ในที่สุดก็อ่านจบ

เดียว เป็นเรื่องของเด็กชายคนหนึ่งที่หายตัวไปขณะกำลังเดินเล่นกับพ่อ

ตลอดเวลาพ่อโทษตัวเองว่าทำให้ลูกของเขาหายไป ทั้งๆ ที่เห็นกับตาตัวเองว่ามีผู้ชายอุ้มลูกขึ้นรถตู้แต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้

ความเศร้าทำให้ผู้เป็นแม่มีอาการเส้นเลือดอุดตันในสมอง ส่วนผู้เป็นพ่อที่เป็นหมอก็หมดอาลัยตายอยากกับชีวิต

อ่านแล้วเศร้าจริงๆ ค่ะ คุณงามพรรณเขียนไว้ดีมากๆ

เป็นการเล่าเรื่องโดยคน6คน เด็กสองผู้ใหญ่สี่ และเรื่องก็ดำเนินไปจนสุดท้ายค้นพบชายอายุ 25 คนหนึ่งในเรืองประมง และก็ต้องมาตายจากไป เพราะอาการขาดน้ำขาดอาหาร

เศร้าค่ะ ยอมรับว่าอินกับเรื่องนี้มา

ครั้งแรกที่เปิดอ่านก็ทิ้งเรื่องนี้ไว้ เพราะความเศร้าของเรื่องนี่แหละ แต่พอไม่มีอะไรทำจริงๆ ก็เลยลองอ่านดู ปรากฏว่าเศร้ากว่าที่คิดเอาไว้

แก๊งค์ขโมยเด็กมีให้เกลื่อนเมือง ลูกใครหายก็คงเศร้าเหมือนตัวละครที่คุณงามพรรณเขียนเอาไว้

ลองหาอ่านนะคะ เศร้าแต่ได้ใจ จากครั้งแรกที่อ่านแล้ววางทิ้งไปเป็นเดือนๆ พอหยิบมาอ่านอีกรอบวางไม่ลง

ต้องไล่สายตาไปทีละบรรทัด อ่านจนจบเล่ม

ขอบคุณหวัดที่ทำให้อ่านหนังสือเล่มนี้จนจบ ถ้าไม่เป็นหวัดคงไม่คิดหาอะไรอ่านแน่ๆ

เป็นหวัดก็ดีอย่างนี้นี่เอง

ความคิดเห็น

ความคิดเห็นที่ 1 2 ก.ค. 52 / 23:21

อืม เนื้อหาน่าสนใจทีเดียวล่ะเรื่องนี้ เพราะจ๋าอ่านรวดเดียวไม่วางถึงหกโมงเช้ามาแล้ว .. แต่งามพรรณเขาค่อนข้างติดวัฒนธรรมฝรั่ง ฉากจึงมีกลิ่นฝรั่งอยู่ อ๋อ ประโยคบางประโยคก็ยังมีสำนวนฝรั่งอยู่ประปราย แต่ก็อภัยได้ เพราะ กลวิธีการเขียนและเนื้อหาโดดเด่นทีเดียว.