I adore you

ตอนที่ 3 : รู้สึกไม่สบาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    20 ต.ค. 61






บทที่ ๒

รู้สึกไม่สบาย



ฮัลโหล วอทซับ!


ตอนนี้ฉันรู้สึกกระปี้กระเป่าเหลือเกิน ต้องขอบคุณยาบำรุงที่ท่านพ่ออุตส่าห์หามา ขอบคุณหลายๆอย่างที่ทำให้ฉันกลับมาแข็งแรงทันวันนี้!!


นัยน์ตาเรียวกวาดมองร้านค้าและความคึกครื้นของผู้คนในย่านนี้ ตึกราบ้านช่องถูกดีไซน์ให้ดูล้าสมัยส่งกล่นอายเหมือนเราได้หลุดมาในยุคฝรั่งเศสสมัยก่อนก็ไม่ปาน


ขอสูดอากาศหน่อย ฟืด ฮ้า ชื่นใจ


ในที่สุดก็ถึงวันนี้เสียที วันที่ฉันคนนี้จะได้กิน เอ้ย ได้เจอกันทูนหัว ว่าแต่เขาอยู่ไหนนะมองหาแปบ


หมับ


            “ซิน อย่าเดินเร็วสิเดี๋ยวก็ได้หลงกันหรอก


            ทำไมเวลาจะไปหาผู้(?)ต้องมีมารมาผจญด้วยวะ ซินไม่เข้าใจ ซินไม่โอเคฉันหันกลับไปมองร่างสูงของแวมไพร์ราชนิกุลวงศ์ผู้ดีศรีพอ เดี๋ยวไม่จบ อีไลเดินขนาบข้างมือไม่วายยังจับแขนกันไว้คล้ายกลัวว่าฉันจะเดินตามรถสายไหมไป โทษนะ นี่โตแล้วไม่ใช่เด็ก


            “ไม่หลงหรอก ยังมีคาเรย์อยู่อีกคนนะฉันว่าแล้วหันไปมองพ่อบ้านหนุ่มที่ยืนเป็นธาตุอากาศมาตั้งนานนมแล้วหันกลับมาที่อีไล ความจริงก็อยากมาสองคน พอถึงเวลาที่อีไลไปทำธุระฉันก็จะได้เที่ยวอย่างสบายใจ


            แต่นี่ลูกคุณหนูนะ แถมเพิ่งหายป่วย ทำแบบนั้นได้ที่ไหน


            ก็เลยถูกท่านพ่อแกมบังคับให้พาคาเรย์มาด้วยกันไว้เผื่อฉันเป็นลมเป็นแล้งที่ไหน


            แล้วฉันเลือกอะไรได้มั้ย? หึ


            สุดท้ายก็มากันทั้งสามหน่อแบบนี้แหละ


            “ถึงแบบนั้นก็หลงได้ คนยิ่งเยอะแบบนี้เกิดซินเป็นอะไรขึ้นมาผมจะทำยังไง


            แหม ทำมาเป็นห่วงดี๊ดี แต่สุดท้ายนายก็ทิ้งฉันไปหานังเดย์ไม่ใช่เหรอ พอได้ฟังคำพูดชวนขนลุกแบบนี้ก็อดเบ้ปากในใจไม่ได้ คนที่รู้เรื่องราวมากกว่าใครก็คือฉัน ทำให้ตอนนี้รู้สึกอึดอัดที่คนตรงหน้าในภายภาคหน้าจะไม่เหลียวแลกันมาพูดจาเป็นห่วงเป็นใย คิดแล้วก็คลื่นไส้ไปหมด


            “ฉันไม่ตายง่ายๆหรอกน่า


            “ซินอีไลเอ็ดหญิงสาวที่พูดเรื่องความเป็นความตายเหมือนพูดดินฟ้าอากาศจนเผลอกระชับข้อมือของอีกคนแน่นขึ้น เขาเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมต้องรู้สึกไม่พอใจแบบนี้ แต่เวลาที่ซินพูดเรื่องตายอย่างไม่รู้สึกรู้สามันทำให้ใจเขาอยู่ไม่สุข


            ทั้งที่ปกติไม่เคยสนด้วยซ้ำ เพราะร่างกายอ่อนแอของซินมันเป็นมาตั้งแต่เกิดแล้ว มันควรชินชา


            แต่ทำไมคราวนี้เขาถึงได้ไม่พอใจขนาดนี้...


            “นี่ก็ได้เวลานัดแล้วนะครับท่านอีไล ท่านรีบไปเถอะเดี๋ยวผมจะเป็นคนดูแลคุณหนูเองครับคาเรย์เอ่ยขัดบรรยากาศของคนทั้งคู่อย่างรู้งานแล้วเป็นฝ่ายยืนคั่นกลางคนทั้งสองแล้วเอาหน้าเข้ามาใกล้ชายหนุ่มเพื่อให้อีกคนถอยห่างจากเจ้านายของตน


            “อย่าห่วงไปเลยครับ คุณหนูของผม ผมดูแลได้คาเรย์เอ่ยย้ำอย่างสุขุมแล้วมองไปที่ร่างบางของผู้เป็นนายที่หาได้สนใจบุรุษทั้งสองไม่พลันหันกลับมามองบุตรชายจากตระกูลชั้นสูงเพื่อยืนยันคำพูดนั้น


            “...ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวผมจะรีบกลับมานะซิน


            “อืม ไปเถอะฉันพยักหน้าไปส่งๆพลางโบกมือให้กับอีไลแล้วใช้ดวงตาเรียวดุดเหยี่ยวสาวแสกนผู้คนไปทีละน้อยเพื่อจุดประสงค์ใหญ่ที่แท้จริง ต้องเจอสิน่า นี่ก็ได้เวลาที่นางเอกจะออกโรงแล้ว ทูนหัวน่าจะมาได้แล้วนะ



               


 

            ร่างสูงของบุรุษผู้มีเชื้อสายราชวงศ์ชั้นสูงจากไปจึงเหลือเพียงสองร่างของคุณหนูซินเธียและผู้ติดตาม คาเรย์เดินตามหลังร่างบางที่เหมือนกำลังมองหาใครบางคนนั้นเงียบๆ แม้ว่าจะสงสัยก็ตาม คุณหนูมองหาใคร คุณหนูนัดใครไว้หรือ? ไม่สิปกติแล้วก็มีแต่พวกของท่านอีไลที่คุณหนูคบหาและมีแค่ท่านอีไลคนเดียวที่คุณหนูนัดพบบ่อยที่สุด


            สภาพร่างกายและสภาพจิตใจของคุณหนูขึ้นอยู่ที่ท่านอีไลทั้งหมด


            หากภายหลังประสบอุบัติเหตุครั้งนั้นก็ทำให้คุณหนูเปลี่ยนไป


            ท่านอีไลถูกลดความสำคัญลงมามากทีเดียว


            จะว่าดีมันก็ใช่เพราะคุณหนูจะได้เลิกยึดมั่นที่ใครสักคนแล้วหันมาเอาใจใส่ตัวเองเสียที


            ไม่ต้องคาดหวังว่าเขาจะมาหาทุกวัน ไม่ต้องวาดฝันถึงอนาคตที่จะฝากชีวิตไว้กับคนผู้นั้น


            ที่ไม่เคยเห็นค่าคุณหนูเลย


            แม้ว่าคุณหนูท่านนี้จะมีอะไรแปลกไป ซนบ้าง ดื้อบ้างบางครั้งก็ล่องลอย แต่ยังดีเสียกว่าคุณหนูคนเก่าที่เอาแต่ยึดติด...บางทีคุณหนูคงคิดได้กระมัง


            “คาเรย์ๆ


            “ค..ครับ มีอะไรครับคุณหนูชายหนุ่มตื่นจากภวังค์และก้มมองร่างบางที่สะกิดเขาเป็นพัลวัน


            “เวลานายเจอคนที่ชอบแต่เขาไม่รู้จักนายเลยแต่นายอยากรู้จักเขา นายจะทำยังไงพ่อบ้านหนุ่มขมวดคิ้ว จู่ๆคุณหนูทำไมถึงถามอะไรแบบนี้ แต่กระนั้นเขาก็ตอบมันออกไปเพราะสายตาคะยั้นคะยอของหญิงสาว


            “ผมก็ไม่ทำไง


            “ห้ะ คือ?”


            “ผมไม่เคยชอบใคร ปกติมีแต่คนมาชอบผมมองบนได้มั้ย อะไรจะมั่นหน้าขนาดนี้ยะฉันทำหน้าเอือมให้กับคำตอบของพ่อบ้านคนสนิท ย่ะ พ่อรูปหล่อ สามีแห่งชาติ ไม่เคยจีบใครมีแต่คนอื่นมาจีบ แหม อยากจะแหม่ให้ถึงดาวอังคารเสียจริง


            “สมมุติไง สมมุติว่านายมีคนที่ชอบ นายจะเข้าหาเขายังไงคาเรย์ทำหน้านึกพักหนึ่งก่อนจะตอบออกมา ขอล่ะคราวนี้ขอให้ได้เรื่อง อย่าพูดอะไรหลงตัวเองเลย เสียดายข้าวเช้าที่กินไป


            “ผมก็จะเข้าไปหาเธอคนนั้น แนะนำตัวเองให้รู้จักบอกว่าจะจีบแล้วก็ทำทุกทางให้เธอชอบ


             “แล้วถ้าเธอไม่ชอบ


           “ก็ฉุดสิครับ


            อู้ว แรงส์ เถื่อนไปอี๊กกกก ฉันมองหน้าคาเรย์ที่ตอบคำถามอย่างจริงจังแล้วมาคิดกับตัวเอง เออ ฉุดเนี่ยก็เป็นความคิดที่ดีนะ(?) แต่สั่มมีย์ขาจะยอมไปเหรอ ฉันเป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ(เหรอ) จะให้ไปฉุดผู้ชายเนี่ยมันก็ไม่งามนะ


            อย่างน้อยต้องมีต้นทุนไว้เผื่ออีกฝ่ายไม่ยอมสิ ไม้หน้าสามดีมั้ย ดักหลังแล้วฟาดจากนั้นก็ลากเข้าห้อง?


            ไม่ได้ๆ ทำแบบนั้นสั่มมีย์ขาก็เจ็บน่ะสิแกจะทำร้าย(ว่าที่)พ่อของลูกไม่ได้นะซิน เอาใหม่ คิดแผนใหม่ มอมยาเหรอ แต่จะหาทางเข้าไปมอมยังไงล่ะ ฮ่วย แผนนี้ก็ใช้ไม่ได้!


            พ่อบ้านหนุ่มได้แต่มองหญิงสาวผู้เป็นนายอย่างงุนงง เดี๋ยวก็ยิ้มเดี๋ยวก็ส่ายหัวหลังจากฟังคำตอบจากเขา ไอ้ที่พูดไปน่ะจริงอยู่หากเธอไม่ชอบก็ฉุดมา แต่เขาไม่แนะนำให้ท่านหญิงจากตระกูลสูงศักดิ์อย่างคุณหนูทำหรอกนะ มันดูไม่งาม แล้วไอ้ท่าทางแบบนั้นของเธอที่เหมือนจะคล้อยตามคำพูดเขายิ่งทำเขาใจไม่ดีเลย ที่พูดไปแค่เล่นๆอย่าได้คิดจริงนะครับคุณหนู


            “โอ้ะ คิดออกแล้ว!


            “คิดอะไรออกครับคุณหนูชายหนุ่มสะดุ้งที่จู่ๆคุณหนูก็โพล่งออกมาแถมยังท่าทางตื่นเต้นปรีดานั้นอีก พ่อบ้านหนุ่มได้แต่เกาหัว เป็นเขาที่สมองช้าตามไม่ทันหรือคุณหนูที่อารมณ์เปลี่ยนผันไปมากันแน่


            อย่าบอกว่าจะฉุดจริงๆนะครับ!?


            เออ แล้วฉุดใครล่ะ


            “นายช่วยไปซื้อของตามที่ฉันจดทีชายหนุ่มก้มมองแผ่นกระดาษใบเล็กที่หญิงสาวยื่นมาให้ก่อนหยิบมันไปเมื่อเห็นสายตาเร่งเร้าพลันหัวคิ้วขมวดแน่น


            ชุดนอนกับอุปกรณ์สำหรับอาบน้ำน่ะพอเข้าใจ แต่ยานอนหลับกับใบสคอวตซ์เนี่ยจะเอาไปทำไม


            “ไม่ต้องถามนี่คือคำสั่ง ไปเร็วๆเดี๋ยวฉันรอนี่ฉันว่าในขณะที่คาเรย์ยังงงๆอยู่พอเห็นหมอนี่ไม่ไปสักทีฉันก็เลยต้องดันหลังพ่อบ้านคนสนิทให้รีบไปซื้อของตามที่สั่งโดยไว


            “รออยู่นี่ห้ามหายนะครับไม่วายคาเรย์ที่อดเป็นห่วงคุณหนูเล็กของบ้านเสียมิได้ ก่อนไปก็ยังเป็นกังวลหันมากำชับแต่กลับได้รับคำตอบที่ไม่น่าไว้ใจมาแทน


            “ก็ขึ้นอยู่กับว่าจะมีอะไรให้มาพาฉันไปมั้ย


            “คุณหนู!


            “ก็รีบไปรีบกลับสิ!” ตะคอกมาตะคอกกลับไม่โกงนะ คาเรย์ส่ายหัวหน่อยๆก่อนจะยอมจากไปแต่โดยดี ทีนี้ก็เหลือแค่ฉันแล้วสินะ หึๆ


            นิลกาฬคู่งามตวัดมองไปยังที่หนึ่งห่างจากตัวเองไม่มากนัก ที่แห่งนั้นปรากฏร่างสูงใหญ่ดูสุขุมเยือกเย็นทว่าดวงตาคมคู่นั้นดุดันเหมือนปีศาจร้าย ใบหน้าหล่อเหลาคมสันปั้นหน้าเป็นกังวลคล้ายมองหาใครบางคนที่จู่ๆก็หายไปกับฝูงชนนั้น เรียวปากบางพลางยกยิ้มย่อง


            ในที่สุดฉันก็หานายเจอ


            เลออน ไลโอนัว






 

            หายไปไหนของยัยนั่นนะ!


            ร่างสูงเต็มไปด้วยมัดกล้ามซ่อนใต้เสื้อยืดสีดำสกรีนตัวอักษรสีขาวว่า ‘HELL’ ช่างกลมกลืนกับกางเกงยีนสีเดียวกันอย่างมีสไตล์ ผิวสีขาวซีดบ่งบอกเผ่าพันธุ์นั้นที่มักจะเย็นเฉียบเสมอปรากฏเหงื่อเย็นตามกรอบหน้าคม เส้มผมสีควันจัดเป็นทรงถูกฝ่ามือหนาขยี้มันจนยุ่งเหยิงไปหมด คิ้วเข้มขมวดเครียด อเมทิสท์คู่งามกราดมองร่างของผู้คนอย่างหงุดหงิด จมูกโด่งเป็นสันสูดหายใจเข้าลึกเพื่อหากลิ่นอันเป็นเอกลักษณ์ของใครบางคนพลันริมฝีปากหยักเม้มแน่น


            กลิ่นกลบไปหมดจนแทบไม่เหลือ


            นิ้วเรียวยกขึ้นแนบขมับพยายามส่งกระแสจิตส่งไปให้ใครอีกคนทราบ ไม่รู้ว่าตอนนี้ยัยนั่นจะเป็นยังไง ยิ่งเอ๋อๆอยู่ด้วย ถ้าเกิดเป็นอะไรขึ้นมาล่ะก็..


ปึก


            “โอ้ย


            ระหว่างที่เขากำลังมองหาหญิงสาวผู้หนึ่ง จู่ๆก็รู้สึกเหมือนมีอะไรมาชนที่ด้านหลังและตามด้วยเสียงใสนั้นที่ร้องอย่างโอดโอย นัยน์ตาคมตวัดมองร่างบางที่ล้มลงเพราะชนเข้ากับร่างของเขา แน่นอนว่าตัวเล็กแบบนี้ยังไงก็เทียบไม่ได้กับร่างกายที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของเขาเป็นแน่


            “เธอเป็นอะไรหรือเปล่า


            ชายหนุ่มเข้าไปช่วยพยุงร่างบางให้ยืนขึ้นและเอ่ยถามเพราะถ้าไม่เป็นไรมากจะได้รีบหายัยนั่นให้เจอ ถ้าเกิดไปเจอคนไม่ดีเข้าหรือเจอกับเจ้านั่น


            แค่คิดก็หงุดหงิดไปหมด


            “รู้สึกไม่สบายเลยค่ะ แค่กๆหญิงสาวตอบกลับพลันไอตบท้ายอย่างแนบเนียน ฮั่นน่อว เล่นได้ดีนะตัวฉัน ไม่เสียแรงที่เคยแสดงละครสมัยมัธยมจริงๆ


            โอ้ย แกเอ้ย มันคือสวรรค์ มันคือสิ่งที่ซินคู่ควร ฮือ กลิ่นตัวเลออนนี่หอมมากอ่ะแกร ขนาดเหงื่อซกก็ยังหอม ฟืด ฮ้า สกินชิพยิ่งกว่าเข้าแฟนไซต์ไปหาหลัวแต่จับและกอดหลัวได้ไม่กี่นาที


            นี่ ดูพี่เป็นตัวอย่าง ซบอกเข้าให้ถูกใจอิช้อยนัก!


            “ไปโรงพยาบาลมั้ยชายหนุ่มถามเมื่อเห็นหญิงสาวแนบหน้ากับอกแกร่งและไอไม่ยอมหยุด ในหัวพลันเรียกหาผู้ติดตามเพื่อพาหญิงสาวไปส่งถึงมือหมอ เขาจะได้ไปตามหายัยจอมยุ่งต่อ


            “ไม่ค่ะ


            “แต่เธอตัวร้อนมากนะโอ้ย ที่ตัวร้อนน่ะเป็นฤทธิ์ของใบสควอตซ์ต่างหากล่ะ ที่ฉันใช้คาเรย์ไปซื้อมาเมื่อกี้ สรรพคุณช่วยเร่งการเผาผลาญการทำงานในร่างกาย ในทีแรกเมื่อกินไปจะทำให้ตัวร้อนและวิงเวียนเหมือนไม่สบาย แต่สักพักพอร่างกายได้ปรับตัวก็จะทำให้เรากระปี้กระเป่ามากขึ้น


            หากกินในปริมาณมากจะส่งผลตรงกันข้าม ตัวจะร้อนเหมือนไฟเผา ไข้ขึ้นสูงและไอไม่หยุดอย่างเช่นฉันตอนนี้


            นี่ลงทุนเพื่อสั่มมีย์เลยนะคะโปรดเห็นใจติ่งตัวยงของพี่ด้วย


            “ไม่ค่ะ


            “แล้ว...


            “แค่พาฉันไปห้องคุณก็พอ” แล้วจากนั้นฉันจะได้กระทำชำเรานายได้เต็มที่อุ้ย ไม่ใช่ จะได้ไปดูความเป็นอยู่ของสามีน่ะค่ะ ซินไม่ได้คิดอะไรเลยนะคะ ไม่เล้ยยย


            “เธอว่าไงนะ


            “เอ่อ ฉันได้ยินว่าแม่ของคุณเป็นหมอ คุณก็พาฉันไปที่นั่นจะได้ไม่เสียเวลาไงคะ


            ฉันว่าโดยไม่ลืมที่จะไอตบท้ายและทำตัวให้น่าสงสารที่สุดแม้ตาขวากระตุกก็ไม่หวั่น เพื่อผู้ พี่ทำดั๋ยหมด!


            เลออนหลุบมองร่างบางในอ้อมแขนอย่างครุ่นคิด เธอรู้จักแม่ของเขาด้วยหรือ? เหมือนว่าเขาเคยเห็นเธอที่ไหนมาก่อน ชายหนุ่มเชยคางหญิงสาวขึ้นเพื่อให้มองใบหน้าของอีกฝ่ายให้ชัดเจน


            ว้าย คนบ้าทำอะไรเนี่ย ฉันมองสบนัยน์ตาคมสีม่วงสวยอย่างทำตัวไม่ถูกเมื่อจู่ๆก็ถูกอีกฝ่ายเชยคางขึ้นทำให้เราใกล้กันมากกว่าเดิม ไม่นะ อย่าบอกว่าสามีขาจะทำน่ะ วร้าย ไม่ได้นะคะ ทำข้างนอก(?)ไม่ได้น้า


            อเมทิสท์สีเข้มมองสำรวจทั่วใบหน้าของหญิงสาวที่บัดนี้หลับตาลงและเผยอริมฝีปากแล้วเป็นฝ่ายเข้ามาใกล้เขาขึ้นเรื่อยๆจนเขาเป็นฝ่ายขยับหนี


พรึบ


            “โอ้ย!


            ร่างของฉันถูกผลักออกอย่างแรงจนเสียหลักล้มก้นจ้ำเบ้าอีกครั้ง ฉันเงยหน้ามองร่างสูงกว่าที่เป็นผู้กระทำอย่างไม่เข้าใจ เมื่อกี้เกือบได้แล้วอ่ะ ทำไมตัวเองต้องทำเค้าด้วย เค้าเจ็บนะ กระซิก


            นัยน์ตาสีม่วงเข้มขึ้นขณะจ้องร่างบางที่ล้มลงก่อนหันไปมองอีกทางเมื่อได้ยินบางสิ่งและกลิ่นที่คุ้นเคย


            “ดูเหมือนเธอจะดีขึ้นแล้ว ถ้ายังไม่ดีขึ้นก็ให้เดินตรงไปแล้วเลี้ยวซ้าย ที่นั่นมีร้านขายยา


            เลออนพูดรัวเร็วก่อนเดินจากไปด้วยความเร็วแสง ทิ้งฉันให้นั่งเดียวดายอยู่ตรงนั้น ดูเหมือนจะหาเจอแล้ว งี้ชุดนอนกับยานอนหลับคงเป็นหมันไปแล้วสิเนี่ย เฮ้อ



-100%-  



น่ามสารนะแต่ก็สมน้ำหน้าไปด้วย ฮ่าๆ

 

          

         

         

         

       


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

6 ความคิดเห็น