อย่าๆ อย่าไว้ใจเรา

เรื่องก็มีอยู่ว่า กาลครั้งหนึ่งยังไม่นานเท่าไหร่ คุณไปหาหมอและได้ยามาเยอะไปหมด

เราก็ต้องไปรับยามาให้ เมื่อเป็นคนขี้ลืมก็เลยต้องจดลงบนถุงที่มีฉลากของยาว่ามียาอะไรบ้าง ตัวนี้แก้อะไร ใช้ทำอะไร

แต่ถ้าใครเคยไปยืนฟังเภสัชอธิบายคุณจะรู้ว่า "ฟังไม่ทันร๊อก" ไม่รู้จะรีบไปขึ้นเครื่องบินที่ไหน ไวปานวอก

อ้วนก็เลยยืนงง จดไม่ทันแถมฟังคำอธิบายไม่ทันอีกต่างหาก เลยทำเป็นยืนเก๊กอวดภูมิอ้วนๆ ไปตามเรื่อง

แล้วเรื่องก็เกิดจนได้ นอกจากอิอ้วนจะหูไม่ดี ตาก็ยังลาย เมื่อซองยามากๆ เข้าอิอ้วนก็เลยมั่วจัดยา

แล้วคุณก็นะเชื่ออิอ้วนอีกต่างหาก "นี่นะยาฆ่าเชื้อ สองเม็ดเช้ากลางวันเย็นก่อนนอน" อธิบายเสร็จก็แกะยาออกจากแผง วางเอาวไว้ให้คุณเรียบร้อย

ทีนี้เกิดปัญหาแล้วสิ ยากฆ่าเชื้อหมดก่อนใครเพื่อน คุณเลยถามว่า "อ้วนทำไมยาเค้าถุงนี้หมดก่อนใครเลยอะ แลบ้วทำไมถุงอื่นมันยังไม่หมดอะอ้วน" อิอ้วนด้วยความมั่วเลยต้องตอบไปว่า

"สงสัยหมอจะให้มาปริมาณจำกัดมั๊ง ไม่ก็กลัวจะดื้อยาหมดโด๊สแล้วก็ไม่ต้องกินแล้วแหละ"

คุณพยักหน้าหงึกๆ แล้วก็กินตามคำบอกขออิอ้วนต่อไป

สองเม็ดสุดท้ายในห่อ สายตาของคุณก็เหลือบไปเห็นซองยาที่กำลังจะทิ้งขยะ

ยาฆ่าเชื้อครั้งละ 2 เม็ด เช้า เย็น

"อ้วนจะฆ่ากันหรือไง" เสียงโวยวายลั่น

ด้วยความตกใจหันไปถาม "เป็นอะไร ใครจะไปฆ่านางฟ้าได้เล่า"

"ก็ดูสิ ยาเค้าบอกว่า กินแค่เช้ากับเย็นแล้วเอามาให้เค้ากินเช้ากลางวันเย็นก่อนนอนมื้อละสองเม็ด ไม่ตายก็บุญแล้ว"

"ไอ๊หย่า ฉิกหายเล่ว" เสียงออกมาจากปากแค่นั้นจริงๆ

แล้วก็ร้องเพลงพี่ช่า "ผิดไปแล้ว ผิดไปแล้ว แต่ก็ยังยืนยันว่าฉันไม่ได้ตั้งจายยยยยยย"

หวังดีประสงค์ร้าย 55555+++

จากนั้นพอเป็นยาของเราบ้าง เราอ่านฉลากอย่างดี ไม่กล้ากินนอกเหนือฉลาก

เพราะกลัวตายแล้วคุณเป็นโสดก่อนกำหนด ไม่ได้ร๊อก ไม่ตายง่ายๆ ร๊อก

มันเร็วเกินไปจ้า

อย่าๆ อย่าไว้ใจเรา

ความคิดเห็น