คู่เดตร้อนจู่โจมรัก

ตอนที่ 9 : Chapter 7 : ถอด (Take off) 50%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,116
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    20 ม.ค. 61

“อย่านะ!” ลิณลิตาส่ายหน้าหวือด้วยความกลัว เธอจะต้องโดนบอสถอดจริงเหรอเนี่ย แล้วหลังจากถอด เขาจะทำอะไรเธอหรือเปล่า

         “อย่าช้าใช่ไหม” ลีโอเนลดึงชายชุดนอนกระโปรงลายเป็ดของเธอขึ้นช้าๆจนถึงต้นขาเรียว

         หญิงสาวขนลุกกราว นอนตัวแข็งราวถูกสะกดด้วยเวทมนตร์ของพ่อมดร้าย ใจสั่นระรัวไปหมด และเมื่อเขาดึงสูงขึ้นจนเกือบจะเห็นกกน.ลายเป็ดน้อย ใบหน้าของเธอก็ยิ่งเห่อร้อนและแดงแจ๋เพราะเลือดที่สูบฉีดขึ้นมา

         ชายหนุ่มหยุดอยู่แค่นั้นก่อน เขาใช้มือหนาลูบลูกเป็ดตัวน้อยที่ซ่อนตัวอยู่ภายใต้อันเดอร์แวร์เนื้อบางลื่นขึ้นลง แล้วริมฝีปากหยักลึกสีระเรื่อก็แย้มยิ้มพอใจ

         “ตรงรอยแยกนี่คือปากเป็ดใช่ไหมลิต้า แล้วถ้าผมทำแบบนี้ ลูกเป็ดจะกัดนิ้วผมขาดหรือเปล่า”

นิ้วกลางเรียวยาวของลีโอเนลถูไปมากับจุดนั้นแผ่วเบาอย่างหยอกเย้าจนหญิงสาวรู้สึกสะเทิ้นสะท้านไปทั่วทุกเส้นสายประสาท ดวงตากลมโตสีน้ำตาลล้อมกรอบด้วยแพขนตางอนหนาฉายแววหวาดหวั่น ขณะที่ร่างกายรู้สึกหวามไหวกับสัมผัสวาบหวิวที่ไม่เคยมีใครมอบให้มาก่อน

“ชักอยากสัมผัสลูกเป็ดแบบไม่มีอะไรขวางกั้นแล้วสิ” ซีอีโอหนุ่มยิ้มหวานทอดเสียงนุ่ม แต่ใครจะรู้บ้างว่าเบื้องหลังใบหน้าและน้ำเสียงอ่อนโยนนั้นคือร่างของสิงโตเจ้าเล่ห์

“ไม่นะ ห้ามทำมากกว่านี้!

“ผมจะทำ ใครก็ห้ามไม่ได้!

“ไม่ได้นะคะ” ลิณลิตาอ้อนวอนตาละห้อยเมื่อหมดหนทางสู้

         “ผมไม่จำเป็นต้องเชื่อฟังคุณ!” แล้วลีโอเนลก็สอดนิ้วแกร่งเข้าไปใต้ขอบอันเดอร์แวร์ตัวจิ๋ว จัดการรูดออกจากปลายขาเธออย่างรวดเร็ว

         “ม่ายยยยยย!

กริ๊งงงงง!

เสียงกรีดร้องของลิณลิตาดังขึ้นพร้อมเสียงนาฬิกาปลุกที่กรีดเสียงดังยาว หญิงสาวสะดุ้งลุกขึ้นนั่งบนเตียง ลมหายใจขาดห้วงไปเกือบห้าวินาทีเพราะความตกใจที่โดนถอดกางเกงชั้นใน เม็ดเหงื่อผุดพราวทั่วใบหน้าหวาน แต่เมื่อมองไปรอบๆและตั้งสติดีๆก็พบว่าในห้องนอนมีแต่เธอคนเดียวเท่านั้น และเธอก็ยังสวมชุดนอนเรียบร้อยเหมือนเดิม ไม่ได้ถูกถอดแม้แต่ชิ้นเดียว

“ฝันไปนี่เอง” ลิณลิตาพรูลมหายใจยาวอย่างโล่งอก มันต้องเป็นเพราะความฟุ้งซ่านเรื่อง Mr.K แน่ๆ แล้วไหนจะคำอวยพรที่ให้ฝันถึงเขาอีก แต่ถ้าในฝันเป็นเรื่องจริง เธอคงช็อกแล้วช็อกอีก ลีโอเนลดูน่ากลัวและหื่นมาก มากกว่าวันที่เขาล้อกกน.เป็ดน้อยเธอร้อยเท่าเลย

         มือบางเอื้อมไปหยิบนาฬิกาปลุกมากดปิดเสียง ปกติเธอตั้งนาฬิกาปลุกวันจันทร์ถึงศุกร์ ส่วนวันหยุดจะปิดไว้ เพื่อนอนพักผ่อนให้เต็มที่ แต่เมื่อคืนมัวแต่คิดเรื่อง Mr.K ก็เลยลืมปิด

         ทว่าการลืมครั้งนี้มีข้อดีมากกว่าข้อเสีย เพราะถ้าเสียงนาฬิกาปลุกไม่ดังขึ้นมา ไม่รู้ว่าฝันร้ายจะดำเนินไปถึงตอนไหน แค่นี้เธอก็จะหัวใจวายอยู่แล้ว

         “อ๊าย ฉันฝันน่าเกลียดแบบนั้นได้ยังไงนะ” ลิณลิตาส่ายหน้าไปมาอย่างรับตัวเองไม่ได้

         ก๊อกๆๆ

         หญิงสาวหลุดจากความคิดเมื่อเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ดวงตากลมโตมีรอยระแวงพาดผ่านเมื่อนึกว่าอาจเกิดเหตุการณ์เดจาวูเหมือนในฝัน

“ลิต้า เป็นอะไรหรือเปล่า ฉันได้ยินเสียงเธอร้อง” โซฟี่เอ่ยขึ้นมาก่อนที่ลิณลิตาจะได้คิดไปไกลกว่านั้น

เจ้าของร่างบางก้าวลงจากเตียง รีบไปเปิดประตูให้เพื่อน พบว่าสาวอเมริกันในชุดนอนยืนหัวยุ่งหน้าตื่นอยู่ข้างนอก

“เกิดอะไรขึ้น” โซฟี่ที่สะดุ้งตื่นเพราะเสียงลิณลิตาสอบถามอย่างห่วงใย

“เปล่า ไม่มีอะไร ฉันแค่ฝันร้ายแล้วตกใจตื่นขึ้นมาน่ะ” เธอไม่ได้โกหกนะ มันเป็นฝันร้ายจริงๆ และมากที่สุดในชีวิตด้วย

“โล่งอกไปที” โซฟี่ถอนหายใจยาว เพราะนึกว่าเกิดอันตรายขึ้นกับเพื่อน

“ขอโทษนะที่ทำให้ตกใจ”

“ไม่ต้องขอโทษ มันไม่ใช่ความผิดเธอสักหน่อย คนเราจะฝันร้ายขึ้นมาใครจะห้ามได้” โซฟี่วางมือลงบนไหล่เพื่อนและบีบเบาๆปลอบขวัญ

“ขอบคุณมาก เธอเป็นเพื่อนที่ดีของฉันมาตลอดเลย” ลิณลิตายิ้มอย่างซาบซึ้ง

“เธอก็เหมือนกันนั่นแหละลิต้า” รูมเมตสาวยิ้มกว้างตอบ

“เธอไปนอนต่อเถอะ ไม่มีอะไรแล้ว” หญิงสาวเอ่ยอย่างเกรงใจ

“โอย สารอะดรีนาลีนมันหลั่งออกมาจนฉันนอนไม่หลับแล้วละจ้ะลิต้าที่รัก” สารที่ว่านั้นจะหลั่งออกมาเวลาคนเราตกใจ โกรธ หรือตื่นเต้นมากๆ ทำให้ร่างกายตื่นตัว และสามารถทำอะไรที่ไม่คาดคิดได้ เช่นยกตู้เย็นหนีไฟไหม้ วิ่งหนีหมาที่ไล่กัดได้ทั้งที่ขาเจ็บเป็นต้น

“วันหยุดเธอเลยไม่ได้พักผ่อนเต็มที่เลย” ลิณลิตาอดรู้สึกผิดไม่ได้อยู่ดี

“ช่างเถอะน่า พรุ่งนี้ค่อยตื่นสายก็ได้ ว่าแต่วันนี้เธอมีนัดเดตกับหนุ่มลาสเวกัสใช่ไหม” โซฟี่ถามย้ำอีกที หลังคุยกันแล้วเมื่อวานนี้

“ใช่ แต่เดี๋ยวใกล้เวลาค่อยแต่งตัวนะ” จริงๆเธอก็ไม่ค่อยอยากไปเท่าไหร่หรอก แต่รับปากกับเพื่อนสาวไปแล้วว่าจะเดตกับใครสักคนในอาทิตย์นี้ เลยต้องเลือกหนุ่มลาสเวกัสที่ชีวิตดูมีสาระอยู่บ้าง แต่ไม่รู้ว่าพอไปเจอตัวจริงจะหื่นจนน่ากลัวหรือเปล่า

“รู้น่า แต่งแต่เช้าก็เฉาก่อนพอดี”

“อ้อ ฉันขอชุดเซฟๆหน่อยนะ ไม่เอาโป๊มากแล้ว” บางทีเพราะการแต่งตัวนี่ล่ะมั้งที่ทำให้หนุ่มๆพวกนั้นมองเธอด้วยสายตากระหายหิวแบบเปิดเผย

เจ้าของผมสีเฮเซลนัทยกมือขึ้นทำท่าโอเค “ได้จ้าที่รัก เอาแบบเปิดนิดปิดหน่อย พอให้เซ็กซี่ก็พอเนอะ เอ้อ แล้วเรื่อง Mr.K ว่าไง เมื่อคืนได้คุยกับเขาอีกไหม”

“คุย แล้วเขาก็ให้คำใบ้ถัดมาว่า I’m not a cat. I’m not a tiger, though.” พูดถึงบอสหนุ่มแล้วลิณลิตาก็ทำหน้าเพลีย คนอะไร มาก่อกวนกันได้แม้กระทั่งในความฝัน

“กรี๊ด ลีโอจริงๆด้วย เขาชอบเธอแน่ๆลิต้า ถึงลงทุนปลอมตัวมาคุยแบบนี้ ทั้งที่มันเป็นเรื่องไร้สาระสำหรับนักธุรกิจระดับหมื่นล้านที่ต้องมาสมัครเว็บหาคู่เดตออนไลน์” โซฟี่พูดตามที่เพื่อนสาวเคยบอก

“ก็ไม่แน่หรอก ถึงมีแนวโน้มชัดเจนว่าจะเป็นเขา แต่บางทีอาจจะไม่ใช่ก็ได้ รอดูต่อไปแล้วกัน วันนี้เขาจะให้คำใบ้สุดท้ายกับฉัน”

“โอ๊ย คำใบ้สุดท้ายไม่เห็นจำเป็นเลย ฉันรู้ตั้งแต่คำใบ้แรกแล้ว ลีโอคงขำเธอแทบแย่ ใบ้มาขนาดนี้ยังไม่รู้อีก” โซฟี่บ่นเพื่อนพลางหัวเราะคิก

“แล้วเขาทำแบบนี้ไปทำไม” ในเมื่อเธอไม่ใช่สเปคของบอสสักนิด นิติกรสาวเอ่ยต่อในใจ

“จะอะไรเสียอีกล่ะ เขาชอบเธอน่ะสิ แต่จะยังไงก็แล้วแต่ เดตคืนนี้ยกเลิกไม่ได้ เพราะเธอนัดหนุ่มลาสเวกัสคนนั้นไปแล้ว และอีกอย่างจะได้เอาไว้เป็นตัวเลือกด้วย ผู้หญิงอย่างเรามีสิทธิ์ที่จะเลือกเหมือนกัน ไม่ใช่ให้ผู้ชายเลือกอย่างเดียว” รูมเมตสาวเชิดหน้าอย่างทะนง

ขณะที่ในหัวของลิณลิตามีแต่คำว่า ไม่จริงหรอกๆ

ลีโอเนลจะมาชอบเธอได้ยังไงกัน แล้วเขารู้จริงๆเหรอว่า Miss L คือเธอ ทำไมถึงรู้ รู้จากใคร รู้แล้วทำแบบนี้เพื่ออะไร!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

791 ความคิดเห็น