ฤทธิ์เพลิงรัก

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 5 แขกวีไอพี (จี้รัก) 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 44
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    7 มี.ค. 62

“คุณเคยคิดไหมว่าข่าวกรองของคุณอาจจะผิดพลาดก็ได้” ลีลินเอ่ยขณะเทน้ำมันลงบนกระทะ

         “กะเพราเป็นอาหารจานเดียวที่คุณทำเป็น นอกนั้นต้องซื้อกินเอา ผมว่าผมคิดถูกนะ แล้วลูกน้องของผมก็ไม่เคยทำงานชุ่ยด้วย แต่มีเรื่องหนึ่งที่ผมสงสัย ฝีมือคุณก็พอใช้ได้ ทำไมไม่ลองทำเมนูอื่นบ้างล่ะ”

         “ฉันไม่ชอบทำกับข้าว แต่แม่บังคับเรียน พอแม่...” หญิงสาวหยุดเอ่ยแค่นั้น

         ธารณ์ไม่รู้สึกผิดที่ถาม แต่เขาสังเกตเห็นรอยอาลัยบนใบหน้าของลีลิน เขาได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับครอบครัวลีลินมาไม่น้อย บิดาของลีลินมีภรรยาสองคน มารดาของลีลินเป็นภรรยาถูกต้องตามกฎหมาย แต่บิดาของลีลินกลับมอบหัวใจให้ผู้หญิงอีกคน

         “ผมว่าคุณลืมกระเทียมนะ” ธารณ์หวังดีเทกระเทียมสับลงในกระทะให้แม่ครัวจำเป็น

         “คุณทำกับข้าวเป็น” ลีลินเอ่ยตามองที่กระทะ

         “มันเป็นงานที่ผมใฝ่ฝันที่สุดเลยล่ะ แต่พ่อไล่ให้ไปนั่งนับเงิน ก็เลยไม่มีเวลาทำตามฝันของตัวเอง” เขาเอ่ยทีเล่นทีจริง

         “งั้นคุณมาทำกับข้าว ส่วนฉันจะไปนั่งนับเงินแทนเอง” หญิงสาวเอ่ยอย่างอารมณ์ดี

         ธารณ์มองกิริยาทีเผลอของหญิงสาว แล้วอมยิ้ม หากลดทิฐิลงส่วนหนึ่ง การทำกับข้าวในวันนี้ จะเป็นกิจกรรมอย่างหนึ่งที่เขาเก็บเอาไปนอนฝันดี

         “ก็ดีนะ เป็นข้อแลกเปลี่ยนที่เยี่ยมมาก”

         ลีลินหน้าแดง เธอตกหลุมคำพูดตัวเอง บางทีการพูดโดยไม่คิดไตร่ตรองให้ดีเสียก่อนก็ทำให้เธอจนมุมเสมอ หญิงสาวแก้เก้อด้วยการสนใจทำกับข้าว เธอไม่มีสูตรในการผัด หยิบอะไรได้ก่อนก็ใส่ลงไป

         “เสร็จแล้วค่ะ” หญิงสาวตักกะเพราราดลงบนข้าวสวยร้อนๆ แล้วยกเดินเลยไปที่มุมนั่งเล่น โดยมีธารณ์เดินตามไปติดๆ

         ธารณ์นั่งลง แล้วผายมือให้ลีลินนั่งด้วย

         “ฉันอยากจะพักผ่อนสักหน่อย” ลีลินปฏิเสธทันที

         “ไม่เอาน่า ผมก็แค่ต้องการเพื่อนนั่งกินข้าว”

         ลีลินต้องข่มใจอย่างมากที่จะไม่เหวี่ยงใส่เขา ธารณ์ช่างเอาแต่ใจ สักวันหนึ่งเธอจะทำให้ธารณ์กลายเป็นลูกแมวแสนเชื่อง ที่ไม่กล้าแม้แต่คิดจะต่อกรกับเธออีกต่อไป

         “ไม่ได้กินกะเพรารสชาตินี้นานแล้วนะ”

         “คะ” ลีลินไม่ค่อยแน่ใจที่ได้ยินนัก

         “ผมเคยกินกะเพรารสชาตินี้ เมื่อนานมาแล้ว นานมาก”

         ลีลินทำเป็นไม่ค่อยสนใจฟังที่เขาเล่า เธอไม่อยากนั่งอยู่ตรงนี้ อยากกลับห้องตัวเองจะแย่แล้ว

         “คุณไม่อยากรู้เหรอว่าผมเคยกินที่ไหน”

         “ไม่ค่ะ ฉันไม่อยากรู้”

         “แย่จังนะ แม่กวางน้อย

         ลีลินอ้าปากจะเถียงเขา แต่พอนึกได้ว่าเขาคงหาเรื่องยื้อเวลา จึงนั่งสงบปากสงบคำไว้ก่อน ธารณ์ลงมือกินอย่างรวดเร็ว สักครู่ข้าวก็หมดจาน ลีลินระบายยิ้มเล็กน้อย

         “คืนนี้คุณจะค้างที่โรงแรมไหม” เขาหวังว่าลีลินจะค้างที่นี่

         “ไม่ค่ะ”

         “แย่จังเลย ผมกินเผ็ดทีไร ชอบปวดท้องทุกทีสิน่า แล้วอย่างนี้จะทำยังไง”

         “เฮ้อ...” ลีลินถอนหายใจโดยไม่คิดปิดบัง

         “ความต้องการของลูกค้าคือสิ่งที่คุณต้องใส่ใจ” ธารณ์ย้ำถึงหน้าที่ที่ลีลินควรมีต่อเขา

         “เดี๋ยวฉันจะให้พนักงานจัดยามาไว้ให้”

         “ผมต้องการแค่คุณเท่านั้น ต่อให้ส่งยามาเป็นลังผมก็ไม่กิน”

         “โอเค” ลีลินเอ่ยคล้ายตัดรำคาญ “หวังว่าคุณจะรบกวนฉันให้น้อยลงกว่านี้หน่อย”

         “ผมจะพยายาม” เขาเอ่ยด้วยสีหน้าท่าทางใสซื่อ ซึ่งลีลินมองออกว่าเขาแค่แกล้งเย้าแหย่เธอเล่นเท่านั้น

         หญิงสาวกัดฟันกรอด ธารณ์เป็นหนึ่งในความโชคร้ายของชีวิตเธอเลยก็ว่าได้ รอหน่อยเถอะ ถ้าเธอได้วงเงินจากธนาคารอื่นเมื่อไหร่ เธอจะไม่ไยดีเขาอีกต่อไปเลย

 

ธารณ์อมยิ้มเมื่อลีลินเดินออกจากห้องไปแล้ว อันที่จริงเขาก็ไม่ได้อยากแกล้งลีลินเท่าไหร่หรอก แต่การได้แกล้งลีลินทำให้เขาอดนึกถึงอดีตขึ้นมาไม่ได้

         “ยายใบกะเพรา ขี้ลืมจริงๆ แฮะ” เขายังไม่ยอมหุบยิ้ม เขาจะปล่อยให้ลีลินได้นอนพักผ่อนต่ออีกสักหน่อย แล้วค่อยปลุกมาคุยเป็นเพื่อน ชายหนุ่มวาดฝันเรื่องราวความสนิทสนมของเขาและเธอเพียงลำพัง

         ในขณะที่ลีลินพอกลับถึงห้องก็ล้มตัวลงบนที่นอน หญิงสาวระบายอารมณ์ลงกับหมอน เมื่อนึกว่าเป็นใบหน้าของธารณ์เธอก็ยิ่งกระหน่ำกำปั้นน้อยๆ รัวไม่ยั้ง

         “ผู้ชายน่ารังเกียจ โอ๊ย แค่นึกถึงก็ปวดหัวขึ้นมาทันทีเลย” ลีลินเดินไปหายาแก้ปวดมากิน แล้วล้มตัวลงนอนราวกับคนอดหลับอดนอนมานานแสนนาน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

0 ความคิดเห็น