จำได้ว่าเริ่มเล่นคอมใหม่ๆ สมัยยังเป็นนิสิตอยู่ ตอนนั้นซื้อเครื่องคอมพ์มาเครื่องแรก
เอามาทำรายงานค่ะ เพราะรายงานเยอะมากๆ พิมพ์ดีดก็นะ ไม่ได้เรื่อง เพราะพิมพ์ไปแก้ไป ลิควิดหมดไปเป็นขวดๆ ต่อมาก็ดีหน่อยมีแผ่นลบคำผิดใส่ลงไปกดอักษรตัวเดิมทับก็ลบได้แล้ว สบายหน่อย
แต่ข้อเสียก็อยู่ตรงที่พอมีภาษาอังกฤษ ก็ต้องเว้นว่างไว้ เพราะเราไม่มีเครื่องพิมพ์ดีดภาษาอังกฤษ หลังๆ ซื้อมาอีกเครื่องเป็นสองเครื่อง แบบกระเป๋าหิ้วค่ะ ไปมอแต่ละทีถ้าทำรายงานไม่เสร็จก็นะ หิ้วกันจนแขนบวม
ไม่บวมได้อย่างไรก็หนักนี่คะ แค่กระเป๋าหนังสือก็หนักตายแล้ว
พอมีคอมพ์สบายหน่อย ไอ้เจ้าคอมพ์เครื่องนี้ต้องบู๊ทดอสค่ะ มันมีแผ่นดีสแผ่นบางๆ 5 นิ้ว ใส่ลงไปก่อนจากนั้นก็ ตามด้วยโปรแกรม CW หรือเวิร์ดจุฬา แล้วก็ตามด้วยโลตัส ค่ะ ใครเคยใช้แบบฉันก็บอกด้วยเน้อ
โปรแกรมพวกนี้ต้องกด shift+c หรืออะไรก็ว่าไป ถ้าจำคำสั่งพวกนี้ไม่ได้ก็อย่าหวังว่าจะเซฟข้อมูลหรือตัดข้อความอะไรได้เลย
เจ้าจอก็นะตัวหนังสือสีเขียวๆ ถ้าทำรายงานก่อนนอนก็หลับตาเห็นสีเขียวกันเลยทีเดียว
ส่วนพรินท์เตอร์ก็เป็นแบบหัวเข็มค่ะ พิมพ์แต่ละครั้งดังแคร๊กๆๆๆ ดังลั่นบ้าน
จากนั้นไม่นานนัก ทำงานแล้วค่ะ ก็มีเครื่องใหม่จอสี โอ้วพระเจ้า มันยอดมากๆ เล่นอะไรได้หลายอย่าง มีเม้าส์ด้วย เป็นรุ่นอะไรน้า นึกก่อน อ้อ window 98 หรืออะไรนี่แหละ พัฒนาการก็มีมีเรื่อยๆ จนมาถึงปัจจุบัน window 2007 มั๊ง ที่ใช้อยู่
ตอนนี้เป็นเครื่องแบบพกพา ไม่หนักเหมือนพิมพ์ดีดอีกแล้ว เท่ห์กว่ากันเยอะเวลาพบไปไหนต่อไหน
เหมือนกล้องดิจิตัลค่ะ แรกเริ่มเดิมที จำได้ว่าของโซนี่(มั๊ง) ใช้แผ่นดิส์ 3.5 นิ้ว ใส่ลงไป แต่ตัวกล้องใหญ่มากๆ ไม่ได้ซื้อกับเค้าหรอกนะ เพราะชินกับกล้องฟิล์มมากกว่า สะดวกใจกว่ากันเยอะ
แต่ข้อเสียของฟิล์มก็คือ มันไม่เห็นรูปก่อนที่เราจะเอามาใช้ ต้องเอาไปล้างมาก่อน และฟิล์มก็แพงแสนแพง ม้วนละ 70 บาท (นี่ราคากันเองแถวท่าพระจันทร์)
จากนั้นก็ได้กล้องดิจิตัลอันแรกในชีวิต ยังใช้อยู่จนทุกวันนี้ ซื้อมา 7 ปีแล้วมั๊ง นิคอน ตัวกระจิ๋ว แล้วก็พัฒนาการมาเรื่อยๆ เป็นพี่ฟูตัวเขื่อง จะไปถอยพี่นิคเมื่อวันก่อนเค้าบอกว่าของหมด และขึ้นราคา เลยเซ็งชีวิตมาเป็นอาทิตย์แล้วค่ะ
นี่แหละวิวัฒนากรของคอมพิวเตอร์และกล้องดิจิตัล ทำให้เราเสียเงินมากขึ้นและมากขึ้นเรื่อยๆ
รวยอย่างเดียวไม่ได้ต้องโง่ด้วยถึงจะอินเทรนด์
จริงไหมอ้วน เอิ๊กๆๆๆ
ความคิดเห็น