เล่ห์ลวง [บีคริส]

ตอนที่ 4 : เล่ห์ลวง : [4] Refuse

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,948
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    27 ก.พ. 61




     น้ำทิพย์ค่อยๆ วางร่างบางลงบนเตียงกว้างของเขา มือหนาปัดผมที่ระใบหน้านวลอย่างระวัง กว่าที่หญิงสาวจะสงบสติอารมณ์ได้ก็หลับลงไปด้วยความอ่อนเพลีย สำหรับลูกผู้หญิงคนหนึ่งเกิดเรื่องแบบนี้คงเสียขวัญไม่น้อยและคนที่กล้าทำแบบนั้นเขาจะไม่เอามันไว้แน่

    โชคยังดีที่โทรศัพท์ของเธอเผลอโทรออกหาคนสนิทของเขาจึงทำให้น้ำทิพย์รู้ว่าเธอกำลังตกอยู่ในอันตรายแต่เธอก็จัดการกับมันได้อยู่หมัดไม่อย่างนั้นคงไม่มีทางรอดจากเงื้อมมือมันไปแน่

    "ว่าไง เรียบร้อยดีไหมภาคิน" น้ำทิพย์เดินออกไปข้างนอกห้องทันทีเมื่อเห็นว่าคนสนิทมาถึงเเล้ว

    "เรียบร้อยครับนาย ผมจัดการส่งข้อมูลบางอย่างไปให้เมียของไอ้เสี่ยนั่นแล้วครับ อ่อ..แล้วผมก็เผลอส่งข้อมูลลับการส่งของผิดกฎหมายทางชายแดนของพวกมันให้คุณออร์แกนด้วย รับรองทรมานยิ่งกว่าตายอีกครับ" ภาคินรายงานให้ผู้เป็นนายทราบ ตอนแรกเขานึกว่าไอ้เสี่ยนั่นจะแค่บ้ากามอย่างเดียวแต่ที่ไหนได้พวกมันยังค้าของเถื่อนรับส่งตามชายแดนอีกต่างหาก เพราะฉะนั้นเขาก็เลยเพิ่มออฟชั่นเสริมส่งไปให้

     "ดีมากภาคิน ให้มันรู้ซะบ้างว่ากำลังเล่นอยู่กับใคร อ่อ...ภาคินเร่งตามเรื่องพวกทรยศเราด้วย ฉันไม่อยากให้คริสต้องมาเจ็บตัวอีก"  น้ำทิพย์สั่งอย่างนึกเป็นห่วงในสวัสดิภาพของหญิงสาว ในตอนแรกเขาแค่อยากค่อยๆ พัฒนาความสัมพันธ์กับเธอแต่สำหรับตอนนี้คงต้องเปลี่ยนแผนใหม่เสียแล้ว

    "ครับนาย ว่าแต่คุณศิรินเป็นยังไงบ้างครับ" ภาคินถามอย่างเป็นห่วงว่าที่นายหญิงและคนที่เขาเอ็นดูเหมือนน้องสาวแท้ๆ คนหนึ่ง

     "ร้องไห้จนหลับไปแล้ว ถือว่าเธอยังเข้มเเข็งมากเพราะถ้าเป็นคนอื่นคงเสียสติไปแล้วก็ได้" น้ำทิพย์บอกพลางหันไปมองร่างบางที่กำลังหลับสบายอยู่บนเตียงนอนของเขา

    "แล้วเรื่องงานพรุ่งนี้คุณศิรินจะไหวเหรอครับ"

    "ก็อาจจะต้องหยุดพักสักระยะ นายก็ทำแทนไปก่อนแล้วกันช่วงนี้งานไม่เยอะเท่าไหร่ไม่ใช่เหรอ"

    "เยอะมากต่างหากล่ะครับ แต่เอาเถอะเห็นแก่ว่าที่นายหญิงของผมนะเนี่ย ยอมทำแทนไปก่อนก็ได้แต่นายอย่าลืมเพิ่มโบนัสให้ผมด้วยนะ เก็บไว้ขอเมียแต่งงานอย่างนายบ้าง"

    "ถ้านายคิดจะหาภรรยาคู่ใจเป็นตัวเป็นตนแล้วละก็ฉันยินดีเป็นเถ้าแก่จ่ายค่าสินสอดให้เลยเอ้า!" คนเป็นนายบอกอย่างใจป้ำ เขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าลูกน้องใจน้ำแข็งอย่างภาคินจะเจอรักแท้กับคนอื่นยังไง

    "งั้นนายก็เตรียมตัวกระเป๋าแฟบได้เลยฮะ" ภาคินบอกอย่างท้าทาย มีเถ้าแก่ใจป้ำอย่างนี้แล้ว เขาคงต้องรีบหาว่าที่แม่ของลูกเสียแล้วล่ะมั้งไม่อย่างนั้นเขาคงได้อิจฉาตาร้อนเวลาที่นายอยู่กับว่าที่นายหญิงอย่างแน่นอน

    "นายกลับไปพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้คงมีเรื่องให้เคลียร์กันแต่เช้า" น้ำทิพย์บอกอย่างหวังดี

    "ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อน ฝันดีครับนาย" ภาคินบอกอย่างกวนๆ ก่อนจะเดินออกไปยังห้องพักด้านข้างที่อยู่ติดกัน
    คอนโดหรูแห่งนี้เป็นหนึ่งในธุรกิจของฟิเลโน่ จงรัชตวิบูลย์ กรุ๊ป ที่ชั้นบนเป็นเพนท์เฮ้าส์ของผู้เป็นนายกับห้องสูทของคนสนิทอย่างเขา ด้วยระบบป้องกันภัยนำสมัยที่เทียบเคียงเซฟเฮ้าส์ของพวก FBI ดีๆ นี่เอง ดังนั้นจึงไม่แปลกที่คอนโดแห่งนี้จะถูกจับจองด้วยกลุ่มคนมากหน้าหลายตาที่ต้องการความปลอดภัยขั้นสูงสุด และแน่นอนหากเจ้าของไม่อนุญาตก็ไม่มีใครสามารถเข้านอกออกในที่แห่งนี้ได้เลย







    แสงแดดที่สาดส่องลอดผ้าม่านทำให้ร่างบางที่กำลังหลับสบายค่อยๆ ลืมตาขึ้นก่อนจะรีบกวาดสายตาไปทั่วห้อง เตียงนอนขนาดใหญ่ ข้าวของเครื่องใช้ต่างๆล้วนเป็นของมีระดับแต่ด้วยความเรียบง่ายที่แฝงไปด้วยความหรูหราทำให้เธอมองอย่างชื่นชม

    "ทุกอย่างปกติดีนี่ เฮ้อ..ค่อยยังชั่ว" ศิรินรีบสำรวจตัวเองก็พบว่าเธอยังใส่เสื้อผ้าชุดเดิมและไม่รู้สึกถึงความผิดปกติของร่างกายนอกเสียจากอาการเคล็ดตรงสะโพกตอนล้มลงเมื่อคืน

    "อ้าวตื่นแล้วเหรอคริสไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าสิ ฉันให้คนเตรียมให้แล้ว เสร็จแล้วค่อยมาทานข้าวกัน" น้ำทิพย์บอกอย่างเอ็นดูยิ่งเมื่อเห็นสีหน้าท่าทางเหวอตกใจก็ยิ่งทำให้เขาอารมณ์ดีได้แต่เช้า

    "เจ้านายทำไมถึงเรียกฉันว่า..คริสทั้งๆ ที่ฉันก็ไม่เคยบอกไม่ใช่เหรอว่าตัวเองชื่อนี้น่ะค่ะ" หญิงสาวถามอย่างงงๆ เรื่องที่เธอมาอยู่นี่ก็พอจะจำได้เพียงลางๆ เท่านั้น

    "ก็ฉันเห็นชื่อเล่นของเธอในใบสมัครงาน ฉันก็เลยลองเรียกอย่างนั้นบ้างชื่อเธอมันน่ารักดี" น้ำทิพย์บอกอย่างอ่อนโยนทั้งสายตาและรอยยิ้มที่ตั้งใจส่งไปแทบทำเอาหัวใจดวงน้อยละลายอยู่ตรงนั้น

    "งะ งั้นฉัน เอ่อ ฉันขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะ" ร่างบางหลบสายตาโดยการก้มลงมองพื้น เธอไม่กล้าเลยที่จะสบตาเขา ไม่กล้าเลยที่จะพูดคุยกันแบบสนิทสนม

     "เดี๋ยวสิ..คุยกับฉันก็เงยหน้าขึ้นมาพูดดีๆ ฉันไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นหรอกน่า เวลาพูดกับฉันก็ทำตัวสบายๆนั่นแหละ ไม่ต้องเกร็ง แล้วก็ไม่ต้องเรียกฉันว่าเจ้านายเหมือนที่ภาคินเรียกฉันก็ได้ เรียกว่าคุณบีก็พอส่วนเธอก็แทนตัวเองว่าคริส เราสองคนจะได้ไม่ดูห่างเหินกันจนเกินไป เข้าใจมั้ย"

    "ค่ะ คุณบีฉัน เอ้ย! คริสขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะ" ศิรินรีบหนีไปอาบน้ำทันที น้ำทิพย์เพียงแต่ยิ้มเล็กๆ ตรงมุมปากอย่างขำๆ ท่าทางวิ่งเหมือนเด็กสามขวบแบบนั้น เบ๊อะชะมัด


    'ตาบ้า จะมาไม้ไหนเนี่ย หัวใจจะวาย' คนตัวเล็กคิดในใจ มือบางรีบจับหน้าอกตัวเองเอาไว้แน่นเพื่อรับรู้ถึงการเต้นของหัวใจที่มันเต้นแรงรัวและเร็วผิดปกติ


............................................................................................................................................................




    "เอ่อ..เมื่อคืนคริสแย่งที่นอนของคุณบีรึเปล่าคะ" หญิงสาวถามพลางนั่งลงตรงข้ามผู้เป็นนายที่กำลังรอกินข้าวเช้ากับเธอ

    "ไม่เป็นไรหรอก ฉันให้คนมาจัดห้องใหม่ให้เธอแล้วอยู่ติดกับห้องฉันส่วนข้าวของเธอที่อยู่ที่โน่นฉันก็ให้ภาคินทิ้งไปแล้วเหมือนกัน เหลือแต่รูปแม่ของเธอที่ฉันให้คนเอามาให้"  น้ำทิพย์บอกราวกับเรื่องที่เขาทำเป็นเรื่องปกติ แต่ถ้าหากใครที่รู้จักเขาดีจะรู้ว่าคนอย่างเขาไม่เคยต้องลงทุนทำอะไรเพื่อผู้หญิงมากมายขนาดนี้

    "ขอบคุณมากนะคะ แต่เรื่องที่จะให้ฉันอยู่ที่นี่คงเป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ" ร่างบางยกมือขึ้นไหว้อย่างซาบซึ้งใจแต่หากจะให้เธออยู่กับผู้หญิงที่มีเสน่ห์เหลือล้นอย่างนี้คงทำไม่ได้เหมือนกัน

    "เอาเถอะ..เราค่อยคุยเรื่องนี้กันอีกที ตอนนี้กินข้าวก่อนดีกว่าเดี๋ยวเย็นหมด" น้ำทิพย์บอกอย่างใจเย็น เขาคงต้องปล่อยให้เธอทำความเข้าใจอะไรบางอย่างไปสักพักจากนั้นค่อยหาทางเกลี้ยกล่อมเสียใหม่

    "ค่ะ" ศิรินตอบรับคำสั้นๆ ก่อนจะตักข้าวต้มเข้าปากอย่างเชื่องช้าโดยไม่ได้เอ่ยอะไรอีกเลยตลอดมื้ออาหาร เธอแสร้งก้มหน้าสนใจแต่อาหารตรงหน้าโดยไม่แม้จะเงยหน้ามองเพื่อนร่วมโต๊ะเลยสักครั้ง การที่เขาคอยช่วยเหลือเธอดูแลเธอเป็นอย่างดีทำให้เกิดข้อกังขาขึ้นอย่างห้ามไม่ได้ เธอกลัวว่าสิ่งที่เขาทำทุกอย่างจะเพื่อหวังสิ่งใด หรือเขาต้องการอะไรจากเธอกันแน่ หวังว่าเธอคงไม่หนีเสือปะจระเข้หรอกนะ

    "นี่จะพูดบ้างก็ได้นะ ฉันไม่ได้ห้าม" น้ำทิพย์เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เขาไม่ชอบบรรยากาศอึมครึมแบบนี้เลยให้ตายสิ และเขาก็ไม่ใช่ยักษ์ใช่มารที่คนตรงหน้าจะต้องทำตัวลีบดูหวาดกลัวเขาอย่างนั้น

    "เอ่อคือ คุณบีบอกว่าค่อยคุยกันทีหลังให้รีบทานข้าวก่อน คริสก็เลย.." หญิงสาวบอกด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งราวกับว่าต้องการยอกย้อนผู้เป็นนาย

    "ฉันอิ่มแล้ว ถ้าเธอกินเสร็จแล้วก็รีบตามไปที่ริมสระน้ำด้านนอกแล้วกัน" น้ำทิพย์บอกอย่างหงุดหงิดก่อนจะรีบวางช้อนแล้วรีบลุกขึ้นออกไปทันที

    "ทำไมต้องโกรธกันด้วย เราไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย" ร่างบางบอกกับตัวเองก่อนจะรู้สึกอิ่มตื้อไปด้วยอีกคน มือน้อยยกชามข้าวทั้งของตัวเองและเจ้านายสาวไปจัดการล้างทำความสะอาด จนกระทั่งเก็บเข้าที่เรียบร้อยแล้วจึงออกไปข้างนอก

     สายตาตี่หวานกวาดไปยังห้องพักสุดหรูที่แสนกว้างขวางมีถึงสองชั้นด้วยกัน เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นล้วนแต่เป็นของมีระดับไม่เยอะจนเกินไปบ่งบอกถึงรสนิยมของผู้เป็นเจ้าของได้เป็นอย่างดี ส่วนข้างนอกที่มีเพียงกระจกกั้นเป็นลานกว้างและสระว่ายน้ำขนาดใหญ่เหมาะแก่การจัดปาร์ตี้ริมสระเป็นที่สุด

     ศิรินเดินไปยังมุมหนึ่งของลานกว้างซึ่งเป็นชุดโซฟาบุนวมอย่างดี ร่มเงาจากต้นไม้สูงบวกกับสายลมที่มาโชยเอื่อยๆ ทำให้บรรยากาศตรงนี้ดูผ่อนคลายเหมาะแก่การพักผ่อนเป็นที่สุด

    "ทำไมมาช้า" น้ำทิพย์ถามเสียงดุทันทีที่เห็นศิรินเดินเข้ามาใกล้

     "คริสมัวแต่เก็บจานล้างทำความสะอาด แล้วก็เช็ดโต๊ะค่ะ" คนตัวเล็กบอกเสียงเรียบพลางนั่งบนโซฟาฝั่งตรงข้ามกับน้ำทิพย์ อันที่จริงแล้วเธอก็ยังไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับเขาเท่าไหร่ก็เลยได้แต่ทำงานถ่วงเวลาไปเรื่อยแล้วค่อยรวบรวมความกล้าเดินออกมา

    "ทำไมไม่ปล่อยทิ้งไว้เดี๋ยวแม่บ้านก็มาทำต่อเอง" น้ำทิพย์บอกอย่างไม่ใส่ใจ

    "ทำไมต้องให้แม่บ้านทำด้วยล่ะคะ มันก็แค่ชามสองสามใบ คริสทำได้ค่ะแค่นี้เอง" ศิรินบอกราวกับมันไม่ใช่เรื่องใหญ่เพราะเธอเคยทำทุกอย่างด้วยตัวเองไม่ว่าจะเป็นหอพักนั่นหรือแม้แต่บ้่านหลังใหญ่ที่เคยอยู่ก็ตาม

    "เอาเป็นว่าถ้าเธออยากทำก็ทำเถอะ" เขายกมือยอมแพ้ให้กับความดื้อของอีกฝ่าย

    "ค่ะ แต่เรื่องที่คุณบีบอกว่าจะให้คริสอยู่ที่นี่คงไม่ได้หรอกค่ะ" ศิรินบอกอย่างใจคิด สายตาตี่หวานพยายามหาคำตอบจากสายตาคมเข้มที่ไม่ว่ายังไงก็ไม่สามารถอ่านออกเสียที

    "แล้วเธอจะไปอยู่ที่ไหน หอพักบ้าๆ นั่นฉันคงปล่อยเธอกลับไปไม่ได้ แล้วยิ่งเรื่องครอบครัวเธอก็ยิ่งเป็นไปไม่ได้ไม่ใช่เหรอ" น้ำทิพย์พยายามหาเหตุผลทั้งหมดเพื่อไม่ให้หญิงสาวตรงหน้ามีทางเลือก ศิรินทำหน้าครุ่นคิดสิ่งที่คนตรงหน้าพูดมามันก็จริง


    "อยู่กับฉันที่นี่แหละ ในฐานะเลขาส่วนตัวไง เวลาฉันมีปัญหาต้องเคลียร์งานโปรเจ็คใหญ่ๆ เธอก็จะได้ช่วยฉันยังไงล่ะลำพังฉันกับภาคินคงทำไม่ไหวหรอกถ้ามีเธอมาช่วยก็จะได้ทุเลาลง เธอมีปัญหาอะไรมั้ย? เอ๊ะ! หรือว่า..." ศิรินเลิกคิ้ว พร้อมกับวาดเครื่องหมายคำถามในหัวเขากำลังจะบอกอะไรเธออย่างงั้นหรือ? 

    "หรือว่าอะไรเหรอคะ"

    "หรือว่าเธอกลัวที่จะอยู่ใกล้ๆฉัน หื้ม?" เมื่อได้ยินอย่างนั้นศิรินจึงทำหน้าเสียรีบค้านประโยคที่เจ้านายตัวสูงพูดขึ้นเมื่อกี้ทันที

    "เปล่านะคะ ฉันไม่ได้กลัวคุณสักหน่อย!"  ปากก็บอกว่าไม่ได้กลัว แต่การกระทำกลับตรงข้ามโดยสิ้นเชิง ทั้งหลบตาก้มหน้าไม่ยอมพูดด้วย นี่หรือการกระทำของคนที่บอกว่าไม่ได้กลัวเขา น้ำทิพย์เผลอยิ้มเยาะคนตัวเล็กอย่างนึกขำคนอะไรปากเเข็งชะมัด

    "ยิ้มอะไรคะ"

    "เปล๊า! ฉันไม่ได้ยิ้ม เอาล่ะๆฉันไม่แกล้งเธอก็ได้ ถ้าเธออยากพิสูจน์ว่าเธอไม่ได้กลัวฉันจริงๆล่ะก็..อยู่ที่นี่สิถ้าเธอทนอยู่กับฉันที่นี่ได้ก็ถือว่า..." เขาเว้นจังหวะการพูดให้ศิรินสงสัยเล่น

    "ถือว่าอะไรคะ"

    "เธอชนะใจตัวเอง" 




...........................................................................................................................


   
    "พอเถอะค่ะ สิ่งที่คุณบีพูดมาก็ถูกทั้งหมด แต่จะให้คริสอยู่ในฐานะเจ้านายกับลูกน้องจริงๆ น่ะเหรอคะ มันคงไม่ธรรมดาแน่ๆหรือจะให้คริสเป็นนางบำเรอของคุณคะคุณบี"

    ศิรินระบายคำถามออกไปอย่างเหลืออด เธอไม่ได้สนุกกับการหยอกล้อของผู้เป็นนายเท่าไหร่นัก แน่นอนเธอต้องการอยู่กับความจริงเพราะไม่อยากเป็นของเล่นแก้เบื่อของใคร

    "คิดว่าตัวเองมีค่าแค่นางบำเรอหรือไง อยากเป็นมากนักเหรอ" น้ำทิพย์ตวาดเสียงกร้าว

    "ไม่อยากเป็นเลยสักนิด แล้วคุณบีจะให้คริสอยู่ที่นี่ในฐานะอะไร" เมื่อได้ยินอีกฝ่ายขึ้นเสียงศิรินจึงต้องเบาเสียงตัวเองลงจนแผ่วเบาแทบไม่ได้ยิน น้ำตาเจ้ากรรมก็เอ่อไหลขึ้นมา

   "เธอบอกว่าตระกูลหอวังเขาไม่อยากให้เธอใช้นามสกุลของเขานี่ ฉันก็เลยหาทางออกด้วยความหวังดี" เมื่อเห็นร่างบางหงอลง เขาก็เลยถือโอกาสเข้าเรื่องเสียที

   "ชะ ใช่! คุณบีรู้เรื่องนี้ได้ยังไงและถึงมันจะเป็นเรื่องจริงแล้วมันไปเกี่ยวอะไรกับคุณด้วยไม่ทราบคะ"

   "ฉันก็แค่ได้ยินคนบางคนเพ้อออกมาตอนเป็นลมไปวันก่อน แล้วคนอย่างฉันถ้าตั้งใจช่วยใครแล้วก็จะช่วยให้ถึงที่สุดด้วยสิ" น้ำทิพย์บอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ทอดสายตาไปยังร่างบางด้วยความเอ็นดู

    "ถึงอย่างนั้นก็เถอะค่ะ คุณบีจะช่วยคริสยังไง" เธอไม่รู้หรอกว่าเขาจะช่วยเธอได้ยังไง แต่เท่าที่ลองใช้ใจสัมผัสก็รู้ได้ทันทีเลยว่าผู้หญิงคนนี้ไม่มีวันโกหก

   "ง่ายๆ ฉันก็แค่ให้เธอใช้นามสกุลของฉันไง"

   "อะไรนะคะ!!" ศิรินร้องถามด้วยความตกใจจนแทบตกเก้าอี้ที่กำลังนั่งอยู่

   "เอาน่าถือว่าช่วยกัน ฉันต้องการผู้หญิงที่ไม่มีพันธะใดๆ ทั้งสิ้นมาสวมบทภรรยาของฉันอย่างถูกต้องตามกฎหมาย และที่สำคัญฉันรับรองว่าจะไม่ล่วงเกินเธอถ้าเธอไม่ยินยอมและฉันจะให้เงินเดือนเดือนละหนึ่งล้านบาทสัญญาหนึ่งปี ว่ายังไง? เข้าใจที่ฉันพูดมั้ย" 

    น้ำทิพย์พยายามอธิบายและทำความเข้าใจฉบับเร่งด่วนให้แก่ร่างบางตรงหน้าที่ยังนั่งนิ่งด้วยความตกใจ ก่อนจะยื่นสัญญาที่เขาเพิ่งคิดได้เมื่อคืนส่งไปให้

    "เเล้วทำไมต้องเป็นคริสด้วยล่ะคะ แล้วคุณบีจะอยากได้ภรรยาสมมุติไปทำไม" หญิงสาวรับเอกสารขึ้นอ่านรายละเอียดที่ระบุไว้ภายใน ทุกอักษรล้วนแล้วแต่เธอเป็นผู้รับผมประโยชน์ทั้งนั้น ก่อนจะถามด้วยความไม่เข้าใจถึงเหตุผลที่แท้จริงของเขา

    "ฉันเบื่อกับการถูกตามไล่ล่าจากผู้หญิงทุกคน และฉันก็มีเหตุผลบางประการที่คงบอกเธอไม่ได้ ส่วนเหตุผลที่เลือกเธอคงเป็นเพราะความบังเอิฐมั้ง บังเอิญที่เธอยังไม่มีแฟน ไม่มีพันธะ และที่สำคัญไม่มีครอบครัว"

    "จริงสินะ คริสมันคนไม่มีครอบครัว ก็ได้ค่ะตกลงคริสจะยอมทำตามข้อตกลง" ถึงที่สุดแล้วเธอก็ตอบตกลงไปอย่างง่ายดาย คงไม่ต้องคิดถังครอบครัวอีกต่อไปแล้วสินะพอกันที!!

    "ฉันไม่ได้จะพูดทับถมเธอหรอกนะคริส แต่ครอบครัวแบบนั้นมันไม่เหมาะกับเธอ ไหนๆ เธอก็ต้องแต่งงานกับฉันอยู่แล้วคิดเสียว่าฉันเป็นคนในครอบครัวก็แล้วกันมีอะไรก็ปรึกษาฉันได้ทุกเมื่อเข้าใจมั้ย..หืม" 

    น้ำทิพย์เอ่ยอย่างจริงจัง มือเรียวเอื้อมไปเช็ดน้ำตาบนแก้มนวลให้อย่างแผ่วเบาอ่อนโยน ผู้หญิงคนนี้เธอเป็นคนแข็งนอกอ่อนในและเปราะบางเกินไปในเรื่องความรู้สึกจนเขาต้องคอยระวังให้มากกว่า







พูคุยกันหน่อยงิ :)

หายไปนานเลยไม่รู้มีใครรออยู่มั้ย แต่ต่อไปนี้จะพยายามอัพให้บ่อยขึ้น เนื่องจากเคลียร์งานเสร็จหมดแล้ว5555  ส่วนคุณบี ยังไงเนี่ยยังไงอยู่ก็มาขอคุณคริสมาเป็นภรรยา อ้าวเห้ย!


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

153 ความคิดเห็น

  1. #39 NISI_WOO (@NISI_WOO) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:24
    หลอกเขามาใช้นามสกุลแบบเนียนๆเลยนะพี่บี
    #39
    0
  2. #38 hwang3007 (@anuree9050) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:51
    มาต่อได้แล้วไรททททททท์ คิดถึ๊งงงงง
    #38
    0
  3. #36 nanaki_yui (@nanaki_yui) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 16:10
    อย่าให้คนอ่านต้องลุ้นเลยค่ะ
    ยกตัวให้คุณบีย์ไปเลยคะคริสจบ55
    #36
    0
  4. #35 บีคริส (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 08:42
    พี่คริสต้องแพ้ใจตัวเองให้กับพี่บีแน่นอน55 เราทีมบีนะ
    #35
    0
  5. #34 karn (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 23:29
    น่าร๊ากกกกก ไรท์รีบๆมาต่อน๊า
    #34
    0
  6. #33 pmnik (@iampeanut) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 21:49
    ชนะใจคุณบีด้วยไหมค่ะ
    #33
    0
  7. #32 ppp232 (@ppp23) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 21:44
    ดีค่ะคุณบี ค่อยๆหยอดค่อยๆเป็นค่อยๆไป เดี๋ยวกระต่ายตื่น 55555
    #32
    0
  8. #31 Sea_261003 (@Sea_261003) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 20:50
    คุณบีน่ารักกกก กลับมาต่อเร็วๆนะค่าไรท์
    #31
    0