[EXO] Bubbletea Boy & Sweety Deer

ตอนที่ 2 : BubbleTea Boy & Sweet Deer : Chapter 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 58
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 พ.ค. 57

… CHAPTER 1… 

 

[บันทึกพิเศษของเสี่ยวหลง]

ไม่น่าทำให้เสี่ยวลู่ลำบากใจเลยเราเฮ้ออ

หญิงสาวผู้เป็นพี่สาวแท้ๆของลู่หานได้แต่พรึมพรำออกมาในสิ่งที่เขาทำลงไปในตอนกลางวันที่ผ่านมา

 

นี่เสี่ยวลู่ช่วยทำอาหารให้ลูกค้าโต๊ะหนึ่ง ไปก่อนนะ คุณป้าใกล้มาถึงแล้ว ส่วนพี่จะไปเสิร์ฟอาหารก่อน ทำได้นะเรา ?” พี่สาวพูดพลางยีผมเสี่ยวลู่ด้วยความรักและความเอ็นดู

รับทราบครับ พี่เสี่ยวหลง ตอบรับจากพี่สาวเสร็จก็เข้าครัวไปทำอาหารตามที่ลูกค้าได้สั่งออเดอร์เอาไว้อย่างตั้งใจ ก่อนที่พี่สาวก็เดินเสิร์ฟอาหารตามโต๊ะต่างๆ

            ที่นี่เป็นร้านอาหารตามสั่งเล็กๆ ในตัวเมือง  ร้านแห่งนี้เป็นร้านของคุณป้าของเสี่ยวหลงและลู่หาน ซึ่งตอนนี้คุณป้ากำลังไปซื้อวัตถุดิบเพิ่มเนื่องจากของที่ซื้อไว้ตอนเช้ามืดเกิดไม่พอขึ้นมาเพราะวันนี้มีลูกค้าเข้ามาสั่งอาหารเยอะมาก วันนี้จึงเป็นอีกวันหนึ่งที่ทำให้ร้านอาหารแห่งนี้คึกคักเป็นพี่เศษ

            พี่เสี่ยวหลงครับ เสิร์ฟโต๊ะหนึ่ง ด้วย

            ทำเร็วดีแหะเรา น่ากินกว่าที่พี่ทำอีก ฮ่าๆ

ออเดอร์ที่โต๊ะหนึ่ง สั่งไว้เป็นสุกี้ทะเลพิเศษ มีกุ้งตัวสีส้มใหญ่ๆ มีปลาหมึก แถมยังมีกลิ่นหอมลอยขึ้นมาปะทะกับจมูก ถ้าไม่ติดว่าตอนนี้เป็นเวลาทำงาน พี่สาวกินไปนานแล้ว (:

            “พี่ก็พูดไปได้ ฮ่าๆ ยังไงพี่ก็ทำดูน่ากินกว่าผมนะ

            “จ้าๆ พี่ไปเสิร์ฟก่อนนะ นี่ออเดอร์นะ

            “ครับผม

            หญิงสาวรับอาหารจากมือน้องชายเสร็จก็เดินไปเสิร์ฟที่โต๊ะหนึ่ง ซึ่งมีผู้ชายที่ดูค่อนข้างจะอาวุโสกว่าเขานั่งประจำ แต่เมื่อใกล้จะถึงโต๊ะ เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นจนได้ เมื่อน้ำสุกี้ได้กระฉอกออกจากถ้วยด้วยความร้อนของสุกี้ที่พึ่งจะทำเสร็จใหม่ๆทำให้มือของเสี่ยวหลงเกิดบวมแดง แต่มันคงไม่แย่ไปกว่าการที่น้ำสุกี้กระฉอกใส่เสื้อลูกค้าตรงหน้าด้วย

            “อ่ะ ! หนูขอโทษนะคะ เดี๋ยวหนูเช็ดเสื้อให้

            ไม่เป็นไรหรอก เสื้อลุงซักใหม่ได้ แต่มือหนูเป็นอะไรมากมั้ย ?” ลูกค้าตรงหน้าดูจะไม่ได้สนใจกับเสื้อของเขา แต่กลับห่วงสภาพมือของเสี่ยวหลงมากกว่า

            ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณลุงหนูชินแล้ว ส่วนเรื่องสุกี้ เดี๋ยวหนูไปทำมาให้อีกหนึ่งถ้วยนะ หนูอยากไถ่โทษที่ซุ่มซ่ามใส่ แหะๆ

            “หนูลู่หาน ไม่ต้องหรอกจ้ะ ไม่เป็นไร (: ”

            “หนูไม่ใช่เสี่ยวละ…”

            “พี่ครับ เสิร์ฟอาหารหน่อยฮ่ะเสียงของลู่หานทำให้ผู้เป็นพี่สาวต้องกลับไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อทั้งที่ยังไม่ได้บอกความจริงกับลูกค้าคนนี้

            “เอ่อคุณลุงคะ งั้นหนูขอไปทำงานต่อนะ

            “จ้าๆ เดี๋ยวลุงจะรอละกัน

            โอเคค่ะ หนูขอโทษเรื่องเสื้อของคุณลุงด้วยนะ

            พูดจบเสี่ยวหลงก็ออกมาจากโต๊ะนั้น ก่อนจะทำหน้าที่ของตัวเองต่อไปเรื่อยๆจนเสร็จ ในระหว่างนั้น คุณป้าของเขาก็กลับมาพอดี เสี่ยวหลงจึงขออนุญาตไปคุยกับลูกค้าโต๊ะที่หนึ่ง ต่อ และฝากให้คุณป้าเสิร์ฟอาหารแทนเขาด้วย

            ขอโทษนะคะคุณลุง ที่ทำให้รอนาน

            “ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ หนูลู่หาน ลุงกะจะคุยธุระกับหนูให้เสร็จ

            “หนูไม่ใช่เสี่ยวลู่ หนูเสี่ยวหลงค่ะเสี่ยวหลงบอกไปตามความจริงแต่ดูเหมือนว่าลูกค้าคนนี้จะยังเข้าใจผิดตามเดิมอยู่

            “นั่นละ สงสัยลุงจำชื่อผิด ลุงเคยเห็นหน้าหนูด้วยนะ

            เอ่อว่าแต่คุณลุงมีธุระอะไรกับหนูหรอคะ ?”

            “จะมีคนมาจีบหนู ลูกชายลุงเอง

            “ลูกชายคุณลุงชื่อ ?”

            “เซฮุนชื่อนี้เสี่ยวหลงรู้สึกว่าคุ้นๆ

 

            ใช่แล้ว ! คนที่น้องชายเขาเคยชอบมาก่อน

 

            มิน่าละ คุณลุงถึงได้เข้าใจผิดว่าเขาเป็นลู่หาน

            ไม่รู้อะไรทำให้ลุงถูกชะตากับหนูเหมือนกัน แต่ลุงขออะไรอย่างได้มั้ย ?”

            “อะไรคะ ?” ตอนแรกกะว่าจะปฏิเสธออกไป แต่เพราะทำเสื้อคุณลุงเปื้อน เสี่ยวหลงก็ปฏิเสธไม่ได้อยู่ดี

            ขอแค่หนูอย่าใจอ่อนคบกับเซฮุนง่ายๆ ลุงจะดูว่าลูกชายลุงจะมุ่งมั่นได้แค่ไหน ขอแค่นี้ คิดซะว่าเป็นการไถ่โทษที่ทำให้เสื้อลุงเปื้อนละกัน  ( : ”

 

 

            “ลู่หานลองชุดนี้แล้วก็วิกผม

            “เอ่อครับๆลู่หานพูดพลางเกาท้ายทอยเพราะความสงสัยก่อนเดินตรงไปยังห้องน้ำแล้วก็เปลี่ยนชุดตามที่พี่สาวเขาขอไว้

            10 นาทีต่อมา

 

            “ลู่หานจริงๆเหรอ…”

            เสี่ยวหลงได้แต่ตกตะลึงกับภาพลู่หานที่อยู่ตรงหน้า ลู่หานที่อยู่ในชุดเดรสกระโปรงสั้นสีชมพูซึ่งประดับไปด้วยเลื่อมสีเงินที่สะท้อนแสงไฟออกมา ความสั้นของกระโปรงสั้นได้เผยให้เห็นแผลเป็นจางๆที่ลู่หานหกล้มตอนเด็ก แล้วก็เสื้อคลุมไหล่แขนสั้นสีขาวแต่ดูจะใหญ่กว่าไหล่ของเจ้าตัวเล็กน้อย ส่วนผมสั้นสีน้ำตาลที่ตอนนี้ถูกใส่วิกผมสีดำสนิทที่ปล่อยยาวไปถึงกลางแผ่นหลัง ยิ่งทำให้ลู่หานดูเป็นผู้หญิงมากขึ้น

            ไม่อยากเชื่อจริงๆว่านี่คือน้องชายของเขา

            พี่ให้ผมแต่งตัวแบบนี้ทำไมหรอครับ  เฮ้ย ! พี่ลงไปคุกเข่าทำไม ลู่หานตอบออกมาโดยไม่ได้รู้สึกเอะใจอะไรก่อนจะตกใจเมื่อพี่สาวลงไปคุกเข่ากับพื้น

            เสี่ยวลู่ ช่วยอะไรพี่หน่อยได้มั้ย พี่ขอร้องพูดจบมือบางของน้องชายก็ดึงร่างเสี่ยวหลงให้ยืนขึ้นมา

            “ทีหลังไม่ต้องทำขนาดนี้หรอกพี่ บอกผมตั้งแต่แรกก็จบแล้ว (:”

            “สัญญาว่าจะไม่โกรธพี่

            “ผมเคยโกรธพี่ที่ไหนละ หืมมม ?” ลู่หานยิ้มออกมาอย่างที่เขาเคยยิ้มให้กับพี่สาว เมื่อมีปัญหาทุกครั้ง

            “น่ารักอีกแล้วเรา แต่ครั้งนี้พี่กลัวเราโกรธพี่จริงๆนะ เสี่ยวลู่

            “ครับๆ ผมสัญญาว่าจะไม่โกรธ

            “ช่วยปลอมตัวเป็นผู้หญิงแทนพี่หน่อยมั้ย ?” คนเป็นพี่พูดไปเสียงก็สั่น เขาไม่ได้อยากทำแบบนี้ แต่เขามีเหตุผลของตัวเอง

            เอ่อทำไมละครับลู่หานดูจะหนักใจไม่น้อย

            มีคุณลุงคนนึงมาขอพี่ว่าจะมีคนมาลองจีบพี่ เขารู้จักเรานะเสี่ยวลู่ แต่เขาเข้าใจผิดว่าพี่เป็นเราอ่ะ

            “อ๋อแล้วคนที่มาจีบคือใครหรอ แล้วทำไมผมถึงปลอมตัวลู่หานยังไม่เข้าใจถึงการปลอมตัวอยู่ดี

            เรารู้จักดีเลยล่ะ พี่คิดว่านะ แล้วที่พี่ขอร้องให้เราปลอมตัวเป็นผู้หญิงเพราะพี่มีคนที่ชอบอยู่แล้ว ปลอมไม่นานหรอกนะ แค่รอให้เขาหมดความพยายามที่จะขอคบก็พอแล้วเสี่ยวหลงอธิบายให้ลู่หานฟังให้เข้าใจง่ายๆ  ถ้าเขาไม่มีคนที่ชอบเขาคงจะทำเองแล้ว

            ผมเข้าใจแล้วล่ะ ว่าแต่ใครมาจีบล่ะ ?”

            “อย่าตกใจล่ะ คนนั้นชื่อเซฮุน…”

 

            [Luhan Part]

            “เฮ้อ เก็บเสร็จสักที วันนี้เหนื่อยเนอะพี่

            “เหนื่อยมากอ่ะ วันนี้นอนที่ไหนเสี่ยวลู่ ?” พี่เสี่ยวหลงพูดพร้อมกับปาดเหงื่อที่ผุดออกมาบนใบหน้า

            นอนนี่แหละพี่ อยากนอนเฝ้าร้าน

            “อ๋อ งั้นพี่ไปนอนที่บ้านกับคุณป้าละกัน คนแก่อยู่คนเดียวไม่ดีหรอกเนอะคุณป้า ฮ่าๆ

            “ป้ายังไม่แก่นะ เดี๋ยวโดนตีเลย

            “ล้อเล่นนิดหน่อยเองคุณป้าก็ งั้นพี่ไปนะเสี่ยวลู่

            “ครับๆ ฝันดีนะพี่ คุณป้าก็ด้วยนะลู่หานพูดจบก็ถูกหญิงอาวุโสสวมกอด

            จ้า ดูแลตัวเองดีๆด้วย

            “ครับ คุณป้า

            ลู่หานผละออกจากอ้อมกอดของคุณป้า ก่อนที่จะเดินไปขึ้นรถที่จอดอยู่ข้างๆร้าน ลู่หานเลื่อนประตูปิดลงพร้อมกับภาพของผู้เป็นพี่สาวและคุณป้าที่กำลังขับรถกลับบ้าน

            วันนี้เหนื่อยมากจริงๆ

            ไม่ใช่แค่เรื่องที่เขาช่วยกันทำงานจนตัวเป็นเกลียวหรอก แต่เป็นเรื่องที่พี่เสี่ยวหลงขอให้ช่วยมากกว่า

            ให้เขาปลอมตัวเป็นหญิงเพื่อไปลองใจกับเซฮุน  กับคนที่เขาเคยชอบ

            ลู่หานแอบชอบเซฮุนตั้งแต่ตอนที่เขาเรียนชั้นม.ปลายแล้ว เขาเคยเห็นเซฮุนอุ้มลูกสุนัขที่อยู่ข้างถนนมาไว้บนฝั่งอย่างไม่รังเกียจทั้งที่วันนั้นฝนก็ตก เขาดูดีมากจริงๆ แล้วไหนรอยยิ้มที่เคยผุดขึ้นมาบนใบหน้า รอยยิ้มที่ไม่มีใครเห็นได้ง่ายๆ รอยยิ้มในความทรงจำที่ไม่สามารถลบออกไปได้

            นึกถึงแล้วมีความสุขที่สุด (:

            แต่การรักเขาข้างเดียว มันไม่มีวันสมหวังอยู่แล้วล่ะ แล้วอีกอย่างเซฮุนก็ไม่รู้จักเขา

            “เฮ้ออนอนดีกว่าเรา เอ๊ะ! วิกผมทำไมถึงมาอยู่ตรงนี้ สงสัยพี่เสี่ยวหลงทำหล่นไว้มั้งพูดพรึมพรำกับตัวเองก่อนจะหยิบวิกผมที่มีสีดำยาวประมาณกลางหลังที่อยู่ใกล้ๆกับเตียงไปเก็บ แต่ตอนที่เขาแต่งหญิงให้พี่เสี่ยวหลงดู เขายังไม่ได้เห็นตัวเองว่าเป็นยังไง จึงลองเอาวิกผมมาลองใส่ดูอีกครั้ง

            ไม่เหมือนเราสักนิด เหมือนพี่เสี่ยวหลงมากกว่าแหะ ถึงว่าตอนแต่งหญิง ทำไมพี่เสี่ยวหลงถึงได้มองเราแปลกๆ เหมือนซะขนาดนี้ดูจนตัวเองพอใจก็กำลังจะถอดวิกออก

            กึก กึก กึก

          เสียงแปลกประหลาดที่ดังอยู่ภายนอกห้องนอน ได้สร้างความหวาดกลัวเกิดขึ้นมา ลู่หานได้แต่กอบกุมหัวใจที่เต้นรัวเอาไว้ เพราะเขากลัวสิ่งลี้ลับ กลัวคนแปลกหน้า กลัวความมืด และก็กลัวความสูงมากเขาจึงชอบเปิดไฟเวลานอนเสมอ ส่วนเสียงที่ดังขึ้นก็ไม่ใช่ครั้งแรก อาจจะเป็นหนูหรือแมวที่อยู่ในร้านก็ได้ เขากำลังคิดในแง่ดี

            ออกไปดูดีกว่าเรา ไม่มีอะไรหรอกเสี่ยวลู่ อย่ากลัวไปสิ ไม่มีอะไรหรอกลู่หานได้แต่พูดปลอบใจตัวเองก่อนที่จะหาอาวุธที่อยู่ใกล้ตัว ไม้กวาดนี่แหละ! ขอไม่ให้มีอะไรที่เถอะ

            ว่าแล้วลู่หานก็ใช้มืออีกข้างหนึ่งที่เหลือค่อยๆบิดลูกบิดที่ประตูและเปิดประตูออกอย่างเงียบๆ ก่อนจะปลายตามองซ้ายขวาอย่างรีบๆ ก่อนจะหันหลังเพื่อจะล็อคประตูเข้านอนอีกครั้ง

            เฮ้ยย !

            ร่างของลู่หานถูกลากเข้าไปในห้องนอนของเขา ก่อนที่กลิ่นกายหอมๆของชายแปลกหน้าประทะกับจมูกของลู่หาน เขาถูกล็อคตัวไว้จากด้านหลังก่อนที่ชายปริศนาจะก้มหน้าลงมาคลอเคลียกับแก้มใสแล้วก็ซอกคอ

            คนแปลกหน้าสิ่งที่เขากลัวที่สุด!

            “ไง ว่าที่เมียของฉัน ตัวหอมจัง…” เสียงทุ่มดังขึ้น

            “ฉันไม่ใช่เมียของนาย ปล่อยนะ!” ลู่หานพูดพลางดิ้นให้หลุดจากแขนแกร่ง แต่พยายามเท่าไหร่ก็ดิ้นไม่หลุด เพราะเขาสู้แรงของชายแปลกหน้าที่มีมากกว่าไม่ได้ แถมชายแปลกหน้าคลอเคลียกับแก้มใสของเขาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

            หึ! ดิ้นเก่งจังเลยนะว่าแล้วชายแปลกหน้าก็จับลู่หานทิ้งลงกับเตียงนอนนุ่มที่ถูกคลุมด้วยผ้าลายคิตตี้และก็คร่อมร่างบางเอาไว้

            ซะเซฮุน !” ลู่หานเห็นใบหน้าของชายแปลกหน้าที่กำลังคร่อมเขาอยู่ ก่อนจะพูดชื่อของชายแปลกหน้าด้วยความตกใจ

            คนที่อยู่เบื้องหน้า คือเซฮุน คนที่เขาเคยชอบเมื่อหลายปีก่อน !

            พ่อคงบอกเธอไว้ละเอียดสินะ ถึงรู้ว่าฉันชื่อเซฮุน หึ! ส่วนเธอชื่ออะไรนะ ลู่หาน ?”

ไม่ต้องบอกก็รู้ดีว่าเป็นใครเซฮุน

            “ไม่บอก ปล่อยนะ!” ลู่หานดิ้นพลางหลบสายตาจากคนตรงหน้า

            “แน่ใจนะ ก็ดี เซฮุนก้มหน้าคลอเคลียอีกครั้ง ก่อนจะเลื่อนใบหน้าลงมาสูดกลิ่นกายหอมจากซอกคอของลู่หาน

            ปล่อยนะ ฉันบอกก็ได้ฉันชื่อลู่หาน เรียกเสี่ยวลู่ก็ได้ลู่หานพูดรนๆเพื่ออยากหลุดจากการกอดของเซฮุนสักที

            น่ารักดีแหะ

            “อ๊ะ!” ลู่หานคิดว่าการกระทำของเซฮุนจะหยุดลงแต่เปล่าเลย เซฮุนยังคงคลอเคลียกับซอกคอก่อนจะขบเม้มจนเกิดเป็นรอยแดง แล้วก็เริ่มระดมจูบตามใบหน้าก่อนจะบดขยี้ริมฝีปากย้ำๆด้วยริมฝีปากที่เขามอบให้ ลู่หานกลัวจนดิ้นไม่ไหวและน้ำตาใสก็เริ่มคลอเบ้า

            ยังไม่เคยมีใครเคยทำกับเขาแบบนี้ลู่หานกลัวสิ่งนี้แล้วมันก็เกิดขึ้น

           

กึก กึก กึก

            เสี่ยวลู่ ได้ยินอะไรมั้ย ?”

            “ดะได้ยิน ปล่อยฉันก่อนได้มั้ย ?” เซฮุนรู้สึกได้ว่าร่างบางตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว ไม่รู้เพราะกลัวเขาหรือว่าเสียงประหลาดที่เกิดขึ้นกันแน่ เขาทำได้เพียงกอดร่างบางเอาไว้ทั้งๆที่รู้ว่าลู่หานจากให้เขาผละออกมากแค่ไหน

            เงียบๆเหอะ  เดี๋ยวฉันจะไปปิดไฟส่วนนายแค่นอนนิ่งๆ ที่เหลือฉันจัดการเอง

            “แต่…”

            “ฉันไม่หายไปหรอกนา เชื่อฉันสิ

            เซฮุนคลายกอดจากลู่หาน ก่อนจะลุกขึ้นปิดไฟก่อนจะซ่อนอยู่หลังประตูห้อง ส่วนลู่หานเองก็นอนห่มผ้าหลังเข้ากับประตูห้องก่อนจะจัดแจงวิกผมที่ยังคงใส่อยู่ให้เรียบร้อย เมื่อกี้คงเป็นโชคดีของลู่หานที่วิกผมไม่หลุดซะก่อน ไม่งั้นความแตกแน่

            จู่ๆก็มีเสียงคนเดินเข้ามาในห้อง ถ้าให้เดาคงเป็นบุคคลที่ไม่มีบ้านไหนต้อนรับเป็นแน่ เสียงมันเข้าใกล้เตียงนอนมากขึ้นเรื่อยๆ เป้าหมายของมันคงไม่ใช่การขโมยอย่างเดียวอาจจะเป็นลู่หานด้วยก็ได้

            เพราะลู่หานมีหน้าตาค่อนค้างจะดี และออกไปทางน่ารักเป็นที่หมายปองของใครหลายๆคน ขนาดพี่เสี่ยวหลงยังเคยบอกกับลู่หานว่าอิจฉา แต่เสียอย่างเดียวที่ลู่หานไม่ใช่ผู้หญิง

            หึๆ วันนี้มีคนสวยมานอนเฝ้าร้านด้วย แถมยังไม่ปิดประตูอีก พลาดแล้วคนสวยวันนี้ไปสวรรค์กันดีกว่านะ หึ!” คนแปลกหน้ากำลังจะปัดผ้าห่มที่อยู่บนตัวลู่หานทิ้ง

            พลั่ก !

            ตุ้บ !!

            ผัวะ !!

            สายตาที่เริ่มโฟกัสจนชัดขึ้น เซฮุนที่อยู่หลังประตูห้องได้พุ่งออกมาพร้อมกระโดดถีบคนแปลกหน้าจนล้มทับกับลู่หาน จากนั้นก็กระชากคอเสื้อทิ้งลงกับพื้นห้องอย่างแรง แล้วก็คร่อมร่างคนแปลกหน้าเอาไว้ ก่อนจะกระหน่ำซัดหน้าของคนร้ายอย่างไม่ยั้ง จนโลหิตสีแดงสดเริ่มไหลออกมา

            โอ้ยยยย ! ปล่อยผมไปเถอะ ผมจะไม่ทำอีกแล้วคนแปลกหน้าไหว้ขอร้องอ้อนวอนอย่างเจ็บปวด

            งั้นหรอ…”

            “อั่ก ! ” เซฮุนยืนขึ้นก่อนจะยกเท้าสูงและเหยียบลงตกหน้าอกอย่างแรง

            จำไว้ อย่าคิดจะมายุ่งกับคนของฉันอีก !”

            คนร้ายลุกขึ้นวิ่งหนีออกไป เซฮุนปลายตามองลู่หานที่ตัวกำลังสั่นเทา ดวงตากลมสีน้ำตาลมีหยดใสที่ไหลออกมาจากดวงตา เขาจึงเข้าไปปลอบประโลมลู่หาน

            มันไปแล้วนะเสี่ยวลู่ ไม่ต้องกลัวอะไรแล้วแขนแกร่งกระชับกอดมากขึ้น เพราะดูแล้วลู่หานคงไม่หายหวาดกลัวง่ายๆ

            ฮึกฉันกลัว

            “ไม่เป็นไรแล้ว ไม่ร้องนะเซฮุนปาดน้ำตาใสบนแก้มของลู่หาน

            “อือ นายมีแผลที่มือด้วยหนิ เดี๋ยวฉันทำแผลให้นะ เอ่อพาไปเปิดไฟหน่อยได้มั้ย ?” ลู่หานไม่สามารถโฟกัสภาพที่อยู่รอบตัวให้ชัดขึ้นมาได้ในเวลามืด เขาเห็นเพียงสิ่งที่เลือนลางตรงหน้าเท่านั้น

            เดี๋ยวฉันเปิดเอง ว่าแล้วเซฮุนก็ลุกจากเตียงนอนนิ่มเพื่อไปเปิดไฟที่อยู่ใกล้ๆกับประตูห้อง ก่อนจะหยิบกล่องยามาให้ลู่หานเพื่อจะทำแผลให้ตัวเอง

            ลู่หานหยิบแอลกอฮอล์สีฟ้า สำลี ยาเหลือง และพลาสเตอร์ติดแผลออกมา มือบางบิดฝาขวดสีฟ้าใส ก่อนจะเอาสำลีชุบเล็กน้อยจากนั้นเช็ดรอบๆแผลบนมือของเซฮุนที่ต่อยพลาดทำให้เกิดแผลขึ้นมา

            โอ้ยย ! เบาๆดิ

            “ที่เมื่อกี้ยังไม่เห็นแบบนี้

            “อย่าบ่นเด่!”

            “เหอะ

            ลู่หานทำแผลเบามือลง โดยไม่รู้ว่ามีสายตาคมที่ลอบมองอยู่พลางกระตุกยิ้มบางๆ ร่างบางดูจะตั้งใจกับการทำแผลมาก สายตาที่ดูนิ่งขนาดนั้น ร่างสูงไม่คิดว่าจะปรากฏอยู่บนใบหน้าของร่างบาง

            อ่ะ เสร็จละ

            “อือ ขอบคุณ

            “กลับไปได้ละ

            “ไม่กลับ ! ฉันจะนอนที่นี่ว่าแล้วร่างสูงก็ลงไปนอนจนไม่เหลือที่ว่างอยู่

            “ที่นอนเล็กนิดเดียว จะนอนได้ยังไง นายก็ลงไปนอนที่พื้นไป

            “แค่เอาหมอนข้างออกก็นอนได้ละร่างสูงจับหมอนข้างลายคิตตี้ลงไปข้างที่นอน สร้างความตกใจให้กับลู่หานเป็นอย่างมาก

            คิตตี้ลูกแม่ ! เฮ้ยย !” ร่างบางถูกร่างสูงลากมาที่เตียงนอนพร้อมกับกระชับกอดอย่างไม่เกรงใจ

            นอนกอดฉันแทนหมอนข้างเหอะ หรือว่าจะไปนอนบนพื้น หืมม ?”

            “เซฮุน ! นายนั่นแหละต้องนอนพื้นนะ !”

            “งั้นฉันกลับไปนอนบ้านก็ได้ ถ้ามีใครปีนบ้านเธออีกฉันก็ช่วยไม่ได้นะเซฮุนทำท่าจะลุกจากเตียงนอน แต่มีมือบางที่กระชากชายเสื้อเอาไว้ก่อน

            เอ่อนอนนี้ก็ได้ ฉันกลัว

            “ก็ดี

            เซฮุนใช้แขนแกร่งดึงร่างบางมาไว้ในอ้อมกอด ก่อนจะจับแขนของร่างบางมาพาดไว้ที่เอวของเขา ถึงแม้ลู่หานจะไม่ต้องการ แต่ทำไงได้ในเมื่อคนร้ายน่ากลัวกว่าเซฮุน

            วันนี้โชคคงเข้าข้าง เพราะได้กอดเซฮุนเป็นครั้งแรก

            ฝันดีคิตตี้ของฉัน

 

            แสงแดดอ่อนๆยามเช้าส่องลอดผ้าม่านเข้ามารำไร เป็นเหตุให้ร่างบางค่อยๆลืมตาขึ้น ก่อนจะปรับสายตาที่พร่ามัวให้ชัดขึ้น

            เฮ้ยย

            แขนแกร่งของเซฮุนยังคงกอดเขาอยู่ เขาใช้ลำแขนอีกข้างให้ลู่หานหนุนนอนแทนหมอนหนุน ส่วนขายาวเรียวก็พาดอยู่บนตัวของลู่หาน สักพักเซฮุนก็กระชับกอดมากขึ้น ทำให้หัวใจของลู่หานเต้นไม่เป็นจังหวะ

            สักพัก เซฮุนก็เริ่มนิ่ง ลู่หานจึงพยายามดึงมือของเซฮุนที่กอดเขาไว้ออก ก่อนจะลุกขึ้นหนีจากสภาพที่ถูกเซฮุนกอดรัด ว่าแล้วลู่หานก็เดินไปหน้ากระจกก่อนจะเหลือบไปเห็นนาฬิกาคิตตี้ที่ตั้งอยู่หน้ากระจก เฮ้ยย !

            ร้านเปิดแล้ว ! สายแล้ว !

            ถ้าคุณป้ากับพี่เสี่ยวหลงมาเห็นสภาพแบบนี้จะทำไงดีละ เขาจึงไปล็อคประตูห้องนอนเอาไว้ จากนั้นจึงรีบเข้าไปอาบน้ำ

            10 นาทีผ่านไป

            ลู่หานหันไปปิดฝักบัวแล้วหันมาหยิบผ้าขนหนูเพื่อเช็ดตัวให้แห้ง ก่อนที่มือจะควานหาเสื้อผ้า

            เดี๋ยวนะเสื้อผ้าไม่ได้เอาเข้ามา !

            ลู่หานจึงแง้มประตูห้องน้ำออกเล็กน้อยก่อนจะสังเกตภายนอกห้องน้ำ ก่อนจะโฟกัสไปที่เตียงนอน หวังว่าเซฮุนคงจะยังไม่ตื่นหรอกนะ ลู่หานจึงรีบไปที่ตู้เสื้อผ้าก่อนจะหยิบเสื้อผ้าออกมาและไม่ลืมที่จะหันไปหยิบวิกผมที่หล่นอยู่ข้างเตียงนอน แล้วก็เผ่นกลับเข้าไปในห้องน้ำ

            โชคดีของลู่หานอีกครั้งที่เซฮุนยังไม่ตื่น

            ชุดที่ลู่หานหยิบติดมาเป็นเสื้อยืดคอวีสีดำตัวใหญ่เผยให้เห็นผิวขาวใสเล็กน้อย แล้วก็กางเกงยีนส์ยาวเลยหัวเข่าปิดแผลเป็นพอดี แล้วไอเทมสำคัญของลู่หานอีกอย่าง

            เสื้อชั้นใน

            ลู่หานบังเอิญไปเจอในตู้เสื้อผ้า อาจจะเป็นเพราะพี่สาวของเขาลืมเอาไว้ และเขาก็จำเป็นต้องใส่เมื่อมีเซฮุนอยู่

            ลู่หานที่ลองใส่เสื้อชั้นในแล้ว เขาก็เกิดคำถามในใจขึ้นมาว่า พวกผู้หญิงเขาไม่รู้สึกอึดอัดกันบ้างเหรอ ที่มีอะไรมารัดแถวหน้าอกแบบนี้  แต่งตัวเสร็จแล้วก็เปิดประตูห้องน้ำออกก่อนจะไปที่เตียงนอนเพื่อไปปลุกเซฮุน

            เซฮุน ตื่นๆ

            “อือออ…”

            “ตื่นสิ อ๊ะ…” ลู่หานถูกเซฮุนรวบเข้ามากอด

            ขอนอนกอดเธอต่ออีกนิดนึง…”

            “แต่ร้านฉันเปิดแล้วนะ เร็วๆสิร่างบางที่ถูกลำแขนแกร่งรวบไว้อยู่ พลางดิ้นก่อนจะพยายามปลุกเซฮุนให้ตื่น

            ฟอด

            นอกจากจะไม่ตื่นแล้ว ยังฉวยโอกาสหอมแก้มของร่างบางไปหนึ่งฟอดใหญ่ๆ อีก สร้างความหวาดหวั่นให้กับลู่หานเป็นอย่างมาก

            จะนอนก็นอนไปเลย ปล่อย !”

            “งอแง

            “เปล่านะ จะลงไปทำงาน ถ้าคุณป้ากับพี่สาวฉันมาเห็นไม่ใช่นายนะที่ซวย ฉันนี่แหละจะซวย

            “ก็ได้ๆว่าแล้วร่างสูงก็คลายวงแขนที่รวบคิตตี้ตัวน้อยของเขาออก

            รีบไปอาบน้ำซะ ไม่ก็รีบกลับไปบ้านนายซะ ก่อนที่ทุกคนมาเห็น

            “อือๆ แล้วเดี๋ยวฉันมาหาเธอตอนเที่ยงอีกนะ

            “ไม่ต้อง ไม่จำเป็น

            “แล้วจะรอดูว่าห้ามให้ฉันไม่มาได้มั้ย (:” เซฮุนกระตุกยิ้มก่อนแล้วเดินออกไป

            ลู่หานเองก็ลืมคิดไปว่า ถ้าเซฮุนเดินลงไปข้างล่างแล้วมีคนเห็น

            คิดได้ดังนั้น ลู่หานจึงรีบวิ่งไปหาเซฮุน แต่กลับหาร่างสูงนั้นไม่เจอ

            เขาหายไปไหน !?  หายไปเร็วกว่าที่คิด หวังว่าคงไม่มีใครเห็นหรอกนะ

            ลู่หานจึงกลับมาบนห้องนอนก่อนจะ ถอดวิกผมออกและถอดเสื้อชั้นในลายสวยออก คลายความอึดอัดออกไปได้สักนิด จากนั้นเขาจึงลงไปข้างล่างอีกครั้งก่อนจะไปหาคุณป้าที่กำลังเตรียมของอยู่ในครัว และเขาก็ไม่คิดจะบอกเรื่องที่มีคนร้ายขึ้นบ้าน เพราะเขากลัวว่าคุณป้าจะไม่สบายใจ ร่างบางแอบย่องข้างหลังคุณป้าเงียบๆก่อนจะ

            แฮ่ !”

            “เดี๋ยวเถอะไอหลานชาย ป้าตกใจหมดร่างบางสวมกอดหญิงที่อาวุโสกว่าด้วยความคิดถึง แล้วก็หอมแก้มคุณป้าไปเต็มปอด

            คิดถึงจังคุณป้า

            “จ้า ป้าก็คิดถึงลูก เอ่อโดนอะไรกัดที่คอมาเหรอ แดงเชียวคุณป้าหันมาลูบผมของร่างบางด้วยความรัก แต่สายตาก็ไปเห็นรอยแดงที่คอของลู่หานเข้า

            อ๋อ เมื่อคืนมีแมลงอะไรไม่รู้มากัดคอผมอ่ะครับ คุณป้า แล้วผมก็เกาซ้ำไปอีกมันก็เลยแดงลู่หานพูดพลางลูบรอยแดงที่เซฮุนทำไว้เมื่อคืน

            หายาทาด้วยนะลูก

            “ครับ คุณป้าว่าแต่พี่เสี่ยวหลงอยู่ไหนเหรอครับ ?”

            “น่าจะอยู่หน้าร้านนะ ลองออกไปดูสิลูก

            “ครับบลู่หานออกมาหน้าบ้าน ก็เห็นผู้เป็นพี่สาวกำลังเช็ดโต๊ะและจัดเก้าอี้ร้านอยู่

            พี่เสี่ยวหลง ผมช่วยนะ

            “จ้ะ นี่ลู่หาน

            “ครับ ?” ลู่หานเลิกคิ้วสงสัย

            พี่เห็นผู้ชายเดินออกมาจากห้องเรานะ เห็นแวบๆ

            “พี่ตาฝาดป่ะ ?”

            “คิดว่าไม่นะ ก็ตอนที่พี่จะไปปลุกเราพี่เห็นเหมือนคนเดินออกมาจากห้อง ตัวสูงๆหน่อย หัวสีรุ้งเหมือนไอติมเรนโบว์บอกพี่มาซะดีๆ

            “เอ่อ…”

            “บอกมาพี่เสี่ยวหลงกำลังเค้นเขาให้ตอบคำถาม

            “ครับ ใช่…”

            “หา ! เสี่ยวลู่ พาผู้ชายมานอนบ้าน !”

            “เฮ้ยย ! พี่อย่าดังดิ เดี๋ยวเล่าให้ฟัง

            “ว่ามา พี่จะฟังที่เราเล่าให้ฟัง

            ลู่หานเล่าเรื่องต่างๆที่เกิดขึ้นเมื่อคืนทั้งหมด จนพี่สาวเขาที่ฟังอยู่เกิดความตกใจและแสดงความเป็นห่วงลู่หานออกมา เพราะตั้งแต่จำความได้ ลู่หานเขาไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้ น้องชายของเขายังอ่อนต่อโลกเกินไปเขาคิดว่าอย่างนั้น

            เจ็บตรงไหนไม่เรา ?” ผู้เป็นพี่สาวตรวจดูร่างกายอันบอบบางของน้องชายด้วยความเป็นห่วง ก่อนสายตาจะเห็นรอยแดงที่คอของลู่หาน น้องชายเขาคงไม่ไวไฟขนาดนั้นหรอก

            รอยแดงนี่…”

            “อ๋อ เมื่อคืนแมลงมันกัดแล้วผมไปเกามันซ้ำก็เลยแดงอะพี่

            “ดูแลตัวเองดีๆสิ ลู่หาน เหมือนผู้หญิงเข้าทุกวันแล้วนะ

            “พี่อ่ะ ผมออกจะแมนนะ นี่ๆดูกล้ามผมลู่หานพูดอย่างหงุดหงิดเพราะเขาไม่ชอบให้ใครพูดว่าเขาเหมือนผู้หญิง ก่อนจะเบ่งกล้ามที่มีอยู่น้อยนิดให้พี่สาวดู

            แน่ใจนะว่ากล้าม นึกว่าไขมัน ฮ่าๆ

            “พี่อ่ะแกล้งผมอีกละ ทำงานเหอะงั้น เดี๋ยวลูกค้าก็มากันแล้ว

            “จ้าๆ

           

          เวลา 11.45 .

 

            “พี่ครับ ไข่เจียวหมูสับ เสิร์ฟโต๊ะ 5 ครับ

            “จ้า นี้ออเดอร์โต๊ะ 7 นะ แหะๆลู่หานรับออเดอร์มาจากพี่สาว ก่อนจะนิ่วหน้าเมื่ออ่านออเดอร์ที่ได้มา ไม่มีที่ไหนในโลกทำขายแน่

            คิตตี้ไข่มุกพร้อมคนเสิร์ฟชื่อเสี่ยวลู่

          ประโยคในเมื่อเช้านี้ที่สนทนากับใครบางคนผุดขึ้นมาในสมองของลู่หานเป็นดอกเห็ด ใช่แน่ๆ

รีบไปอาบน้ำซะ ไม่ก็รีบกลับไปบ้านนายซะ ก่อนที่ทุกคนมาเห็น

          “อือๆ แล้วเดี๋ยวฉันมาหาเธอตอนเที่ยงอีกนะ

            เซฮุนมาที่ร้าน ! เขาให้เซฮุนมาเห็นเขาในสภาพแบบนี้ไม่ได้

            คุณป้าครับ เดี๋ยวผมมานะ

            “จ้าๆ เดี๋ยวป้าดูเอง

            ร่างบางขออนุญาตคุณป้าเสร็จ ก่อนจะรีบวิ่งไปบนห้องนอนแล้วรื้อของที่อยู่ในตู้เสื้อผ้า มาใส่ดังเดิม วิกผมแล้วก็เสื้อชั้นในแล้วก็ไปหยิบคิตตี้ตัวเล็กๆติดมือมาด้วย

            แต่งตัวโดยใช้เวลาไม่นานนัก จากนั้นก็ลงมาหาคุณป้าทำกำลังทำอาหารให้ลูกค้า

            ลู่หาน ทำไมแต่งตัวอย่างนี้ละลูก !”

            “มีเหตุจำเป็นครับ คุณป้า เดี่ยวผมค่อยเล่าให้ฟังนะ เรื่องมันยาว

            “จ้าๆ แต่น่ารักดีนะ ป้าว่า คิ้คิ้

            “หง้ะ ป้าอ่า งั้นผมเสิร์ฟอาหารก่อนนะ

            “จ้า หลานสาว ไม่สิ หลานชายต่างหากคุณป้าพูดแกล้งร่างบางเสร็จก็หันไปทำอาหารต่อ ทิ้งให้ลู่หานงอนใส่อยู่ต่อไป

            “ป้านะป้า

            ลู่หาน เดินไปที่เก็บจานสำหรับใส่อาหาร ก่อนจะหยิบชามสีขาวขนาดพอเหมาะกับคิตตี้ออกมา แล้วจับคิตตี้ตัวเล็กลงในชาม จากนั้นลู่หานก็หากระดาษแผ่นเล็กๆ เขียนข้อความสั้นว่า ไข่มุกลงในกระดาษแล้วจับกระดาษใส่ข้างหน้าตุ๊กตา แล้วก็เดินออกไปเสิร์ฟโต๊ะ 7 ที่มีพลังงานหัวสีรุ้งนั่งจับจองอยู่

            อาหารที่สั่งได้แล้วค่ะ คิตตี้ไข่มุกลู่หานไม่ลืมที่จะเปลี่ยนหางเสียงเมื่อเขาแต่งตัวเป็นหญิง

            นั่งสิ

            “ไม่ว่างทำงานอยู่ ขอตัวนะคะเฮ้ย !” ลู่หานที่กำลังหันหลังกลับไปทำงานต่อ ถูกมือหนาดึงลำแขนเล็กไว้ ทำให้ลู่หานเสียหลักลงไปนั่งกับตักเซฮุน และเป็นเป้าสายตาของคนที่กำลังกินอาหารอยู่ในร้าน

            “นั่งนี่แหละ

            “เซฮุน ปล่อยนะ ! ” ลู่หานพยายามดิ้นเพื่อให้หลุดจากพันธนาการของเซฮุน

            ไม่

            “ถ้าไม่ปล่อย ฉันจะโทรหาพ่อของนายว่า นายทำร้ายร่างกายฉัน ดูสิ ! พ่อนายจะเลือกใครร่างบางไม่รู้จะทำยังไง แล้วแค่พูดขู่ๆเขาออกไปเพื่อให้ปล่อยเขาไปทำงานเท่านั้น

            ก็ได้ ว่างเมื่อไหร่มานั่งนี่ด้วย ฉันมีเรื่องจะคุย…”

            “อืมๆ ขอให้อร่อยกับคิตตี้ไข่มุกนะคะลู่หานพูดกระแทกเสียงก่อนจะเดินไปช่วยคุณป้าทำอาหารในครัวต่อ

            คุณป้าครับ มีอะไรให้ผมช่วยมั้ย ?”

            “อย่าพูดครับสิหลาน ตอนนี้เป็นผู้หญิงต้องพูดค่ะสิคุณป้าพูดพลางลูบหัวลู่หานเบาๆ

            ครับ เอ้ย ! ค่ะคุณป้า

            “จ้า วันนี้โชคดีแหะมีหลานสาวตั้ง2คน

            “ผะหนูเป็นไม่นานหรอกคุณป้า อีกไม่นานก็ไม่ต้องปลอมตัวแล้วร่างบางเกือบหลุดคำที่ใช้แทนตัวเองบ่อยๆออกไป วันนี้เป็นหลานสาวให้คุณป้าสักวันคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง

            จ้าๆ ช่วยป้าล้างผักหน่อย

            “ค่ะป้า

 

ผ่านไปหลายชั่วโมงจนพระอาทิตย์ตกดิน

 

พลังงานหัวสี่รุ้งยังคงนั่งอยู่โต๊ะ 7 เช่นเดิม ส่วนลู่หาน พี่เสี่ยวหลง และคุณป้า กำลังจะปิดร้าน คุณป้ากับพี่เสี่ยวหลงรับหน้าที่ล้างจานและจัดการในครัว ส่วนลู่หานก็จัดโต๊ะ เก็บเก้าอี้ ทำทุกอย่างที่เกี่ยวกับหน้าร้าน ร่างสูงที่เห็นว่าร่างบางขยันเกินไปจึงอาสาเข้าไปช่วย เพราะเห็นร่างบางดูท่าทางเหนื่อยมากแล้ว

มาช่วย ไปทำอย่างอื่นเหอะ

ไม่ต้อง เกรงใจลู่หานไม่อยากรบกวนร่างสูงที่รอเขามาทั้งวัน

เออนา ได้เสร็จเร็วๆ อย่าขัดดิ

อือๆ งั้นก็ช่วยเช็ดโต๊ะแล้วก็เก็บเก้าอี้ที่เหลือละกัน

รับทราบครับ

รับคำจากร่างบางเสร็จ เซฮุนก็ไปทำหน้าที่ตามที่ตัวเองได้รับ และลอบมองลู่หานเป็นระยะ เหงื่อที่ไหลมาตามแก้มใสแดงระเรื่อ ทำให้ลู่หานดูดีมากยิ่งขึ้น

นี่ เสี่ยวลู่ ให้ลูกค้ามาเช็ดโต๊ะแบบนั้นได้ยังไงลูกคุณป้าที่จัดการในห้องครัวเสร็จแล้ว หันไปดุลู่หานเล็กน้อย เมื่อเห็นร่างสูงเจ้าของผมรุ้งยืนเช็ดโต๊ะและจัดเก้าอี้อยู่

เอ่อ คือว่า…”

ผมอยากช่วยเขาเองละครับ อย่าไปดุเขาเลยเซฮุนออกมารับหน้าแทนลู่หาน

อ๋อจ้า ว่าแต่เราชื่ออะไรล่ะ ? เห็นมานั่งกินตุ๊กตาตั้งแต่เที่ยงละ ฮ่าๆ

ผมชื่อเซฮุนครับ เป็นแฟนกับเสี่ยวลู่ครับ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ

ไม่ใช่นะ ใครเป็นแฟนนาย หนูไม่ได้เป็นแฟนเขานะคุณป้าลู่หานออกมาโวยวายทันที

อ๋อ เรื่องที่เป็นแฟนเสี่ยวลู่ ป้ารู้จากพี่สาวของเขาแล้วละจ้า ขอบคุณมากนะพ่อหนุ่มที่มาช่วยเก็บร้านคุณป้าเห็นดีเห็นงามกับเซฮุน ลู่หานได้แต่เบะปากออกมาเพราะมันไม่ใช่ความจริง

ไม่เป็นไรหรอกครับ ว่าแต่คืนนี้ผมพาเสี่ยวลู่ไปนอนบ้านผมได้มั้ย พ่อผมเขาอยากให้เสี่ยวลู่ไปอยู่บ้านผมอ่ะครับ

เซฮุนพูดธุระของเขาที่จะพูดกับลู่หานวันนี้ แต่ไม่มีโอกาสจะพูดสักทีเพราะเห็นร่างบางทำงานตัวเป็นเกลียว ลู่หานกับคุณป้าดูจะตกใจเล็กน้อยกับคำพูดของเซฮุน

เอ่ออันนี้ก็แล้วแต่เจ้าตัวเลยจ้ะ ป้าก็ไม่อยากเสี่ยวลู่นอนคนเดียวเหมือนกัน มันอันตราย

ไม่ไปแน่นอน

อย่าดื้อสิหลาน ที่ร้านไม่ต้องห่วงหรอก งั้นป้ากับพี่สาวเรากลับบ้านก่อนนะ

คุณป้ากับพี่เสี่ยวหลงเดินออกไปจากร้าน ก่อนจะโยนกุญแจมาให้ลู่หานแล้วก็ขับรถออกไป เหลือแต่ร่างสูงหัวสีรุ้งกับเขาเท่านั้น

เขาเริ่มสงสัยแล้วว่าคุณป้ากับพี่เสี่ยวหลงร่วมมือกันรึเปล่า ?

ไปเก็บของซะร่างสูงพูดขึ้นหลังจากเงียบไปได้สักพัก

ไม่ ฉันจะอยู่ที่นี่

พ่อฉันสั่งให้เธอไปอยู่บ้านฉัน ! ”

ไม่เอาหรอก บ้านาพ่อเขาคงไม่เป็นคนสั่งหรอก เซฮุนกุเรื่องขึ้นมามากกว่า

 “หรือจะขัดคำสั่งพ่อฉัน หรือจะเอาแบบนี้…”

อื้อ…”

ร่างสูงพาร่างกายเข้าใกล้ลู่หานเรื่อยๆ จนแผ่นหลังร่างบางสัมผัสผนังร้าน ลำแขนทั้งสองข้างคร่อมร่างบางไม่ให้หลบหนีไปไหนได้ ก่อนจะค่อยๆเลื่อนใบหน้า จนร่างบางรู้สึกถึงลมร้อนที่รดพ่นใบหน้า ริมฝีปากบดเบียดประทับกับริมฝีปากบางสักพัก แล้วร่างสูงก็ผละออก

ทีนี้จะไปได้รึยังละ ? หื้ม…”

“…”

ลู่หานไม่พูดอะไร แค่หันหลังเดินขึ้นไปเก็บของบนห้องและตุ๊กตาตัวโปรดของเขา แล้วก็ลงมาหาเซฮุนที่นั่งรออยู่บนโต๊ะกินอาหาร

จะไปได้ยัง เซฮุน

อื้อๆ ไปสิ

จะนั่งทำแปะไรอีกละ ออกไปก่อนดี้ !” ลู่หานผลักแผ่นหลังร่างสูงให้ออกจากร้าน ก่อนจะไปปิดไฟในร้านและออกมาล็อคประตูอย่างแน่นหนา คืนนี้คงไม่มีใครมาปีนบ้านอีก

ไหนรถ ?”

เดินตามมาสิ

เอ่อ…” ลู่หานขนเสื้อผ้ามาค่อนข้างมาก ทำให้ร่างบางแบกไม่ค่อยไหว

มาเดี๋ยวถือให้

ขอบคุณ

ไม่เป็นไรหรอก แค่ทำหน้าที่แฟนที่ดี

ใครแฟนนาย ?”

เธอไง หรือจะเถียงอีก

“…”  

 

ใครจะกล้าเถียงละ เดี๋ยวโดนแบบเมื่อกี้อีกไม่เอาหรอก

 
 




-100%-

38 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 29 เมษายน 2557 / 19:56
    เฮ้ย เค้าพลาดแล้ว อ่านตอนแรกแค่ 50%
    แง๊ แดดิ้นตาย ขอบคุณไรต์มากๆน่ะค่ะ ที่บอกไม่อย่างนั้นจะโคตรพลาด ค่ะ พลาดมากๆๆ
    หือ คิดตี้ไข่มุก ยังไม่เรียกความสนใจของรีดได้เท่า ริมฝีปากร้อนที่บดเบียด
    อ๊ายยยยยยยยยยยยยยยย ตายค่ะตาย // จิกหมอน (>< )( ><)
    #11
    0
  2. วันที่ 26 เมษายน 2557 / 20:13
    คือตื่นมาเพราะว่ามันแจ้งเตือนว่าไรเตอร์อัพแล้ว แต่ว่า มันไม่ใช่! ฮื่อ แดดิ้นตายแป๊ปค่า
    # ล่อเล่น รอไรเตอร์มาอัพน่ะจ๊ะ ><
    #8
    0
  3. วันที่ 25 เมษายน 2557 / 22:42
    มาอัพเร็วๆน่ะค่ะ ไรเตอร์ สปอยซะว้อนท์เลย >.,< เค้าอยากอ่านอ่า
    #6
    0
  4. วันที่ 25 เมษายน 2557 / 22:41
    ฮื่อ จิกหมอน แบบว่า...แบบว่า เสี่ยวลู่ลูกจะเคะไปไหน จะหัวใจวายตายแล้วค่ะ
    ตอนแรกก็ชวนให้จินฟินเวอร์ซ่ะ เฮ้อ กลัวหัวใจวายจริงๆน่ะ ><
    #5
    0