อ่านเอาเรื่อง

สมัยเด็กๆ มีอยู่วิชาหนึ่งที่เกลียดที่สุด

วิชาอ่านเอาเรื่องค่ะ ต้องอ่านหนังสือภาษาไทยเทอมละเล่ม

ถ้าเป็นเรื่องที่เราชอบก็ว่าไปอย่าง บางเรื่องนั้นไม่อยากจะเปิดเลย แค่เห็นหนังสือก็หลับแล้ว คิดจะเปิดหรือเปล่าไม่อาจตอบได้

หรือเพราะว่าเป็นโรงเรียนเอกชนหรือเปล่าก็ไม่รู้ ครูเลยกวดขันจนพวกเรากระดิกไปไหนไม่รอด

จบป.4 ก็ต้องสอบข้อสอบกระทรวง จบป.6 ก็ต้องสอบอีก ที่สบายที่สุดในการสอบเห็นจะเป็นข้อสอบภาษาอังกฤษ ขนาดว่าโง่ๆ อย่างเรายังสอบผ่าน แต่ที่ยากที่สุดน่าจะเป็นพวกวิชาสังคม ทำนองนั้น ตอบข้อสอบแทบไม่ได้ เติมคำในช่องว่างงี้ ใครจะไปนึกออก

ไอ้เจ้าวิชาอ่านเอาเรื่องมันเอาเรื่องจริงๆ ค่ะ ต้องอ่านแล้วก็จับใจความของเรื่องที่เราอ่าน เหมือนจะสอนให้สรุปประเด็นออกมาจากเรื่อง

แต่ครูไม่ได้บอกแบบนั้น ครูว่าให้อ่านแล้วเขียนเรื่องออกมาเป็นคำบอกเล่า เหมือนเราเล่าเรื่องนั้นให้เพื่อนฟัง พอจำไม่ได้ก็ต้องจด พอจดแล้วก็ลืมเพราะจดไม่ได้จำ

ตอนนั้นก็โมโหเรียนไปทำไมว้า ตูไม่ได้ใช้สักหน่อย แต่พอโตขึ้นได้ใช้แหะ

ทุกเรื่องที่อ่านตอนทำงานต้องจับใจความสำคัญๆ ออกมาให้หมด ยิ่งวันไหนเข้าประชุมละก็ เสร็จทุกประเด็น ต้องมานั่งถอดความจากเทป จับประเด็นทุกหัวข้อ ผิดพลาดก็ซวยไป ทำดีก็เสมอตัว

สาระพัดวาระการประชุม ที่ต้องแยกย่อยออกมาให้คนเข้าประชุมทุกคนได้รับรู้
จำได้ว่าสมัยที่โรงงานกำลังบ้าทำ ISO กี่ใบก็ไม่แน่ใจ มันประชุมทุกวัน วันละหลายๆ ประเด็น ตกที่นั่งลำบากกับคนที่ต้องสรุปประเด็นการประชุมออกมา

งานการประจำแทบไม่ได้ทำ กลับบ้านดึกๆ ดื่นๆ จากน้ำหนัก 70 ลดลงเหลือ 60 ในช่วงเวลาไม่กี่เดือน แหมๆ อยากกลับไปหนักเท่านั้นอีกจังเลย ผอมจนโทรม

ที่ได้มาจากการทำงานครั้งนั้นคือติดกาแฟ ติดและเลิกไม่ได้มาจนทุกวันนี้

หลังจากลาออกมาแล้วหมดโอกาสผอมแบบนั้นอีก น้ำหนักพุ่งพรวด เห่อๆๆ เซ็งจริงๆ

แต่ก็ดีนะ อ่านเอาเรื่องจนได้ดี

สมัยนี้เห็นหนังสือเรียนของหลานๆ แล้วก็นะ เรียนอะไรกันว้า ไม่เห็นเหมือนของเราเลย

เปลี่ยนหลักสูตรกันจนคนเป็นน้าตามไม่ทัน พัฒนาไปในทางที่ดีจริงๆ การศึกษาไทย

ลงคลองไปไหนต่อไหนไม่รู้ ใครเก่งๆ ฉุดขึ้นคลองมาทีเถอะ งมไม่ไหวแล้วคลองมันลึกนะพี่ท่าน

อ่านเอาเรื่อง

ความคิดเห็น