ควันหลงจากเมื่อวานไปงานหนังสือ
ระหว่างยืนเกะกะหน้าร้านอยู่ แม่ลูกคู่หนึ่งก็เดินเข้ามา แม่บอกลูกว่า “บู๊ธนี้เหรอ” ลูกก็พยักหน้ารับ
ไม่ได้แอบดูหรอกนะคะ แต่เห็นเต็มๆ สองตา
ผู้เป็นแม่ก็เปิดกระเป๋าหยิบแบ๊งค์พันออกมาส่งให้ลูกสาวแล้วบอกว่า “แม่รออยู่ตรงนี้นะ” จากนั้นลูกสาวก็เข้าไปเลือกซื้อหนังสือ
จะไม่แปลกอะไรเลยหากว่าเป็นหนังสือทั่วไป แต่นี้เป็นหนังสือ ยูริ มองแล้วสบายใจดีจริงๆ ค่ะ
ทั้งสองคนน่ารักมากๆ อดคิดไม่ได้ว่าจะมีอีกกี่ครอบครัวที่ยอมรับได้ว่าลูกเป็นแบบนี้
ยืนมองไปก็ยิ้มไป สรุปว่าน้องเค้าได้หนังสือไปหลายเล่ม คงตั้งใจจะมาซื้อหนังสือจริงๆ ซื้อเสร็จก็เดินออกไป ปล่อยให้ฉันมองตามความน่ารักของแม่ลูกคู่นี้ไปเรื่อยๆ
กำลังคิดว่าหากจะให้ใครต่อใครยอมรับในตัวตนของเรา คนในครอบครัวเราเองต้องยอมรับในตัวตนของเราก่อนหรือเปล่า
สำหรับฉันไม่ใช่เรื่องแปลก แม่ยอมรับได้หรือไม่ได้ ฉันก็เป็นลูกคนเดิมของแม่อยู่ดี
ความรักของแม่ไม่มีวันหมด ให้ได้เรื่อยๆ ไม่มีวันจาง หากใครรักเราได้แค่เสี้ยวที่แม่รัก ก็โอเคแล้วเนอะ
จริงมะ
ความคิดเห็น