[EXO] Bubbletea Boy & Sweety Deer

ตอนที่ 6 : BubbleTea Boy & Sweet Deer : Chapter 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 52
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    13 พ.ค. 57

…CHAPTER 5…

 

            “เสี่ยวลู่นายเป็นผู้ชายอย่างงั้นหรอ…”

            “ไม่นะพวกพี่ๆเข้ามาได้ยังไง !” ร่างบางตาเบิกกว้างเมื่อเห็นฝาแฝดมาอยู่ภายในห้อง

            “มันไม่สำคัญเท่ากับการที่นายหลอกพวกฉันพลังงานหัวรุ้งพูดขึ้นมาด้วยเสียงโกรธเคือง

            “ไม่นะเป็นไปไม่ได้ !”

ลู่หานพูดอย่างหัวเสียพลางคิดหาความจริง มันเกิดขึ้นไม่ได้ในเมื่อเขาล็อคประตูห้องนอนอย่างแน่นหนา ไม่มีใครเข้ามาได้ทั้งนั้น ร่างบางคิดได้แค่ว่าตอนนี้เขาไม่ควรจะอยู่ที่นี่อีกต่อไป !

เขาจึงหยิบเสื้อที่เขาพึ่งถอดไปกลับมาใส่อีกครั้ง แล้ววิ่งแทรกผ่านบุคคลที่ยืนขวางประตูห้องอยู่ แต่แล้วก็มีมือหนาของใครบางคนฉุดลำแขนเล็กเอาไว้ จึงทำให้ฝ่าเท้าบางที่กำลังวิ่งหยุดชะงักลงกระทันหัน

จะหนีไปไหน นายหลอกฉันทำไม ! ”

ฉันไม่ได้ตั้งใจหลอกนายเซฮุน ปล่อยฉัน!”

ไม่ปล่อย ! นายต้องรับผิดชอบเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด !” เซฮุนบีบลำแขนเล็กจนร่างบางเบ้หน้าด้วยความเจ็บปวด

บอกว่า ปล่อย !” ร่างบางใช้แรงทั้งหมดที่มีสะบัดมือของเซฮุนออก ก่อนจะวิ่งหนีอีกครั้ง

เนื่องจากร่างบางมีความเป็นนักกีฬาอยู่ในตัว เขาจึงสามารถวิ่งหนีฝาแฝดทั้งสามคนได้ห่างมากพอสมควร เมื่อมาถึงหน้าบ้านร่างบางก็ชะงักพลางมองเส้นทางถนนคอนกรีตเล็กน้อย เพราะเขากำลังคิดว่าจะหนีไปทางไหนดี เขายังไม่คุ้นกับเส้นทางจากที่นี่สักเท่าไหร่ เขามีสิทธิ์ที่จะหลงทางได้สูง

เสี่ยวลู่ ! นายหยุดนะ !” คริสสั่งห้าม

ไม่มีทาง ! ”

ร่างบางตะโกนกลับไปเมื่อฝาแฝดสามคนเข้าใกล้ตัวเขามากขึ้นทุกที ตอนนี้เขาไม่มีเวลามาตัดสินเส้นทางตรงหน้าอีกแล้ว เขาควรหนีไปสักทางให้รอดพ้นจากทั้งสามคนก่อนแล้วค่อยว่ากันอีกที…

โอ้ยยย !”

ลู่หานสะดุดอะไรบางอย่าง เขาจึงล้มลงกับพื้น แล้วมีเท้าคู่หนึ่งเดินมาหยุดตรงหน้า เท้าสวยได้รูปถูกห่อหุ้มด้วยรองเท้าหุ้มส้นสีน้ำตาลของผู้หญิง เขารู้สึกคุ้นเคยเป็นเท้าคู่นี้แปลกๆ เขาจึงเงยหน้าขึ้น ก่อนจะพบว่า…

คุณแม่ครับ ! แม่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง

ไม่สำคัญหรอกลูก แม่แค่มาหาลูกลู่หานลุกขึ้นจากพื้นก่อนจะเข้าสวมกอดผู้เป็นแม่ แต่ก็ต้องผละออกก่อนจะหันไปดูฝาแฝดที่กำลังตามเขามาหยุดยืนอยู่หน้าบ้าน

นายหนีไม่พ้นหรอกเสี่ยวลู่!”

เฮ้ย ! คุณแม่ครับ ช่วยผมด้วย

ลูกไม่ต้องกลัวอะไรนะหันกลับไปดูสิมือเล็กของผู้เป็นแม่ลูบศีรษะของร่างบางแล้วจับไหล่ร่างบางหมุนตัวหันไปทางที่ฝาแฝดทั้งสามวิ่งตามเขามา

ทำไมทุกอย่างถึงหยุดนิ่ง แม่ทำได้ไง…”  ทุกอย่างหยุดนิ่งแม้กระทั่งใบไม้ที่กำลังร่วงหล่นลงมา ร่างบางถอยออกห่างจากผู้เป็นแม่เล็กน้อย พลางหันไปดูชายฝาแฝดทั้งสามที่หยุดนิ่งราวกับหุ่นปั้นที่อยู่ในพิพิธพันธ์

แม่ไม่ได้ทำอะไรหรอก ลูกต่างหากที่ไม่ได้อยู่ในโลกความจริง

หมายความว่ายังไงครับ ผมไม่เข้าใจร่างบางส่ายหน้าเล็กๆ

งั้นลูกหลับตาลงสิ เดี๋ยวลูกก็อยู่ในโลกความเป็นจริงแล้ว

ครับ ผมจะลองดูร่างบางหลับตาพริ้ม ก่อนที่ผู้เป็นแม่จะเดินเข้ามาจับไหล่บางแล้วนับเวลาถอยหลัง

ห้า

คุณแม่นับทำไมครับ…”

สี่ผู้เป็นแม่ไม่ได้ตอบ ยังคงนับเวลาถอยหลังต่อ

คุณแม่ครับ ตอบผมมาก่อน…”

สาม

คุณแม่…”

สอง

“…”

หนึ่ง

“…”

แม่คงไม่ต้องตอบ กลับสู่โลกแห่งความจริงได้แล้วนะ (:” 


 

-30%-



 

เฮือกกก !

 

ร่างบางเด้งตัวจากเตียงนอน หยดน้ำใสผุดขึ้นตามใบหน้าสวย มือบางยกมือขึ้นมาจับตรงหน้าอกที่หัวใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะเพราะเหตุการณ์ที่พึ่งผ่านพ้นไปเมื่อไม่นาน จากนั้นร่างบางจึงปรายตามองรอบๆ ก่อนจะพบว่าเขายังคงนอนอยู่ภายในห้องของตัวเอง และยังคงปกติเหมือนเดิมทุกอย่าง

ฉันฝันไปนี่เองคุณแม่ช่วยผมจากฝันร้ายอย่างนั้นเหรอขอบคุณนะครับ

ก๊อก ก๊อก...                    

เสี่ยวลู่ นี้พี่อูหมินเองนะ

อ๋อค่ะ รอแป๊บนะคะ

เสียงเคาะประตูทำให้ร่างบางหลุดจากภวังค์ ขาเรียวสวยก้าวลงจากที่นอน แล้วเดินไปยังตู้เสื้อผ้าเพื่อหยิบเสื้อตัวใหม่มาสวมใส่ จากนั้นจึงเดินไปเปิดประตูห้องนอนที่มินซอกกำลังรออยู่

พี่มีอะไรรึเปล่าคะ มาถึงห้องนอนเลยลู่หานเอ่ยถามขึ้น

จะเรียกเราลงไปกินข้าวเที่ยงน่ะ

ข้าวเที่ยงก็กินกันไปแล้วนี่คะใบหน้าสวยนิ่วหน้าเล็กน้อย

อ๋อพี่ลืมบอกไป รู้สึกว่าเราจะหลับยาวมาถึงเที่ยงอีกวันเลยนะ

อย่างนี้เอง…” ความฝันมันยาวนานขนาดนี้เลยหรอ ร่างบางคิด

ทำไมเหงื่อออกเยอะขนาดนี้ล่ะ ?” มืออวบถามพลางเอามืออังหน้าผากเพราะคิดว่าร่างบางยังไม่สบายอยู่

เสี่ยวลู่ฝันร้ายนิดหน่อย…”

อ๋อ ขวัญเอ้ยขวัญมานะมืออวบเลื่อนมือจากหน้าผากไปวางบนเส้นผมนิ่มแล้วลูบเบาๆ

ค่ะๆ เดี๋ยวเสี่ยวลู่อาบน้ำค่อยตามลงไปนะ

โอเคๆ งั้นพี่ไปละนะมินซอกขยี้ผมร่างบางเล็กๆ ซึ่งเรียกยิ้มบางบนใบหน้าสวยขึ้นมาได้

ค่ะพี่

 

อร่อยที่สุดเลย พี่อูหมิน

ชมจนพี่ไม่รู้จะทำยังไงแล้วนะ

ฮ่าๆ

ระหว่างอาบน้ำร่างบางก็สะบัดศีรษะเล็กๆ เพื่อพยายามลืมฝันร้ายที่เกิดขึ้นกับเขา หลังจากอาบเสร็จก็แต่งตัวใส่ชุดที่สบายๆตัว แล้วก็ลงมาทานอาหารเที่ยงที่มินซอกได้เตรียมเอาไว้ ซึ่งความอร่อยจากอาหารสามารถเรียกรอยยิ้มร่างบางได้

นี่ๆ เสี่ยวลู่ หันมาพูดกับฉันบ้างก็ได้มั้งเหอะเซฮุนที่นั่งอยู่ข้างๆร่างบางทักท้วง

อ่ะๆ มีอะไร

พาฉันไปซื้อชานมไข่มุกหน่อยดิ

ไปคนเดียวดิร่างบางพูดพลางกระตุกยิ้มและหันไปหามินซอกต่อ

หันมาฟังให้จบก่อนดิมือหนาแตะเข้ากับไหล่บาง

อ๋อ ยังไม่จบหรอ งั้นพูดมาสิฉันจะได้คุยกับพี่อูหมินต่อ

เหอะฉันว่าถ้าฉันพูดจบ เธอคงจะลากฉันเองเลยล่ะ

อะไรทำให้มั่นใจขนาดนั้น

เดี๋ยวก็รู้ร่างสูงกระตุกยิ้ม

งั้นก็พูดมาสิ

ไปซื้อชานมไข่มุกกับฉันฉันจะเลี้ยงเธอด้วย

โอเค ตกลง !”

 

แม่ค้าครับ เอาชานมไข่มุกรสช็อคโกแลตผสมกล้วยเหมือนเดิมครับ

ของฉันเอาชานมไข่มุกรสเผือกนะ

รอสักครู่นะคะแม่ค้าร้านชานมตอบรับคำของลูกค้าประจำทั้งสองคนก่อนจะลงมือทำเมนูตามสูตรของตัวเอง

เลี้ยงนะ อย่าลืมสัญญาร่างบางหันไปพูดกับร่างสูงที่สายตาอยู่กับแก้วชานมไข่มุกในมือของแม่ค้าตรงหน้า

อือๆ ก็ตามนั้นแหละ

 

ฮารูมัน นอวาเนกาฮัมเกฮันซูอิดดามยอน

 

เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ร่างบางดังขึ้น มือบางจึงหยิบโทรศัพท์ที่อยูในกระเป๋าขึ้นมา แล้วดูรูปหน้าจอสักพักซึ่งเรียกความสนใจจากร่างสูงที่อยู่ข้างๆด้วย ซึ่งคนที่โทรมาก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เพื่อนสนิทของลู่หานนั่นเอง

ยอบอเซโย อี้ชิง

[ครับๆ วันนี้ลืมอะไรรึเปล่า] ปลายสายถาม

ไม่ลืมหรอก เดี๋ยวซื้อของเสร็จก็ไปหามันแล้วร่างบางคลี่ยิ้มบางๆ

[อ่ะๆ ฉันแค่โทรมาเตือนเฉยๆ เจ้าซุ่นลู่คงดีใจแย่]

อ่าๆ เดี๋ยวแวะซื้อหนมก่อนแล้วกัน แล้วจะรีบไปหาเลย

[โอเคๆ บ๊ายย]

บายสายปลายทางตัดสายไปแล้ว ร่างบางจึงล็อคโทรศัพท์แล้วเก็บเอาไว้ที่เดิม ก่อนจะหันมาหาร่างสูงที่กำลังนิ่วหน้าเหมือนกับไม่พอใจอะไรบางอย่าง

เป็นอะไร

เมื่อกี้คุยกับใคร…” เสียงทุ้มเอ่ย

เพื่อนสนิทอ่ะ

ชายหญิง ?”

ชายๆ ทำไมอ่ะ หึง?”

มีสิทธิ์หึงด้วยเหรอ ยังไม่ได้เป็นอะไรกันหนิร่างสูงเอ่ยเสียงแผ่วๆก่อนจะเบือนสายตาคมไปทางอื่น

นั่นสิเนอะ ฉันเป็นแค่ว่าที่แฟน ไม่ได้เป็นแฟนจริงๆ หึๆร่างบางหัวเราะแห้งๆแล้วเบือนสายตาหนีไปอีกทาง

ชานมไข่มุกที่สั่งได้แล้วค่ะแม่ค้ายื่นแก้วพลาสติกที่บรรจุชานมไข่มุกมาให้กับเซฮุน

อ่ะนี่ ไม่ต้องทอนนะครับ

ขอบคุณค่ะคุณลูกค้าสุดหล่อ

ไม่ต้องชมก็รู้ครับ หล่ออยู่แล้ว ฮ่าๆ

ค่ะๆ ฮ่าๆมือหนาจับแก้วชานมรสเผือกของร่างบางแล้วส่งไปให้

ของเธอถือไว้ดิ

อืมๆ ขอบคุณที่เลี้ยง

ไม่เป็นไรหรอก กลับบ้านกันเถอะร่างสูงเดินนำหน้าไปก่อนแต่มือบางรั้งลำแขนเอาไว้ ใบหน้าคมคายจึงหันมาด้วยความสงสัย

มีอะไรหรอ เสี่ยวลู่

ก่อนกลับบ้านพาไปส่งที่สวนสาธารณะแถวบ้านฉันหน่อยสิ

ไปทำไม ? นัดใครไว้หรอ ?”

ไปหาลูกหมาน่ะ (:”

 

ดวงอาทิตย์เริ่มคล้อยลงสู่พื้นดิน ท้องฟ้าสีส้มรับกับกลิ่นของเกลือในน้ำทะเลที่ผลัดเข้าหาฝั่ง รถมอเตอร์ไซต์ธรรมดาๆสีดำแล่นไปตามถนน โดยลู่หานนั่งซ้อนเซฮุนอยู่ข้างหลังพลางโอบเอวแกร่งเล็กๆเพราะกลัวความเร็ว แล้วจึงดูดชานมไข่มุกในแก้วขึ้นมาอย่างเอร็ดอร่อย วันนี้ร่างสูงเลือกใช้รถมอเตอร์ไซต์แทนรถสปอร์ตที่ใช้อยู่ทุกวันเพราะอยากสูดลมแห่งความสดชื่นได้ดีกว่า ร่างบางที่ตามีอาการแห้งง่ายเมื่อโดนลมจึงซบแผ่นหลังเอาไว้ ร่างสูงเอี้ยวหันเล็กน้อยก่อนจะตั้งใจขับรถเหมือนเดิม

อย่าหลับนะร่างสูงพูดโดยยังไม่ละสายตาจากข้างหน้า

ไม่ได้จะหลับ ปวดตา ตามันแห้งอ่ะ

อ๋อๆ งั้นซบไปเหอะ เดี๋ยวก็ถึงแล้ว

อื้อๆ

 

รถมอเตอร์ไซต์สีดำวิ่งมาตามถนนเรื่อยๆ จนล้อรถหยุดจอดอยู่ ณ สถานที่หนึ่ง เบื้องหน้ามีสนามหญ้าสีเขียวขนาดใหญ่และสนามเด็กเล่นมากมาย เซฮุนกำลังจะลุกขึ้นจากรถคู่ใจแต่ถูกแรงผลักดันที่มาจากข้างหลังโถมเข้าใส่ทำให้ร่างสูงนั่งอย่างเดิม แล้วหันไปหาร่างบางที่นอนซบเขาอยู่ ไหนบอกว่าจะไม่หลับ หลับจนได้ เฮ้ออ

เสี่ยวลู่ ถึงแล้วมือหนาเขย่าไหล่บางเบาๆ

งื้อ…” มือบางยังโอบเอวแกร่งไม่ปล่อย พร้อมกับเอาหัวทุยไปกับแผ่นหลังอย่างอ้อนๆ

ตื่นเร็วๆเสียงทุ่มเอ่ยขึ้นอีกครั้งพร้อมแงะมือบางที่โอบเอวเขาเบาๆ

ของีบอีกสักแป๊บนะงื้อ

งั้นจูบ…” ใบหน้าคมคายเลื่อนเข้าไปใกล้ใบหน้าสวย จนรู้สึกได้ถึงลมร้อนที่รดอยู่บนริมฝีปาก ร่างบางจึงรีบผละออกจากแผ่นหลังแกร่ง ก่อนจะส่ายหน้าคลายความง่วงเบาๆ

ไม่ต้องตื่นก็ได้

พาไปหาหมาสิ

อือๆ ตามมาละกัน

ร่างบางลงจากรถแล้วเดินไปยังตะกร้าใส่ของจากนั้นจึงหยิบถุงขนมที่แวะไปซื้อมาหลังจากที่ซื้อชานมไข่มุกเสร็จ แล้วเดินนำหน้าไปยังสนามหญ้าใหญ่ ซึ่งข้างทางมีต้นไม้ขนาดใหญ่เติบโตอยู่บริเวณนั้น ขาเรียวเล็กก้าวไปเรื่อยๆ ก่อนจะพบเพื่อนสนิทที่กำลังนั่งเล่นกับลูกสุนัขตัวเล็ก ขนสั้น สีน้ำตาลตัวหนึ่งอยู่

เอ้า อี้ชิง!”

เรียกเราเหรอ ?” อี้ชิงเดินออกมาพลางเอียงคอถามอย่างสงสัยเพราะจำร่างบางไม่ได้ เนื่องจากลู่หานกำลังแต่งตัวเป็นผู้หญิง

ลืมไปเซฮุนถือของให้ก่อนแป๊บนึงนะ อี้ชิงชอบลืมฉันบ่อยๆ เฮ้ออ ต้องจูนสมองใหม่ร่างบางหาข้อแก้ตัวไปเรื่อย เซฮุนจะได้ไม่ต้องสงสัย

อืมๆ จะรอตรงนี้ละกัน

อือๆ

ลู่หานฝากของไว้กับเซฮุน ขาเรียวเล็กก้าวไปหาเพื่อนสนิทที่กำลังงงเป็นไก่ตาแตก เขายังไม่ได้บอกใครในเรื่องนี้ มีเพียงพี่เสี่ยวหลง คุณป้า แล้วก็พ่อของเซฮุนเท่านั้นที่รู้

อี้ชิง จำฉันไม่ได้จริงๆรึไง น่าจะฟังเสียงออกนะ

ไม่รู้สิ นึกแป๊บ อือเสี่ยวลู่ !” อี้ชิงกำลังครุ่นคิด หน้าหวานของเพื่อนสนิทของเขากำลังลอยขึ้นมา เขากำลังนึกถึงตอนที่เรียนด้วยกัน ตอนที่ลู่หานถูกแต่งตัวเป็นหญิง

นึกออกสักทีนี่แหนะร่างบางมะเหงกเพื่อนสนิทเบาๆ

เจ็บนะแล้วทำไมถึงมาอยู่ในสภาพแบบนี้อี้ชิงยกมือลูบหน้าผากเล็กน้อยก่อนเอ่ยถาม

เดี๋ยวค่อยเล่าให้ฟังนะ…”ร่างบางยกนิ้วชี้ขึ้นมาทาบริมฝีปากพลางพูดเสียงเบาๆ

อ๋อๆ เข้าใจละ ไปหาเจ้าซุ่นลู่ก่อนสิ คิดถึงแย่ละนั่น ฮ่าๆ

อ่ะๆ ขอบคุณมากนะที่ดูแลให้

ไม่เป็นไร ไม่มีมัน ก็เหงาหูเหมือนกันนะ ฮ่าๆ

ร่างบางคลี่ยิ้มกว้างให้กับเพื่อนสนิทก่อนจะเดินกลับมาหาเซฮุนที่กำลังยืนคุยกับใครบางคนอยู่ เป็นผู้ชายร่างเล็ก ผมสั้นสีดำ ใส่แว่นกลมไร้เลนส์สีดำ มีหน้าตาละม้ายคล้ายกับผู้หญิง

เสี่ยวลู่ หวัดดีครับชายร่างเล็กเอ่ยทัก

หวัดดีจ้ะ นี่…”

นี่ แบคฮยอนอ่ะ ที่ฉันคุยโทรศัพท์ด้วยวันนั้นไงเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นแทน

อ๋อยินดีที่ได้รู้จักนะร่างบางโค้งให้กับแบคฮยอนเล็กๆก่อนจะคลี่ยิ้มบางๆให้

ครับ (:”  ร่างเล็กรับคำก่อนส่งยิ้มกลับมา ลู่หานยกขึ้นมือลูบหน้าอกเบาๆเพราะรู้สึกแปลกๆกับรอยยิ้มของแบคฮยอน รอยยิ้มก็ดูสดใสน่ารักดีแต่ทำไมมันเหมือนแสร้งทำขึ้นมาบางทีเขาอาจจะคิดมากเกินไป

เป็นอะไรรึเปล่า ?” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นร่างบางสีหน้าไม่ดี

เปล่าหรอกเอาขนมมา เดี๋ยวจะเอาไปให้เจ้าซุ่นลู่

ร่างบางส่ายหน้าว่าไม่เป็นอะไร ก่อนจะหยิบถุงขนมที่อยู่ในมือหนามา แล้วเดินไปหาเพื่อนสนิทที่กำลังรออยู่ แล้วส่งถุงขนมไปให้อี้ชิงถุงนึง

เอามาให้ทำไม?”

เอาไว้ให้เจ้าซุ่นลู่มันกินน่ะ จะกินเองก็ได้นะ ไม่ว่าหรอก ฮ่าๆ

บ้าสิหายไปไหนแล้วนะ เจ้าซุ่นลู่อี้ชิงกวาดสายตามองหาลูกหมาสีน้ำตาลที่หายไป สงสัยอาจจะหลบเพื่อนเขาอยู่ก็เป็นได้ เพราะเจ้าซุ่นลู่เป็นลูกสุนัขที่ค่อนข้างจะฉลาด ชอบเล่นซ่อนหาบ่อยๆ เข้ากับผู้คนได้ดี

เดี๋ยวเรียกเองซุ่นลู่ๆ  อยู่ไหนนะหลบอยู่นี่เองจับได้แล้วว ! ฮ่าๆ

โฮ่ง โฮ่ง !

สุนัขตัวเล็กเห่าเสียงแหลมเล็กเรียกเจ้านายเมื่อได้พบเจ้านายที่เก็บตัวเองมาเลี้ยงอีกครั้ง ลู่หานโยนลูกสุนัขไปบนอากาศก่อนจะรับไว้อีกครั้งพลางกอดเอาไว้ด้วยความคิดถึง เจ้าซุ่นลู่ส่ายหางด้วยความดีใจก่อนจะเลียใบหน้าสวย ทำให้ลู่หานเบือนหน้าหนีไม่ทัน

อย่าเลียสิ ฮ่าๆ วันนี้ฉันซื้อขนมมาให้แกด้วยแหละลู่หานกับอี้ชิงนั่งลงบนพื้นดินโดยไม่กลัวว่าจะซกปรก มือบางจึงวางลูกสุนัขไว้บนตักก่อนจะแกะถุงขนมแล้วป้อนเข้าปากเจ้าซุ่นลู่แล้วก็ปากตัวเองด้วย

โฮ่ง โฮ่ง !

อย่ารีบสิ เดี๋ยวก็ติดคอพอดี ฮ่าๆเจ้าซุ่นลู่กระโดดออกจากตักก่อนจะวิ่งมาอยู่ตรงหน้าอี้ชิงบ้าง แล้วเห่าพลางส่ายหางเพื่อขอขนม

ลู่หานและอี้ชิงให้อาหารเจ้าซุ่นลู่จนหมด ส่วนตัวเองก็กินจนจุก จึงเก็บถุงขนมไว้ในถุงพลาสติกเหมือนเดิม ทั้งสองคนนอนราบกับพื้นโดยมีเจ้าซุ่นลู่นอนคั้นตรงกลาง แล้วถามสารทุกข์สุกดิบตามประสาคนที่ไม่ได้เจอกันนาน

เสี่ยวลู่ นาย เอ้ย ! เธอสบายดีใช่ป่ะ ?” อี้ชิงนึกขึ้นได้ว่าลู่หานในตอนนี้เป็นผู้หญิง จึงต้องเปลี่ยนสรรพนามใหม่ด้วยความไม่ชินสักเท่าไหร่

ก็ไม่ดีทั้งหมดอ่ะ อึดอัดมากๆ อยากกลับไปเป็นเหมือนเดิมจะแย่

นั่นสิ จะเล่นบอลด้วยกันก็ไม่ได้ เต้นแข่งกันยังไม่ได้เลยอ่ะ

ใช่นึกถึงตอนที่ยังเรียนอยู่จัง มีความสุขดีเนอะลู่หานหันไปยิ้มให้กลับอี้ชิง แล้วลูบหัวซุ่นลู่ที่ดูเหมือนว่าจะหลับแล้ว

ว่างๆวันไหน ก็ออกมาเต้นด้วยกันสิ

อืม ก็ดีนะ (:”

หงิง ~ เจ้าซุ่นลู่ที่กำลังหลับครางออกมาซึ่งเรียกเสียงหัวเราะของร่างบางกับเพื่อนสนิทได้เป็นอย่างดี

ฮ่าๆ

 

เซฮุนออกมาเดินเล่นกับแบคฮยอนเพื่อฆ่าเวลา เขายังไม่อยากขัดความสุขของร่างบางจึงปล่อยให้อยู่กับลูกสุนัขตัวนั้นไปเรื่อยๆ เขาพึ่งจะเห็นรอยยิ้มกว้างๆบนใบหน้าสวยเมื่อสักครู่ เป็นรอยยิ้มที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนและสามารถหาดูได้ยาก

เซฮุน ถามอะไรหน่อยสิร่างเล็กเอ่ยถามเมื่อเห็นเซฮุนเงียบไปเป็นเวลานาน

ถามมาสิ

เป็นแฟนกับเสี่ยวลู่นานยัง ?”

“…ก็ไม่เชิงว่าเป็นหรอก พ่อหามาให้ฉันลองใจน่ะก็ยังไม่นานเท่าไหร่หรอกเงียบไปไม่นาน เสียงทุ้มจึงเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง

อ๋อเซฮุน ฉันขอไปพักบ้านนายด้วยได้มั้ย มาจากต่างจังหวัดหาที่พักยากเกิ๊น (:” ร่างเล็กแสร้งยิ้มพลางคิดอะไรที่เกี่ยวกับเซฮุนไปด้วย

อื้ม ได้สิแต่ไม่รู้ห้องยังว่างรึเปล่านะ

ไม่เป็นไร นอนโซฟาหน้าบ้านก็ได้

ไม่ขนาดนั้นหรอก เบค่อน ฮ่าๆเซฮุนหัวเราะแล้วเอามือลูบผมร่างเล็กเหมือนกับเด็กๆ

ไม่ได้เป็นเด็กแล้วนะเดี๋ยวไปเข้าห้องน้ำก่อนดีกว่าร่างเล็กยู้ปากใส่เซฮุน

โอเค เดี๋ยวรอ

เซฮุนหาเก้าอี้แถวสนามเด็กเล่นเพื่อนั่งรอแบคฮยอนที่เข้าไปธุระส่วนตัว ร่างเล็กมุ่งหน้าไปยังห้องน้ำพลางครุ่นคิดเรื่องของเซฮุน

เขายังมีสิทธิ์แย่งเซฮุนกลับคืนมาได้ (:

เพราะเซฮุนกับลู่หานยังไม่เป็นแฟนกันอย่างที่เขาเข้าใจ อีกอย่างเขาเคยเป็นแฟนเก่าเซฮุนมาก่อน จะกลับมาเอาของๆเขาคืนก็ไม่ได้ยากกว่าที่คิด เขาอยากได้อะไรเขาก็ต้องได้ !

แล้วสาเหตุที่เลิกกันครั้งแรกเพราะแบคฮยอนแค่เบื่อเซฮุนเท่านั้น แล้วก็หันไปคบกับปาร์ค ชานยอลแทน ซึ่งเซฮุนก็รู้จักเป็นอย่างดีเพราะชานยอลกับเซฮุนเคยเป็นเพื่อนสนิทกลุ่มเดียวกัน รายนั้นหลงเขาหัวปักหัวปำ เขาต้องการอะไรก็หามาให้เขาได้ ครั้งนี้อีกเช่นกันเขาต้องการเลิกกับชานยอลเพื่อกลับมาหาเซฮุน แต่ชานยอลไม่ยอม และแน่นอนว่าชานยอลก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากให้แบคฮยอนกลับมาหาเซฮุนทั้งที่ยังคบกับเขาอยู่

แต่แบคฮยอนก็รู้ดีว่าเซฮุนไม่ได้คิดอะไรกับตัวเองอีกแล้ว เซฮุนเห็นแบคฮยอนเป็นเพื่อนคนนึงเท่านั้น แต่นั่นไม่ใช่อุปสรรคของเขาแต่อย่างใด (:

ร่างเล็กมาอยู่ตรงหน้ากระจกที่อ่างล่างมือ ก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นลู่หานและอี้ชิงกำลังเดินมาทางห้องน้ำชาย แบคฮยอนเอะใจเล็กน้อยก่อนจะรีบเดินเข้าไปแอบในห้องน้ำแล้วล็อคประตูฟังเสียงสนทนาของทั้งสองคนอย่างเงียบๆ และคิดว่าคงไม่มีใครได้ยินการสนทนาเด็ดๆแบบเขาแน่นอน (:

 

ใส่กระโปรงอึดอัดมากมั้ยเนี่ยเล่ามาเสี่ยวลู่

มีใครได้ยินมั้ยเนี่ย…”

ไม่มีหรอก ถึงได้ยิน เขาก็ไม่รู้จักหรอก

ก็ได้คืออย่างนี้ พี่เสี่ยวหลงให้ฉันแต่งตัวเป็นผู้หญิงเพื่อปลอมตัวเพื่อทำตามข้อเสนอ

ข้อเสนออะไร ใครให้ทำ

ฉันก็ไม่รู้ รู้แค่ว่าพ่อเซฮุนสั่งให้ทำเท่านั้น

ถ้าว่าที่แฟนนายรู้ล่ะ งานเข้าเลยนะ

ใช่ ถึงวันนั้น ฉันคงอยู่สู้หน้าเขาต่อไปไม่ได้ฉันก็จะได้กลับไปเป็นผู้ชายเหมือนเดิมสักที




-80%-


 

ณ บ้านของเซฮุน

อันยองค่ะ พี่อูหมิน พี่คริสลู่หานเอ่ยทักทาย

อ่าๆ อันยองคริสตอบแต่ยังไม่ละสายตาจากจอทีวีเช่นเคย

กินอะไรมายังอะเรามินซอกเอ่ยถาม

กินขนมกับหมาจนอิ่มละ ฮ่าๆ

ห้ะ ! กินหมามินซอกแสร้งทำตาเบิกกว้างตกใจ

มุกป่ะพี่ ไปกินขนมกับหมาที่สวนสาธารณะมาค่ะ :3”

พี่ล้อเล่น ฮ่าๆ เลี้ยงหมาด้วยหรอ ?” มินซอกเอ่ยถามอย่างสงสัย

เก็บมาเลี้ยงค่ะพี่เห็นอยู่ข้างถนนตอนที่มันพึ่งเกิด กลัวรถเหยียบมันตายซะก่อน แต่ที่บ้านไม่ให้เลี้ยง เลยไปไว้ที่สวนสาธารณะแทน

อย่างนี้นี่เอง ว่างๆพาพี่ไปบ้างสิมินซอกคลี่ยิ้มกว้าง

ได้ค่ะพี่เอ่อ พี่คะ

หื้ม ? มีอะไรหรอ ?”

ชงโกโก้ร้อนให้กินหน่อย แหะๆ

จ้าๆ ตามพี่มาสิ

กั๊บป๋ม :3”

ลู่หานก้าวเดินตามหลังมินซอกอย่างไวจนแทบจะสิงร่างมินซอกอยู่แล้ว มินซอกส่ายหน้าเบาๆก่อนจะคลี่ยิ้มบางแล้วเดินต่อไป ส่วนร่างบางยิ้มๆแล้วหันไปมองอย่างอื่นทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วเดินตามเข้าไปในครัว ก่อนที่สายตาจะมองเห็นชายร่างเล็กที่เขาเจอที่สวนสาธารณะเมื่อตอนเย็น

เขาก็กำลังสงสัยอยู่ว่าทำไมไม่เจอแบคฮยอนหลังจากที่เข้าห้องน้ำอีก พอถามเซฮุนเขาก็ไม่ได้ตอบอะไร ยิ่งเวลาขับรถมาถึงบ้านเขาก็ไม่ได้พูดอะไรกับเขาสักคำแล้วก็เดินไปหลังบ้านทันที เพราะเขาพาแบคฮยอนมาด้วยนี่เอง

อ้าว ลู่หานกลับมาแล้วหรอ ?” แบคฮยอนส่งยิ้มกว้างๆมาให้

อ่าห้ะ แล้วทำไมแบคฮยอนถึงมาอยู่นี่ได้อะ ?”

เซฮุนไม่ได้บอกเหรอ ว่าฉันมาค้างคืนที่นี่สักพักอ่ะ

อ๋อๆ ไม่ได้บอกอ่ะร่างบางพยายามยิ้มออกมาก่อนจะหันไปสนใจแก้วโกโก้ในมือมินซอก เซฮุนไม่จำเป็นต้องบอกเขาเพราะเขาไม่ได้สำคัญกับเซฮุนขนาดนั้น

ครับ แล้วกินอะไรมายัง ?”

กินมาแล้ว แต่อยากกินโกโก้ร้อนอีก ก็เลยให้พี่มินซอกทำให้น่ะ

คู่นี้น่ารักดีแหะ เหมาะกันดีฮ่าๆ งั้นฉันไปหาเซฮุนก่อนนะ

จ้ะๆร่างเล็กเดินออกไปจากห้องครัว สายตาของร่างบางยังคงมองตามแผ่นเล็กของแบคฮยอนจนลับสายตา

แบคฮยอนเขาขี้เล่นแบบนี้ตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วแหละร่างอวบเอ่ยขึ้นมาเมื่อเห็นว่ามันเงียบเกินไป

รู้แล้วค่ะ ฮ่าๆ ฟู่~มือบางรับแก้วโกโก้ร้อนมาเป่าไล่ความร้อนแล้วยกดื่มที่ละนิดพลางคิดเรื่องที่เกิดขึ้นสักครู่ เขาคิดว่าแบคฮยอนคงจะไม่ขี้เล่นกับเขาอย่างที่มินซอกบอกอย่างแน่นอนเขามั่นใจแบบนั้น

            ติ๊ง ต๊อง !

            ลู่หานสะดุ้งเพราะเสียงไลน์ที่ดังขึ้นจากในกระเป๋า มือบางจึงวางแก้วโกโก้ร้อนลงก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วเปิดแจ้งเตือนหน้าแชทที่เขาเมื่อกี้

            Yehet…Sehun (:

            [กินโกโก้ร้อนฝีมือพี่ชายฉันจนพอใจเมื่อไหร่ มาหาฉันที่สวนหลังบ้านด้วย]

            “อืมๆ งั้นจะขอเบิ้ลอีกสักห้าแก้ว แล้วค่อยไปนะมือบางพิมพ์เสร็จ จึงตอบกลับแล้วก็กำลังวางโทรศัพท์กับโต๊ะ

            [เดี๋ยว! อย่าพึ่งวางโทรศัพท์ลงนะ !]

            “อะไรลู่หานหยิบโทรศัพท์อีกครั้ง ก่อนจะพิมพ์คำสั้นๆห้วนๆลงไป

            [ชื่อไลน์ยังไม่เปลี่ยนหนิ ไหนบอกว่าจะเปลี่ยนไง]

ลืม

[เปลี่ยนเลยนะ !]

ไม่อยากเปลี่ยนละ ให้แบคฮยอนเปลี่ยนไปสิ

            [สงสัยคืนนี้ต้องจูบก่อนนอน ถึงจะเปลี่ยนใช่ป่ะ ?]

            “อย่าหวัง !

            ลู่หานออกจากโปรแกรมแชทแล้วก็ปิดเครื่องหนี เขาไม่อยากได้ยินเสียงเข้าอีก จากนั้นจึงหยิบแก้วโกโก้ร้อนขึ้นมาแล้วดื่มต่อจนหมด

            เป็นอะไรอีกล่ะเรา ?” มินซอกยกมือลูบเส้นผมของลู่หานเบาๆ

            เบื่อคนค่ะพี่ เบื่อเซฮุน

            “ทำไมล่ะ ? เซฮุนยังแกล้งเราอยู่หรอ ?”

            “เปล่าหรอกค่ะ เขาแค่น่ารำคาญ…”

            “อ๋อๆ จะกินอีกมั้ย ?”

            “พี่จะทำให้อีกหรอ ?” ร่างบางเอียงคอถาม

            “ถ้าจะกิน พี่ทำให้อีกก็ได้นะ

            “โอเคค่ะพี่ หลายๆแก้วเลยนะ พี่ทำอร่อยที่สุดเลย !”

            “คืนคำคงไม่ทันแล้วสินะ ฮ่าๆ

 

            “ฮึ่ย ! กล้าดียังไงไม่ตอบข้อความฉันเนี่ย !” เซฮุนกำลังหัวเสียเพราะส่งไลน์ไปเท่าไหร่ก็ไม่มีทีท่าว่าลู่หานจะตอบกลับมา

            ใจเย็นน้าเซฮุน เดี๋ยวเสี่ยวลู่ก็มา

            “ไม่มีใครเคยขัดใจกับฉันแบบนี้นะ ฮึ่ย !”  เซฮุนเบะปาก

            มาเล่นอะไรกับฉันฆ่าเวลาดีมั้ย ?”

            “เล่นอะไรดีล่ะ ?”

            “หันหน้ามานี่มาแข่งจ้องตากัน ใครกระพริบตาก่อนแพ้ โอเค๊ ? เริ่มได้มือเล็กประคองใบหน้าคมคายให้หันกลับมามองตาเขา

            แบคฮยอนมองเห็นแววตาของใบหน้าคมคาย แววตาว่างเปล่าเป็นแววตาที่เดาอารมณ์ได้ยากส่วนแววตาของร่างเล็กกลับสั่นไหว เป็นความห่วงหาอาธรณ์

            ร่างเล็กยังต้องการคนเบื้องหน้าอยู่

            สายตาของใบหน้าเล็กสวยมองต่ำลงไปยังริมฝีปากของอีกคน ก่อนที่ใบหน้าเล็กค่อยๆเลื่อนเข้าไปใกล้จนริมฝีปากแทบจรดกัน แต่ร่างสูงเป็นฝ่ายเบือนหน้าหนีริมฝีปากอิ่มของอีกฝ่ายเอง

            เราไม่ควรทำแบบนี้ แบคฮยอน

            ขอโทษแบคฮยอนเม้มปากเน้นแล้วก็มองไปทางอื่น

            “ไม่เป็นไร คิดว่าไม่เคยเกิดขึ้นก็แล้วกัน งั้นฉันไปตามเสี่ยวลู่ก่อนเซฮุนลุกขึ้นจากม้านั่งก่อนจะพูดกับร่างเล็กทั้งที่ยังหันหลังอยู่

            “อืมๆ

 

          ‘สักวัน ฉันจะต้องทำให้นายกลับมาคบกับฉันให้ได้เซฮุนหึ

 

            เซฮุนกำลังเดินไปยังห้องครัวเพื่อไปหาลู่หานเหตุการณ์เมื่อสักครู่ทำเซฮุนใจเต้นไม่เป็นจังหวะ เขาไม่คิดเหมือนกันว่าแบคฮยอนจะทำกับเขาแบบนี้ เขาบอกความรู้สึกไม่ได้แน่นอนเหมือนกันว่าเขาหวั่นไหวหรือแค่ตกใจกันแน่

            “กินโกโก้ร้อนหน้าตาระรื่นเชียวนะเซฮุนเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นแก้วโกโก้วางอยู่บนโต๊ะหลายใบ

            “ใช่ อร่อยม๊ากมาก หอมด้วยลู่หานต้องการยั่วโมโหเซฮุนเล่นจึงสูดดมโกโก้จากแก้วเย้ยร่างสูงที่กำลังนิ่วหน้าไม่พอใจ

            พี่มินซอก หายไปไหนแล้วล่ะ ?”

            “พี่เขาทำโกโก้ทิ้งไว้ให้ฉัน แล้วก็เดินขึ้นห้องไปแล้วอ่ะ

            “อ๋อ อย่างนั้นเองหรอแล้วทำไมไม่ตอบไลน์ฉัน หา !?”

            “แบตหมด

            “หรอไหนดูสิเซฮุนเล่นทีเผลอ หยิบโทรศัพท์ของลู่หานที่ตั้งอยู่บนโต๊ะขึ้นมา ก่อนจะกดปุ่มแต่หน้าจอยังคงเป็นสีดำเหมือนเดิม

            ย๊า ! เอามานะ เสียมารยาท !”

            “แบตไม่เห็นจะหมด ปิดเครื่องนี่ !” เซฮุนลองกดปุ่มเปิดเครื่องขึ้นมา พบว่าแบตเตอรี่ไม่ได้หมดแต่อย่างใด แถมเต็มก้อนด้วยซ้ำ

            เรื่องของฉัน เอามานี่ !”

            “ก็ได้ แต่หลังจากคุยธุระกันเสร็จนะ

            “งั้นก็รีบพูดมาดิ

            “เก็บของ เสื้อผ้า ทุกอย่างในห้องของเธอให้หมด !”

            “ทำไมจะไล่ฉันออกแล้วงั้นหรอ ?” ร่างบางเก็บอาการตกใจเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถาม

            “ถ้าไล่ ฉันก็โดนพ่อฆ่าตายพอดีดิ

            “…” ร่างบางตัดสินใจว่าจะฟังให้จบ เพราะถ้าเถียงไปก็เหนื่อยเปล่า

            “อยากรู้ใช่ป่ะ ว่าให้เก็บของทำไม

            “…”

            “พูดบ้างดิเฮ้ย !”

            “ก็ฟังอยู่ พูดมาให้จบดิร่างบางพองลงจนแก้มพอง

            เก็บของให้หมดแล้วย้ายมาอยู่ห้องเดียวกับฉันซะ (:” เซฮุนแสะยิ้มอย่างผู้ชนะ

            ไม่ เด็ด ขาด !” ร่างบางพูดชัดถ้อยชัดคำ

            ฉันจะคิดว่าเธอตกลงละกันนะ ไปละเซฮุนหันมายิ้มตาหยีให้กับลู่หานก่อนจะเดินจากไป

          ตึกตัก ตึกตัก

            ลู่หานยังคงยืนตัวแข็งอยู่ที่เดิม แต่การเต้นของหัวใจนั้นเปลี่ยนไปเมื่อมันเต้นแรงขึ้น ถ้ามีใครมายืนอยู่ใกล้ๆคงจะได้ยินเสียงใจของเขา

            หัวใจร่างบางกำลังโดนแอทแทคเพราะรอยยิ้มของเซฮุน

            รอยยิ้มที่ลู่หานไม่คิดว่าจะปรากฏอยู่บนใบหน้าหล่อ แค่ยิ้มเห็นฟันนิดๆก็พิสดารมากพอแล้ว แต่นี้เป็นยิ้มกว้าง ยิ้มจนตาหยี ยิ้มที่บ่งบอกว่าเป็นคนที่ร่าเริงสดใสขี้เล่น เขาตกหลุมพรางของเซฮุนเพราะรอยยิ้มนั้น

            ใช่เขากำลังจะบอกว่า เขากลับมาชอบเซฮุนอีกครั้งเพราะตัดใจจากรอยยิ้มกว้างไม่ได้สักที !

 

            “ไอนั่นอยู่ไหนนะ

            ลู่หานเก็บของทั้งหมดแล้ว เหลือแต่หาอะไรบางอย่างที่เขามักจะใช้ป้องกันตัวเสมอเวลาที่มีอันตรายเกิดขึ้นกับตัวเอง

            เจอแล้วคืนนี้อยู่รอดปลอดภัยแน่เรา

            มือบางกำลังถือขวดยาสลบกับที่ช็อตไฟฟ้าขนาดเล็ก เขาซื้อหลังจากที่โจรขึ้นบ้าน ตอนที่เซฮุนช่วยนั่นแหละเขาจะไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนั้นอีกเป็นครั้งที่สอง

            เธอเก็บของเสร็จแล้วยัง ?” คริสที่ยืนอยู่หน้าห้องเอ่ยถาม

            เสร็จพอดีค่ะพี่ ว่าแต่พี่มีอะไรรึเปล่ามือบางซุกของลงในกระเป๋าอย่างเร็ว

            จะมาช่วยยกน่ะ ถือคนเดียวไม่ไหวหรอก

            “อ๋อ ขอบคุณมากนะคะพี่

            “อือไม่เป็นไรคริสยกกระเป๋าทั้งหมดไปวางไว้ในห้องของเซฮุน โดยร่างบางเช็คความเรียบร้อยในห้องก่อนจะเดินตามหลังคริสไป

            ขอบคุณมากนะคะพี่

            “รู้แล้วเอ่อนี่ เดี๋ยวไปกินน้ำมะนาวด้วย

            “หา ?”

            “ไม่ต้องหามันอยู่ในตู้เย็น กินๆเข้าไปเถอะมันมีวิตามินซีเยอะนะ จะได้ไม่เป็นหวัดไง เข้าใจ๊ ?” คริสเลิกคิ้วถาม

            อ๋อๆ เข้าใจค่ะ ว่าแต่พี่ชอบกินน้ำมะนาวหรอ

            “เปล่าๆ เห็นเธอไม่สบายบ่อยก็เลยซื้อมาตุนๆเอาไว้ไง…” คริสหลบสายตาก่อนยกมือลูบท้ายทอยเพื่อปิดบังความอาย

            อ๋อเดี๋ยวลงไปกินนะ

            “กะ…”

            “กินให้หมด ถ้ากินไม่หมด ฉันโกรธไม่ต้องพูดหรอกค่ะพี่ จำได้แล้ว ฮ่าๆร่างบางขัดขึ้นมา

            “ฮ่าๆ ก็ดี ไปละ คริสหัวเราะแห้งๆในลำคอ แล้วก็เดินไปยังห้องนอนของตัวเอง

 

            ฮ้า สดชื่นจัง โล่งคอเลย

            หลังจากลงไปดื่มน้ำมะนาวอย่างที่คริสสั่ง(?) ลู่หานก็หยิบขึ้นมาบนห้องของเซฮุนอีกขวดนึงก่อนจะจัดผ้าเข้าตู้ และแน่นอนว่าต้องเป็นตู้เดียวกับเซฮุน จัดของทุกอย่างเสร็จร่างบางก็นำเครื่องช๊อตไฟฟ้าไปเก็บไว้ วันนี้เขาเลือกจะพกขวดสเปรย์ยานอนหลับไว้กับตัว แล้วก็เดินไปหยิบขวดน้ำมะนาวขึ้นมาดื่มจนหมดไปอีกหนึ่งขวด

            กินของที่พวกพี่ๆฉันทำให้ ดูมีความสุขจังเลยนะ

            “แน่นอนของที่นายไม่ได้ทำเอง มันก็อร่อยหมดทุกอย่างแหละ

            “เหอะ…”

            “แล้วแบคฮยอนหายไปไหนร่างบางถามหาแบคฮยอนเพราะไม่เห็นตั้งแต่ย้ายของแล้ว

            “ก็นอนห้องเธอนั่นแหละ

            “แล้วทำไมไม่ให้ฉันนอนห้องเดิม แล้วให้แบคฮยอนมานอนห้องนี้แทนอ่ะ

            “ทดลองใช้ห้องร่วมกันไง ในอนาคตก็ได้เป็นแฟนกันจริงๆ ไม่สิ สามีภรรยามากกว่าร่างสูงเดินเข้าประชิด ร่างบางจึงต้องคอยเดินถอยหลังเรื่อยๆ

            “อย่าเข้ามานะ !” เซฮุนคิดแต่เรื่องหื่นๆเป็นรึไงเนี่ย ! ร่างบางคิด

            “เธอลืมอะไรไปรึเปล่า ในไลน์ไงเซฮุนเอ่ยถามและยังคงเดินเข้ามาใกล้ๆร่างบางจนขาตัวเองถูกกับกับเตียงนอนพลางนึกถึงข้อความที่แชทกันล่าสุดก่อนที่เขาจะปิดเครื่องหนี

 

            [ชื่อไลน์ยังไม่เปลี่ยนหนิ ไหนบอกว่าจะเปลี่ยนไง]

ลืม

[เปลี่ยนเลยนะ !]

ไม่อยากเปลี่ยนละ ให้แบคฮยอนเปลี่ยนไปสิ

          [สงสัยคืนนี้ต้องจูบก่อนนอน ถึงจะเปลี่ยนใช่ป่ะ ?]

          “อย่าหวัง !

 

            “เอาไปเปลี่ยนสิ ฉันเปลี่ยนไม่เป็นร่างบางคิดออกจึงรีบยัดโทรศัพท์ลงในมือหนา แล้วหาขอแก้ตัวเพื่อให้เซฮุนเลิกเล่นเข้ามาใกล้เขา

            “ก็ได้ รอดไปอีกหนึ่งวัน

            เซฮุนเปลี่ยนชื่อไลน์จากกวางน้อย_ลู่หาน เป็น Yehet…Luhan <3 โดยไม่รู้เลยว่าร่างบางที่อยู่ตรงหน้าเขากำลังหยิบขวดสเปรย์ยานอนขึ้นมาแล้วก็คิดอะไรบางอย่างไว้

 

            ‘แต่นายไม่รอดเซฮุน เสร็จฉัน แหะๆ

           

            “เอาไปทำไมยิ้มแปลกๆ อยากให้ฉันจูบหรอเซฮุนเอะใจเล็กน้อยกับรอยยิ้มของร่างบางแต่ก็ไม่ได้คิดอะไรเพียงแค่ส่งโทรศัพท์ใส่มือเจ้าของ

            “เปล่านี่แหนะฝันดีนะ

            เธอฉีดอะไรใส่หน้าฉะ…”

            ลู่หานฉีดสเปรย์ใส่หน้าเซฮุน จนร่างสูงสลบและล้มนอนไปบนเตียง ตัวเองยืนปัดมือและยิ้มด้วยความภูมิใจเป็นที่สุด จากนั้นจึงเก็บของสิ่งนี้ไว้ในกระเป๋าเช่นเดิม

            ซึ่งร่างบางไม่รู้เลยว่า สเปรย์สามารถฟุ้งไปไหนอากาศ หากตัวเองลืมปิดปากปิดจมูกและสูดดมเข้า ก็สามารถทำให้ตัวเองสลบได้เช่นกัน

            ทำไมจู่ๆถึงเพลียขึ้นมา…”

            ภาพข้างหน้ากำลังเลือนราง ก่อนที่ทุกอย่างเปลี่ยนเป็นสีดำ

            ฟุบร่างบางสลบเพราะยาที่ออกฤทธิ์อย่างรวดเร็ว

            เขาไม่รู้ตัวหรอกว่า กำลังนอนทับร่างสูงที่เขาพึ่งเล่นงานไปเมื่อสักครู่



 


-100%-








_________________________________
อัพตอนเที่ยงคืนครึ่งกว่าๆ
แทบนั่งหลับคาจอคอมเลยทีเดียว -..-
แบคกี้ของเราออกโรงแล้วนะจ้ะ
นางร้ายใช่ย่อย แหะๆ
(ก็แกแต่งออกมาแบบนี้เองหนิ -*-)
แหะๆ

ติดตามแบบนี้ไปเรื่อยๆนะจ้ะ
รักคนอ่านนะ งุ้งิ้ -3-


themy butter

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

38 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 20 มิถุนายน 2557 / 23:57
    เดี๋ยวน่ะ ล้มทับกันแล้วยังไง
    ลู่ฮานก็สูดสเปรย์นั่นเข้าไปด้วยใช่ไหม
    อ่ะฮ่าฮ่า มีลางสังหรณ์ว่า...
    ครุคริๆๆ >///<
    #ฟินนน~~
    #31
    0
  2. วันที่ 12 พฤษภาคม 2557 / 18:19
    เฮ้ย ตอนแรกมาอย่างตกใจอ่ะ
    พออกลั้นใจอ่านถึงสปอยเท่านั้นแหละ
    แอร้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    (.///.)
    #30
    0
  3. #29 AySiriluk (@ay-siriluk) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2557 / 15:49


    เสี่ยวลู่ แอร๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!! >/////<
    แบคมาทำอะไร กับไปหาชานยอลไป๊
    ฮุนนี่ อย่าทำอะไรพี่หานของฉันนะ
    มาต่อเร็วนะไรต์เตอร์ สู้ๆ^^

    #29
    0