ฤทธิ์เพลิงรัก

ตอนที่ 6 : ตอนที่ 6 ราตรีนี้มีหวิว 35%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 35
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    8 มี.ค. 62

กริ๊ง!!!

         ลีลินงัวเงียคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหู

         “ว่าไงจ๊ะ” เธอคิดว่าเป็นพนักงานคนใดคนหนึ่ง จึงได้เอ่ยออกไปแบบนั้น

         “ผมเอง ธารณ์”

         “หา” หายง่วงเป็นปลิดทิ้งทันที ลีลินหันมองนาฬิกา และพบว่าเพิ่งสามทุ่มเท่านั้น “อะไรอีกเนี่ย” หญิงสาวบ่นกับตัวเอง แต่คนที่โทร.มากลับตอบขึ้นทันที

         “ผมปวดท้อง” เขาเอ่ยเสียงแหบแห้ง คล้ายคนใกล้หมดแรงเต็มที

         “จะไปหาหมอไหม เดี๋ยวให้คนขับรถพาไปส่ง”

         “น้องลินมาที่ห้องได้ไหม” เขาเอ่ยแค่นั้น แล้วตัดสายไปเลย

         ลีลินไม่ได้เป็นห่วงเขาเลย แต่การที่เขาตัดสายทิ้งไปทั้งที่ยังคุยกันไม่จบ มันทำให้เธอกังวลใจเรื่องเขาขึ้นมา หากเขาใช้เหตุผลนี้โจมตีบริการของโรงแรม เธอก็ต้องคอยแก้ปัญหาอีก ดังนั้นเพียงแค่ห้านาที หญิงสาวก็มายืนอยู่หน้าห้องพักของธารณ์แล้ว

 

“ผมอยากได้น้ำอุ่น” พอเปิดประตูได้ เขาก็ร้องขอบริการจากหญิงสาวทันที แม้ว่าลีลินจะเบ้หน้าใส่เขาก็ตาม ธารณ์ไม่เดือดร้อน เขาชอบนะที่ลีลินแสดงความรู้สึกบ้าง มันทำให้ลีลินในตอนนี้ดูมีชีวิตชีวาขึ้นเยอะเลย

         “ก็แค่กดใส่แก้ว เกิดมาคุณไม่เคยทำอะไรเองเลยหรือไง คะ” จำเป็นต้องลงหางเสียงในตอนท้าย เพราะธารณ์มองกลับมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย คล้ายจะบึ้งก็ไม่บึ้ง ดูออกยาก

         “ก็คนปวดท้อง ไม่มีแรงกด” เขาเอ่ยแล้วทิ้งตัวลงบนเตียงนอน

         “ฉันต้องป้อนน้ำอุ่นให้ด้วยไหม”

         “มันจะเยี่ยมที่สุดถ้าน้องลินทำได้”

         “อย่ามาเรียกฉันว่าน้องลิน”

         “ผมชอบแบบนี้” แม้ว่าจะปวดท้องมากแค่ไหน แต่เขาก็ไม่ยอมถอยให้เธอแม้แต่ก้าวเดียว

         ลีลินขี้เกียจทะเลาะกับเขาจึงเดินไปกดน้ำอุ่น แล้วถือแก้วมายื่นให้กับเขา ในขณะที่ธารณ์รอให้หญิงสาวป้อนจริงตามที่ได้ลั่นวาจาไว้ตั้งแต่แรก

         “ถ้าแขกทุกคนร้องขอบริการอย่างนี้หมด ฉันจะทำยังไง”

         ธารณ์หุบปากทันทีที่ได้ยินประโยคนี้

         “จะไม่มีบริการแบบนี้ที่ไหนอีก” เขาจงใจเอ่ยน้ำเสียงเข้ม

         “มันห้ามได้ที่ไหน ขนาดคุณยังเรียกร้องเลย แล้วคนอื่นเขาจะไม่ต้องการบ้างหรือไง” ลีลินตั้งใจว่ากระทบเขา

         “เพราะผมเป็นคนพิเศษ ก็เลยใช้สิทธิ์นี้ได้” เขายักคิ้วกวน

         “คุณดูเหมือนคนไม่ปวดท้องอย่างที่บอกเลยนะ”

         “มันหายปวดตอนที่เห็นหน้าน้องลินนี่แหละ” เขาเอ่ยอย่างคนอารมณ์ดี “ว่าแต่...ขอโทษนะที่เรียกมาตอนนี้ น้องลินคงรีบมากก็เลยลืม” ธารณ์มองไปที่หน้าอกของลีลิน แทนการเอ่ยเตือนด้วยคำพูด

         “ว้าย!” ลีลินหันหลัง เพื่อติดกระดุมทันทีเลย เป็นเพราะธารณ์นั่นแหละ เธอเลยลืมสำรวจตรวจตราความเรียบร้อยของตัวเองเลย

         ธารณ์เสียดายที่อดเชยชมเนินเนื้อขาวๆ ตรงอกของหญิงสาว เขาตำหนิตัวเองที่เตือนลีลินเรื่องนี้เร็วไปหน่อย

         “ถ้าคุณหายปวดท้องแล้ว ฉันขอกลับห้องก็แล้วกันค่ะ”

         “เอาแก้วไปล้างให้ผมด้วย” ธารณ์สั่งเสียงนุ่ม

         ลีลินแทบจะแยกเขี้ยวใส่เขาเลยทีเดียว หญิงสาวคว้าแก้วเกือบเหมือนกระชาก เพราะเริ่มไม่สบอารมณ์ในตัวธารณ์มากขึ้นทุกที จากนั้นก็เอาแก้วไปล้าง เพื่อเก็บเข้าชั้นให้เรียบร้อย

         “เวลาน้องลินหงุดหงิดนี่ก็น่ารักดีนะ” เขาเอ่ยแล้วโน้มตัวเอามือยันขอบอ่างล้างแก้วไว้ จึงเหมือนเป็นการโอบลีลินจากทางด้านหลัง

         “คุณจะทำอะไร” ลีลินสั่นเทาด้วยความกลัว เธอมัวแต่นึกว่าเขาเป็นลูกค้าจนลืมไปว่าเขาเป็นผู้ชายแปลกหน้าคนหนึ่ง

         “ทำอย่างที่ใจอยากจะทำ มานาน” เขาเอ่ยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ไม่มีรอยคุกคามจากเขาแต่อย่างใด ทว่าแม่กวางน้อยที่คอยระแวดระวังเกินเหตุ ถึงกับตกใจจนตัวสั่นไปหมด เขารู้สึกได้ เพราะเธอยืนนิ่งราวกับรูปปั้นโดนแช่แข็ง

         “ถอยออกไปเดี๋ยวนี้นะ ถ้าขืนคุณยังทำอะไรรุ่มร่ามรับรองว่าได้เห็นดีกันแน่ ต่อให้คุณมีเงินเยอะมากแค่ไหน แต่ก็ใช่ว่าคุณจะทำตัวไร้มารยาทกับฉันได้” ลีลินเอ่ยทั้งที่ยังขวัญเสีย

         “ผมยังไม่ได้ทำอะไรซะหน่อย”

         “งั้นก็ปล่อยฉันได้แล้ว” เอ่ยปากสั่น อ้อมแขนของธารณ์มีอิทธิพลต่อหัวใจเธอมาก เพราะเธอรู้สึกวาบหวิวยังไงพิกล

         “รับปากเรื่องหนึ่งมาก่อน แล้วจะปล่อย”

         “เรื่องอะไร” เธอถามน้ำเสียงไม่ค่อยนุ่มนวลนัก

         “เป็นแฟนกับผมได้ไหม”

         ลีลินตาโต คำว่าแฟนสำหรับเธอแล้ว มันมีเรื่องราวมากมายกว่านั้น มันไม่ใช่แค่เจอกันไม่กี่ครั้ง แถมเธอกับธารณ์ยังไม่มีแรงดึงดูดของความรักเลย นอกจากความเกลียดที่เธอมอบให้ธารณ์แล้ว ลีลินแทบค้นความรู้สึกอย่างอื่นไม่ออก

         “ตอบมาสิน้องลิน”

         “ไม่” หญิงสาวเอ่ยหนักแน่น มือกำขอบอ่างจนรู้สึกเจ็บ แล้วตัดสินใจหันกลับมาประจันหน้ากับธารณ์อย่างท้าทาย

         ธารณ์ผงะไปด้านหลังเล็กน้อย เพราะไม่คิดว่าลีลินจะหันกลับมาอย่างรวดเร็ว แถมยังจ้องตาเขาอย่างเอาเรื่องเสียด้วย

         “แน่ใจนะน้องลิน” ธารณ์ใช้มือลูบปอยผมใกล้ใบหูของหญิงสาวเล่นขณะเอ่ย

         ลีลินกลั้นหายใจอย่างยากเย็น ธารณ์คือตัวร้าย เขาคุกคามจนหัวใจเธอเต้นโครมครามจนมันจะหลุดออกมาข้างนอกอยู่แล้ว

         “ผมรู้ว่าตัวเองใจร้อนนะน้องลิน แต่ผมค่อนข้างซื่อตรงกับความรู้สึกตัวเอง ถ้าไม่รีบปฏิเสธจนเกินไป น้องลินอาจจะเห็นว่าการเป็นแฟนกับผมนั้นเป็นเรื่องที่ดี”

         น้ำเสียงยามเอ่ยคล้ายมนต์สะกด ลีลินตกอยู่ในภวังค์ไปชั่วขณะ กระทั่งริมฝีปากอุ่นๆ ค่อยๆ บรรจงจูบลงมาแผ่วเบา และเน้นหนักราวกับต้องการสูบเอาจิตวิญญาณทั้งหมดของเธอออกไปด้วย

         ลีลินผลักไสอกเขา แต่เหมือนยิ่งเป็นการผูกมัดตัวเองให้แน่นหนายิ่งขึ้น เมื่อธารณ์กระชับวงแขนประคองกอด ถ่ายทอดความเย้ายวนมาสู่ริมฝีปากเธอเนิ่นนาน

         “ขอบคุณสำหรับของหวาน” ธารณ์เอ่ยหลังจากที่ถอนริมฝีปากออกไปแล้ว

         “คนเลว” ลีลินสบถน้ำเสียงต่ำ ที่เขาย่ำยีเธออย่างไม่ให้เกียรติ

         ธารณ์ยอมรับด้วยสีหน้าเรียบ เขายอมรับ เพราะตัวเองเป็นฝ่ายผิด แต่เขาจะไม่ยอมรับทั้งหมด เพราะเขาไม่เคยโกหกหัวใจตัวเอง

         “เดี๋ยวผมไปส่งที่ห้อง”

         “ไม่จำเป็น หวังว่าเราจะไม่ได้พบกันอีก” ลีลินหมายความตามนั้นจริง

            เป็นเพราะความโกรธเธอจึงไม่เห็นสีหน้าเศร้าสร้อยของธารณ์ ลีลินหุนหันออกจากห้อง ทิ้งให้ธารณ์ยืนโดดเดี่ยวเพียงลำพัง พร้อมกับรอยอาลัยอาวรณ์
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

0 ความคิดเห็น