ฤทธิ์เพลิงรัก

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 2 แม่กวางน้อย 100% รีไรท์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 78
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    8 มี.ค. 62

ธารณ์ละสายตาจากแท็บเล็ตพีซี เขาเบื่อช่วงเวลารถติดของกรุงเทพฯ แต่ทะเบียนรถคันข้างหน้าทำให้เขารู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที ชายหนุ่มสั่งให้คนขับรถหรี่เพลงบรรเลงให้เบาลง แล้วเพลิดเพลินกับจินตนาการถึงหญิงสาวที่นั่งอยู่ในรถคันนั้น

         “คุณธารณ์อยากได้กาแฟสักแก้วไหมครับ” คนขับเดาใจเจ้านาย เพราะหากต้องการสมาธิในการทำงาน เจ้านายของเขาจะให้เปิดเพลงบรรเลงทุกครั้ง แต่คราวนี้จู่ๆ ก็สั่งปิดเพลงกะทันหัน

         “ฉันอยากได้รถคันข้างหน้านั่นมากกว่า” เขาเอ่ยทีเล่นทีจริง พลางคิดในใจว่า ลีลินจะรู้ตัวบ้างไหม ว่าโลกใบหนึ่งของเธอมีคนอย่างเขาคอยจับตามองอย่างเงียบๆ ลีลินเป็นคนที่ไม่ค่อยชอบการเปลี่ยนแปลงเท่าไหร่ เหมือนรถยนต์ที่เธอใช้อยู่ตอนนี้ มันถูกใช้งานมาเป็นเวลานานสิบกว่าปี และถูกถนอมเป็นอย่างดี เพราะมันคือความทรงจำระหว่างลีลินกับมารดาของเธอ

         คนขับรถฟัง แล้วจำไว้อย่างขึ้นใจว่ามันเป็นหน้าที่ของเขาที่จะนำความบันเทิงเริงใจเล็กๆ น้อยมาสู่เจ้านาย เขาแอบขับตามรถคันข้างหน้าไปเรื่อยๆ กระทั่งรถจอดที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง

         ธารณ์ได้ยินมาว่าน้องเขยของลีลินเป็นเจ้าของห้างฯ แห่งนี้ โมกข์เงินหนาพอตัวจนคนอย่างเขาไม่ค่อยกล้ายุ่งด้วยเท่าไหร่ ที่สำคัญโมกข์ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้ชายที่หวงเมียมาก ส่วนน้องเมียนั้น ได้ยินว่าเมื่อก่อนเขาคอยคุมแจเหมือนกัน

         ทว่าตอนนี้ ข้างกายลีลินมีศิลาคอยป้วนเปี้ยนใกล้ๆ เขาไม่เคยได้ยินว่าศิลาจีบลีลิน แต่เขาก็ไม่ชอบใจนักที่ทั้งสองคนไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด แล้วคนที่ไม่ค่อยมีเวลาว่างสำหรับเที่ยวเล่นอย่างศิลา กลับมีเพื่อนสนิทเป็นหญิงสาวไร้เดียงสาเสียได้ มันไม่ถูกที่ถูกทางเท่าไหร่

         ธารณ์ตามร่างระหงไปอย่างเงียบเชียบ การทำตัวเป็นสตอล์คเกอร์แอบตามผู้หญิงแบบนี้ เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยคิดทำมาก่อน แต่คราวนี้เขายอมเป็นคนโรคจิตอย่างว่า เพื่อให้ได้เข้าใกล้ลีลิน การปล่อยผ่านสิ่งที่ตัวเองอยากได้นั้นเป็นเรื่องที่เขาไม่ทำแน่นอน

         ชายหนุ่มหลบเมื่อเห็นลีลินแวะเข้าร้านไอศกรีม เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อยที่จะตามเข้าไปนั่งใกล้ๆ

         “ผมขอเสนอตัวนั่งด้วยได้ไหมครับ” เขาเอ่ยอย่างมั่นใจในตัวเอง

         ลีลินเงยหน้าอ้าปากค้างนิดๆ เพราะคาดไม่ถึงว่าจะเจอธารณ์ที่นี่ เวลานี้! หญิงสาวมองไปรอบๆ เผื่อจะมีการเข้าใจผิดกันเกิดขึ้น แต่แววตาแน่วแน่ที่ส่งตรงมายังเธอนั้น ทำให้หญิงสาวลอบถอนใจนิดๆ

         “เชิญค่ะ” เธอไม่ค่อยแน่ใจกับคำตอบนัก แต่ระยะประชิดตัวอย่างนี้ เธอจะปฏิเสธก็น่าเกลียด

         “คุณดูไม่ค่อยชอบหน้าผมเท่าไหร่” ธารณ์เอ่ยอย่างตรงไปตรงมา

         ลีลินวางหน้านิ่ง แผ่นหลังที่มักยืดตรง คงความสง่าเสมอ ตอนนี้เครียดเกรง จนเธอคิดว่าหลังตัวเองถูกหุ้มด้วยเกราะหนา

         “สำหรับคนที่ไม่ได้ทำความรู้จักกันมาก่อน ก็ไม่น่าแปลกนี่คะ” หญิงสาวเอ่ยตามตรงเช่นกัน

         “ผมค่อนข้างชอบผู้หญิงที่พูดจาตรงไปตรงมา”

         “คุณสามารถหาผู้หญิงแบบนั้นได้แถวนี้นะคะ ก่อนอื่น ผู้หญิงประเภทนั้นกำลังรอออเดอร์ไอติมอย่างตรงไปตรงมาเหมือนกันค่ะ” หญิงสาวเอ่ยน้ำเสียงเรียบ เธอไม่ชอบคนช่างตื๊อ โดยเฉพาะสายตาของผู้ชายตรงหน้า หางตาเขาคล้ายนกชนิดหนึ่ง ซึ่งเธอไม่ชอบเลย มองดูแล้วเหมือนเขากำลังจะ ล่าเหยื่อ!

         “โอเค ผมว่าผมมีคูปองสำหรับไอศกรีมชุดนี้นะ ถ้าจำไม่ผิด” ธารณ์เอ่ยคล้ายทีเล่นทีจริง แต่เขาก็ทำให้ลีลินตะลึงงันด้วยการหยิบคูปองออกมาจริงๆ ด้วย

         “ผมไม่ได้เล่นๆ นะครับ ขอชุดนี้นะ ไม่ต้องราดสตรอว์เบอรี ผมไม่ชอบความก้ำกึ่ง จะหวานก็ไม่หวาน จะเปรี้ยวก็ไม่เปรี้ยว” ประโยคสุดท้ายหันมาเอ่ยเบาๆ กับลีลิน

         “ฉันเอาชุดนี้ค่ะ” ลีลินชอบกินไอศกรีมรสชาติวานิลลา

         “วานิลลาหอมดี ผมชอบ”

         ลีลินไม่รู้ว่าเขาหมายถึงไอศกรีม หรือว่ากลิ่นน้ำหอมบนตัวเธอกันแน่

         แต่ธารณ์หมายถึงกลิ่นตัวของลีลินแน่นอน เขาแสดงเจตนาโดยการมองหญิงสาวโดยไม่ละสายตา สำหรับการพบกันอย่างเป็นทางการครั้งแรก เขาเกี้ยวพาราสีเธอมากจนเพียงพอแล้ว และเขารู้ดีเชียวว่าลีลินไม่ค่อยชอบใจเขาเท่าไหร่ แต่มันค่อนข้างสนุกที่ได้เห็นการตอบสนองของอีกฝ่าย ธารณ์คิดว่าเรื่องนี้ทำให้เขาอารมณ์ดียิ่งกว่าการลิ้มชิมรสไอศกรีมหลายเท่านัก

 

ไอศกรีมถูกนำมาเสิร์ฟ ในขณะที่ลีลินลงมือกินเงียบๆ หลังจากเลิกงานแล้วเธอคิดจะใช้เวลาช่วงเย็นสำหรับการพักผ่อนหย่อนใจเล็กๆ น้อย แต่ผู้ชายคนนี้นำพาความว้าวุ่นใจมาสู่เธออย่างที่สุด

         “ผมขอทราบชื่อของคุณได้ไหม” ธารณ์เสแสร้งถาม เพราะเขาทราบรายละเอียดเกี่ยวกับลีลินหมดแล้ว

         “ถ้าคุณตามผู้หญิงมาจนถึงนี่ได้ ก็แสดงว่าคุณรู้จักเธอมากพอแล้ว” ลีลินตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เหนือกว่า

         “แล้วถ้าคุณเหม็นขี้หน้าผมได้ขนาดนี้ ก็แสดงว่าผมเองคงเป็นที่รู้จักไม่น้อยเช่นกัน ถูกไหมครับ”

         ลีลินเม้มปาก

         การที่หญิงสาวฉุกคิดในกิริยานั้นทำให้ธารณ์จินตนาการถึงคืนอันเร่าร้อนขึ้นมาทันที

         “คุณชอบผู้ชายแบบไหน”

         “แบบที่ไม่ใช่คุณ” ลีลินมีจุดยืนของตัวเองเหมือนกัน

         “แย่จัง ผมมันเป็นพวกหน้าด้านซะด้วยสิ”

         “แต่ฉันว่าหน้าไอติมของคุณมันคงละลายแน่ถ้าคุณไม่รีบกิน” ลีลินเอ่ยคล้ายตัดบท หญิงสาวอยากจะลุกหนี แต่ยังเกรงใจเรื่องมารยาทอยู่ อีกอย่างคนอย่างธารณ์ ถ้าลองหน้าด้านหน้าทนมานั่งเกี้ยวเธอแบบนี้ได้ เขาก็สามารถทำอะไรได้มากกว่าที่คิดแน่ ลีลินควรหาตัวช่วย หญิงสาวนึกถึงนภิสา แต่พอนึกขึ้นได้ว่านภิสาแทบไม่มีเวลาเหลือสำหรับเรื่องไร้สาระเลย เธอก็ตัดใจทันที แล้วแอบไลน์หาศิลา ภาวนาให้เขามาช่วยกันธารณ์ออกไปเสียที

         “คุณอยากลองชิมไอศกรีมรสอัลมอนด์ดูไหม” เขาถามโดยไม่มองหน้าลีลิน

         “ไม่ค่ะ” ถ้อยคำเอ่ยไม่ค่อยเสนาะหูเท่าไหร่ การสั่งไอศกรีมมาชิม เท่ากับว่าเธอต้องนั่งอยู่ต่อเป็นเพื่อนเขา

         “แย่จัง ผมอยากลองนะ แต่กลัวจะกินไม่หมด”

         ลีลินคิดว่าเขาคงเสียดายเงินมากกว่า กลัวมันเหลือ

         “คุณยังมีคูปองเหลือนี่คะ จะสั่งกี่ถ้วยก็ได้ ไม่เห็นต้องกังวลกับของฟรี อีกอย่าง คูปองกองนั้นมันก็หมดอายุวันนี้ด้วย ถึงไม่ใช้ก็ต้องทิ้งอยู่ดี” ลีลินเอ่ยแกมเหน็บแนมเขา เธอมีคูปองแบบนี้เหมือนกัน แต่ลืมหยิบมาด้วย คนอะไรขี้ตืดชนิดที่ว่าเกลือยังต้องอาย ใครหนอช่างใจดีให้คูปองเขามาเยอะแยะอย่างนี้

         “จริงด้วย ขอบใจที่เตือนนะกวางน้อย” เขาบิดปากคล้ายยิ้ม นัยน์ตาพราวเจ้าเล่ห์แบบคนที่คิดว่าตัวเองเหนือชั้นกว่าเหยื่อ

         “ฉันไม่ใช่กวางน้อย”

         “แต่ตาคุณใสเหมือนตากวางเลยนะ มันอดไม่ได้ที่จะเปรียบเทียบ” เขายิ้มรื่นรมย์ พอใจที่ได้เห็นแก้มทั้งสองข้างของลีลินแดงเรื่อด้วยความโกรธ ธารณ์ชักอยากรู้แล้วละสิ ว่าผิวเนื้อของลีลินตอนนี้ มันอุ่นหรือร้อนกันแน่

         “กรุณาให้เกียรติกันหน่อยค่ะ อย่างน้อยก็ไม่ควรใช้สายตาแบบนี้กับฉัน”

         “แบบนี้แบบไหน” เขาไขสือ

         “แบบไม่ให้เกียรติ” หญิงสาวกลั้นใจสบตากับเขา เพื่อย้ำให้อีกฝ่ายรู้ว่าเธอไม่ได้ตื่นกลัวการคุกคามใดๆ จากเขา

         “ดีจริง” เขาเอ่ยติดยิ้ม และทิ้งคำเอ่ยไว้แค่นั้น คล้ายต้องการให้คนฟังเอาไปคิดเอง

         ลีลินจำต้องหลบสายตาเขา เธอไม่ชอบผู้ชายแบบนี้เลย แต่ต่อให้เธออยากหนี เขาก็คงหาเรื่องถ่วงเวลาให้เธอนั่งต่ออีกนั่นแหละ ตอนนี้เธอรอการปรากฏตัวของศิลาอย่างใจจดใจจ่อเลยทีเดียว

         “น้องลิน”

         ลีลินยิ้มเมื่อได้ยินเสียงของคนที่เธอรอคอย พอเห็นหน้าศิลาความอึดอัดใจก็บรรเทาลงทันที แต่เธอก็ไม่ได้ไปอย่างที่ใจนึกได้ทันที เพราะมีผู้หญิงคนหนึ่งตามศิลามาติดติด ผู้หญิงคนนั้นเรียกธารณ์ว่าอา แล้วก็เป็นผู้หญิงคนนั้นนั่นแหละที่ทำให้เธอต้องนั่งต่อ โดยที่ศิลาเองก็ช่วยอะไรได้ไม่มากนัก เพราะสองอาหลานดันนั่งปิดทาง ยากจะกลับออกไปได้ง่ายๆ

 

“โธ่ กว่าจะออกมาจากร้านได้ รู้ไหมว่าตอนนี้น้องลินหายใจโล่งขึ้นเยอะเลย” ลีลินเอ่ยหลังจากที่ต้องทนนั่งเป็นเพื่อนอาหลานคู่นั้นนานสองนาน

         “แล้วคุณธารณ์มาอยู่ที่นี่ได้ไง” ศิลาถามด้วยความสงสัย

         “น้องลินก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ รู้อีกทีแกก็นั่งอยู่ตรงหน้าแล้ว”

         ศิลานิ่งคิด เขารู้จักธารณ์ดีพอสมควร หากเขาถูกตาต้องใจลีลินจริง เห็นทีงานนี้ลีลินคงจะหลบลำบาก เพราะธารณ์ไม่ใช่ผู้ชายที่คิดจะจีบใครสุ่มสี่สุ่มห้า เขาไม่เคยเห็นธารณ์แสดงออกชัดเจนอย่างนี้

         “ผมบอกแล้วว่าเขาสนใจน้องลิน”

         “น้องลินไม่ชอบเขาค่ะ ไม่ชอบมากๆ ถึงขึ้นเกลียดเลยเชียว ตาของแกเจ้าเล่ห์ออก”

         ศิลาได้แต่อมยิ้ม ลีลินทำหน้าเหม็นเบื่อธารณ์ได้น่ารักมาก ถ้าเขามีน้องสาวสักคนก็คงอยากให้เหมือนลีลินนี่แหละ

         “จ้า ไม่ชอบก็ไม่ชอบ ไม่ชอบก็ไม่ต้องไปคุยด้วย ถ้าโชคดีก็คงไม่ได้เจอกันอีกแล้วมั้ง” ศิลาเอ่ยทีเล่นทีจริง ทั้งที่ในใจรู้ดีเชียวแหละว่า ธารณ์ไม่ปล่อยมือจากคนที่เขาสนใจง่ายๆ แน่ ทั้งนี้ทั้งนั้นหากลีลินไม่แพ้ให้เสน่ห์ของธารณ์ก็แล้วไป แต่ถ้าวันไหนตกหลุมที่ธารณ์ขุดไว้ขึ้นมา คงหาทางขึ้นมายาก

         “คุณดินกังวลเรื่องอะไรอยู่คะ คิ้วขมวดจะเป็นโบอยู่แล้ว” ลีลินเห็นว่าศิลานิ่งเงียบเกินไป

         “อ๋อ เปล่านี่ ก็คิดเรื่อยเปื่อย น้องลินจะให้ผมขับรถตามไปส่งถึงบ้านไหม”

         “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ น้องลินกลับเองได้ แยกกันตรงนี้ดีกว่า น้องลินอยากจะอ้วกเต็มทีแล้ว เห็นทีคงเลิกกินไอติมไปอีกนานเลยล่ะ”

         ศิลาอดขำไม่ได้ ไม่ใช่เฉพาะลีลินหรอกที่ต้องทนนั่งกินไอศกรีม ตัวเขาเองก็ลำบากไม่ใช่น้อย เพราะยายหลานหน้าผีของธารณ์ทำเขาจุกไอศกรีมจนขำไม่ออก


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

0 ความคิดเห็น