TRY LOVE || รัก ไม่ ลอง ❖

ตอนที่ 7 : รัก ไม่ ลอง ◆ Six

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,976
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 361 ครั้ง
    2 ก.ย. 62

                                                                         

EPISODE : 06




❆❆❆❆❆❆❆❆❆❆❆❆

              

               นั่งกอดอกมองคนตัวเล็กที่กำลังจัดกระเป๋า พยายามควบคุมสีหน้าตัวเองให้เป็นปกติที่สุด แม้ว่าในใจจะตื่นเต้น แต่ก็ต้องทำเป็นตีหน้าเศร้าเอาไว้  เสาร์ อาทิตย์นี้เบลล์จะกลับบ้านครับผม หลังจากส่งเบลล์ขึ้นรถเสร็จเรียบร้อย ข่าวดีแบบนี้ไม่ควรเก็บไว้คนเดียว ต่อสายหาเพื่อนร่วมอุดมการณ์ นัดแนะเวลาสถานที่เรียบร้อย แต่งตัวหล่อๆ คืนนี้ ผมจะไปแรด...


                    กริ้ง!! เสียงแก้วเหล้ากระทบกันครั้งแล้วครั้งเล่า ดนตรีจังหวะหนักๆกำลังปลุกปั่นอารมณ์ความคึกคะนองของตัวเอง วันนี้ผมจะกิน จะดื่ม จะเที่ยวให้เต็มที่ ให้สมกับหนึ่งอาทิตย์ที่ผมไม่ได้ออกไปไหนเลย หลังจากทำตัวเป็นแฟนทีดี่มาตลอดทั้งอาทิตย์และวันปล่อยผี ...เอ๊ย... วันอิสระของผมก็มาถึงครับทุกท่าน


                    "วันนี้ไม่เมาไม่เลิกโว๊ย " ประกาศความตั้งใจตัวเองเสร็จก็กระดกเหล้าเข้าปาก สูดดมบรรยากาศอิสระให้เต็มปอด นี่สิคือชีวิตที่ผมต้องการ 


                    "ใจเย็นครับไอ้คุณไวท์ นี่มันพึ่งเริ่ม คืนนี้อีกยาว ไม่เช้าไม่เลิกโว๊ย" 


วันนี้ผมมากินเหล้ากับเพื่อนสมัยเด็ก มีไอ้ปั๊ป และก็ไอ้ไผ่ ซึ่งเป็นเพื่อนคนละกลุ่มกับเพื่อนมหาลัยอย่างไอ้เจ็ท ไอ้ปก เพื่อนกลุ่มนี้ของผมค่อนข้างไปดาร์คเป็นอีกมุมหนึ่งของชีวิตผม ที่ไม่ค่อยมีคนรู้ เพราะมันค่อนข้างดำเกินกว่าคนปกติจะรับได้



                    "กูหิว" แค่นี้ก็บรรยายทุกสิ่งที่ผมต้องการ หิวโหยความอิสระ


        "คืนนี้จัดหน่อยไหม นู่น น่าเอากันทั้งโต๊ะ" ไอ้ปั๊ปเพื่อนสนิทสมัยเด็กบุ้ยปากไปทางสาวโต๊ะข้างๆ พวกเธอนั่งกันอยู่สามคน หุ่นดีกันทั้งนั้น ผมก็เห็นแล้วแหละว่าพวกเธอมองโต๊ะพวกผมมาได้สักพัก โดยเฉพาะสาวเสื้อสายเดียวสีขาว สเปคผมเลยล่ะครับ ดูท่าเธอกำลังส่งสายตาอ่อยผมซะด้วย


รู้สึกร่างกายกำลังต้องการประทะ...


"ไม่ได้ว่ะ ผิดกฏ" ตัดใจทั้งที่ตัวเองก็เสียดาย แต่สัญญากับเบลล์ไว้แล้วยังไงก็ต้องทำให้ได้...


มองอยู่สักพัก หัวใจผมมันกำลังท้วงขึ้นมาว่าไม่ควรปล่อยผ่าน...


แค่นิดหน่อยคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง เมื่อสานยากำลังมองสาวเสื้อขาวหน้าอกตูมที่ส่งสายตามาทางผม


เบลล์ไม่รู้ ก็คงไม่เป็นอะไร...


เหมือนการกระทำจะเร็วกว่าสมองเล็กน้อยเมื่อร่างกายผมมันดันพุ่งตรงไปหาเธออย่างห้ามไม่ได้


" ดีครับ ชื่อไวท์ เธอชื่ออะไร" 


"แฟร์ค่ะ" เสียงหวานโคตรขยี้ใจเลยครับ กลิ่นหอมจากตัวเธอมันกำลังเชื้อเชิญเสืออย่างผมให้ขย้ำ 


"อยากชวนแฟร์ไปดื่มด้วยกันได้ไหม" กระซิบลงข้างหู มือข้างหนึ่งค่อยๆเลื้อยไปโอบรอบเอวคอดของเธอไว้ ร่างบางไม่ได้ขยับหนีกลับเบียดตัวเองเข้ามาแนบชิดผมก่อนจะช้อนสายตาสุดเซ็กซี่มองมาที่ผม 


"ชวน...แค่ ดื่มเหรอคะ " เธอยิ้มเล็กน้อย นิ้วเรียวงามกำลังกรีดกรายตรงแผงอก เล่นซะใจสยิว 


"ดื่มก็พอ" บอกเสียงเบา สายตาก้มมองยังหน้าอกที่ไม่สมส่วนกับตัวเล็กๆของเธอ กำลังแนบชิดกับอกผม "ได้ไหม"


เธอพยักหน้าก่อนจะลุกจากเก้าอี้ แขนสองข้างคล้องแขนผมอัติโนมัติ 


ผมพาเธอมานั่งรวมกันโต๊ะเรา แนะนำให้เพื่อนๆรู้จักคร่าวๆ ก่อนที่เพื่อนคนอื่นๆของเธอจะตามมานั่งด้วย เรีนกว่าได้ผู้หญิงกันถ้วยหน้าครับ พวกมันต้องขอบคุณความดีของผมและควรจะเลี้ยงเหล้าผมในคืนนี้


"แม่ไม่อยู่ เกเรนะครับคุณไวท์" เสียงไอ้ปั๊ปเอ่ยแซวด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม


"เกเรที่ไหน ไม่มี๊ กูคนดี " แก้ต่างให้ตัวเองเสร็จก็กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น กดจูบตรงแก้มนวลและซบลงบนไหล่เนียนๆขาวๆของแฟร์ต่อหน้าไอ้ปั๊ป


เธอกำลังทำให้ผมร้อนรุ่ม...


"ไวท์คะ แฟร์ขอเข้าห้องน้ำแป๊ปนึงนะ" เธอกระซิบบอก จังหวะที่ร่างบางกำลังจะลุกจากเก้าอี้ ผมก็คว้าแขนเธอไว้ก่อนจะลุกตามเข้าไปประชิดตัว รู้สึกว่าตัวเองกำลังต้องการเธอมากๆ...


"เดี๋ยวไปส่ง" 


"เห้ย ไอ้ไวท์เอาถุงไหมวะ" ไอ้ไผ่ตะโกนเสียงดังก่อนจะปาบางอย่างมาที่ผม และเดาว่าคงเป็นอะไรอื่นไม่ได้นอกจากสิ่งที่มันพึ่งพูดออกมาเสียงดัง แม่งจะให้คนรู้ทั้งร้านหรือไงว่าผมกำลังจะซั่มสาว  ผมรับมันไว้ก่อนจะปากลับใส่พวกมัน และยกนิ้วกลางขึ้น จนพวกมันหัวเราะร่วนกลับมา " ของกูก็มี"



“ รอตรงนี้ก่อนนะคะ แฟร์ขอเข้าห้องน้ำแป๊ปนึง เดี๋ยวค่อยมาต่อนะคะ” เธอผละจากผมอย่างอ้อยอิ่ง ริมฝีปากนุ่มที่ผมพึ่งสัมผัสมันช่างเย้ายวนใจซะเหลือเกิน เธอร้อนแรง จนผมอยากจะพุ่งเข้าหา


ระหว่างที่รอผมก็ปลีกตัวออกมาสูบบุหรี่ตรงมุมหนึ่งไม่ไกลนัก อาหารตาแวะเวียนผ่านมาไม่ขาดสาย ไม่ติดว่าคืนนี้ผมมีเหยื่อที่ต้องจัดการ พวกเธอไม่รอดจากมือผมแน่


“รอนานไหมคะ” แฟร์เดินมากอดข้างหลังผมอย่างไม่ทันตั้งตัว ใบหน้าหวานซบลงบนแผ่นหลัง พลางกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น “ไปต่อกันไหม”


“ได้สิ แต่เราเดินไปบอกเพื่อนหน่อยก็แล้วกัน” ผมดึงตัวเธอเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด ตัวแฟร์นุ่มนิ่มจนอยากจะฟัดเต็มแก่


“พวกมึง กูจะกลับแล้ว”


“อย่าพึ่งดิวะ แม่งที่มึงสั่งมายังไม่พร่องเลยนะเว้ย แดกให้หมดก่อน” ไอ้ปั๊บเทเหล้าใส่แก้วให้ผมจนปริ่มก่อนจะจัดการจ่อปากผม จนต้องรับมันไว้อย่างช่วยไม่ได้


อึก อึก จัดการกรอกเหล้าลงคออย่างรวดเร็ว แค่ขวดเดียว คนอย่างไอ้ไวท์สบายมากครับ


“เชรด สวยว่ะ” เสียงไอ้ไผ่ทำให้พวกผมสนใจทันที สายตามันเป็นประกายวิบวับคงเจอสาวถูกใจละมั้ง ผมกับไอ้ปั๊บหันไปมองตามสายตามัน จังหวะที่กำลังกระดกเหล้าขึ้นดื่มถึงกับสะอึก


เชี้ย…เบลล์มาได้ไงวะ


ร่างบางสวมเสื้อครอบปสีดำเอวลอยกับกางเกงยีนส์เอวสูง อวดหุ่นสุดเซ็กซี่จนใครๆต้องเหลียวมอง


เบลล์โกหกผมว่ากลับบ้านแล้วแอบหนีมาเที่ยวเหรอวะ


หนำซ้ำยังแต่งตัวเซ็กซี่อีก ไอ้ตอนอยู่กับผมใส่แขนยาวขายาวปิดซะมิด เห็นแล้วมันหงุดหงิดชะมัด


“ใครวะ สวยชิปเป๋ง” เสียงไอ้ไผ่เรียกสติผมกลับมาอีกครั้ง


“กูว่าไอ้ไวท์คงรู้จัก มึงลองถามมันดิ”ไอ้ปั๊บโบ้ยมาทางผม เพราะในเพื่อนกลุ่มนี้มีแค่มันคนเดียวเท่านั้นแหละที่รู้จักเบลล์


“ชื่อไรวะ แม่งสวยโคตร มีแฟนยังวะ” ไอ้ไผ่ถามผมอย่างไม่รู้เรื่อง


“มีผัวแล้ว” ผมตอบกลับไปนิ่งๆ สายตายังมองเบลล์ที่กำลังเดินไปนั่งตรงโต๊ะหัวมุม เบลล์อยู่ชั้นล่าง ส่วนผมอยู่ชั้นสอง ตอนนี้ผมมั่นใจว่าเธอยังไม่เห็นผม ไม่ติดว่าผมมีความผิด คงเดินลงไปหาเธอแล้ว


หนำซ้ำยังมากับใครไม่รู้ เดาว่าน่าจะเป็นเพื่อนของเธอที่ผมไม่รู้จัก โชคดีที่มากับผู้หญิง ถ้าเป็นผู้ชายป่านนี้ผมคงวิ่งไปต่อยหน้าจนหงายหลัง


“เสียดายว่ะ แม่งผัวปล่อยมาเที่ยวที่แบบนี้ได้ไงวะ เดี๋ยวก็มีคนสอยไปหรอก”


“ผัวเค้าคงไม่ได้เรื่องมั้งเมียหนีเที่ยวยังไม่รู้ตัว” ไอ้ปั๊บส่งสายตากวนตีนมาทางผมพลางหัวเราะร่วน ผมก็ได้แต่แค่นหัวเราะออกมา แม่งร้านเหล้ามีเป็นร้อย ทำไมโลกมันกลมจนมาเจอกันที่นี่ได้


“ไวท์เราจะออกไปกันรึยังคะ” เสียงหวานที่เงียบไปนานจนผมเกือบลืมเธอไปแล้วกระซิบข้างหูอย่างแผ่วเบา


“ไม่ไปแล้ว” ผมบอกเสียงเข้ม จนเธอหน้าเสียเล็กน้อย พลางเขยิบตัวออกห่าง ในหัวตอนนี้กำลังมีแต่หน้าเบลล์อยู่เต็มไปหมด


“หืม ทำไมคะ”


“ไม่มีอารมณ์”


“อะไร หมายความว่าไง” แฟร์เริ่มตีหน้าไม่พอใจใส่ผมซึ่งผมไม่สนใจหรอก ตอนนี้ถ้าเธออยากจะไปก็ไป ผมไม่รั้ง


“ก็ไม่ไปแล้ว แค่นั้น” ผมบอกพลางแก้วเหล้าขึ้นดื่ม แฟร์สะบัดผมใส่ก่อนจะเดินกลับไปที่โต๊ะตัวเอง เพื่อนผมงงกันใหญ่ แต่ก็ไม่มีใครพูดอะไร เรื่องแบบนรีผมทำเป็นประจำ จนพวกมันชินแล้วล่ะมั้ง


“กูเข้าไปจีบ น้องเขาจะเล่นด้วยไหมวะ “ ไอ้ไผ่ยังไม่ยอมแพ้ ผมได้แต่ส่งสายตาเข้มใส่มัน แต่มันก็แม่งไม่เข้าใจ


“ถามผัวเขาก่อนไหม”


“มึงพูดเหมือนรู้จักผัวเขา”


“เอ่อ รู้จักดีเลยล่ะ”


“ใครวะ”


“ไอ้คนที่แยกเขี้ยวใส่มึงนี่ไง ผัวน้องเขา” ไอ้ปั๊บบุ้ยหน้ามาทางผม ส่วนไอ้ไผ่อ้าปากหวอ อึ้งไปเรียบร้อย


“เชรด แม่ง เมียมึงเหรอไอ้ไวท์”


“เออ เมียกู”


ไอ้ไผ่ทำหน้าไม่เชื่อผมจนผมต้องเปิดหน้าจอมือถือที่มีรูปเบลล์ตั้งเป็นวอลเปเปอร์ล้อกหน้าจอให้มันดู 


"เห้ยจริงว่ะ แม่งมึงมีแฟน เหลือเชื่อ" ไอ้ไผ่ทำตาโต 


"ไอ้ไวท์กูว่ามึงไม่ควรอยู่ตรงนี้แล้วว่ะ "


"ทำไมวะ" 


"เบลล์กำลังเดินขึ้นมาชั้นสอง" ได้ยินที่ไอ้ปั๊บพูดผมไม่กล้าจะหันไปมองเลย เด้งตัวจากเก้าอี้ในทันที 


"ไอ้ปั๊บมึงไปดักเบลล์ไว้ก่อน กูจะหนีออกทางหลังร้าน" บอกอย่างเร่งรีบ สายตากำลังหาช่องทางหนีทีไล่


"ดักยังไงก็ได้ใช่ปะ" ไอ้คนยิ้มร้ายพูดขึ้นรู้หรอกว่ามันกำลังกวนประสาทผม


"ยังไงก็ได้แต่อย่ายุ่งกับของกู ห้ามแตะแม้แต่ปลายเล็บ ไม่งั้นกูฟ้องแม่มึงแน่" แม่ที่ว่าก็เมียสุดโหดของมันนั่นแหละครับ


"เออๆ รีบไปเลยมึง เดินมานู่นละ หน้าเหวี่ยงสุด"


"เออ กูไปแล้ว ถ้าเบลล์มาถามบอกไม่ใช่กู พวกมึงมากันแค่สองคนนะ" ตกลงกันเสร็จสรรพก็แยกย้าย ผมเดินหนีไปอีกทาง โดยไม่หันไปมอง ถ้าเธอจับไม่ได้คาหนังคาเขา ผมก็มีสิทธิ์รอด ...



Belle Talks...


แค่เห็นสีผมฉันก็จำเขาได้ เสื้อที่ใส่ก็เด่นหราขนาดนั้น เข้าร้านมาก็เห็นเขาแล้วไหม เกิดอาการโมโหเลือดขึ้นหน้าในทันที อยู่กับสาวซะด้วย ว่าแล้วเชียวทำไมตอนไปส่งฉันขึ้นรถถึงทำหน้าระริกระรี้นัก ที่แท้ก็แอบวางแผนหนีที่ยวนี่เอง  อันที่จริงฉันก็กลับบ้านจริงๆนั่นแหละ แต่พอไปถึง ส้มกับพรีมเพื่อนเก่าสมัยเด็กก็กลับบ้านมาพอดี พวกเธอก็เลยชวนฉันขับรถออกมาเที่ยวสังสรรค์กันสักหน่อย แต่คิดไม่ถึงว่าจะเจอใครบางคนที่นี่ 



"พวกแกรอฉันอยู่ตรงนี้นะ ขอไปจัดการไอ้แมวดื้อสักหน่อย" บอกเพื่อนเสร็จก็ลุกขึ้น ตั้งใจจะเดินขึ้นไปหาเขานั่นแหละ แต่เหมือนเฮียไวท์จะรู้ทันถึงรีบลุกเดินหนีฉัน หนีไปก่อนเหอะ ยังไงก็ไม่รอด ไม่เที่ยว ไม่อ่อยสาว ไม่กินเหล้า มันจะตายใช่ไหม ได้เดี๋ยวได้ตายสมใจ 


"หวัดดีน้องเบลล์" พอมาถึงโต๊ะกำลังจะตามเฮียไป พี่คนหนึ่งก็เดินเข้ามาขวางฉันไว้ จำได้ว่าเป็นเพื่อนอีกกลุ่มหนึ่งของเฮีย เขาคงส่งมาถ่วงเวลาหนีสินะ


" เรื่องนี้พี่อย่ายุ่งนะคะ" ฉันบอกเสียงเรียบ " หลีกค่ะ" พี่เขาก็หลีกทางให้ฉันทันที เห็นหลังไวๆ สมองปลาไหลอย่างเขาคงไม่พ้นหนีออกทางหลังร้านแน่ๆ 


ฉันเดินตามเขามาจนถึงหลังร้าน กำลังเห็นคนเมาพยายามปีนบันไดจะข้ามไปอีกฝั่ง


มีใครโง่เท่าเขาอีกไหม รั้วมันสูงมากเลยนะ ขืนปีนข้ามไปได้ แต่ด้วยระยะสูงจากพื้นขนาดนั้น และสภาพเมาแบบนี้ ตกไปขาคงหัก พิการแน่ๆ 


พิการก็ต้องลำบากฉันอีก 


"ไอ้เฮีย" ฉันตะโกนเรียกเขาเสียงดัง ร่างสูงชะงักเล็กน้อยจังหวะที่จะยกขาข้ามรั้วไปอีกฝั่ง เขาหันมาส่งยิ้มแห้งๆให้ฉัน


"ลงมา" 



"เดี๋ยวนี้" ฉันยืนเท้าสะเอว สีหน้าตอนนี้คงเหวี่ยงสุด รู้ว่าตอนนี้ตัวเองกำลังจะระเบิดได้ทุกเมื่อ 


"เบลล์จะนับ หนึ่งถึง สาม ถ้าไม่ลงมา รู้ใช่ไหมว่าจุดจบคืออะไร" ฉันกดเสียงลงต่ำพยายามขู่ให้เขาลงมา


แต่เหมือนเขายังรั้นไม่ยอมฟังกัน...


"หนึ่ง" 



"สอง"




"สะ..."/ลงแล้วๆ "เขาค่อยๆปีนลงมาช้าๆทันทีที่เท้าหย่อนลงพื้นฉันก็เข้าประชิดตัวเขาทันที ไม่ให้หนีหรอก


"ที่ขอทำไม่ได้ใช่ไหม"ฉันถามเขาไปเสียงเข้ม กฏที่มีทำไม่ได้สักข้อ


"โถ่ เบลล์ เฮียขอโทษ" เขาคุกเข่าลงตรงหน้าฉันพลางยกมือขอโทษขอโพย "เบลล์ใจเย็นๆก่อนนะ สูดหายใจลึกๆ "เขาทำท่าสาธิตสูดหายใจเข้าออกให้ฉันดู


หากเป็นเวลาอื่นฉันคงขำกับท่าทางของเขาแต่ต่อตอนนี้มันไม่ใช่


"ไม่ตลก ก้มหน้าลงไป"


เขาทำตามที่ฉันสั่งอย่างรวดเร็ว 


"คุกเข่าอยู่ที่นี่แหละ หากเบลล์ไม่สั่งเฮียอย่าลุกขึ้นมาเด็ดขาด  " ฉันบอกเขาเสียงหนัก " เฮียจะไม่ทำก็ได้นะ แต่ไม่ต้องมาให้เบลล์เห็นหน้าอีก" 


"ชอบมากใช่ไหมอิสระ ถ้าอยากไปเที่ยว มั่วสาว  กินเหล้า เฮียจะมาขอเบลล์เป็นแฟนทำไมวะ" ฉันด่าออกไป ระบายความโกรธในใจ " แม่ง ทำตัวเป็นแฟนที่ดีไม่ได้เลยหรือไง เลิกกันเลยดีกว่าไหม จากนั่นเฮียอยากทำไรก็ทำ "


เฮียไวท์เอาแต่ก้มหน้าเงียบไม่ยอมพูดจา เขากำลังสำนึกผิดอยู่หรือยังไง นั่งคุกเข่านิ่งเชียว


"เฮีย ที่พูดไปฟังบ้างรึเปล่า" ฉันตะโกนใส่เขา ทันใดนั่นร่างสูงก็สะดุ้งเฮือกเงยหน้าขึ้นมองกันอย่างงุนงง 


"ฮะ ...เบลล์ว่าไรนะคะ"


"นี่เฮียหลับเหรอ"ฉันตวาดกลับไปอย่างเหลืออด


"ปะ..เปล่า เฮียแค่พักสายตาอ่ะเบลล์ " เขายังหน้าด้านแก้ตัวน้ำขุ่นๆ "เบลล์ใจเย็นนะ เฮียขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ"


อารมณ์ฉันเดือดขั้นสุดกับคำแก้ตัวของเขา


"ไม่ได้ตั้งใจ ตอนมาที่ร้านเฮียไม่ได้ตั้งใจเหรอ แล้วตอนไปโอบเอวสาวเฮียก็ไม่ได้ตั้งใจใช่ไหม แล้วที่หนีข้ามรั้วนี่ก็ไม่ได้ตั้งใจว่างั้น" 


"..." เขานิ่งเงียบ


"งั้นถ้าเบลล์ไปเอากับคนอื่นแล้วบอกเบลล์ไม่ได้ตั้งใจ เฮียไม่ว่าใช่ไหม" 


พูดจบเขาก็เงยหน้ามองฉันทันที


" โถ่ เบลล์ อย่าพูดแบบนั้นสิ เฮียแค่อยากออกมาเปิดหูเปิดตาเท่านั้นเอง " 


"ไม่ไหวแล้วนะ เคยรู้สึกผิดจริงๆบ้างปะ รู้ไหมที่เบลล์ยังยืนด่าเฮียปาวๆอยู่ตรงนี้ เบลล์กำลังให้โอกาสเฮียอยู่นะ แต่เฮียแม่งไม่เคยรู้สึกอะไรเลย "


"สรุปเบลล์ยังให้โอกาสเฮียใช่ปะ แค่โกรธใช่ไหม" คนตัวโตทำตาปริป ๆ เชื่อเขาเลย


"เฮีย...เบลล์ไม่เอาแล้วนะ พอแล้ว " ทั้งโกรธ ทั้งโมโห ตัวเองที่ยังยืนอยู่ตรงนี้ 


ให้ตายเหอะ จะทำยังไงกับคนอย่างเขาดี 


"ไม่เนียน อย่ามาทำตีมึนหนีความผิดตัวเองนะเฮีย" รู้จักกันมาเป็นปี เฮียไวท์ฉลาด และเจ้าเล่ห์มาก พอตัวเองทำผิดแล้วมาทำตีมึนไม่รู้ไม่ชี้ มันไม่ได้ "ในเมื่อเฮียทำตามกฏสามข้อไม่ได้ ข้อตกลงสามเดือนของเราเป็นอันจบลง ลาก่อนค่ะ" ฉันสะบัดผมหันหลังกลับ คนแบบเขาไม่มีทางเปลี่ยนจริงๆได้หรอก จะให้โอกาสสิบครั้ง ร้อยครั้ง เฮียก็ยังทำตัวเหมือนเดิม พอแล้ว ฉันเหนื่อย


หมับ!!


อ้อมแขนแกร่งพุ่งเข้นมากอดขาฉันไว้ ฉันพยายามสะบัดออกแต่เฮียกลับไม่ยอมปล่อย


"เบลล์ เฮียขอโทษ" เขาบอกออกมาเสียงสั่น "ขอโทษจริงๆ" 


"เฮียก็เป็นแบบนี้ทุกทีอ่ะ ทำผิดแล้วมานั่งขอโทษทีหลัง ทำไมไม่คิดก่อนทำบ้าง" 


"เฮียขอโทษนะ ขอโทษ ให้อภัยเฮียนะเบลล์ ผิดไปแล้วจริงๆ" ดวงตาสีนิลเว้าวอน  ฉันได้แต่นึกในใจ อีกแล้ว ใจอ่อนอีกแล้ว...


"ปล่อยเบลล์" 


"ไม่ปล่อย จนกว่าเบลล์จะยกโทษให้เฮีย"


"ทำแบบนี้เบลล์ไม่ให้อภัยหรอกนะ"


"โถ่เบลล์ สงสารเฮียเถอะนะ" เขากอดขาฉันไว้แน่น "อีกอย่างเฮียก็ไม่ได้ทำผิดกฏของเราสักหน่อย" เขาพูดอ้อมแอ้มออกมา


รู้สึกเอือมระอากับสิ่งที่เขาพูด แต่ก็อยากรู้เหมือนกันว่าเขาจะแถยังไง


เมื่อเห็นว่าฉันเปิดโอกาศให้พูดเขาก็เริ่มการแถไปอย่างหน้าด้านๆ


"ข้อแรก เฮียไม่ได้โกหกเบลล์นะ เฮียแค่ไม่ได้บอกว่ามาเที่ยว ถูกมั้ย" ฉันตวัดตามอง ยังมีหน้ามาย้อนถามฉันอีก "ข้อสอง เฮียไม่ได้เอากับใครเลยนะ แค่แตะเนื้อต้องตัวกันเล็กน้อย" เขายกนิ้วชี้ไขว้กับนิ้วโป้งขึ้นมาสำทับ อยากจะตัดนิ้วให้ขาดซะจริง "ข้อสาม เบลล์ก็รู้กันอยู่ ตั้งแต่คบกันจริงๆจังๆเฮียก็ไม่เคยมให้น้องชายเฉียดใกล้น้องเบลล์เลยนะ" พูดไม่พอยังมองมาที่ตรงนั้นของฉันอีก "แม้จะอยากแค่ไหนก็ตาม เฮียก็อดทน" เขาทำเสียงอ่อนจนน่าหมั่นไส้


"ด้าน" ฉันตวาดแว้ดออกไป เกิดมาพึ่งเจอคนหน้าด้านไม่มีสามัญสำนึกจริงๆจังๆก็วันนี้ 


"เบลล์ โกรธได้แต่อย่าทิ้งกันหน่า ให้อภัยเถอะ เฮียแค่อยากมาผ่อนคลายก็เท่านั้น" 


"..." ฉันจะไม่ได้พูดอะไรทั้งนั้น หมด...คำจะพูด มีแต่คำว่าเหนื่อย เหนื่อย และเหนื่อย...


"เบลล์ค๊าบ" คนเจ้าเล่ห์ไม่รู้จักโตช้อนตาอ้อนๆขึ้นมองกัน "ถ้าเบลล์ไม่พูดอะไร เฮียจะคิดว่าเบลล์ไม่โกรธเฮียละหน่า "


"เบลล์เหนื่อย จะกลับบ้าน " 


"กลับๆ เดี๋ยวเฮียไปส่งนะ" คนตัวโตรีบลุกขึ้นพรวด ยิ้มจนตาหยี ได้แต่นึกในใจนี่ฉันได้แฟนหรือได้คนปัญญาอ่อนกันแน่เนี่ย 


"เบลล์ว่า เราสองคนเลิกกันเถอะ เบลล์คบกับเฮียไม่ได้หรอก ขืนอยู่แบบนี้เบลล์อาจจะเป็นบ้าเข้าสักวัน เฮียอยากทำอะไรก็ทำเถอะ แม่งรักแค่ไหน เบลล์ก็ไม่ไหวอ่ะ เหนื่อย เครียด ปวดหัว เบลล์ไม่อยากเป็นบ้า" ฉันโพล่งออกไปสุดทน


"อย่าทำเหมือนไม่มีอะไรได้ปะ รู้ทั้งรู้อยู่ เกลียดที่เฮียเป็นแบบนี้ว่ะ แม่งรักแค่ไหนก็ไม่ไหวอะ พอเหอะ"  


คนตัวโตหลุบตาต่ำ คงอึ้งไม่คิดว่าฉันจะพูดออกไป เขาอาจจะเป็นคนไม่คิดอะไร แต่ฉันคิดทุกอย่าง 


"เฮียก็พยายามเต็มที่แล้ว" เขาบอกออกมาอย่างเศร้าๆ " เมื่อก่อนเบลล์ไม่เป็นแบบนี้นี่ เรายังอยู่กันได้เลย แล้วทำไมตอนนี้ เฮียทำอะไร เบลล์ก็เอาแต่โวยวาย พูดจากระทบกระทั่งกัน " 


สรุปฉันผิดเหรอ...


"ที่บอกว่า...รักกัน คงคนละความหมายกับที่เบลล์คิดสินะ " ฉันแค่นหัวเราะออกมา 


"เบลล์ เฮียแค่หนีเที่ยว"


"อืม งั้นต่อไปก็ไม่ต้องหนีอีก เบลล์คืนอิสระให้ ต่อไปต่างคนต่างอยู่ อย่ามาเจอกันอีกเลย" คิดเอาไว้แล้วล่ะ ว่าคงไม่ถึงสามเดือนหรอก อาทิตย์หนึ่งมันก็เกินกว่าที่คิดเอาไว้มาก


"เฮียจะคิดว่าตอนนี้เบลล์พูดออกมาเพราะโมโห รอใจเย็นเราค่อยคุยกันนะ " เฮียไวท์หยัดกายลุกขึ้น ฝ่ามืออุ่นเลื่อนมาจับมือฉันไว้  


"เฮียจะคิดยังไงก็แล้วแต่ เบลล์ไม่สนใจอีกต่อไปแล้ว " ฉันสะบัดมือเขาออก ไม่น่าให้โอกาสเขากลับมาทำร้ายจิตใจ ถ้าจะโทษใคร ก็คงก็ต้องโทษตัวฉันเอง เจ็บวันนี้ให้มันจบ


ฉันมองหน้าเขาเป็นครั้งสุดท้าย แปลกที่ตัวเองไม่ร้องไห้ออกมาสักนิด มีแต่ความปวดหนึบในจิตใจ จุกที่ลำคอ จนหายใจแทบไม่ออก 


"อย่ามองกันด้วยสายตาแบบนี้ได้ไหม สายตาเหมือนคนที่กำลังจะถอดใจ" เขาบอกออกมาเสียงเบา สีหน้าเขาแปรเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นต่างจากเมื่อครู่ลิบลับ "อย่าพึ่งถอดใจจากเฮียได้ไหม "


ฉันส่ายหน้าแทนคำตอบ สายเกินไปแล้ว ยื้อไปก็เท่านั้น เคยคิดว่าฉันจะเปลี่ยนเขาได้ แต่เปล่าเลย เขาต่างหากที่กำลังจะเปลี่ยนฉัน 


ควรที่จะหยุดก่อนที่ฉันจะสูญเสียความเป็นตัวเองมากไปกว่านี้...


"เบลล์...พอแล้ว" สิ้นคำสุดท้ายจากก้นบึ้งหัวใจ 


"เฮียทำไรผิดขนาดนั้นเลยเหรอวะ แค่มาเที่ยวนะเว้ย " เขาตัดพ้อออกมา "ทำไมอ่ะ ไม่เข้าใจ"


"..." 


"พูดมาดิ เงียบทำไม ด่ามาดิ ด่าให้จบ แล้วกลับมาเป็นเหมือนเดิม" เขาเริ่มโวยวายเอาแต่ใจ


"..." 


"ถ้าไม่พูดงั้นเรากลับไปคุยที่ห้อง ปะ...เรา..." ฉันขืนตัวเองไว้ตอนาเฮียกำลังจะดึงฉันให้ตามเขาไป 


"ไม่คุย ไม่ต้องมาหาเบลล์อีก " ยิ่งเขาทำเป็นไม่มีอะไร มันยิ่งตอกย้ำว่าฉันนั้นไม่สำคัญ ฉันสะบัดมือออกเป็นครั้งที่สอง ต่อไปเขาจะไม่มีสิทธิ์เข้าใกล้ใจฉันอีกเป็นอันขาด 


"จะจบจริงๆใช่ปะ" 


"..." ฉันไม่ตอบและเดินออกมาโดยทิ้งเขาไว้ตรงนั้น เป็นอย่างที่คิดเฮียไวท์ไม่ได้ตามฉันมา  เขาไม่เคยรั้งผู้หญิงคนไหน ใครอยากเข้ามา เขาก็รับ ใครอยากจะไป เขาไม่รั้ง ทุกสิ่งไม่ได้ขึ้นอยู่กับเขา 


เขาแค่อยู่ตรงนั้นที่เดิม...



ผ่านมาสองอาทิตย์...


ทุกสิ่งเป็นปกติทุกอย่างนอกจากตัวฉันที่ยังคงเศร้าแต่ก็ต้องซ่อนเอาไว้ไม่ให้ใครรู้ แม้แต่เพื่อนสนิทที่สุดอย่างเก้า


"ค่ายรับน้องปีนี้ มาเร็วกว่ากำหนดว่ะ" 


"เบลล์"


"เบลล์" เก้าเขย่าแขนฉันจนได้สติ มันขมวดคิ้วเข้มมองหน้าฉันอย่างสงสัย "เหม่อไรวะ "


"ปะ..เปล่า เมื่อกี้นายว่าไงนะ" 


"ค่ายรับน้อง" เก้ามองหน้าฉัน เหมือนอยากจะถามอะไรบางอย่าง แต่มันก็เลือกจะไม่ถาม "อาทิตย์หน้า จะไปไหม"


"อ่อ ปีนี้จัดเร็วเหรอ ไปดิ" จะว่าไปตอนนี้เราก็อยู่ปีสองกันแล้ว ยังรู้สึกว่าตัวเองเป็นเด็กปีหนึ่งอยู่เลย " ว่าแต่ปีนี้รุ่นพี่ปีอื่นไปปะ" 


ที่ถามเพราะกลัวว่าจะเจอใครบางคน แต่เขาไม่ชอบไปออกค่ายแบบนี้นี่ หวังว่าคงไม่เจอ


"ปีสาม ปีสี่น่าจะไปด้วย ทำไมมีไร หรือกลัวว่าจะเจอพี่เขา" แอบอ่านใจฉันอีกแล้ว


"ก็เออ ไม่อยากเจอ"


"อยู่คณะเดียวกันยังไงก็ต้องเจอ ขึ้นอยู่ที่เธอต่างหากว่าจะจัดการกับความรู้สึกตัวเองยังไง" เก้ามันบ่นพึมพำ แค่มองตาก็รู้ว่ามันคงเป็นห่วงฉัน 


"อืม จะพยายาม "


หลังเลิกเรียน เก้ากับฉันก็แยกกันกลับ ระหว่างที่กำลังเดินไปลานจอดรถ บังเอิญเดินสวนกับใครบางคนเข้า ฉันรีบยกมือไหว้ ไม่ได้เจอหน้าพี่เขานานแล้วเหมือนกัน


"หวัดดีค่ะเฮียปก" ร่างสูงอมยิ้มให้ฉันเล็กน้อย ไม่ได้เจอกันตั้งนานพี่เขายังดูดีเหมือนเดิม แต่ภายใต้ใบหน้าเปื้อนยิ้มกลับแฝงไปด้วยอันตราย


" พึ่งเลิกเรียนเหรอครับ" 


"ค่ะแล้วเฮียกำลังจะไปเรียนเหรอคะ"


"ครับ " 


จากนั้นเราสองคนก็เหมือนจะไม่มีเรื่องอะไรให้คุยกันนอกเหนือจากทักทายตามประสาคนรู้จัก เพราะปกติก็คุยกันน้อยอยู่แล้ว ได้แต่ส่งยิ้มและตัดสินใจเดินต่อ


จังหวะที่กำลังจะเดินผ่านตัวพี่เขาไป เฮียปกกลับพูดบางสิ่งออกมาจนต้องชะงัก


"ไอ้ไวท์มันเป็นบ้า อย่าถือสามันเลย ถ้าเรายังรักมัน ช่วยไปดูมันหน่อยนะ ไม่ยอมมาเรียนเป็นอาทิตย์แล้ว"







●●●●●●●●●●●●●



ติดตามอัพเดทข่าวสารพูดคุยได้ที่ทวิตนะจ๊ะ Click below;


Click จ้า








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 361 ครั้ง

1,249 ความคิดเห็น

  1. #109 Prachaan (@Prachaan) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 11:38
    นุ้งเบลล์หนีไปลูกกก
    #109
    0
  2. #108 Memew888 (@Memew888) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 09:55

    ไวท์ ดื้ออเกินไป กะกล่อน ปริ้นปร่อน

    #108
    0
  3. #107 Mw\' Mw (@123494) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 09:28
    คนบ้ามีสำนึกรึเปล่า ถ้าไม่มาเจอก่อน คนบ้าก็เอาคนอื่นไปแล้ว นี่เจอก่อนเฉยๆเลยแค่หนีเที่ยว
    #107
    0
  4. #106 JmPor9497 (@JmPor9497) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 09:03
    อย่าไปเด้ออ ใจแข็งไว้นะ55555
    #106
    0
  5. #105 Kamonrat Phoemwong (@kamonrat_aom) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 07:59
    จะแห้วทั้งกลุ่มไหม 5555+
    #105
    0
  6. #104 rungruedee krasang (@0807rung) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 07:59
    ให้โดนสะบ้าง
    #104
    0
  7. #103 Charlinda88 (@Charlinda88) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 06:22
    เฮียโดนคราวนี้ เจ็บกว่าคราวที่แล้วอีกนะ
    #103
    0
  8. #102 pss9635 (@pss9635) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 06:05

    ฮึบๆไว้น้อง ลองห่างสักพักทบทวนกันอีกรอบ ถ้ายังไม่หนักแน่นพอ

    #102
    0
  9. #101 ปากกา_สีฟ้า (@thananyaka) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 05:38
    โดนเทซะเฮีย
    #101
    0
  10. #99 krinuei (@suratz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 00:38
    เฮียคือไม่เข็ดไม่จำ โดนทิ้งก้ควรละอะ
    #99
    0
  11. #98 Kungsy Walaiporn (@kungsy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2562 / 00:38
    สงสารเบลอะเจ็บ T T
    #98
    0
  12. #97 avarapohn (@avarapohn) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 23:29
    เบลล์ทำดีมากลูกสาววว เป็นเราเราก็จะทำแบบเบลล์ ต่อให้รักมากแค่ไหน แต่สันดานแบบนี้ก็ไม่เอาเว้ยยยย ผญเค้าต้องการคนจริงใจไม่ใช่เรี่ยราดกับคนอื่นไปทั่ว
    #97
    0
  13. #96 JmPor9497 (@JmPor9497) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2562 / 23:15
    คนอย่างเฮียคงสำนึกยากใช้ชีวิตแบบสุขนิยมของเฮียต่อไปเถอะ ให้เบลคบคนใหม่เก๋ๆ
    #96
    0
  14. #95 ตะวันน' ชิมิ' (@LOVEKISSME-LOVE) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 21:02
    ค้างมาต่อเร็วๆนะรอคะ
    #95
    0
  15. #94 Memew888 (@Memew888) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 20:44
    อิเฮียยยยเดี๋ยบเถอะ
    #94
    0
  16. #93 ki_o_o_ik (@elena-ps) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 20:14
    อีเฮียไวท์ทำไมมึนจัง😒
    #93
    0
  17. #92 Mw\' Mw (@123494) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 19:51
    แม่งงงง คนอะไรมึนชิบหายอ่ะ ปวดหัวเลย555 ไม่มีสำนึกสักนิด ทิ้งอิเฮียมันเลยเบลล์
    #92
    0
  18. #91 avarapohn (@avarapohn) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 19:30
    อยากเดินเข้าไปตบกะโหลกให้สติกลับมาจังเลยค่ะ อิเฮียไวท์ ยังไม่สำนึกอีกว้อยยยย เลิกกก อยากให้เบลยันด้วยเท้าที่หน้าอกอิเฮียสักที สันดานแบบนี้ ฮึ่มม
    #91
    0
  19. #90 Charlinda88 (@Charlinda88) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 19:14
    ไวน์นี่มันไวน์จริงๆ
    #90
    0
  20. #89 apasukabot (@apasukabot) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 19:13
    ความดันจะขึ้นเลือกไม่ถูกว่าจะตบบ้องหูหรือถีบให้หงายก่อนดี
    #89
    1
    • #89-1 Rinsp (@phrlive) (จากตอนที่ 7)
      25 สิงหาคม 2562 / 19:31
      555 กับเม้นท์นี้มาก
      #89-1
  21. #88 Prachaan (@Prachaan) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 19:04
    เลิกเลยๆๆ
    #88
    0
  22. #85 ปากกา_สีฟ้า (@thananyaka) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 13:27
    เสือโดนเหยื่อหลอกนะจ๊ะ อีไวท์
    #85
    0
  23. #84 Rich99 (@Rich99) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 13:14
    55555 กลายเป็นแมวป่าแล้วอิเสือไวท์
    #84
    0
  24. #83 Prachaan (@Prachaan) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 12:58
    เทไวท์ แล้วหาผู้ใหม่เลยนุ้งเบลล์
    #83
    0
  25. #82 krinuei (@suratz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2562 / 12:37
    ก็คือทำนิสัยเดิมไม่เคยเปลี่ยน
    #82
    0