คัดลอกลิงก์เเล้ว

[SF EXO] Smile (Sehun x Luhan)

โดย Piaro

รักแรกที่แสนงดงาม รักแรกที่เป็นเหมือนดั่งดอกไม้ที่แบ่งบาน รักแรกของเด็กน้อย ที่ยังไร้เดียงสาในเรื่องของความรัก

ยอดวิวรวม

4,157

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


4,157

ความคิดเห็น


31

คนติดตาม


45
เรทติ้ง : 100 % จำนวนโหวต : 1
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  14 ต.ค. 55 / 09:05 น.
นิยาย [SF EXO] Smile (Sehun x Luhan) [SF EXO] Smile (Sehun x Luhan) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้











[SF] Smile (Sehun x Luhan)

 

Title : Smile

Pairing : Sehun x Luhan

Author : Piaro

Note : อ่านฟิคเรื่องนี้แล้วแนะนำให้เปิดเพลง Baby ของ TEEN TOP พลางๆไปด้วยค่ะ ได้อารมณ์สุดๆเลย เรื่องนี้เป็นอีกแนวที่ไม่ค่อยได้เขียนมากนัก ฟิคฮุนฮานกลับมาอีกครั้ง ไม่รู้ว่าจะถูกใจรีดเดอร์กันบ้างหรือเปล่า ขอให้สนุกกับฟิคเรื่องนี้นะค่ะ

 

 

 

 

 

M U S I C CAFE : LUN LA
Mfg. by uqreazing ( TENPOINTS THEME 10/10 )
© tenpoints !

เนื้อเรื่อง อัปเดต 14 ต.ค. 55 / 09:05


 

 


 

รักแรกที่แสนงดงาม

รักแรกที่เป็นเหมือนดั่งดอกไม้ที่แบ่งบาน

 

รักแรกของเด็กน้อย

ที่ยังไร้เดียงสาในเรื่องของความรัก

 

 

 

กรุ๊งง กริ๊งง

 

เสียงกระทบกันของลูกกระดิ่งขนาดย่อม แขวนอยู่บนบานประตูหน้าร้านเบเกอรี่เล็กๆร้านหนึ่ง ในย่านใจกลางเมือง ผู้คนพลุกพล่านมากขึ้นในแต่ละวัน

 

เด็กหนุ่มร่างสูงในชุดมัธยมปลายเดินเข้ามาในร้านอย่างช้าๆ สายตาพลางมองร้านไปรอบๆ ราวกับว่าเขายังไม่เคยเข้ามาในร้านนี้ เมื่อเห็นเช่นนั้น พนักงานหนุ่มหน้าหวานที่พ่วงด้วยตำแหน่งน้องชายเจ้าของร้านที่รับหน้าที่ดูแลจัดการร้านช่วยคราวก็เดินเข้าไปหาเด็กหนุ่มร่างสูงคนนั้น

 

ใบหน้าถูกประดับด้วยรอยยิ้มกว้างที่แสนจะละมุน จมูกโด่งรั้นเล็ก รับกันได้ดีกับโครงหน้าเรียวเล็กแบบหญิงสาวร่างบาง อีกทั้งร่างกายเล็กที่ถูกประดับประดาไปด้วยชุดของพนักงานเสิร์ฟ โบว์กระต่ายสีชมพูน่ารักถูกติดไว้ที่กระดุมเม็ดบนของเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาด ยิ่งทำให้คนตรงหน้าคนนี้............น่ารักมากขึ้นไปอีก

 

ใบหน้าหวานนั่นส่งรอยยิ้มมาให้เด็กหนุ่มร่างสูงอีกครั้ง ราวกับจะถามว่ามี 'มีอะไรให้ช่วยไหม'

 

"หวัดดีฮะ" เด็กหนุ่มเอ่ยอย่างประหม่า เมื่อสติเริ่มกลับมาหลังจากที่ได้รับรอยยิ้มหวานนั่นของร่างบางไปครั้งที่สอง

 

ร่างบางยิ้มรับกับคำทักทายของเด็กหนุ่มก่อนจะเดินนำ ไปที่โต๊ะภายในร้าน ที่ถูกตกแต่งด้วยโทนสีขาว-ชมพู แม้ใครอาจจะมองว่ามันจืดจาง แต่สำหรับเขานั้นมันกลับให้ความรู้สึกอบอุ่น....

 

ราวกับรักครั้งแรก................

 

 

เด็กหนุ่มร่างสูงค่อยๆนั่งลงกับเก้าอี้สีขาวนวลภายในร้าน โต๊ะที่พนักงานตัวเล็กเลือกให้เขา ช่างตรงกับใจดวงนี้เหลือเกิน โต๊ะในมุมในสุดของร้าน ที่นั่งติดกับกระจกใสๆของร้านทำให้มองเห็นการสัญจรของผู้คนมากหน้าหลายตาข้างนอกได้อย่างดี

 

แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ

 

.......................คนตัวเล็กในร้านนี้ต่างหากที่เขาต้องการที่จะมอง

 

เมนูถูกยื่นมาวางตรงหน้าของร่างสูง ใบหน้าหวานของพนักงานคนเดิมยังคงแต่งแต้มไปด้วยรอยยิ้มทุกครั้งไป

 

"ขอชานมไข่มุกรสช็อคโกแลต กับเค้กช็อคฟัจน์ที่นึงครับ" สิ้นเสียงสั่งเมนูของร่างสูง มือหนาก็พับเมนูของร้านลง ก่อนจะยื่นให้กับร่างบางที่กำลังจดอะไรยุกยิกๆใส่แผ่นกระดาษเล็กอยู่

 

ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่า.........น่ารัก

 

 

 

 

ในระหว่างรอรายการอาหารที่สั่งไป ร่างสูงก็หยิบสมุดสเกตภาพกับอุปกรณ์การวาดรูปต่างๆออกมาจากเป้ใบโปรด พร้อมทั้งไม่ลืมที่จะหยิบหูฟังคู่ใจเสียบเข้ากับโทรศัพท์เครื่องหรูก่อนจะยัดหูฟังทั้งสองข้างเข้ากับใบหูของตน แล้วตัดขาดออกจากโลกภายนอก จมดิ่งลงสู่โลกส่วนตัว

 

 

 

 

 

กึกก

 

 

ไม่นานนักร่างสูงที่กำลังนั่งวาดรูปอยู่ก็ต้องชะงัก เพราะแก้วของชานมไข่มุกถูกเลื่อนมาวางตรงหน้าเขา พร้อมกับจานเค้กช็อคฟัจน์ ของหวานที่แสนโปรดของร่างสูง

 

ใบหน้าหล่อเงยหน้าขึ้นมองพนักงานเสิร์ฟอย่างช้า ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาอย่างช้าๆ

 

 

รอยยิ้มของพนักงานคนนั้น......รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของเขาพองโต

 

 

 

ใช้เวลาไม่นานนักขนมหวานตรงหน้าของร่างสูง ที่ค่อยๆหายไปทีละคำทีละคำจนหมดลง ดวงตาคมยังคงจับจ้องดวงหน้าหวานของพนักงานเสิร์ฟคนนั้น แต่ยังมีข้อสงสัยในใจเกิดขึ้นอยู่อย่างหนึ่งว่า

 

 

ทำไมพนักงานหน้าหวานคนนั้นถึงไม่พูดอะไรสักคำ

 

ถึงแม้สมองจะคิดแบบนั้น แต่มือหนาของร่างสูงก็เลือกที่ตะหยิบสมุดสเกตภาพกับดินสอสำหรับวาดรูปมานั่งขีดๆเขียนๆ อะไรหลายๆอย่างลงไป อย่างสบายอารมณ์

 

เอาไว้ค่อยถามก็ได้....เพราะยังไงซะ เขาคงต้องมาที่นี่อีกบ่อยๆแน่

 

......................................

 

..................

 

....

 

..

 

.

 

เวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานนักท้องฟ้าที่ครามก็กลับกลายเป็นเป็นสีหม่น เริ่มเป็นสัญญาที่บ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่า....ใกล้จะค่ำแล้ว

 

ร่างสูงเก็บของทั้งหมดใส่ประเป๋าเป้ใบโปรด ก่อนจะยกมันขึ้นกระสายกับไหล่หนาข้างขวาของตัวเอง แล้วเดินไปเช็คบิลที่เคาน์เตอร์ของร้าน

 

 

ในที่สุดเวลานี้ก็มาถึง ใบหน้าหล่อเริ่มประหม่าขึ้นมานิดๆ ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยจะมีความรู้สึกอะไรแบบนี้มาก่อนเลย เพียงแค่สบเข้ากับดวงตาที่ดูยิ้มตลอดเวลาของร่างบางตรงหน้า หัวใจเขาก็เริ่มพองโตขึ้นเรื่อยๆอย่างไร้สาเหตุ

 

.......แต่ถ้าจะพูดให้ถูกต้องบอกว่าเขาไม่รู้สาเหตุของมันต่างหากล่ะ

 

"แล้วพรุ่งนี้ผมจะมาใหม่นะครับ อ้อ! ผมชื่อเซฮุนนะ โอ เซฮุนยินดีที่ได้รู้จักนะครับ เอ่อออ???" ร่างสูงแนะนำตัวเองรัว ทั้งๆที่อีกฝ่ายนั้นกลับไม่ได้ถามไถ่อะไรเขาเลยแม้แต่น้อย

 

ร่างบางยกนิ้วชี้เรียวขึ้นชี้เข้าที่หน้าอกตัวเองอย่างช้าๆ ราวกับจะถามว่า

 

ร่างสูงกำลังจะถามชื่อเขาใช่มั้ย?

 

ทันทีที่สมองสามารถประมวลผลได้ มือเล็กก็กำลังเขียนอะไรบางอย่างใส่ลงแผ่นโพสอิทสีชมพูหวาน ก่อนจะยื่นมันส่งให้กับร่างสูง ด้วยใบหน้าที่ซับสี แล้วเดินหายเข้าไปในครัวของร้านแทบจะทันที

 

"ชื่อลูฮานงั้นหรอ?" ร่างสูงอ่านชื่อของพนักงานร่างบางคนนั้นก่อนจะยิ้มออกมา

 

แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะ

 

 

.............

 

 

 

 

 

สายฝนโปรยปราย ทำให้ใครหลายคนไม่สามารถที่จะเดินทางกลับบ้าน หรือไม่ไหนมาไหนได้สะดวกนัก จึงเลือกที่จะพักเข้านั่งในร้านคาเฟ่ หรือร้านเบเกอรรี่เล็ก เพื่อรอเวลาให้สายฝนนั้นหยุดลงในที่สุด และหนึ่งในนั้นก็รวมถึงเซฮุนด้วย

 

"ขอเหมือนเดิมนะครับพี่ลูฮาน" เสียงนุ่มคุ้นหูเอ่ยบอกกับร่างบางตรงหน้าพร้อมกับรอยยิ้มใสๆของเด็กมัธยมปลายที่ชีวิตแสนจะมีความสุข

 

พนักงานร่างบางยิ้มรับกับคำพูดของร่างสูงก่อนจะเดินกลับเข้าไปที่เคาน์เตอร์เพื่อเตรียมขนมหวานให้กับร่างสูงซึ่งตอนนี้พ่วงตำแหน่งลูกค้าประจำไปโดยปริยาย

 

หลังจากวันนั้น...วันที่โอ เซฮุนคนนี้คิดว่าหน้าด้านที่สุดมนชีวิตกับการเอ่ยแนะนำตัวกับคนที่ไม่รู้จักมักจี่กันมาก่อน ความรู้มากมายถาโถมใส่อย่างไม่อาจจะหักห้ามได้รวมทั้งความรู้สึกที่เรียกว่า....ชอบด้วย

 

ใช่แล้วเด็กหนุ่มน้อยโอเซฮุนคนนี้ กำลังแอบชอบรุ่นพี่ร่างบางนามว่าลูฮานคนนั้น ชอบ..ชอบมาก...ชอบจริงๆ ชอบในรอยยิ้มหวานที่แสนจะบริสุทธิ์นั่น มันยิ่งทำให้รุ่นร่างบางของเขาดูไร้เดียงสา และน่ารักขึ้นอีกเป็นร้อยเท่า

 

จากประวัติของลูฮานที่เซฮุนไล่ถามจากพนักงานเสิร์ฟคนอื่นๆในร้าน ก็พอรู้แค่คราวๆว่าลูฮานนั้นเป็นพี่เขาถึง 4 ปี ในเมื่อตอนนี้เขาอยู่ม.ปลายแล้ว ลูฮานก็คงเรียนจบแล้วล่ะ อีกทั้งร่างบางที่เขาเคยเข้าใจว่าเป็นเพียงแค่พนักงานเสิร์ฟธรรมดาๆคนนึงนั้น กลับกลายเป็นน้องชายคนเดียวของเจ้าของร้านที่ฝากร้านเล็กๆนี้ไว้ให้น้องชายร่างบางอย่างลูฮานดูแล

 

ส่วนเรื่องที่ว่าทำไมลูฮานไม่ยอมพูดน่ะหรอ?

 

เขาเองก็ยังหาคำตอบไม่ได้เหมือนกัน คนในร้านไม่มีใครสักคนที่ปริปากเรื่องนี้ออกมา ยิ่งเป็นแบบนั้นเซฮุนก็ยิ่งอยากจะรู้ถึงเหตุผลของอาการเงียบที่ขัดกับรอยยิ้มหวานนั่น

 

 

ไม่เคยปล่อยให้ลูกค้าประจำร่างสูงคนนี้รอนาน ขนมหวานเมนูเดิมกับที่เซฮุนเคยสั่งมาทานเมื่อครั้งแรกที่มาร้านนี้ก็ถูกเสิร์ฟวางตรงหน้า ชวนเรียกน้ำลายให้ไหลเยิ้มลงมาไม่น้อย

 

ลูฮานหัวเราะเบาๆให้กับท่าทางนั้นของเซฮุน ร่างสูงที่ดูเหมือนจะจับความรู้สึกได้ ก็เงยหน้าช้อนตามองอีกคนอย่างกรุ่มกริ่ม ก่อนที่ลูฮานจะตาโตกับสายตาของเซฮุน ใช้ถาดใบเล็กที่ใช้รองแก้วชานมไข่มุกกับเค้กช็อคฟัจน์ ของโปรดของร่างสูงยกขึ้นมาปกปิดใบหน้าหวานของตนเอง แล้วเดินจ้ำอ้าวกลับไปยังเคาน์เตอร์ที่ประจำของตัวเอง ทิ้งไว้เพียงไออบอุ่นจากรอยยิ้มละมุนนั่น

 

น่ารักชะมัด

 

ร่างสูงได้เพียงแค่ติดในใจ ไม่กล้าที่จะพูดมันออกไป แม้ว่าเขานั่นอาจจะใช้คำว่าสนิทกับลูฮานได้ก็ว่าได้ แต่นั่นก็รู้สึกที่จะประหม่าไม่ได้ ก็รอยยิ้มหวานๆนั่นของลูฮานมันทำหัวใจของเขาสั่นทุกทีสิหน่า

 

ร่างสูงยังคงนั่งรอเวลาที่ฝนข้างนอกจะหยุดตกต่อไป ฆ่าเวลาโดยการหยิบสมุกสเกตภาพเล่มเดิมออกมา ขีดๆเขียนๆอะไรลงไปเหมือนอย่างเดิมทุกครั้งที่เขามาร้านนี้ แม้ว่าเวลามันจะผ่านไปนานได้สักเกือบสองอาทิตย์แต่...ภาพๆนี้ที่เขาวาดนั้นก็ยังไม่เสร็จสักที

 

 

Rrrrrrrrrr

 

เสียงของโทรศัพท์เครื่องหรูดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบของร้าน เพราะในเวลาที่ฝนเริ่มซาแล้วแบบนี้ลูกค้าก็มักจะแยกย้ายกันกลับไปบ้านไป เว้นแต่...เซฮุนที่ยังนั่งอยู่ในร้านจนกว่าร้านจะปิดแทบทุกครั้ง

 

แต่ครั้งนี้กลับแตกต่างกันออกไป เมื่อวางสายจากผู้เป็นมารดาที่โทรเข้ามา เซฮุนก็แทบจะเก็บของใส่เป้ไม่ทัน มือหน้าเขียนอะไรบางอย่างใส่โพสอิทสีฟ้าของตัวเองไว้ ก่อนจะวางเงินทิ้งไว้ พร้อมกับโพสอิทแผ่นนั้น แล้ววิ่งออกจากร้านไปด้วยความเร่งรีบ

 

ทิ้งไว้เพียงแต่ความสงสัยของอีกคนในร้าน

 

ลูฮานเดินมายังโต๊ะที่เซฮุนนั่ง สายตาเหลือบมองไปเห็นโพสอิทสีฟ้าแผ่นหนึ่งที่แปะไว้บนโต๊ะ สายตาไล่เลี่ยนอ่านตัวอักษรที่ปรากฏอยู่ ก่อนจะยิ้มกว้างออกมาอย่างห้ามไม่ได้

 

"วันนี้ผมรีบกลับ มีธุระด่วนนิดหน่อย คิดถึงพี่นะครับพี่ลูฮาน พี่อย่าลืมคิดถึงผมด้วยนะ"

                                                                                                                                เซฮุน

 

 

 

 

 

..............

 

 

 

 

 

 

วันที่ทุกรอคอยก็มาถึง....วันจบการศึกษาของนักเรียนม.ปลายปีสาม ซึ่งหนึ่งในนั้นก็รวมถึงเซฮุนด้วย

 

....แต่ทำไมกันนะ เขารู้สึกว่ามันไม่น่าจะดีใจเลยแม้แต่น้อย

 

ตั้งแต่ที่แม่ของเขาโทรเข้ามาในวันที่เขาหลบฝนอยู่ในร้านของลูฮาน เขาก็ไม่ได้กลับไปที่ร้านนั่นอีกเลย ไม่ใช่ว่าไม่อยากกลับ....แต่เขากำลังยุ่งมากถึงมากที่สุด

 

หลังจากนี้อีกสองวัน เขาต้องถูกส่งตัวไปเรียนต่อที่อังกฤษทันที คิดแล้วมันน่าเศร้า เหลือเวลาอีกไม่นานแล้วใช่มั้ย? ที่เขาจะได้มองใบหน้าหวานๆนั่นของลูฮาน ยิ่งคิดหัวใจก็ยิ่งเต้นแรงมากขึ้น

 

ตลอดเวลาเกือบหนึ่งอาทิตย์ที่เขาหายหน้าหายตาไปจากร้านของลูฮาน ก็ทำเอาหัวใจดวงนี้อยู่ไม่สุข กระวนกระวายทุกครั้ง อยากจะสบเข้ากับดวงตากลมโตของร่างบาง อยากจะมองรอยยิ้มกว้างที่ถูกประดับอยู่บนใบหน้าสวยของร่างบางนั่นอีก อยาก....สัมผัสลูฮานทั้งตัวและหัวใจ

 

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่ความรู้สึกนี้ของเซฮุนเริ่มชัดเจนมากขึ้น ตอนแรกที่เหมือนว่าชอบ เพราะรอยยิ้มที่แสนจะบริสุทธิ์นั่น แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นรัก.....ความรักครั้งแรกของเด็กหนุ่ม

 

รักในรอยยิ้มนั่น รักในใบหน้าหวานๆนั่น รักในนิสัยน่ารักๆนั่น รัดในทุกๆสิ่งทุกๆอย่างในตัวของลูฮาน

 

อย่างที่ใครหลายคนเคยบอกเอาไว้ว่า...รักไม่ต้องการเวลา

 

แม้จะเป็นเพียงช่วงระยะเวลาสั้นๆ ที่ได้พบกัน แต่มันก็ช่างประทับใจร่างสูงเหลือเกิน....จนบางครั้งเขาก็คิดว่ามันอาจจะเกินกว่าที่จะถอยหลังกลับไปอีกแล้ว

 

หนึ่งวันเต็มที่เซฮุนเสียไปกับการนั่งขีดเขียนรอยดินสอมากมายลงบนกระดาษแผ่นนึงในสมุดสเกตภาพ ภาพของใครอีกคนที่เขาคิดถึงมาตลอด แม้จะไม่ได้เจอกันหลายวันจริง แต่เขาไม่มีวันไหนที่ไม่คิดถึงใบหน้าสวยๆนั่นเลย

 

ร่างสูงตัดสินใจใช้เวลาอีกหนึ่งวันที่เหลือก่อนจะบินไปเรียนต่อที่อังกฤษมาคลุกอยู่ที่ร้านของลูฮาน เขาตัดสินใจแล้วว่าวันนี้ต้องบอกความรู้สึกทั้งหมดให้ลูฮานรู้ให้ได้ ถ้าเขาไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเองมากเกินไป ท่าทีของลูฮานก็เหมือนว่าจะมีใจให้เขาไม่มากก็น้อย

 

ชานมไข่มุกรสช็อคโกแลต กับ เค้กช็อคฟัจน์ ของหวานเดิมๆยังคงถูกเสิร์ฟวางตรงหน้าของร่างสูง ไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนที่เขาจะมีโอกาสได้มาลิ้มชิมรสความหวานของขนมหวานเหล่านี้อีก

 

 

เวลาความสุขผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับพระเจ้าจงใจที่จะแกล้งโอ เซฮุน ลูกค้าในร้านดูบางตาลงจนแทบจะเรียกได้ว่ามีเขาเป็นลูกค้าคนเดียวที่อยู่ในร้านนี้

 

สายฝนโปรยปรายลงมาอีกครั้ง ใช่แน่ๆ พระเจ้าจงใจที่จะกลั่นแกล้งเซฮุนคนนี้

 

 

ขาทั้งสองของร่างสูงก้าวตรงไปยังโต๊ะเคาน์เตอร์ที่ประจำของร่างบาง โดยไม่ทันได้ตั้งตัว ทำให้ลูฮานกระดุ้งนิดๆกับการมาเยือนของใครอีกคน ดวงตากลมโตของลูฮานไม่กล้าแม้แต่ที่จะสบตากับร่างสูง

 

กลัว......กลัวความรู้สึกบางอย่างที่เริ่มชัดเจนขึ้นทุกวันๆ

 

ยิ่งเวลาตลอดเกือบหนึ่งอาทิตย์ที่ร่างสูงตรงหน้าหายเงียบไปอย่างไร้ร่องรอยใดๆ ก็ทำเอาหัวใจดวงนี้ตกวูบ เมื่อรู้ว่าจะไม่ได้มองใบหน้าของร่างสูงนั่นอีก แต่ยิ่งกว่านั้นคือวันนี้ หัวใจที่เคยห่อเหี่ยวกลับมาชื่นช่ำด้วยรอยยิ้มของร่างสูงคนนี้อีกครั้ง ซ้ำทั้งยังมายืนอยู่ตรงหน้าเขาอีก

 

"ออกมาตรงหน้าเคาท์เตอร์ได้มั้ยครับพี่ลูฮาน" เซฮุนว่าพลางส่งยิ้มที่คิดว่าหวานที่สุดไปให้ร่างบางที่นั่งอยู่หลังเคาท์เตอร์ มีหรือที่ร่างบางจะกล้าปฏิเสธรอยยิ้มนั่น

 

ขาเล็กๆค่อยๆก้าวเดินออกมาอย่างเคอะเขิน

 

เคอะเขิน?

 

ทำไมเขาต้องเขินด้วยล่ะ -//////////////-

 

 

"พรุ่งนี้ไปผมจะไม่อยู่แล้วนะครับ" ทันทีที่ร่างสูงเอ่ยจบ ความหมองหม่นถูกยกมาแทนที่รอยยิ้มหวานบนใบหน้าของร่างบางแทบจะในทันที เมื่อรับรู้ได้ว่าในวันพรุ่งนี้และวันต่อไปเขาอาจจะไม่ได้เจอคนๆนี้....อีกแล้ว

"ผมจะไปเรียนต่อที่อังกฤษ แม่ผมจะส่งผมไปอยู่ที่นั่น" ดวงตาหวานเปิดโพลง พร้อมๆกับน้ำใสๆที่เริ่มเอ่อล้นขอบดวงตาคู่หวาน

 

มันยิ่งตอกย้ำความมั่นใจของเซฮุนมากขึ้นไปอีกว่า....ลูฮานก็มีใจให้เขาบ้าง ไม่ใช่เขาที่คิดไปเองฝ่ายเดียว

 

"ผมรู้ว่ามันอาจจะเร็วไปสำหรับพี่นะครับพี่ลูฮาน แต่ถ้าผมไม่บอกพี่ในวันนี้ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะได้บอกพี่อีกเมื่อไหร่........................ผมรักพี่นะครับ รอผมได้มั้ย?" คำบอกรักถูกส่งผ่านลมอุ่นที่เป่ารดข้างใบหูของร่างบาง เวลานี้หัวใจของลูฮานเต้นแรง....แรงมากเหลือเกิน จนกลัว....กลัวว่าเซฮุนจะได้ยินมันเข้า

 

"........................" มีเพียงแต่ความเงียบที่เป็นคำตอบของร่างสูง ลูฮานยิ้มให้คำบอกรักของเซฮุน ก่อนจะหันหลังไปเขียนอะไรบางอย่างลงในกระดาษแผ่นเล็กๆที่วางอยู่บนคาท์เตอร์

 

แต่สำหรับเซฮุน....ลูฮานจะรู้อะไรบ้างมั้ย? ว่าการหันหลังให้กันแบบนี้มันเท่ากับการปฏิเสธความรักของเขา ยิ่งไม่พูดกันแบบนี้แล้วด้วย ยิ่งทำให้หัวใจของเซฮุนเริ่มบีบรัดมากขึ้นเรื่อยๆด้วยความคิดเองเออเองของเขา

 

แท้จริงแล้ว...ลูฮานอาจจะไม่ได้รู้สึกเหมือนเขา ทั้งหมดเป็นเพียงสิ่งที่เขาคิดเข้าข้างตัวเองมาตลอด การกระทำของลูฮานในเวลามอบคำตอบที่แสนจะเจ็บปวดทรมานให้กับหัวใจดวงนี้เหลือเกิน

 

ยังไม่ทันที่ลูฮานจะเขียนอะไรจบ ร่างของเซฮุนก็วิ่งออกไปนอกร้าน ผ่านสายฝนที่ตกกระหน่ำลงมา ในใจอยากจะเรียกชื่อเซฮุนที่วิ่งออกไปแทบจะขาดใจ...แต่ก็ทำไม่ได้

ลูฮานไม่สามารถทีจะเอ่ยอะไรออกมาได้ แม้กระทั่งเรียกชื่อของคนที่ตัวเองรัก

 

ลูฮานเป็นใบ้...ใช่แล้ว ตลอดเวลาที่ผ่านมาร่างสูงไม่เคยรับรู้ถึงข้อบกพร่องทางร่างกายของลูฮานเลยแม้แต่นิด

 

เซฮุน.....โอ เซฮุน

 

มีเพียงแต่เสียงหวานที่ร้องเรียกภายในจิตใจของร่างบาง น้ำตาใสเอ่อล้นขอบตาขึ้นมา ค่อยๆไหลรินลงอาบแก้มเนียน หยดลงบนกระดาษแผ่นนั้น กระดาษที่ลูฮานตั้งใจเขียนมันบอกผ่านความรู้สึกของตัวเองผ่านตัวอักษร หวังให้เซอุนได้รับรู้มัน

 

พี่ก็รักนายนะเซฮุน ขอโทษที่ไม่สามารถพูดออกไปให้นายชื่นใจได้นะ

พี่เป็นใบ้....เรื่องนี้เป็นเรื่องเดียวที่นายยังไม่รู้

แต่ความรักของพี่จะส่งผ่านมันไปทางรอยยิ้มของพี่ทุกๆวันที่พี่มอบให้นายนะ........

 

 

 จบกันแล้วซินะ....ความรักของเขา เซฮุนวิ่งหนีเขาไปแบบนั้นแล้ว คงจะคิดว่าเขาปฏิเสธความรักสินะ แต่มันไม่ใช่เลย ลูฮานเพียงแค่ตอบรับความรักของเซฮุนผ่านทางคำพูดไม่ได้เพียงแค่นั้น

 

สายตาของลูฮานพลางเหลือบไปเห็นกระเป๋าเป้ใบโปรดของเซฮุนที่เขามักชอบสะพายอยู่บ่อยๆ ข้างๆมีสมุดสเกตภาพวางอยู่ไม่ห่างอีกด้วย คงเป็นเพียงเมื่อครู่เซฮุนนั้นคงรีบวิ่งออกไปเพราะเสียใจและผิดหวัง มือเล็กถึงวิสาสะเปิดสมุดสเกตภาพของร่างสูงขึ้นมาดูอย่างช้า ก่อนน้ำตามากมายจะพรั่งพรูออกมาอย่างห้ามไม่ได้

 

 

 

พี่ลูฮานกำลังหลับอยู่หลังเคาท์เตอร์ล่ะ คึคึ น้ำลายหยืดแล้วครับ พี่ลูฮานที่น่ารัก(ของผม)

 

ข้อความแซวถูกเขียนไว้ใต้รูปของที่ถูกวาดขึ้นด้วยฝีมือของร่างสูง และนั่นก็ไม่ใช่ภาพของใครนอกจาก....ลูฮาน นั่นเอง

 

วันนี้พี่ลูฮานติดโบว์สีน้ำตาลล่ะ หว๊านหวาน น้ำตาลมันหวานสู้รอยยิ้มของพี่ไม่ได้หรอกนะพี่ลูฮาน

 

และข้อความอีกมากมายที่ถูกเขียนขึ้นใต้ล่างรูปวาดเหล่านั้น ลูฮานเปิดดูรูปวาดของเขาโดยฝีมือของร่างสูงไปเรื่อยๆ น้ำตาไหลรินออกมาอย่างห้ามไม่ได้

 

โดยไม่ได้รู้สึกถึงสัมผัสบางอย่างจากด้านหลังเลย

 

สองแขนของใครอีกคนถูกยกขึ้นโอบรัดเอวคอดของลูฮาน น้ำหนักของคางทั้งหมดถูกทิ้งลงกับไหล่ลาดของร่างบาง ลมหายใจร้อนๆเป่ารดรินต้นคอชวนให้จั๊กจี้ พร้อมกับความเปียกชื้นที่เกาะกุมร่างกายของร่างสูงทางด้านหลังอยู่

 

เซฮุน!!!

 

ทำได้แค่คิดในใจ ไม่สามารถพูดออกไปได้ เมื่อจู่สัมผัสอบอุ่นก็ถาโถมเขาสู่ร่างกายของเขาอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว

 

"ผมขอโทษนะ" เสียงนุ่มเอ่ยขึ้น ซุกไซ้ใบหน้าเปียกชื้นนั่นเข้ากับซอกคอของอีกคนราวกับกำลังหาความอบอุ่นจากร่างบางตรงหน้าอยู่

"อื้อออ" ลูฮานได้เพียงแต่ส่งเสียงอื้ออึงในลำคอ อยากจะพูดออกไปแทบตายแต่ก็พูดไม่ได้ว่า

 

มันเขินนะ -////////////-

 

"ผมขอโทษที่คิดเองเออเองไปตลอด ผมไม่รู้ว่ามาก่อนเลยว่าพี่....เอ่ออ พี่พูดไม่ได้ ผมขอโทษที่มองข้ามความรู้สึกของพี่" ร่างสูงคลายอ้อมกอดลง ก่อนจะจับไหล่บางแล้วหันหน้ามาหาตนเอง

"........" ลูฮานยังคงมีเพียงแต่ความเงียบที่เป็นคำตอบให้กับเซฮุน

 

หากเซฮุนไม่รีบวิ่งออกไปแล้วดันลืมกระเป๋าเป้กับของสำคัญเอาไว้ที่ร้าน เขาก็คงยังโง่ คิดบ้าอะไรอยุ่คนเดียว เขาก็ยังคงไม่รู้ว่าลูฮานพูดไม่ได้ เขาก็คงไม่รู้ว่าลูฮานเองก็คิดเหมือนกันกับเขา น้ำตาของเซฮุนแทบจะไหลออกมาในทันทีที่เข้าร้านมาแล้วเห็นกระดาษแผ่นเดิมแผ่นนั้นที่ลูฮานเคยเขียนอะไรบางอย่างลงไป สายตาไล่อ่านตัวอักษรจดหมด.............มันทำรอยยิ้มกว้างกลับมาประดับอยู่บนใบหน้าของเขาอีกครั้ง

 

"ผมรักพี่นะ ผมรักพี่จริงๆ" เซอุนยังคงเอื้อนเอ่ยคำบอกรักร่ำไป แม้จะรู้ดีว่าลูฮานไม่สามารถที่จะตอบกลับความรู้สึกของเขาออกมาเป็นคำพูดได้....

 

แต่อย่างน้อยก็ยังตอบกลับมันมาผ่านรอยยิ้มหวานนั่นที่เขาตกหลุมรักตั้งแต่วันแรกที่พบเจอ

 

ริมฝีปากหนาทาบลงกับริมฝีปากเรียวบางของลูฮานอย่างช้าๆ เนิบนาบ และอ่อนโยน ปลอบประโลมความเศร้าโศกให้หายไป ให้คนตรงหน้ากลับมามีรอยยิ้มอีกครั้ง

 

จูบครั้งนี้ไม่ได้ล่วงล้ำมากนัก เป็นเพียงจูบที่อ่อนโยนราวกับสัญญา........ว่าจะรักกัน

.....................................

 

......................

 

.........

 

...

 

..

 

.

กระดาษใบเล็กถูกส่งผ่านมือเล็กของลูฮานไปยังตรงหน้าของร่างสูงที่ยืนนิ่งอยู่

 

พี่รักนายเซฮุน รักมากๆด้วยนะ

พี่สัญญา พี่จะรอนายนะ

 

ทันทีที่ร่างสูงอ่านข้อความของลูฮานจบ ก็แทบจะพุ่งเข้าหาร่างบางในทันที ใบหน้าหวานซับสีระเรื่อแบบนี้ รู้มั้ย? ว่ามันทำให้เซฮุนห้ามใจไม่อยู่

 

ร่างสูงได้แต่ระดมจูบหวานๆที่ใบหน้าสวยของร่างบางนับครั้งไม่ถ้วนกับคำบอกรักที่แสนจะน่ารักของลูฮาน

 

 

จำไม่เป็นต้องพูดออกมาว่ารักกันมั้ย

 

การกระทำทั้งหมดของเขาตอบรับความรู้สึกของเซฮุนไปแล้ว

 

ว่า

 

เขาก็รักเซฮุนเหมือนกัน

 

 

 

 

-END-

 

 

 

 

#อย่าถีบไรท์เตอร์นะ

 

บอกแล้วว่าไม่ค่อยถนัดแนวนี้ แต่อยากแต่งสุดท้ายเลยออกมาจบแปลกๆแบบนี้ไง 55555555










เพลงประกอบฟิคชื่อเพลง BaBy You ของ TTEN TOP ค่ะ จริงๆ เขียนใส่ไว้ให้แล้วที่Note ข้างบน แต่คิดว่าคงไม่เห็นเลยมาบอกให้ตรงนี้เน้อออออออออ




ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Piaro จากทั้งหมด 44 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

"(❁´◡`❁)*✲゚รักบริสุทธิ์"

(แจ้งลบ)

คำนิยามเรื่องนี้ขอให้ว่า "รักบริสุทธิ์" ต้องขอบอกเลยว่าเป็นเรื่องสั้นเรื่องที่เราอ่านแล้วชอบสุดๆ มาแหวกแนวด้วย ... อ่านต่อ

คำนิยามเรื่องนี้ขอให้ว่า "รักบริสุทธิ์" ต้องขอบอกเลยว่าเป็นเรื่องสั้นเรื่องที่เราอ่านแล้วชอบสุดๆ มาแหวกแนวด้วย ประทับใจมากๆคะไรท์ ฮุนน่ารักมากๆ พี่ลู่ก็ โอ๊ยยย ทำเราละลายเพราะรอยยิ้ม ไรท์ใช่ภาษาบรรยายได้ดีมากๆเลย เหมือนเราอยู่ในสถานการณ์เลย นั่งยิ้มหน้าบานกับคอมคาดว่าคงใกล้จะบ้าแล้ว(._.'') ตอนที่พี่ลู่หันหลังไปจะหยิบโน๊ตมาเขียนแล้วฮุนวิ่งออกไป น้ำตาเราไหลเลยนะ TT^TT รู้สึกอยากยื่นขาเข้าไปขัดให้ฮุนสะดุดหน้าทิ่ม//โดนโบก แอ๊คคค พี่ลู่จะเรียกก็เรียกไม่ได้//งื้อ ยิ่งพอเห็นข้อความในกระดาษแล้วเราก็น้ำตาไหลมากกว่าเดิม คือเป็นสิ่งเดียวที่ฮุนไม่รู้ "พี่ก็รักนายนะเซฮุน ขอโทษที่ไม่สามารถพูดออกไปให้นายชื่นใจได้นะ พี่เป็นใบ้....เรื่องนี้เป็นเรื่องเดียวที่นายยังไม่รู้ แต่ความรักของพี่จะส่งผ่านมันไปทางรอยยิ้มของพี่ทุกๆวันที่พี่มอบให้นายนะ........" นั้นแหละเราก็ร้องต่อเรื่อยจนจบเลย ไม่ได้เว่อร์นะแต่เราอ่านด้วยใจ(เกี่ยวอะไรกัน? ไม่ได้ว่าคนที่ไม่ได้ร้องไห้แบบเรานะ เราอ่อนไหวง่ายย 5555) ยิ่งอ่านยิ่งอิน ดีใจที่ฮุนลืมกระเป๋าไว้แล้วพี่ลู่เปิดเจอภาพsketch ตอนนั้นดีใจมากไรท์ ดีใจจนน้ำตาหยุดไหล แล้วที่บอกว่าจะรอ แอร๊ยยยย เขินเลยไรท์ ความจริงก็เขินทุกฉาก >///< เราค้างกับตอนจบมากก แต่เราจะไม่เรียกร้องให้แต่งต่อนะ เราเห็นด้วยว่าการจบแบบนี้มันดีที่สุดเพราะเป็นเรื่องสั้นให้ผู้อ่านไปมโนเอาเอง5555 ย่อ

UnCC | 8 ก.ค. 57

  • 2

  • 0

คำนิยมล่าสุด

"(❁´◡`❁)*✲゚รักบริสุทธิ์"

(แจ้งลบ)

คำนิยามเรื่องนี้ขอให้ว่า "รักบริสุทธิ์" ต้องขอบอกเลยว่าเป็นเรื่องสั้นเรื่องที่เราอ่านแล้วชอบสุดๆ มาแหวกแนวด้วย ... อ่านต่อ

คำนิยามเรื่องนี้ขอให้ว่า "รักบริสุทธิ์" ต้องขอบอกเลยว่าเป็นเรื่องสั้นเรื่องที่เราอ่านแล้วชอบสุดๆ มาแหวกแนวด้วย ประทับใจมากๆคะไรท์ ฮุนน่ารักมากๆ พี่ลู่ก็ โอ๊ยยย ทำเราละลายเพราะรอยยิ้ม ไรท์ใช่ภาษาบรรยายได้ดีมากๆเลย เหมือนเราอยู่ในสถานการณ์เลย นั่งยิ้มหน้าบานกับคอมคาดว่าคงใกล้จะบ้าแล้ว(._.'') ตอนที่พี่ลู่หันหลังไปจะหยิบโน๊ตมาเขียนแล้วฮุนวิ่งออกไป น้ำตาเราไหลเลยนะ TT^TT รู้สึกอยากยื่นขาเข้าไปขัดให้ฮุนสะดุดหน้าทิ่ม//โดนโบก แอ๊คคค พี่ลู่จะเรียกก็เรียกไม่ได้//งื้อ ยิ่งพอเห็นข้อความในกระดาษแล้วเราก็น้ำตาไหลมากกว่าเดิม คือเป็นสิ่งเดียวที่ฮุนไม่รู้ "พี่ก็รักนายนะเซฮุน ขอโทษที่ไม่สามารถพูดออกไปให้นายชื่นใจได้นะ พี่เป็นใบ้....เรื่องนี้เป็นเรื่องเดียวที่นายยังไม่รู้ แต่ความรักของพี่จะส่งผ่านมันไปทางรอยยิ้มของพี่ทุกๆวันที่พี่มอบให้นายนะ........" นั้นแหละเราก็ร้องต่อเรื่อยจนจบเลย ไม่ได้เว่อร์นะแต่เราอ่านด้วยใจ(เกี่ยวอะไรกัน? ไม่ได้ว่าคนที่ไม่ได้ร้องไห้แบบเรานะ เราอ่อนไหวง่ายย 5555) ยิ่งอ่านยิ่งอิน ดีใจที่ฮุนลืมกระเป๋าไว้แล้วพี่ลู่เปิดเจอภาพsketch ตอนนั้นดีใจมากไรท์ ดีใจจนน้ำตาหยุดไหล แล้วที่บอกว่าจะรอ แอร๊ยยยย เขินเลยไรท์ ความจริงก็เขินทุกฉาก >///< เราค้างกับตอนจบมากก แต่เราจะไม่เรียกร้องให้แต่งต่อนะ เราเห็นด้วยว่าการจบแบบนี้มันดีที่สุดเพราะเป็นเรื่องสั้นให้ผู้อ่านไปมโนเอาเอง5555 ย่อ

UnCC | 8 ก.ค. 57

  • 2

  • 0

31 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 31 มกราคม 2559 / 17:33
    ตอนที่เซฮุนวิ่งออกไป คิดว่าจะได้ร้องไห้อีกแล้วค่า

    แต่ที่ไหนได้ พอถึงประโยค "ผมขอโทษนะ" อ๊ากกกก~

    เป็นคนบ้าเลยค่ะ นั่งยิ้มคนเดียว กิ้วๆ น่าร๊ากกกก~
    #31
    0
  2. #30 jasmine
    วันที่ 3 เมษายน 2557 / 05:39
    น่ารักจังค่ะ
    #30
    0
  3. วันที่ 24 มกราคม 2557 / 19:49
    ซึ้งจริงๆค่ะ >/////< น้ำตาจะไหล คึคึ
    #29
    0
  4. #28 tangmo
    วันที่ 8 ธันวาคม 2556 / 11:48
    หวานๆๆๆๆๆมาก
    #28
    0
  5. วันที่ 29 กันยายน 2556 / 20:50
    ซึ้งง่ะ.. Q^Q
    #27
    0
  6. วันที่ 26 กันยายน 2556 / 22:43
    หึ้ยยยยยยยยยยยยยย น่ารักมากๆอะะะ
    อยากให้มีภาคต่อกรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    >__________________________<
    #26
    0
  7. วันที่ 1 พฤษภาคม 2556 / 23:32
    น่ารักมากกกกกกกกกกก
    การกระทำมันสำคัญ
    กว่าการพูดเนี่ยเนาะ
    ฮิฮิ~
    #25
    0
  8. วันที่ 18 เมษายน 2556 / 12:25
    ตอนแรกนึกว่าจะจบเหมือนเพลง illa illa ฮ่าาา แอบทำใจไว้ด้วยแหละ  แต่สุดท้ายก็จบแบบแฮปปี้ เย่ ดีใจจจจจ ><
    #24
    0
  9. วันที่ 29 มีนาคม 2556 / 23:50
    น่ารักกกกก ><
    แอบสงสารพี่ลู่ที่ไม่สามารถ พูดความรู้สึกให้ฮุนฟังได้ TT

    #23
    0
  10. วันที่ 26 มกราคม 2556 / 15:19
    อ่านไปอ่านมา ชัดเลย !! คล้ายมากกก เพลง illa illa ของ juniel. จำได้ เพราะดูเอ็มวีแล้ว พล็อตเรื่องมันงี้แหละ ติดที่ว่าไม่ได้จบแบบสวยงามอย่างฮุนฮาน T^T แถมมีมินฮยอก ซีเอ็นบลู สุดหล่อเป็นพระเอกด้วยย >\\\\<~ #เกี่ยว?
    #22
    0
  11. #21 Dwnyyiq
    วันที่ 15 มกราคม 2556 / 00:14
    ซึ้งร้องไห้เลยไรเตอร์ T^T
    #21
    0
  12. #20 LoveMe*
    วันที่ 29 ธันวาคม 2555 / 19:26
    น่ารักก



    เขินน -///-
    #20
    0
  13. วันที่ 26 ธันวาคม 2555 / 21:21
    อ่านไปเขินไป ฮืออออ น่ารักมากกกกก
    #19
    0
  14. วันที่ 29 พฤศจิกายน 2555 / 00:18
    อ๊าาาาา >< น่ารักจังงงงง 
    #18
    0
  15. วันที่ 27 พฤศจิกายน 2555 / 12:42
    น่ารักมากค่ะ
    #17
    0
  16. วันที่ 27 ตุลาคม 2555 / 14:57
    น่ารักมากๆเลย
    ให้ความรู้สึกแบบ..
    รักบริสุทธิ์ หวานมากกกกก
    #16
    0
  17. #15 loveexo
    วันที่ 18 ตุลาคม 2555 / 23:59
    น่ารักมากกกกกอ่าา ><

    ไรเตอร์รรรร อยากอ่านแนวนี้อีกก น่ารักมากๆเลย ^0^
    #15
    0
  18. วันที่ 16 ตุลาคม 2555 / 21:33
    ไม่ต้องพูดอะไรเยอะแยะ แค่รอยยิ้มหวานๆก็พอแล้ว ><~
    #14
    0
  19. #13 HunHan
    วันที่ 10 ตุลาคม 2555 / 17:44
    ไรเตอร์เพลงนี้เพลงของใครหรอค่ะ บอกทีเถอะ เข้ากับฟิคดี นะค่ะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #13
    0
  20. วันที่ 9 ตุลาคม 2555 / 22:24
    ไรเตอร์แต่งเก่งจังเลย
    อ่านแล้วนึกภาพตาม
    เขินมาก >//<
    ชอบแนวนี้มากเลยค่ะ ^^
    #12
    0
  21. วันที่ 6 ตุลาคม 2555 / 16:27
    สนุกจัง ไรเตอร์สุดยอด กิกิ~

    ลูหานเป็นใบ้55ฉีกแนวเว่อร์       ซึ้งจริงๆนะ~


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 6 ตุลาคม 2555 / 16:42
    #11
    0
  22. #10 {HUNHAN}'จิกิ้ว
    วันที่ 5 ตุลาคม 2555 / 14:26
    เจ๋งว่ะไรต์ หวานเว่อร์

    ชอบๆๆๆ น่ารักดี (:
    #10
    0
  23. วันที่ 4 ตุลาคม 2555 / 00:27
    ฮือ ฮือ ! เศร้านิสหนึ่่ง ไม่สิ่ เศร้ามาก T[]T#แต่ก็ชอบมากเหมือนกัน

    เน่แกไม่คิดจะรอหรือดูอะไรก่อนเลยใช่มั้ย ?

    คิดจะวิ่งก็วิ่งออกไปอย่างนั้น

    อยากให้ไรท์เตอร์แต่งฟิคแบบเป็นตอนแนวนี้จัง#เค้าชอบอ่า >[]<

    นะคะ แต่งเถอะ *0*

    ขอบคุณมากเลยน้าค๊า ที่อุสาตมาแต่งให้กันอ่าน ^^




    #9
    0
  24. วันที่ 1 ตุลาคม 2555 / 21:14
    เพลงน่ารัก ฟิคก็น่ารัก คนแต่งก็น่ารัก หวานแบบฟินๆ
    #8
    0
  25. #7 >O<
    วันที่ 30 กันยายน 2555 / 22:05
    เพลงประกอบชื่อไรอ่ะค่ะ น่ารักมาก >O
    #7
    0