกับผู้คนและเรียนรู้ที่จะรับมือกับทุกสิ่งได้ด้วยตัวเอง เพราะการไปจำกัดความคิดเขาว่าดีหรือไม่ดีนั้นมันเป็นการเลี้ยงดูที่จินยองไม่คิดว่ามันถูก ทุกคนมีสิทธิ์ที่จะตัดสินใจด้วยตัวเองว่าสิ่งไหนถูกหรือผิดและเขาเคารพเหตุผลของน้องทุกคนเสมอ ขอแค่ไม่เอาเรื่องความรักมาเกี่ยวข้อง...เขาก็ไม่ขัดอะไรทั้งนั้น






 

                “พี่แจ็คสันไม่อยู่ดูเหมือนผมจะซวยแทนเลยแฮะ” ยูคยอมที่นั่งอยู่ริมสุดโอดครวญขึ้นมาเมื่อเห็นสายตาปิ๊งๆของคนที่ชอบมาประมูลแจ็คสันมองมาที่ตัวเอง





 

                “ไม่ดีเหรอ ไหนบอกว่าเบื่อๆไง” ยองแจแกล้งแซวน้องชายที่ส่งยิ้มแบบแห้งแล้งที่สุดในโลกไปให้กับผู้ชายท่าทางตุ้งติ้งชนิดที่มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นจนยูคยอมต้องหันมากรอกตาใส่เขาแล้วมองผ่านไปยังแบมแบมที่ทำหน้าเบื่อโลกไปอีกคน ยองแจมองตามสายตาของแบมแบมไปก็พบถึงสาเหตุที่ทำให้เด็กน้อยแสนสดใสหน้าบูดบึ้งก่อนจะยิ้มออกมาน้อยๆ





                “สงสัยเรดเลเบิ้ลโฮสต์จะไม่ต้องลุ้นแล้วล่ะว่าใครคือผู้ชนะการประมูล” แบมแบมหันมามองค้อนยองแจที่เอ่ยแซวพลางพองลมใส่แก้มอย่างงอนๆ แต่ช่างไม่รู้เอาเสียเลยว่าการกระทำแบบนั้นมันยิ่งทำให้ตัวเองดูน่ารักจนคนข้างล่างเคลิ้มไปเป็นแถบๆ ไม่เว้นแม้กระทั่งหนุ่มไฮโซคนไต้หวันอิมพอร์ตจากแอลเอที่นั่งอยู่ทางฝั่งเรดโซนถึงกับมองคนตัวเล็กจนตาค้างเลยทีเดียว




 

                “มาร์คนี่เป็นเอามากนะเนี่ย...” จินยองส่ายหน้าเบาๆให้กับเพื่อนตัวเองที่เอาแต่มองมาที่แบมแบม ริมฝีปากเรียวยกยิ้มไปให้เพื่อนตัวเองเล็กน้อยแต่ก็ต้องหุบยิ้มมื่อสายตาไปหยุดอยู่ที่ใครบางคนในโซนของตัวเอง ผู้ชายตัวสูงโปร่งผิวขาวสวมแว่นตากรอบสีดำก็กำลังมองมาที่เขาเหมือนกัน




 

                สงครามมันเพิ่งจะเริ่มต้นสินะ...




 


 

               

                “เจ็ดแสนสำหรับกรีนเลเบิ้ล” ร่างสูงโปร่งนั้นพูดขึ้นมาจนทำให้รอบด้านเงียบสงบลง นัยน์ตาคู่สวยเบิกกว้างพลางจ้องมองไปยังคนประมูลที่เขาเกลียดแสนเกลียด ยองแจมองหน้าคนที่ประมูลเขาแล้วหันหน้ามองจินยองอย่างคาดไม่ถึง ใบหน้าน่ารักนั่นดูจะตกใจไม่น้อยกับราคาประมูลที่สูงลิบลิ่ว




 

                ทำไม...



 

                นั่นเป็นเหตุผลที่จินยองหาคำตอบไม่ได้ว่าทำไม...ทำไมแจบอมถึงเลือกประมูลยองแจแทนที่จะเป็น...เขา



 

                คิดจะทำอะไรกันแน่...





 

                “หนึ่งล้านสำหรับกรีนเลเบิ้ล” ผู้ชายผิวคล้ำเหมือนคนตรากตรำทำงานกลางแดดสวมชุดพะรุงพะรังจนคนที่เขาเดินผ่านต้องพากันแหวกทางให้ หนวดเครารุงรังนั่นดูจะเป็นที่รังเกียจและไม่น่าดูเท่าไร มองจากส่วนไหนก็แทบจะหาความเป็นผู้ดีมีเงินไม่ได้เลยสักนิด ยองแจมองคนที่เสนอราคาประมูลเขาสูงขึ้นไปอีกอย่างงงๆ นี่เขาควรเลือกอะไรดี...




 

                ใบหน้าน่ารักหันไปขอความเห็นจากพี่ชายแต่จินยองซึ่งเอาแต่จ้องหน้าแจบอมมาสักพักหนึ่งแล้วทำให้เขาไม่กล้าถามออกไป ทางเลือกที่ดีที่สุดก็คือจำนวนเงินที่มากที่สุดนั่นแหละ...




 

                “ผมเลือกคุณครับ” ยองแจชี้ไปที่ชายอ้วนผิวคล้ำหนวดเครารุงรังก่อนจะเดินลงจากเวทีเล็กๆไปหาเขาแล้วเดินนำหน้าไปยังกรีนโซนของตัวเอง จินยองปรายตามองน้องชายครู่หนึ่งก่อนจะหันกลับมามองจ้องแจบอมอีกครั้ง แววตาไม่พอใจฉายชัดบนใบหน้าสวย ขายาวก้าวขึ้นไปบนเวที เสียงโห่ร้องโหวกเหวกโวยวายดังขึ้นมาอีกครั้งเพราะผู้ชายคนนี้ทำผิดกติกาแต่เขาไม่ได้สนใจเสียงพวกนั้นเลยสักนิด ร่างสูงโปร่งหยุดลงตรงหน้าโกลด์เลเบิ้ลโฮสต์ นิ้วเรียวยาวเชยคางมนขึ้นมาสบตาพลางเลื่อนหน้าลงไปใกล้  





 

                “สองล้านสำหรับโกลด์เลเบิ้ล” ใบหน้าหล่อคมคายพูดจบก็กดริมฝีปากลงไปทับทาบกับริมฝีปากเรียวของจินยองต่อหน้าทุกคนในโฮสต์คลับ เสียงโหวกเหวกโวยวายเงียบลงเพราะต่างตกใจในการกระทำฉาบฉวยของชายปริศนาที่พวกเขาไม่รู้จัก แม้แต่ยองแจและมาร์คที่อยู่ด้านล่างเวทียังตกตะลึง




ผลั่ก!





 

                ร่างสูงถูกดึงออกจากจินยองอย่างแรงก่อนจะตามมาด้วยหมัดหนักๆหนึ่งทีโดยไม่ทันให้คนตัวสูงได้ตั้งตัวสักนิด  




 

                “มากไป มาทางไหนก็กลับไปทางนั้น ผมยังไม่อยากฆ่าคนหรอกนะ” ยูคยอมกำหมัดแน่นพร้อมกับเอ่ยปากไล่อย่างไม่เกรงใจและไม่สนใจด้วยว่าผู้ชายคนนี้เป็นใคร มีอิทธิพลขนาดไหน แต่พี่ชายของเขาไม่ใช่ของเล่นที่ใครจะมาทำรุ่มร่ามและไม่ให้เกียรติแบบนี้ด้วยได้



 

                 “ยูคอย่า...” แจบอมแตะมุมปากตัวเองที่เลือดซึมออกมาพลางยกยิ้มอย่างไม่เกรงกลัวในคำขู่ของเด็กหนุ่มคนนี้ ท่าทางแบบนั้นทำให้ยูคยอมอยากจะประเคนหมัดไปอีกสักทีแต่จินยองกลับมาห้ามเขาไว้  



 

                “พี่จินยอ...”


 

                “พี่เสียไปหนึ่งจูบแล้ว พี่ไม่ยอมเสียสองล้านหรอกนะ” ยูคยอมกำมือแน่นอย่างนึกโกรธพี่ชายตัวเองก่อนจะเดินลงจากเวทีไป จินยองมองตามน้องชายที่หุนหันพลันแล่นออกไปอย่างเป็นห่วง เขารู้ว่ายูคยอมหวังดีและเป็นห่วงเขามากแค่ไหน...เขารู้ดี





 

                มาร์ครีบตรงปรี่เข้ามาคว้าข้อมือแบมแบมลงจากเวทีเหลือไว้เพียงแค่จินยองกับแจบอมสองคนเท่านั้น จินยองหันไปโค้งศีรษะขอโทษในความวุ่นวายของคืนนี้ให้กับลูกค้าพลางพยักเพยิดให้โฮสต์คนอื่นๆมาบริการลูกค้าและจัดโปรโมชั่นลดราคาเลเบิ้ลทุกชนิดห้าสิบเปอร์เซ็นต์ทำให้ลูกค้ากลับมาสงบอีกครั้ง นัยน์ตาคู่สวยประสานเข้ากับน้องชายคนรองที่ยืนมองอยู่อย่างเป็นห่วง จินยองพยักหน้าให้ยองแจไปดูแลลูกค้าเด็กหนุ่มจึงจำใจเดินกลับไปยังโซนของตัวเองที่ปล่อยให้ลูกค้าที่ประมูลเขารออยู่





 

                “ตามฉันไปที่ห้อง” แววตาคมดุตวัดมองแจบอมพลางเอ่ยเสียงเรียบ จินยองคงโกรธอยู่ไม่น้อยเหมือนกันที่คนตัวสูงทำแบบนี้ต่อหน้าลูกค้าและลูกน้องภายใต้การปกครองของเขา




 

                “สองล้านคงไม่ใช่แค่จูบหรอกใช่ไหม?” มือหนาเอื้อมมาโอบรอบเอวให้คนตัวบางกว่ามาอยู่ในพันธนาการ จินยองดึงมือที่โอบรอบเอวออกก่อนจะดึงปกคอเสื้อให้แจบอมโน้มหน้าลงมาใกล้ ริมฝีปากบางกระซิบที่ข้างหูแผ่วเบาพอให้ได้ยินกันแค่สองคน



 

                “มันอยู่ที่ว่านายจะทำให้ฉันพอใจได้แค่ไหนต่างหากล่ะอิมแจบอม”  










 

                “คุณรู้ความหมายของกรีนเลเบิ้ลรึเปล่าครับ?” เด็กหนุ่มใบหน้าหล่อหวานออกตี๋ๆเริ่มชวนลูกค้าเข้าสู่บทสนทนาเพื่อไม่ให้บรรยากาศตึงเครียดเกินไป ใบหน้านั้นส่ายหน้าเบาๆแทนคำตอบแต่อาจจะส่ายแรงไปหน่อยเพราะหนวดเครารุงรังนั่นเกือบจะตวัดมาโดนหน้ายองแจอยู่แล้ว




 

                “เอ่อ...งั้นผมจะแนะนำให้ฟังละกัน” ยองแจเปิดขวดกรีนเลเบิ้ลพลางยื่นแก้วน้ำแข็งไปตรงหน้าลูกค้าหนวดเฟิ้มที่เอาแต่มองหน้าเขา




 

                “กรีนเลเบิ้ลจะต้องดริ๊งค์แบบออนเดอะร็อกถึงจะได้รสชาติ” ยองแจค่อยๆอธิบายพลางเทของเหลวลงไปบนน้ำแข็งช้าๆเพื่อให้ลูกค้าได้กลิ่นของกรีนเลเบิ้ล



 

                “ได้กลิ่นไหมครับ ความเป็นธรรมชาติของมัน...เอ่อ...” ใบหน้าน่ารักถึงกับไปต่อไม่ถูกเมื่อลูกค้าหนวดเฟิ้มก้มหน้าลงดมกลิ่นติดขอบแก้วจนทำให้เคราบางส่วนจุ่มลงไปในกรีนเลเบิ้ล


 

                ยองแจอยากจะบ้า...




 

                “ผมรินให้ใหม่อีกแก้วดีกว่า แก้วนั้นเอาไว้ดมกลิ่นละกัน” เด็กหนุ่มพรูลมหายใจออกก่อนจะเริ่มใหม่ตั้งแต่ต้นตั้งแต่หยิบน้ำแข็งใส่แก้วแล้วบรรจงรินกรีนเลเบิ้ลอย่างพิถีพิถัน ยองแจเงยหน้าขึ้นมาสบเข้ากับสายตาขบขันภายใต้เคราหนวดได้ทันก่อนที่เขาจะหันหน้าหนีไปอีกทาง



 

                “คุณ...คุณขำอะไร?” นัยน์ตาเรียวหรี่ตามองพลางพยายามมองหน้าเขาชัดๆก่อนที่มือเล็กจะเอื้อมไปดึงหนวดและเคราออกอย่างแรง


 

แควก!



 

                “โอ๊ยยยยย เจ็บนะยองแจ” แจ็คสันหวังร้องครวญครางพลางยกมือกุมปากตัวเองเมื่อเผลอพูดชื่อคนตัวเล็กตรงหน้านี้ออกไปแล้ว



 

                “ไหนบอกว่าแม่ป่วย?” ยองแจมองแจ็คสันอย่างคาดโทษ นัยน์ตาเรียวมองไปรอบๆว่ามีใครมองอยู่หรือไม่ก่อนจะยื่นหนวดกับเคราปลอมคืนให้แจ็คสัน



 

                “ถ้าไม่โกหกจะได้เจอหน้านายรึไงล่ะ” แจ็คสันติดหนวดกับเคราปลอมกลับเข้าไปแล้วมองยองแจด้วยสายตากรุ้มกริ่ม



 

                “ก็เจอกันทุกวันอยู่แล้ว ถ้าพี่จินยองจับได้...”



 

                “ชู่วววว อย่าพูดอะไรเป็นลางสิ” แจ็คสันยื่นมือมาปิดปากยองแจพลางมองหน้าคนตัวเล็กที่เขาแสนจะคิดถึงทั้งที่เพิ่งเจอกันไปตอนเย็น...แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขามาในฐานะลูกค้าของยองแจ แจ็คสันละมือออกจากใบหน้าหวานก่อนเลื่อนหน้าลงไปใกล้แต่ยังไม่ทันที่จะได้ทำอะไรยองแจก็ยกมือขึ้นมาดันหน้าเขาไว้ก่อน




 

                “ผมไม่จูบกับลูกค้าหนวดรุงรังแบบนี้แน่”




 

                แจ็คสันเบ้ปากเหมือนเด็กถูกขัดใจ เขากำลังจะกลับไปหย่อนตัวนั่งลงที่เดิมแต่มือเล็กของยองแจกลับรั้งแขนเขาเอาไว้ แจ็คสันมองมือที่จับแขนเขาไว้ราวกับมีคำถามแต่ริมฝีปากเล็กกลับเป็นฝ่ายชิงพูดขึ้นมาเสียก่อน




                “ไปที่ห้องผมแล้วกัน”       





 

 

100%

•·.·´¯`·.·• •·.·´¯`·.·•´`·.•·.·´¯`·.·• •·.·´¯`·.·•´`·.•·.·´¯`·.·• •·.·´¯`·.·•´`·.•·.·´¯`·.·• •·.·´¯`·.·•´`·.














 

TBC 

Makemeproud : มาแล้ววววว เหมือนมาวันเว้นวันจะได้เยอะกว่าไงไม่รู้ 

ยินดีต้อนรับเข้าสู่เนื้อเรื่องหลักของเลเบิ้ลโฮสต์ค่ะ เตรียมเลือดไว้ให้ดี
เจอกันตอนหน้าค่ะ
 #ฟิคลบฮ  
ขอบคุณทุกคอมเม้นท์มากๆเลยนะคะ เห็นละมีกำลังใจแต่งขึ้นมาเลยอ่ะ 
รักนะคนอ่าน 
 เพลงประกอบฟิคชื่อเพลง Back Seat - JYJ ค่ะ 

 


 

SQWEEZ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

769 ความคิดเห็น

  1. #766 BongkotFgfy (@BongkotFgfy) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 14:20
    ช่วนผ.ชเข้าห้องไม่ดีน่ะลูกแซ่บบบ
    #766
    0
  2. #750 Chocomy (@Chocomy) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 22:32
    คู่แจ็คแจนี่แซ่บตลอดเลยอ่ะ5555 คู่มาร์คแบมผิดคาดมากพี่มาร์คดูเป็นสาวน้อยพึ่งมีรักครั้งแรกงี้5555
    #750
    0
  3. #734 WaterSweetNW (@namzazii) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 20:45
    มาร์คน่ารักมากเลยอ่าา 5555555
    #734
    0
  4. #731 ichigo (@love-witch) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 12:19
    แบมน่ารัก
    #731
    0
  5. #722 NewLoly PanTanyakit (@ninewloly) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2559 / 23:33
    mb ดูใสใส555 เด็กน้อยแบมแบมม
    #722
    0
  6. #712 Green-Plant (@Green-Plant) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 กันยายน 2559 / 09:58
    ว่าแล้วเชียวต้องเป็นพี่หวังปลอมตัวมา 555555

    รอลุ้นคู่ของจินยองต่อ
    #712
    0
  7. #702 jazzotorii (@fastja) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 03:36
    กรี๊ดดดดดพจสสสสสสสสส
    #702
    0
  8. #655 Nutto90 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 เมษายน 2558 / 09:09
    ไม่ได้คิดเลยว่าแขกคนนั้นจะเป็นแจ็คอ่ะ555

    ถึงกับต้องปลอมตัวกันเลย คู่บีเนียร์นี่เค้าเคยเป็นแฟนกันมาก่อนหรอม หรือยังไง?

    ตื่นเต้นแทนป๋ามาร์คตอนนุ้งแบมอาบน้ำอ่ะ555 ฟิคเรื่องนี้เป็นๆิคเรียกเลือดจริงๆสินะ หึๆๆๆๆ
    #655
    0
  9. #644 pimpimpim1a (@pimpimpim1a) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 เมษายน 2558 / 20:59
    บีเนียร์มีความหลังเจ็บปวดเหรอ งึมงำๆๆๆ
    #644
    0
  10. #593 yadara (@yadara) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มีนาคม 2558 / 18:29
    แจ็คมาเหนือเมฆมาก ทีแรกไม่คิดเลยว่าเป็นแจ็ค 555

    บีเนียร์เริ่มมันส์ ดูเป็นคู่ต่อสู้ที่สูสีกันมาก?

    มาร์คแบม น่ารัก คือมาร์คนี่เริ่มลุ่มหลงแบมแบมแล้วหละ แล้วสุภาพบุรุษด้วยนะ555
    #593
    0
  11. #585 Monkung Taross (@monwiwo) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มีนาคม 2558 / 21:21
    พราวเมนแจ็คมาร์คใช่มั้ย คาแรกเตอร์น่ารักสุดๆเลยอ่ะ เราแอบบอกว่าเดาออกตั้งแต่บรรยายว่าไม่หล่อรุงรังแล้วอ่ะ น่ารักมากอยากอ่านเรื่อยๆอ่ะชอบมาก
    #585
    0
  12. #559 Mint.coz (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 มีนาคม 2558 / 13:53
    ทำไมีเจบีถึงประมูลยองแจ

    มาร์ครักแบมแล้วล่ะ ยูคโคตรแน่นอนอ่ะ

    แจ็คแกก็เนอะ เอาฮาไปไหน 55555
    #559
    0
  13. #539 !!_LaStNiGhT_!! (@Porsongmin) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มีนาคม 2558 / 19:20
    แจ๊คอย่างฮาาาาา 555555555 ไปที่ห้องผมก็แล้วกัน โอ้ย ตายๆๆๆๆ น้องแตงใจกล้ามากลูกก
    #539
    0
  14. #524 deao (@ppound) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 มีนาคม 2558 / 11:26
    สงสัยมาร์คต้องเสียสักสิบห้าล้านถึงจะได้เคลมอ่ะนะ
    #524
    0
  15. วันที่ 11 มีนาคม 2558 / 20:45
    โอ๊ยยยยฮาหวังมาก55555555555
    #499
    0
  16. #445 cincin (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2557 / 11:24
    บีเนียร์ก็ไปห้อง แจ็คแจก็ไปห้อง กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด มาร์คแบมล่ะ พี่มาร์คจะทนได้อีกนานแค่ไหน
    #445
    0
  17. #421 cakELFishMT (@cakelfish13) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2557 / 18:40
    แจ็คแจแซ่บสุดๆ
    #421
    0
  18. #410 Bean_6 (@inspiration-vp) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2557 / 20:17
    กรี๊ดแปป กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด >/////////<
    #410
    0
  19. #349 ❥มังเหวีย (@hwanq-j) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2557 / 11:48
    แจ็คสันหวังคนเจ้าเล่ห์ 5555555555555555555 แกโกหกเขาว่าป่วยที่แท้ก็อู้งานมาเป็นลูกค้ายองแจหรอฮ้าาาาา -,.- น่ารักง่ะะะะะ
    #349
    0
  20. #318 Reborn@Hibahi (@tonglacartoon) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2557 / 17:32
    โหยยยยยย โครตรักไรท์เลยอ่ะเจรงงงงง ดราม่าเยอะไม่ดีเนอะๆๆๆ เสียดายที่เรื่องนี้สั้นเพราะ 15 ตอบจบเอง แต่ก็ยังดีกว่ามีดราม่าอ่ะ แจ็คแจนี่กินได้มั้ย อยากจะเก็บเอาไม่ให้ใครดอมดม #ผิด รอๆๆๆ มาต่อเร็วน้าไรท์ จุ้บๆๆ
    #318
    0
  21. #294 SU..JU (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2557 / 22:17
    จากเมะทั้งหมด บอกเลยว่ารักแจ๊คสันหวังมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก กอ.ไก่ล้านๆตัว

    ก็ว่าตัวตั้งแต่ไรท์เน้นว่าหนวดรุ้งรังดูไม่มีเงินล่ะ คือแบบเอาไงดีชอบแจ๊คอ่ะไรท์ T T ทำไมน่ารักขนาดนี้ แตงก็น่ารักมากกกกกกกกกกกก กอ.ไก่ล้านๆตัว

    ตอนแตงอยู่กับพี่จินยองคือ เห้ออ ลูกแตงน่ารักมากกกกกกก ทำไมจะน่ารักขนาดนี้ จูจูให้น้องๆเขารีกกันเถอะ กราบ...



    เอาจริงป่ะ พี่มาร์คกับแบมคือดี น่ารักมาก มาร์คดูแลแบมดีอ่ะ ชอบ!



    แต่นังบีนี่อะไร เคยบ้างไหมตั้งแต่ออกโรงมาจะทำตัวดีดีกับเขาอ่ะไม่อยากจะด่า #โห่ว

    มันตั้งแต่แรกล่ะคุณเมน ทำไมต้องมาทำร้ายน้องจูด้วยวะ คือแบบตอนเลือกน้องแตงนี่อยากถีบยอดหน้าพี่แกให้ฟันเหยินๆจองพี่แกมันร่วงอ่ะเอาจริงๆ

    คือเลือกน้องแตงแล้วทำร้ายจูจูป่ะ ทำร้ายหวังป่ะ มันรักของมันนะเว้ย ตอนอิบีมันเลือกน้องแตง แจ๊คคงแบบ เห้ยๆกรีนคนนั้นของกรูเว้ย!



    รำคาญบี้ ไปไกลๆเลยไม่ต้องแหละ แบนเมนตัวเองแปบ เคยไหม!จะดูแลน้องเนียร์อ่ะ อยากตบมากอิบี!!!! #หยาบคาย ขอโทษน้าไรท์ ไม่ไหวแล้วโมโหบี๊มาก

    ปล.สงสารแม่หวังได้หรือไม่ เหิ่ม จู่ๆก็ได้ป่วยซะอย่างนั้น 5555
    #294
    0
  22. #246 MBKY; (@withmbky) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2557 / 16:36
    ก๊ากกกกกก หวังอู้งาน โกหกเฉยเลย ทีแรกนึกว่าแจ็คสันส่งคนมาประมูลยองแจอะไรแบบนี้ แต่แบบมาเองเลย โอ้โห
    เจบีก็แหม พ่อบุญทุ้ม ทุ้มเยอะจริงๆ ยูคยอมก็หวงพี่มาก เง้อ 
    มาร์คแบมนี้จ้า มาร์คหลงแบมมากมายเลยอะ แต่ก็ยังสุภาพบุรุษอยู่โหยดีอะ
    #246
    0
  23. #235 ตัวเล็ก (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2557 / 23:32
    อิพี่หวังเองหรอกหรอ เหอะๆๆๆ แสบใช่ย่อย

    เจบี จินยอง คู่นี้ต้องมีอะไรที่มากกว่านั้นแน่
    #235
    0
  24. #172 yokpoo (@yokpoo) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 กันยายน 2557 / 18:48
    จะบอกว่าเด็ดสุดตอนนี้คือยองแจ 5555. แต่ไม่เข้าใจพี่บีจะประมูลยองแจทำไมว่ ะตอนแรก-"- อยากรู้เรื่องของบีเนียร์มากกกกกก
    #172
    0
  25. #170 g-kritsana (@g-kritsana) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 กันยายน 2557 / 17:46
    พี่บีต้องการอ่ะหยังกับเนียร์อ่ะ
    #170
    0