ฤทธิ์เพลิงรัก

ตอนที่ 9 : ตอนที่ 9 ลาก่อนเจ้ภิสุดซอย 35%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 26
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    9 มี.ค. 62

 ลาก่อน เจ้ภิสุดซอย

       “เฮ้อ! ความจนมันน่ากลัวก็จริง แต่ความจริงก็คือฉันยังหนีไม่พ้นความจน” นภิสาเดินเข้าซอยด้วยท่าทางเหนื่อยหน่าย เธอไม่ควรโกหกลีลินว่าตัวเองมีงานดีๆ ทำ ซ้ำร้ายเงินที่มีอยู่เพียงน้อยนิดก็ใกล้หมดลงแล้ว

         “วู้! เจ้ภิ คนสวย” เสียงแซวโห่ขึ้นเกรียวกราวราวกับคนกลุ่มนั้นปักหลักรอการปรากฏตัวของนภิสาอยู่นาน

         “ไอ้อ่างอย่าปากดี” นภิสาไม่พูดมากความ หญิงสาวเดินอย่างมั่นคงไปจนสุดซอย

         บ้านที่ไม่มีใครอยู่สักคน ญาติพี่น้องที่พอสร้างหนี้ไว้ให้เธอชดใช้จนพอใจแล้วก็พากันหายหัวกันไปหมด เธอน่าจะทนเป็นเด็กกำพร้าอยู่ในสถานสงเคราะห์ มากกว่ายอมมีครอบครัวที่เห็นแก่ตัวแบบนี้ เธอไม่เคยมีครอบครัวที่แสนอบอุ่น นภิสารู้ดีว่าหากเธอต้องการครอบครัวที่แสนอบอุ่นคืนมา เธอต้องหาเงินมาใช้หนี้ให้หมดเสียก่อน แต่เธอจะหาเงินจากที่ไหน ที่ทำงานเก่าก็เพิ่งไล่เธอออก เพราะพี่ชายเธอไปอาละวาดขอเงินจนวุ่นวายไปหมด

         “อีกสองวันก็จะไม่มีที่ซุกหัวนอนแล้ว นี่ถ้าได้งานที่มีที่พักประจำก็ดีสินะ จะได้ไม่ต้องเดือดร้อนเช่าบ้านให้สิ้นเปลืองเงินทอง”

         แล้วงานที่ดีอย่างว่า ทำไมถึงไม่ติดต่อมาสักที ทั้งที่เธอก็ส่งใบสมัครไปแล้วหลายที่ นภิสาเดินเข้าบ้าน ทิ้งตัวลงนอนทั้งที่ยังไม่ได้อาบน้ำ อาหารที่กินกับลีลินคงเป็นอาหารมื้อสุดท้ายที่ดีที่สุดในชีวิต ไม่น่าเกรงใจเพื่อนแล้วบอกว่าช่วยออกเงินค่าอาหารเลย ยอมรับไปตั้งแต่แรกก็สิ้นเรื่อง จะได้ไม่ต้องมานอนเอามือก่ายหน้าผากอย่างนี้ นภิสาคิดเรื่องเงินซ้ำไปซ้ำมาจนกระทั่งหลับไป

         กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ก เสียงโทรศัพท์ปลุกให้หญิงสาวงัวเงียตื่นขึ้น นภิสาคว้ามือถือขึ้นมาแนบหู

         “สวัสดีค่ะ ฉันนภิสาค่ะ”

         ดิฉันโทร.มาจากบริษัทหุ้นไทยนะคะ ไม่ทราบว่าคุณนภิสาได้งานทำหรือยังคะ

         คนตัวเล็กยันตัวลุกนั่งทันที เธอไม่เคยสมัครงานตำแหน่งพนักงานคีย์ข้อมูลของเว็บไซต์หวยนี่นา ยี่กี่ก็ไม่เคย หวยลาวก็ไม่เคย หุ้นไทยยิ่งไม่ต้องนึกถึง

         “ยังเลยค่ะ ฉันกำลังรองานอยู่”

         “งั้นดีเลยค่ะ ทางเราตกลงพิจารณาให้คุณเข้าทำงาน ไม่ทราบว่าสะดวกเริ่มงานวันไหนคะ”

         “เอ่อ...” บริษัทหุ้นไทย หรือว่าเขาจะเอาประวัติเรามาจากจ๊อบไทยนะ เอาวะ ทำๆ ไปก่อน ดีกว่าอดตาย “เริ่มพรุ่งนี้เลยได้ไหมคะ”

         “โอเคค่ะ รายละเอียดเรื่องงานค่อยมาพูดคุยกันอีกทีพรุ่งนี้นะคะ”

         “เดี๋ยวค่ะ คือ...ไม่ทราบว่าบริษัทอยู่ที่ไหนคะ”

         “อ๋อ...ขอโทษค่ะ ฉันดีใจที่จะได้ร่วมงานกับคุณมากไปหน่อย ก็เลยลืมแจ้งรายละเอียด ฉันจะส่งแผ่นที่ไปทางเมล์นะคะ และดิฉันจะแจ้งให้คุณสบายใจนิดหน่อยนะคะ ทางเรามีที่พักให้ฟรีค่ะ ทำงานหยุดวันเสาร์ และอาทิตย์ เงินเดือนก็ตามที่คุณได้ระบุเอาไว้ในเว็บไซต์สมัครงานนั่นแหละค่ะ เพิ่มเติมอีกนิดหน่อย งานนี้ต้องอาศัยความอดทนอย่างสูงมากนะคะ”

         แม่เจ้า! เงินเดือนที่เธอเรียกไปนั้นมันค่อนข้างสูงเชียวนะ สำหรับเชฟที่ไม่มีชื่อเสียง

         “ฉันเรียกเงินเดือนไปที่สามหมื่น” นภิสาทวนเงินเดือนอีกรอบ เพื่อให้คนโทร.มารับรู้อีกที

         “ค่ะ ถ้าทำงานดีจะมีเงินพิเศษให้ด้วย”

         ถ้าเป็นสมัยนี้ต้องอุทานคำว่า ตู้หู้! ใช่ไหม นายจ้างเธอใจป้ำมากๆ

         “ขอบคุณมากค่ะ” นภิสาเอ่ย แล้ววางสายด้วยความปีติ ไม่อดตายแล้ว และยังลดค่าใช้จ่ายเรื่องค่าที่อยู่อาศัยด้วยอีกต่างหาก ไว้เงินเดือนเดือนแรกออกเมื่อไหร่ จะไปเลี้ยงลีลินคืนสักมื้อก็แล้วกัน นภิสาวาดฝันถึงอนาคตที่แสนสดใส รายได้ของเธอหักหนี้สินที่ต้องจ่ายแต่ละเดือนก็คงพอเหลือเก็บบ้างนิดหน่อย ก็ยังดีๆ

 

นภิสาคิดไว้ในหัวว่าบริษัทหุ้นไทยต้องใหญ่โตมากๆ เธอวาดฝันว่าที่นี่ต้องเป็นตลาดหลักทรัพย์ที่ใหญ่ จนเธอทำอาหารเสิร์ฟไม่ทัน แต่ว่า! บ้านหลังนี้คือผิดคาด เมื่อวานเธอเพิ่งนึกถึงงานคีย์ข้อมูลหวยยี่กี่ หวยลาวไปหยกหยก หรือว่าลางสังหรณ์จะเป็นจริงเสียแล้ว

         “คุณใช่แม่ครัวคนใหม่หรือเปล่าจ๊ะ”

         “แม่ครัว...ค่ะ” มันก็ยังให้ความรู้สึกดีกว่าคนคีย์ข้อมูลหวยแหละน่า นภิสาปลอบใจตัวเอง

         “เชิญเข้ามาข้างในจ้ะ บ้านหลังนี้อยู่กันสองคน เอ่อ...” คนเชิญเหมือนต้องการเอ่ยอะไรต่อจากนั้น แต่ก็เลือกที่จะเงียบแทน

         นภิสามองบริเวณบ้านที่กินพื้นที่กว้าง เป็นบ้านเดี่ยวแถบชานเมือง ดูสงบร่มรื่น บ้านรูปทรงน่ารักในความคิดของเธอ เหมือนบ้านในฝัน แต่การฝันจะมีบ้านแบบนี้แทบเป็นความใฝ่สูงเกินตัวอย่างร้ายแรง

         “เชิญคุณนั่งก่อนนะจ๊ะ อีกสักหนึ่งชั่วโมง เจ้านายของเราก็คงกลับมาแล้ว”

         “เจ้านายเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายคะ” เพื่อความปลอดภัยของตัวเอง นภิสาจึงต้องถามซอกแซก

         “ผู้หญิงจ้ะคุณ ถ้าคุณกังวลเรื่องความปลอดภัย ที่นี่รับรองว่าไม่มีอันตรายจ้ะ แล้วก็รบกวนเซ็นเอกสารการเข้าทำงานด้วยนะจ๊ะ” คนเชิญเอ่ยเตือน แล้วเดินเลี่ยงออกไป

         นภิสามองรอบรอบ บ้าน ขอให้เธอได้งานดีดี สักทีเถอะ หญิงสาวภาวนาสาธุ แล้วเซ็นเอกสารสำหรับลูกจ้าง เธอจะปักหลักมั่นคงตายมันในบ้านหลังนี้นี่แหละ ขณะที่หญิงสาวคิด เสียงวิ่งตึงๆ ก็ดัง ใกล้เข้ามาๆ

         “พี่แป้ง หิวข้าวจังเลยค่ะ เอ๊ะ!

         นภิสาสบตากับเด็กน้อย ต่างฝ่ายต่างนิ่งงัน

         “วันนี้บ้านเรามีแขกเหรอคะ” เด็กน้อยเบ้ปาก คล้ายไม่ค่อยชอบใจนัก “ใครอีกล่ะ”

         “แม่ครัวคนใหม่ค่ะหนูพริก”

         “เหรอคะ” พริกหวานค่อยยิ้มออก “ดีจริง ฝีมือข้าวต้มของพี่แป้ง ไม่เอาไหนเลย” ถ้อยคำเอ่ยคล้ายผู้ใหญ่

         นภิสามอง แล้วครุ่นคิด เด็กคนนี้อายุน่าจะราวห้าขวบเห็นจะได้ กระทั่งคนชื่อแป้งหันมาแนะนำ

         “บ้านหลังนี้อยู่กันแค่นี้แหละจ้ะ มีแป้งกับคุณพริกหวาน”

         “อ๋อ...” แต่ก็มีคำถามเกิดขึ้นในใจ แป้งจะเอาเงินที่ไหนมาจ้างเธอทำงานตั้งเดือนละสามหมื่น

         “เราไม่ได้จ่ายเงินให้คุณหรอกจ้ะ แต่คนที่จ่ายเงินให้คุณ เขาเป็นพ่อของหนูพริกหวานค่ะ” แป้งอธิบายราวกับรู้ใจแม่ครัวคนใหม่

         “อ๋อ...” แต่นภิสาก็ยังมีคำถามในใจอยู่ดี ว่าพ่อแม่ของพริกหวานอยู่ที่ไหน ทำไมไม่เห็นมาด้วยกัน หรือว่าจะเป็นพ่อแม่ที่เอาแต่ทำงานจนไม่มีเวลาให้ลูกเสียก็ไม่รู้

         “หนูอยากกินไข่ดาว แล้วก็ผัดเปรี้ยวหวาน พี่ทำได้ไหมคะ” พริกหวานขัดขึ้น

         “ได้สิจ๊ะ” นภิสาเอ่ยด้วยรอยยิ้ม เด็กคนนี้น่ารักไม่เบา พูดจาก็ไพเราะอ่อนหวาน ไม่เหวี่ยงวีน แบบนี้ค่อยน่าอยู่ร่วมกันได้หน่อย

         “มีอีกเรื่องที่แป้งต้องบอกคุณไว้ก่อนนะคะ” แป้งรีบเตือน เมื่อเห็นนภิสาเตรียมยกกระเป๋าขึ้น

         “เรื่องอะไรเหรอจ๊ะ”

         “เรามีที่พักให้ก็จริง แต่คุณต้องไปพักที่อื่นค่ะ”

         “อ้าว แล้วจะให้ไปอยู่ไหนละจ๊ะ” เธอไม่เห็นว่าจะมีที่ตรงไหนพออาศัยเป็นที่หลับนอนได้อีก นอกจากกางเต็นท์นอนข้างนอกบ้าน หากเป็นอย่างนั้น เธอก็ไม่มีทางเลือกอยู่ดี ตอนนี้ก็บอกยกเลิกบ้านเช่าไปแล้วด้วย จะกลัวอะไรกับการนอนกลางดินกินกลางทราย

         “ถัดจากบ้านหลังนี้ไป มีบ้านอยู่หนึ่งหลัง เรามีรถจักรยานอยู่สองคัน คุณเลือกใช้ได้เลยจ้ะ เอาไว้สำหรับปั่นไปบ้านใหญ่”

         “อ๋อ แล้วที่บ้านใหญ่มีใครอยู่ไหม” นภิสารู้สึกยุ่งยาก ทำไมต้องแยกกันอยู่ด้วย เปลืองน้ำเปลืองไฟจะตายไป

         “มีจ้ะ ที่แป้งให้คุณไปพักที่นั่น เป็นเพราะว่า คุณที่บ้านหลังนั้นต้องมีคนคอยรับใช้อยู่ตลอดเวลา ส่วนที่นี่คุณพริกหวานมีแป้งคอยดูแลอยู่แล้ว คุณไม่ต้องเป็นห่วงจ้ะ ยกเว้นเรื่องกับข้าวที่ต้องรบกวน นอกนั้น เดี๋ยวแป้งจัดการเอง”

         “อ๋อ” นภิสาไม่รู้จะเอ่ยอะไรอีก นี่ก็เวลาบ่ายสี่โมงแล้ว เธอต้องรีบทำกับข้าวให้หนูพริกหวาน แล้วค่อยไปทำต่อที่นั่น ว่าแต่ บ้านหลังนั้นเขารับประทานข้าวเย็นกันกี่โมงนะ หญิงสาวว่าจะหันไปถามเรื่องนี้กับแป้ง แต่หล่อนก็หายไปแล้ว


preview :
ฤทธิ์เพลิงรัก
สราวลี
www.mebmarket.com
เสน่หาถูกเปลวเพลิงแผดเผาความเย้ายวนหวนหาจนยากที่จะดับ
ฝากนิยายด้วยจ้า

0 ความคิดเห็น