คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Wonkyu]โลกกลมหรือพรหมลิขิต

โดย pet_play

จากแวบแรกที่ผมได้เจอหมอคยูฮยอนผมก็รู้สึก....

ยอดวิวรวม

853

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


853

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


2
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  25 ต.ค. 54 / 21:58 น.
นิยาย [Wonkyu]š;ԢԵ [Wonkyu]โลกกลมหรือพรหมลิขิต | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
  
ชเว ซีวอน
ชายหนุ่มเจ้าของบริษัทใหญ่ 
   
โจว คยูฮยอน
คุณหมอจบใหม่  

เนื้อเรื่อง อัปเดต 25 ต.ค. 54 / 21:58


 [SF]Full of Love รักล้นใจให้นายคนเดียว.. [WonKyu][1/2] 

แด่วอนฮยองโดยเฉพาะ5555+

*คนที่สบบูรณ์แบบ

ก็ใช่ว่าจะมีความรักที่โรบด้วยดอกกุหลาบเสมอไปหรอกนะ...*

13.40 น.

บ้านตระกูลชเว

ผลัวะ

“พี่” เวลาฟังเพลงแจ๊สในยามบ่ายของผมควรจะสงบกว่านี้นะ

“มีอะไรมินโฮ”ผมหันไปมองน้องชายตัวดีที่ตอนนี้ยืนพิงขอบประตูมืออีกข้างอุ่มเจ้าหมาขนปุกปุยสีขาวสุดที่รักของแม่ผมอยู่

“แล้วไปอุ่มเจ้าซิมบ้ามาทำไม??”

“พี่เอามันไปหาหมอแทนผมดิวันนี้หมอนัดเช็คอาการเจ้าซิมบ้ามันผมมีสอบไปแทนแม่ไม่ได้”

“ห๊ะ”ผมฟังอย่างงง แล้วดูท่าทาเจ้าซิบบ้าไม่ต้องไปหาหมอแล้วมั้งนั่น

“เอาเหอะฝากด้วย”มินโฮโยนหมามาบนตักผมก่อนจะยัดใบนัดลงบนฝ่ามือผมแล้วสาวเท้าออกจากห้องผมไปอย่างรวดเร็ว

“เฮ่ออ”ดีนะที่มันยังมีมารยาทปิดประตูให้เจริญจริงไอ้น้องเวร- -

17.30 น.

“ไปเร็วเจ้าซิมบ้าวันนี้แกมีนัดกับหมอไม่ใช่เรอะ”ผมพยายามลากเจ้าซิมบ้าลงจากรถ ทั้งงัดทั้งแซะทั้งลาก กระชาก กว่าจะดึงมันออกจากเบาะรถได้

“อ่าวซิมบ้าวันนี้พาใครมาส่งจ๊ะเนี่ย”พนักงานแจกบัตรคิว(มั้ง)ถามเจ้าซิมบ้า อืมมมันคงตอนมั้งแม่คุณ

“ผมพามันมาตามใบนัดครับ”ผมยื่นไปนัดให้

“อ้อค่ะงั้นรอเรียกตามบัตรคิวนะค่ะ”แล้วพนักงานก็ยื่นบัตรคิวให้ผม

“ขอบคุณครับ”

ผมพาเจ้าซิมบ้ามานั่งรออยู่ที่หน้าห้องตรวจ3ซึ่งแน่นอนผมกลายเป้นจุดสนใจของสาวๆป้าๆและเด็กๆแถวนี้มันแปลกเหรอที่คนแบบผมพาหมามาหาหมอแทนแม่ผมเนี่ยห๊ะ

{คุณซิวอนเจ้าของซิมบ้ากรุณาติดต่อที่ห้องตรวจ 5 ค่ะ}

ผมเดินไปที่หน้าห้องตรวจ 5 ที่อยู่ไม่ไกลจากผมมากนักแต่ขณะที่ผมจะก้าวเข้าไปในห้องผมก็ต้องชะงักเมื่อเจ้าซิมบ้ามันพยายามดิ้นไม่ยอมเข้าห้องตรวจ ผมพยายามดึงมันอยู่นานก็ไม่เป็นผล ผมจึงตัดสินใจอุ้มซิมบ้าขึ้นเดินเข้าห้องตรวจแทน

- -

เมื่อเดินเข้ามาผู้ช่วยในชุดสีฟ้าก็หันมายิ้ม “กำลังจะออกไปตามเลยค่ะ” เธอกล่าว

“อ่อขอโทษครับพอดีเข้าซิมบ้ามันไม่ยอมเข้าห้องตรวจดีๆ”

“อ้อๆไม่เป็นไรค่ะ”เธอพยักหน้าอย่างเข้าใจก่อนจะหันไปหาคนที่นั่งบนเก้าอีคอมหันหลังให้ผมอยู่ ผมเดาว่าเขาน่าจะเป็นหมอ

“เอ่อคุณหมอค่ะ”เมื่อหมอหมุนเก้าอี้หันมาหาผม พลางลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ ผมก็ต้องอึ้งไปชั่วคณะเมื่อร่างสูงโปร่งที่น่าจะเตี้ยกว่าผมหน่อยกับใบหน้าเรียวได้รูป ผมได้สติอีกครั้งก็เมื่อเขาเดินมาต้องหน้าผมก่อนจะก้มลงไปเล่นกับซิมบ้าซึ่งในตอนแรกมันเบี่ยงหัวหลบเล็กน้อย ทำให้ร่างโปรงแสดงสีหน้าแปลกใจเล็กน้อย ก่อนจะเปลี่ยนเป็ฯแววตาที่อ่อนโยนพลางยิ้มออกมาบางๆ

“แกโกรธฉันที่สั่งให้คุณจางฉีดยาแกไป5เข็มรึไงหื่อซิมบ้า”เขาพูดกับเจ้าซิมบ้าเพลงยีหัวมันไปมาอยากสนุกมือว่าแต่...แกโดนฉีดตั้ง5เข็มเลยเหรอ

ตึก ตึก ตึกๆๆ ตึด แล้วเสียงหัวใจที่ดังก้องนี่มันของผมหรือเจ้าซิมบ้ากันวะ--;

“มันอาการดีขึ้นแล้วครับ”หมอคยูฮยอน(พึ่งเห็นชื่อ)กล่าวหลัวตรวจซิมบ้าเสร็จ

“อ้อครับแล้วหมอจะนัดมันอีกเมื่อไรครับ”ผมถามอย่างแอบหวังเล็กๆ

“อื่มคงไม่ต้องแล้วหล่ะครับ ว่าไงซิมบ้าแกหายดีแล้วใช่ไหม”ผมมองเจ้าซิมบ้าที่มันกระดิกหางตอบ ก่อนจะทำหน้าหง่อยๆ(ผมเห็นเป็นแบบนั้น)เมื่อรู้ว่าคงอีกนานกว่าจะได้เจอหมอคยูอีก

“คุณแค่ให้มันทานยาที่ผมสั่งให้หมดก็พอครับ” หมอคยูตอบทั้งๆที่เดินกลับไปนั่งหน้าคอมเสียซะงั้น

เมื่อผมเดินมาถึงรถก็เดินไปเปิดประตูหลังคนขับให้เจ้าซิมบ้าก่อนจะเคลื่อนตัวไปประจำที่คนขับและขับรถออกไปสักพักจนหยุดติดไฟแดงที่ไม่ไกลจากโรงพยาบาลมากนัก ใบหน้าของใครบางคนก็แวบเข้ามาในหัวผม

เฮ่ออแล้วเราจะได้เจอกันอีกเมื่อไรนะหมอคยูฮยอน

1 เดือนต่อมา

หลังจากวันที่เจอหมอคยูฮยอนวันนั้น ความรู้สึกแปลกๆที่ผมรู้สึกแม้พึ่งเจอกับหมอคยูครั้งแรกก็ค่อยๆเลื่อนลางลง

~ครื่น ครืน ครื่น~

“ฮัลโหล”

[พี่นี่ผมมินโฮพูดน่ะ] เมื่อรู้ว่าคนโทรมาคือใครผมก็แทบจะติดสายทิ้งทันที เนื่องจากคุณน้องชายตัวดีโทรมาทีไรมันต้องมีเรื่องให้ผมปวดหัวทุกที

“มีอะไร-_-

[พรุ่งนี้ผมจะไปทะเลที่ไทยกับเพื่อน]

“แล้วไง”

[พี่ขอแม่ให้ทีดิ] นั่นไงว่าแล้วมันต้องมีอะไรสักอย่าง

“เกี่ยวอะไรกับพี่หละขอเองดิ”

[ก็ผมไม่กล้าขอนี่]

“งั้นก็ไม่ต้องไป” อยากจะไปแต่ไม่กล้าขอ มันน่าไหมละน้องชายผม- -+

[โฆพี่หน่าขอให้ผมหน่อย]

“ขอเองดิไอ้มินโฮ”แล้วผมก็รีบตัดสายทันที

1 วันต่อมา..

15.30 น.

ท่าอากาศยานกระบี่

อย่าพึ่งงงครับว่าผมมาทำอะไรที่นี่- - ถ้าคุณพบเจอว่าเมื่อคุณกลับบ้านแล้วน้องชายคุณก็เข้ามาง้องแง้งให้ขอแม่เรื่องไปเที่ยวให้ไม่ว่าคุณจะเดินไปที่ไหนของตัวบ้านคุณก็จะรู้ว่ามันน่ารำคาญแค่ไหน สุดท้ายผมก็ทนไม่ไหวกดเบอร์ขอให้เจ้าน้องชายตัวแสบ สุดท้ายก็ได้คำบรรชาออกมาว่า

[แม่อนุญาติแต่แกต้องไปกับน้องด้วยชเว ซีวอน !]  จนมันต้องเดือนร้อนผมที่ต้องรีบเคลียงานจนเสร็จแล้วขึ้นเครื่องตามมินโฮไปในตอนบ่ายทั้งๆที่แม่น่าจะรู้ว่ามินโฮมันก็ไม่ใช่เด็กๆแล้ว

ผมกดต่อสายหามินโฮหลังจากลงจากเครื่องพร้อมกับโบ้กแท็กซี่ไปด้วย

[ว่าไงพี่]

“ตอนนี้พี่ถึงไทยแล้วอีกสักพักคงถึง..”

16.00 น.

ตอนนี้ผมอยู่ที่หาดยาว หาดที่นี่สวยมากเลยครับ

“พี่ไม่ได้เอาซิมบ้ามาด้วยเหรอ”

“จะเอามันมาทำไม”เอาเจ้าซิมบ้ามาทะเลด้วยภาระเปล่าๆแถมดีไม่ดีผมจะโดนแม่ด่าเอาได้

“ถามเล่นๆหน่าพี่พอดีมีคนแถวนี้คิดถึงมัน”คนแถวนี้ เพื่อนมินโฮเคยเจอเจ้าซิมบ้าด้วยเหรอวะ?

“เอ่อพี่”

“หืม?มีอะไร”อยู่ดีๆมินโฮก็เรียกผม พลางเขย่าแขนผม

“ผมลืมบอกลูกพี่ลูกน้องของจงฮยอนก็มานะคราวนี้”

“ลูกพี่ลูกน้องของจงฮยอน?”ใครวะผมจำได้แต่เจ้าเด็กจงฮยอนที่มันทำให้ผมนึกถึงเป็ดได้ทุกเวลาเพียงคนเดียว-.-

“อ่าวผมไม่เคยแนะนำให้พี่รู้จักเหรอ” มินโฮทำเสียงแปลกใจใส่ผม อ่าวไอ้นี่- -

“ไม่เคย-.-”

“เห้ยมินโฮเมมื่อไรจะลงมาเล่นน้ำห๊ะ” คีย์หนึ่งในกลุ่มเพื่อนของไอ้มินโฮตะโกนเรียก แขนเรียวยาวสองข้างเท้าสะเอวยืนหน้าบึ่งใส่มินโฮอยู่ริมหาด

“คร๊าบบออมม้าจะไปเดี๋ยวนี้หละคราบบ”แล้วมันก็กึ่งวิ่งกึ่งเดินไปหาคุณเพื่อนหน้าสวยของตัวเอง

“พี่ซีวอนไปลงมาเล่นเหรอครับ”คีย์ตะโกนมาอีกรอบ แต่รอบนี้กับถามผมด้วยรอยยิ้มสดใส

“ไม่ดีกว่าคีย์พี่หอบงานที่ทำค้างเอาไว้มาด้วยอาครับ”ผมปฏิเสธร่างบางพลางสายหน้าเบาๆ

“เหรอครับงั้นตั้งใจทำงานนะครับสู้ๆน่ะ^^

“อื่มขอบใจมากครับ^^”ผมยิ้มบางๆก่อนจะขอตัวกลับที่พัก ซึ่งที่มินโฮเลือกคือรีสอร์ทหลังเล็กๆใกล้ๆทะเลแค่มองด้านนอกก็ทำให้ผมรู้สึกมันน่าอยู่ไม่น้อยเลยนะ

“หืมไม่ได้ล๊อก?”เมื่อผมเดินมาบ้านพักที่ไม่ไกลจากที่พวกมินโฮเล่นน้ำพร้อมสำภาระก็ใช่กุญแจจะไขบ้านเข้าไปแต่พอสอดลูกกุญแจมันก็แสดงให้รู้ว่าประตูบ้านไม่ได้ล๊อก

เอ่อใช่มีพี่ของจงฮยอนอีกคนสงสัยคงอยู่ในบ้านนี่หละมั้ง ผมพยายามมองหาคนที่น่าจะอยู่ในบ้านที่มีเสียงแปลกๆแต่ไม่ดังมาก

หรือขโมย?ไม่มั้ง พอเดินเข้าไปเรื่อยๆจนผมสรุปได้ว่าน่าจะเป็นเสียงจะเครื่องเล่นเกม ผมมองที่ห้องๆนึ่งที่เปิดแง้มไว้เล้กน้อย ร่างโปร่งที่นั่งหันข้างกดPSPที่โซฟากลางห้อง

“เอ่อ...”ผมเผลอออกเสียงออกไป คนที่นั่งเล่นเกมชะงักเล็กน้อย พลางหันหน้ามามองผมแล้วทำปากที่ผมอ่านได้ว่าเขาเอ่ยวาอ๋อ ออกมาก

“พี่ชายของมินโฮสวัสดีครับ”

“อ่ออื่มๆ”

สุดท้ายเราก็บังเอิญมาเจอกันอีกคนได้สิน่ะ คุณหมอโจวคยูฮยอน...

20.53น.

“เสียดายพี่สองคนไม่ไปเล่นน้ำด้วยกัน”คีย์บ่นอย่างเสียดายกับผมและคยูฮยอน

“ไว้ถ้าทำงานเสร็จจะลงไปเล่นนะครับ”ผมตอบเป็นมารยาทเพราะรรู้อยู่แล้วว่างานมันไม่มีทางเสร็จ

“ฮะๆ^^”ผมมองคนอีกคนที่เพียงหัวเราะกับไป ทั้งๆที่น่าจะเป็นคนพูดเก่งแต่เขากับกว่าที่ผมคิดไว้มากถ้าจงฮยอนไม่โพล่งขึ้นว่า

“พี่เลิกทำตัวขรึมๆเหอะพี่คยูนี่ไม่ใช่ใช่โรงพยาบาลสัตว์ที่พี่ทำงานนะผมเห็นแล้วอยากอ้วก=_=

“จงฮยอนนายรู้ใช่ไหมว่าความลับของนายมันเยอะมากๆเลยแล้วพี่ก็รู้เยอะซะด้วย”รอยยิ้มอันอ่อนโยนที่ผมเคยเห็นตอนคยูอยู่โรงพยาบาลกับเมื่อครู่หายไปในพริบตาก่อนจะแทนด้วยรอยยิ้มมุมปาก ซึ่งตอนนี้สายตาเขาจ้องมองจงอยอนอย่างเหนื่อกว่า ผมคิดว่นี่มันรอยยิ้มปิศาจตัวน้อยๆ(?)ชัดๆ

“ผมก็มีความลับของพี่เหมื่อกัน”จงฮยอนที่เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ก็ส่งรอยยิ้มความมั่นใจกลับให้ผู้เป็นพี่ของเขา

“นี่ๆงั้นก็อย่ารู้กันสองคนซี่~ แบ่งให้พวกเรารู้บาง”พอมินโฮพูดจบ ทั้งวงก็ฮาครื่นออกมา

“ไม่เลวๆไม่เลวเว้ยมินโฮเอาเลยๆ”

“งั้นเก็บคู่พี่คยูกับจงฮยอนไว้คู่สุดท้ายดีไหมทุกคน”เมื่อได้รับเสียงเอกฉันทร์ว่าดีมินโฮก็เริ่มเกม

เกมนี่ก็แต่จับกันเป็นคู่ๆโดยจะผลัดกันพูดความลับของอีกฝากหากฝ่ายใดโมโหฝ่ายนั้นคือฝ่ายแพ้และต้องทำตามคำสั่งคนชนะ ในครั้งนี้มินโฮเป็นคนเลือกว่าจะให้ใครคู่ใครซึ่งแน่นอนผมไม่ยอมเล่นแน่ๆ ผมตั้งใจฟังเด็กกลุ่มนี้เผากันบ้างไม่ตั้งใจบ้างจนมาถึงคู่สุดท้าย คู่คยูฮยอนกับจงฮยอน โดยคยูเป็นฝ่ายเริ่มก่อน

“ฉันรู้นะว่านายมีคนที่นายชอบอยู่ในนี้” เพียงความลับแรกคยูก็ทำให้จงฮยอนสะดุ้งเสียแล้ว

“โหยไม่บอกเลยนะเพื่อน5555”มินโฮหัวเราะลั่น

“จริงอ่ะใครบอกมาเดี๋ยวนี้นะไอ้เป็ด”คีย์เซ้าซี้จงฮยอนพลางพลักหัวอีกคนโดยแรงไม่เบามาก(?)

อาห๊า~ผมเห็นเด็กนี่หน้าแดงตอนคีย์เข้ามาใกล้ๆด้วยหละหึหึแต่ตอนนี้ผมเงียบต่อไปดีกว่า

“พี่ก็เหมือนกันที่ตกลงมาทะเลกับผมทันทีทั้งๆที่ต้องทำงาน..ก็เพราะมีใครบางคนที่พี่อยากเจอมาด้วยใช่ไหมละครับ”จงฮยอนยิ้มอย่างมีชัยชนะ อ่า..คยูนายมีคนที่สนใจแล้วเหรอ?

ผมเหลือบมองร่างโปร่งของอีกคนเขายังคงยิ้มอยู่แต่ผมก็ยังทันจับสายตากังวนของเขาได้แวบนึง

“พรุ่งนี้นายจะสารภาพรักเขาด้วยใช่ไหมหละจงฮยอนฉันเห็นจดหมายที่นายเขียนในกระเป๋าด้วยนะ”

“จริงเหรอวะพรุ่งนี้มีลุ้นซะแล้วฮ่าๆ”

“เงียบปากไปเหอะไอ้มินโฮ- -+”

“เอ่อๆเอ้าว่าไงคุณจงฮยอนมีอะไรจะเผาต่อไหมฮ่าๆ”

“อันนี้ผมว่าผมต้องชนะพี่แน่พี่คยูฮยอน”จงฮยอนทำสีหน้าจริงจัง

“...”

“ที่จริงแล้วคนที่พอพี่ได้ยินว่าเขามาก็รีบตอบตกลงผมก็คือ..”ผมพยายามแทร้งทำเป็นไม่ตั้งใจฟังนักโดยการแกล้งไปสนใจยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มแทน แต่จริงๆมันคงเป้ฯเรื่องที่น่าอายมากเพราะผมกำลังตั้งใจฟังอย่างมาก

“...”เหมื่อนทุกคนจะเป็นแบบผมนะแม้แต่ไอ้มินโฮยังหยุดหั่นหมึกย่างทันที

“ก็คืออุ๊บ!”อยู่ดีๆคยูฮยอนก็พุ่งตัวข้ามโต๊ะไปตะครุบปากจงฮยอนอย่างรวดเร็ว

“นายอย่าพูดออกมานะ”คยูสงเสียงห้ามจงฮยอนอย่างลนลาน ใบหน้าขาวๆเริ่มแผ่ซ่านเป็นสีชมพู มันต้องไม่ใช่ฤทธิ์เหล้าแน่ๆ

“ยังไงถึงผมไม่บอกพี่ก็ต้องบอกแล้วหละครับ”จงฮยอนคว้ามือพี่ชายตัวเองออก

“...?”ใบหน้าโปร่งทำหน้าแปลกใจว่าทำไมเขาจึงต้องบอกเอง

“โถ่พี่ๆแพ้ไอ้จงฮยอนมันแล้วนี่ฮ่าๆ”เสียงหัวเราะของมินโฮทำลายความเงียบมานานลง คยูฮยอนหันไปมองจงฮยอนที่

“ผมชนะพี่แล้วหละ^^”จงฮยอนตอบอย่างมีชัย ทำเอาคยูฮยอนเหว่อไปเล็กน้อย

“แล้วนายจะให้พี่นายทำอะไรหละจงฮยอน”คีย์ที่เงียบมานานโพล่งขึ้น ใบหน้าสวยเริ่มแสดงความง่วงออกมาเล็กน้อย

“ไม่น่าถามเลยยยคีย์”มินโฮสายหน้าอย่างหน่ายใจ แต่ก้ต้องชะงักเพราะสายตาจิกๆของคนที่พูดถึง

“คนที่พี่ชอบคือใครเหรอครับพี่คยูฮยอน”

“...”ไม่มีคำตอบจากร่างโปร่ง แต่เขากับลุกขึ้นแล้วเดินอ้อมมาหยุดอยู่ข้างหลังผมก่อนที่แขนเรียวจะโอบกอดใหล่ผมจากด้านหลัง จนผมไม่อาจทนไม่หันไปมองหน้าอีกคนไม่ได้...นายรู้ไหมนายทำแบบนี้มันทำให้ผมใจเต้นแรงแค่ไหน

ริมฝีปากบางยิ้มมุมปากแบบรอยยิ้มปิศาจน้อยในสายตาผมทซึ่งมันขัดกับใบหน้าที่แดงขึ้นเรื่อยๆของเขาจริงๆ

“จริงๆว่าจะอยู่แล้วนั่นหละ”

“...”ผมยังคงนิ่งพูดอะไรไม่ออก ได้แต่มองการกระทำของอีกคนที่เลื่อนใบหน้ามาจูบที่ริมฝีปากผมเบาๆสักพักพอถอนออกไป พลางพูดว่า

“ผมชอบพี่นะพี่ซีวอน”

“0_0”สีหน้าทุกคน

“เอ่อขอโทษนะคยูฮยอน”

“....”

“พี่ยังไม่แน่ใจว่าพี่ชอบนายรึเปล่า” พอผมพูดออกไปคยูฮยอนก็คลายกอดผมทันที แต่เขายังคงเงียบไม่พูดอะไรเหมื่อนรอให้ผมพูดจบทั้งหมดเสียก่อน

“นายรอพี่ให้คำตอบนายได้ไหม?”ผมยิ้มอย่างอ่อนโยนให้คยูฮยอน ผมเห็นเขาหน้าแดงเล็กน้อยก่อนจะยิ้มมุมปากออกมา

“ได้ผมจะรอคำตอบ”

“ขอบใจนะที่เข้าใจพี่”

“แน่นอนครับพี่ซีวอนแล้วผมจะทำให้พี่รู้ว่าพี่นั้นจะหลงผมแค่ไหน” คำพูดของร่างโปรงทำให้ผมอึ้งเล็กน้อย ก่อนจะพลอยยิ้มออกมา หึหลงงั้นเหรอคงงั้นแหละมั้งก็คนตรงหน้าผมมันช่างมีบุคคลิกหลายรูปแบบซะขนาดนี้

“ครับคุณหมอคยูฮยอนงั้นก็ทำให้ผมหลงคุณสิครับ”ก่อนที่เรื่องจะยาวและเลยเถิดไปกว่านี้ผมก็ได้ยินเสียงมินโฮขัดขึ้น

“เฮ้ๆๆเกรงใจน้อยบ้างสิครับคุณพี่ทั้งสอง”

The end

Ps. จบได้ง่ายมากอ่ะ-.-

 จากที่หายไปนาน555 
พอดีพี่ขอให้แต่งคู่นี้ให้ค่ะว่างๆเลยเอามาลง บางทีอาจจะเขียนผิดบ้างคำบรรยายแปลกๆบ้างนะค่ะ_ _;;


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ pet_play จากทั้งหมด 6 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 loveshank
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2554 / 14:47
    สนุกดีครับผมชอบ อิอิ

    แต่ท่าอีกนิดคงมันส์กว่านี้มี nc สักหนอ่น ก๊ากๆๆๆ

    ขอบคุณไรเตอร์มากครับ ^^
    #1
    0