PLAYLIST NIELONG

ตอนที่ 3 : Blue Christmas

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 31
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    16 ก.พ. 62

                                                   Themesong : Blue Christmas  By : The Lumineers   

#ลองเปิดเพลงฟังตอนอ่านดูด้วยนะคะ   ถ้าเปิดแล้วก็ไปอ่านกันเลยค่ะ                                                                                                                          

 

 

                                                                                                                                          ถึง คุณผู้เป็นรอยยิ้มของผม

สุขสันต์วันคริสต์มาสซองอู

ผมไม่รู้จะใช้คำทักทายไหนคุณอาจจะเบื่อเพราะผมเริ่มต้นด้วยคำทักทายแบบนี้ทุกปีเลย ให้อภัยผมด้วยก็แล้วกันแต่ผมมีเหตุผลที่เลือกใช้ประโยคนี้นะ คุณอาจจะจำได้หรือไม่ผมก็ไม่รู้แต่มันเป็นประโยคแรกที่ผมได้พูดกับคุณในวันคริสต์มาสที่ไทม์สแควร์  ผู้คนนับพันยืนอยู่ที่ลานกว้างแต่สายของผมกลับโฟกัสแค่คุณ 

คุณมักจะโดดเด่นเสมอในสายตาผม ทั้งในคลาสเรียน หรือว่าจะเป็นในคอนเสิร์ตในงานต้นปีต่อให้มีผู้คนมากมายแค่ไหนผมก็มองเห็นคุณอยู่เสมอ ผมเดินเข้าไปหาคุณที่ยืนอยู่ต่อหน้าต้นสนยักษ์นั่น ไม่ได้สะกิดหรือแม้แต่จะมองหน้าคุณแค่เข้าไปยืนข้างๆแล้วมองตรงไปข้างหน้าเหมือนที่คุณทำ เอ่ยประโยคนั้นขึ้นมาลอยๆ เราหันมามองหน้ากันคุณยิ้มให้ผมเล็กๆก่อนจะบอกขอบคุณแล้วเดินออกไป ผมมองตามแผ่นหลังของคุณจนลับสายตา ระยะเวลาผ่านไปนานพอสมควรจนคุณกับผมได้มาทำงานที่เดียวกันผมไม่คิดว่าจะมีวันนี้ด้วยซ้ำวันที่ผมได้คุยกันมากกว่าการทักทายผมรู้สึกว่าเราได้เรียนรู้ซึ่งกันและกัน 

ผมรู้ว่าคุณชอบหรือไม่ชอบอะไรและเหมือนคุณก็จะรู้เหมือนกันว่าผมต้องการอะไรบ้างในช่วงเวลาหรือสถานการณ์แบบไหนหรือแม้กระทั่งจูบหรือเซ็กส์แบบไหนที่ผมชอบ คุณลองจูบผมอยู่หลายครั้งแล้วก็ถามว่านายชอบแบบนี้ไหมผมส่ายหน้าทุกครั้งเพราะผมอยากให้คุณทำมันอีกครั้งแต่ก็มักจะโดนบ่นว่าเรื่องมากทุกทีเพราะแบบนี้นายถึงไม่มีแฟน แต่เราทำทุกอย่างนี้โดยอยู่บนสถานะของคำว่าเพื่อนสนิท ผมรู้ว่ามันมากกว่านี้ไม่ได้เพราะคุณมีคนรักอยู่แล้ว คุณมักจะเล่าเรื่องราวของเธอให้ผมฟังเสมอผมรู้ว่าคุณรักเธอมากแค่ไหน แม้ขนาดตอนที่อยู่บนเตียงเราใช้เวลากอดกันนานแต่มันจะมีสักกี่นาทีที่คุณจะไม่หลับตาแล้วรู้สึกถึงเธอ 

แต่ทุกอย่างมันจบลงที่ตรงนั้นผมตัดสินใจย้ายไปทำงานทีอื่นเพราะได้ตำแหน่งที่ดีกว่านั่นก็ส่วนหนึ่ง แต่การที่ได้อยู่ไกลๆคุณผมคิดว่ามันจะช่วยบรรเทาความเจ็บปวดของหัวใจลงไปได้บ้าง แรกๆมันก็ดีผมไม่ได้โหยหาหรือคิดถึงคุณถึงแม้จะเหงาอยู่บ้าง ผมไม่รู้หรอกไอ้ที่รู้สึกแบบนั้นมันเป็นการหลอกตัวเอง ผมดูหนังที่คุณบอกว่าชอบวันละหลายๆรอบทั้งๆที่มันไม่ใช่แนวของผม เพลงที่คุณเคยเอาหูฟังมาแบ่งให้ผมฟังตอนนั่งเคลียร์งานดึกๆผมก็ฟังมันทุกวัน ผมไปบาร์ที่เราไปด้วยกันอยู่บ่อยครั้งหวังว่าคงจะได้เดินเฉียดคุณบ้างแต่ไม่เลย 

ให้ตายเถอะผมยังบ้าซื้อบุหรี่กลิ่นเดียวของคุณมาใช้ทั้งที่ผมบ่นนักหนาว่ามันโคตรแย่ ช่วงนั้นผมฟุ้งซ่านเต็มทนเช็คมือถือวันละหลายรอบชั่งใจอยู่หลายครั้งจะกดโทรออกเบอร์คุณดีไหมแต่สุดท้ายก็พับความคิดเก็บลงไป 

ผ่านไปหลายปีผมได้ข่าวว่าคุณกำลังแต่งงาน คุณส่งการ์ดเชิญมาให้ผมด้วยทำไงได้ผมคงไม่ปฏิเสธอยู่แล้วในวันงานคุณดูมีความสุขยิ้มแย้มอยู่กับเธอ คุณดูดีในชุดเจ้าบ่าวมากๆเลยนะผมชมจากใจเลยอันนี้แต่ผมก็ไม่ได้เข้าไปทักคุณปล่อยเวลาให้ผ่านพ้นไปจนกระทั่งงานเลิกผมก็รีบกลับไม่ได้ไปลาคุณอยู่ดี ผมมันขี้ขลาดทั้งตอนที่จะย้ายมาและในงานแต่งคุณก็ไม่ได้บอกกล่าวคำลาคุณสักคำในวันนั้นคุณก็เลยเอาคืนผมใช่ไหม ในวันที่ร่างกายของคุณนอนหมดแรงอยู่บนเตียง พี่ที่ทำงานเก่าโทรมาบอกผมด้วยน้ำเสียงที่ร้อนรนบอกว่าคุณเข้าโรงพยาบาลอาการหนักเข้าขั้นโคม่า ผมที่ทำงานอยู่จึงกองทุกอย่างไว้ที่โต๊ะแล้วรีบกระโดดขึ้นแท็กซี่ บอกทางเร็วจนคนขับต้องหันมาถามอยู่สองสามรอบ ผมภาวนาให้คุณตลอดทางแต่ดูเหมือนพระเจ้าจะไม่คอยแคร์ผมสักเท่าไหร่นัก ผมยังจำวันนั้นได้ขึ้นใจภาพของคุณยังคงตรึงอยู่ในหัวของผมตลอด11ปี คุณที่ตัวซีดเซียว ดวงตาเบิกกว้างและหรี่ลงเป็นระยะ ร่างกายของคุณกระตุกเพราะฤทธิ์ยาที่คุณหมอฉีดให้เพื่อยื้อคุณไว้ หมอว่าคุณติดเชื้อในกระแสเลือดเชื้อวิ่งผ่านกระแสไปไวมากระบบในร่างกายของคุณบางส่วนเริ่มจะไม่ทำงานแล้ว ผมรู้ว่าสายไปแต่ผมก็ยังเป็นผมชอบทำอะไรโง่ๆให้คุณด่าอยู่เรื่อย ผมเดินเข้าไปใกล้คุณโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูทำเหมือนกับว่าคุณจะได้ยิน

 I'll have a Blue Christmas without you

I'll be so blue just thinking about you

Decorations of red on a green Christmas tree

Won't be the same dear, if you're not here with me

เนื้อเพลงที่คุณบอกว่าชอบนักหนาทั้งๆที่มันเศร้าจะตาย ถ้าเป็นเวลาปกติคุณอาจจะยิ้มหรือด่าผมว่าเสียงนายแม่งโคตรห่วยแตกเลยแดเนียล แต่เวลานั้นผมรู้ว่าคุณอาจไม่หลับรู้อะไรอีกแล้ว คุณหอบหายใจแรงน้ำตาเริ่มไหลออกจากหางตา ผมมองหน้าคุณอยู่นานพยายามเก็บรายละเอียดตั่งต่างเอาไว้แม้ผมรู้อยู่แล้วว่ายังไงผมก็จำใบหน้าของคุณได้ขึ้นใจ ไม่มีแม้แต่คำบอกลาหรือกอดลาจากคุณเหมือนในวันที่ผมย้ายไปทำงานที่อื่น ผมทำได้แค่เพียงยืนมองมือที่กุมคุณไว้แล้วปล่อยให้น้ำตาไหลตกไปตามแรงโน้มถ่วง ชีพจรของคุณเริ่มอ่อนลง ผมไม่รู้ว่าจะหวังเพิ่งปฏิหาริย์ได้ไหมในเมื่อคุณเลยบอกว่ามันไม่เคยจะเกิดขึ้นกับคุณเลย 

ในช่วงนาทีสุดท้ายผมก้มลงไปบอกกับคุณอีกครั้งว่าผมรักคุณไม่ว่าจะแบบเพื่อนหรมากกว่านั้นคุณเหมือนครอบครัวการที่ได้มีคุณเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตการที่เราได้เจอกันอีกครั้งมันคือปฏิหาริย์สำหรับผมและผมรักคริสต์มาสที่มีคุณอยู่ด้วยทุกปี ผมซบหน้าลงที่อกของคุณพร้อมกับเสียงระฆังชีวิตของคุณที่เงียบลง มันจบแล้วจริงๆ

คุณเคยบอกว่าชีวิตของเราต้องเดินไปข้างหน้าตลอดเวลาแต่ผมเหมือนกำลังย่ำอยู่ที่เดิมซ้ำๆผมกำลังเขียนจดหมายที่เนื้อความข้างในเหมือนเดิมแบจะทุกอย่างอยู่ที่มุมเดิมของบ้านในวันเดิมของทุกๆปีคริสต์มาสที่คุณรักกาลเวลาผ่านไปเทศกาลนี้ก็ดูเหมือนจะคึกครื้นเหมือนเดิมทุกปี ผมอยากให้คุณยืนอยู่ข้างๆมองดูดาวบนต้นสนยักษ์เหมือนที่ผมได้บอกสุขสันต์วันคริสต์มาสคุณครั้งแรก ผมอยากออกไปเดินเที่ยวรอบเมืองเหมือนคริสต์มาสต์ในปีถัดมา ผมยังจำรสชาติคุ้กกี้ไหม้ๆของคุณได้นึกแล้วก็ตลกทุกทีผู้ชายสองคนกำลังพยายามอบคุ้กกี้เพื่อไปแจกเด็กๆในสถานรับเลี้ยงเด็กแต่ก็นั่นแหละสุดท้ายก็ต้องซื้อ มีหลายอย่างที่ผมอยากใช้เวลาร่วมกับคุณให้มากขึ้นกว่านี้แต่ในโลกความจริงผมทำไม่ได้ ที่ทำได้ตอนนี้คือนึกย้อนเรื่องราวต่างๆระหว่างเราเหมือนกับว่าผมอ่านหนังสือเล่มเดิมซ้ำไปซ้ำมาอ่านจนจำได้ทุกรายละเอียด บทพูด ความรู้สึกของทุกตัวละคร ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าผมคิดถึงคุณเหลือเกินซองอู

 ผมวางปากกาหมึกดำลงบนโต๊ะไม้พับกระดาษที่เขียนเสร็จแล้วใส่ซอง ผมถือซองนั่นแล้วเดินไปที่โถงนั่งเล่น โยนจดหมายฉบับนั้นลงไปในเตาผิงพร้อมทิ้งตัวลงที่โซฟามองจนกว่าเจ้ากระดาษนั่นจะค่อยๆกลายเป็นขี้เถ้าผมทำแบบนี้มามานแล้วนับตั้งแต่ที่เขาจากไปความอุ่นจากเตาผิงมันไม่ได้ช่วยให้หัวใจของผมอุ่นไปด้วยเลยมันยังคงเย็นเฉียบและเจ็บปวดราวกับว่าต้องการอ้อมกอดของเขา สัมผัสแนบแน่นที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่อาจจะทำให้มันอุ่นขึ้นอีกครั้ง





     Talk : สั้นมากนายสั้นมากจริงๆแล้วเราก็รู้สึกว่ายังดึงอารมณ์ของตัวละครของตัวเองยังไม่สุดท้ายทำให้อ่านเองแล้วมันก็ยังรู้สึกครึ่งๆกลางอยู่ดราม่าเป็นอะไรที่แต่งยากมากๆแต่ก็ยังอยากจะแต่งแง55555555555

#ยังไม่ได้แก้คำผิด เรื่องความลับของเลโอนี่ต้องเวลาอีกนานเลยจ้ะเพราะลืมพล็อตแล้วจริงๆไม่รู้ว่ามันจะไปไหนทิศทางไหนเพราะดองไว้นานฮือ

ฝากคอมเม้นท์ติชมให้เราด้วยนะคะอะไรตรงไหนผิดพลาดก็ขออภัยไว้ตรงนี้

ขอบคุณที่หลงเข้ามาอ่านเด้อครับ55555555

 #plnielong

2 ความคิดเห็น