เรื่องบังเอิญ

จะว่าโม้ก็ไม่ใช่ จะว่าบังเอิญก็ไม่เชิง

วันนี้คะ เดินไปเซียร์ ตอนช่วงบ่ายๆ พอก้าวเข้าประตูได้รับแอร์เย็นๆ ก็เจอะหน้าน้องที่รู้จักกัน

น้องเดินควงมากับหนุ่ม น้องทักเราแล้วเราก็ยิ้มๆ ท่าทางน้องจะคุยด้วย แต่เราสิรู้ตัวว่าต้องแยกมา อย่าไปขัดจังหวะเค้าเลยเนอะ เดี๋ยวจะเป็นเรื่องเปล่าๆ

จากนั้นเดินดูของไปเรื่อยๆ เห็นใครสักคนหน้าคุ้นๆ ไม่กล้าทักหรอกค่ะ เคยหน้าแตกเพราะทักคนผิดมาแล้วหลายครั้ง

เดินช้าๆ มองหน้ากันไปมา ต่างคนต่างคุ้น เดินสวนทางกัน

และแล้ว น้องเค้าก็มาทักเรา เรียกชื่อถูกด้วย เห่อๆๆ สรุปว่าน้องจำเราได้ ก็แหม นะ รุ่นพี่ที่โหดแบบเรา ใครก็คนจำได้อยู่หรอกนะ

น้องถามว่าจำน้องไม่ได้หรือ เราก็เลยว่าจำไม่ได้หรอกสวยขึ้น ถามไถ่เรื่องราวทำงานที่ไหน แต่งานหรือยัง เธอว่าลูกสองแล้ว อะนะ

ถ้าจำไม่ผิดน้องคนนี้อ่อนกว่าเราสองปี เราอยู่ปีสามน้องเข้ามาปีหนึ่ง แล้วก็ได้เรียนวิชาสำรวจด้วยกัน (สอบตกเลยต้องเรียนใหม่อีกรอบ ขายหน้าชะมัดโชคดี 4/5 ตกคือกันเอิ๊กๆๆ)

ไปออกภาคสนามด้วยกัน ก็เลยสนิทกัน (เราชอบเมาแต่น้องไม่ดื่ม เด็กดีจริงๆ)

หลังจากแยกย้ายกันเพราะน้องจะรีบกลับบ้าน ลูกกวน ส่วนเราเดินไปร้านกาแฟร้านประจำ 

อดคิดไม่ได้ว่า ถ้าเราแต่งงานมีลูกเหมือนน้องตอนนี้ลูกเราจะซนขนาดไหน 

แต่ชาตินี้ไม่มีทางเป็นไปได้ อย่าหวังลมๆ แล้งๆ เลยอ้วน เชื่อเราเถอะ

เอิ๊กๆๆ